ଯେ ଚିଦ୍ଧି ମୃତ୍ଯୁବନ୍ଧଵ ଆଦିତ୍ଯା ମନଵଃ ସ୍ମସି । ପ୍ର ସୂ ନ ଆଯୁର୍ଜୀଵସେ ତିରେତନ
ଅଦିତ୍ୟମାନେ, ଆମେ ମୃତ୍ୟୁରେ ବନ୍ଧିତ ମାନବ, ତଥାପି ଆମ ପରମ୍ପରାର ଲୋକମାନେ ଜୀବନ ଦିଅନ୍ତୁ, ଯେଉଁଥିରେ ଆମେ ଜୀବନ ଯାପନ କରିପାରିବା।
ତଂ ଗୂର୍ଧଯା ସ୍ଵର୍ଣରଂ ଦେଵାସୋ ଦେଵମରତିଂ ଦଧନ୍ଵିରେ । ଦେଵତ୍ରା ହଵ୍ଯମୋହିରେ
ଭକ୍ତିରେ, ଦେବମାନେ ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦୁଃଖ ନାଶକ, ଚମକୁଥିବା ଦେବତାକୁ ସ୍ଥାପନ କରିଛନ୍ତି; ଦେବମାନେ ତାଙ୍କୁ ହବି ଅର୍ପଣ କରିଛନ୍ତି।
ଵିଭୂତରାତିଂ ଵିପ୍ର ଚିତ୍ରଶୋଚିଷମଗ୍ନିମୀଳିଷ୍ଵ ଯନ୍ତୁରମ୍ । ଅସ୍ଯ ମେଧସ୍ଯ ସୋମ୍ଯସ୍ଯ ସୋଭରେ ପ୍ରେମଧ୍ଵରାଯ ପୂର୍ଵ୍ଯମ୍
ଅଗ୍ନି, ଅଧିକ ଦାନ ଦେଇଥିବା, ଚମକୁଥିବା ଜ୍ଞାନୀ, ନେତା, ଏହି ଜ୍ଞାନ ଓ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ, ପୁରୁଣା ପୂଜା ପାଇଁ ଆମେ ପୂଜା କରୁ।
ଯଜିଷ୍ଠଂ ତ୍ଵା ଵଵୃମହେ ଦେଵଂ ଦେଵତ୍ରା ହୋତାରମମର୍ତ୍ଯମ୍ । ଅସ୍ଯ ଯଜ୍ଞସ୍ଯ ସୁକ୍ରତୁମ୍
ଅଗ୍ନି, ଆମେ ତୁମକୁ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଦେବତା ଭାବେ ବାଛିଛୁ, ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅମର ପୁଜାରୀ, ଏହି ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଭଲ ପରାମର୍ଶ ଦେବା।
ଊର୍ଜୋ ନପାତଂ ସୁଭଗଂ ସୁଦୀଦିତିମଗ୍ନିଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠଶୋଚିଷମ୍ । ସ ନୋ ମିତ୍ରସ୍ଯ ଵରୁଣସ୍ଯ ସୋ ଅପାମା ସୁମ୍ନଂ ଯକ୍ଷତେ ଦିଵି
ଉର୍ଜାର ସନ୍ତାନ, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ସର୍ବୋତ୍ତମ ଚମକୁଥିବା ଅଗ୍ନି—ସେ ଆମ ପାଇଁ ମିତ୍ର, ବରୁଣ ଓ ଦିବରେ ଜଳମାନଙ୍କ ଦୟା ଆଣିଦିଅନ୍ତୁ।
ଯଃ ସମିଧା ଯ ଆହୁତୀ ଯୋ ଵେଦେନ ଦଦାଶ ମର୍ତୋ ଅଗ୍ନଯେ । ଯୋ ନମସା ସ୍ଵଧ୍ଵରଃ
ଯେଉଁ ମାନବ ଅଗ୍ନିକୁ ଜଳାଇ, ଅର୍ପଣ କରି, ଜ୍ଞାନ ଦେଇ, ଭକ୍ତି ଓ ଠିକ୍ ପୂଜାରେ ସେବା କରେ—
ତସ୍ଯେଦର୍ଵନ୍ତୋ ରଂହଯନ୍ତ ଆଶଵସ୍ତସ୍ଯ ଦ୍ଯୁମ୍ନିତମଂ ଯଶଃ । ନ ତମଂହୋ ଦେଵକୃତଂ କୁତଶ୍ଚନ ନ ମର୍ତ୍ଯକୃତଂ ନଶତ୍
ତାଙ୍କୁ ତୀବ୍ର ଘୋଡାମାନେ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାନ୍ତି; ତାଙ୍କୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ମାନ୍ୟତା ମିଳିଥାଏ; ଦେବମାନେ କିମ୍ବା ମାନବମାନେ କରିଥିବା କୌଣସି କ୍ଷତି ତାଙ୍କୁ ଛୁଇଁପାରିବ ନାହିଁ।
ସ୍ଵଗ୍ନଯୋ ଵୋ ଅଗ୍ନିଭିଃ ସ୍ଯାମ ସୂନୋ ସହସ ଊର୍ଜାଂ ପତେ । ସୁଵୀରସ୍ତ୍ଵମସ୍ମଯୁଃ
ଆମେ ନିଜ ଅଗ୍ନିମାନେ ସହିତ ଅଗ୍ନି ସଂଯୁକ୍ତ ହେଉ; ଶକ୍ତିର ସନ୍ତାନ, ଉର୍ଜାର ନାଥ, ତୁମେ ଆମର ଅବିନାଶୀ ବୀର ହେଉ।
ପ୍ରଶଂସମାନୋ ଅତିଥିର୍ନ ମିତ୍ରିଯୋଽଗ୍ନୀ ରଥୋ ନ ଵେଦ୍ଯଃ । ତ୍ଵେ କ୍ଷେମାସୋ ଅପି ସନ୍ତି ସାଧଵସ୍ତ୍ଵଂ ରାଜା ରଯୀଣାମ୍
ଅଗ୍ନି, ଅତିଥିର ପରି, ବନ୍ଧୁର ପରି, ଜଣା ଯୋଗ୍ୟ ରଥର ପରି ପ୍ରଶଂସିତ; ତୁମ ଦ୍ୱାରା ନିରାପଦ ରହିଥାଏ, ଭଲ ଲୋକମାନେ ସ୍ଥିର ହୋଇଥାନ୍ତି; ତୁମେ ଧନର ରାଜା।
ସୋ ଅଦ୍ଧା ଦାଶ୍ଵଧ୍ଵରୋଽଗ୍ନେ ମର୍ତଃ ସୁଭଗ ସ ପ୍ରଶଂସ୍ଯଃ । ସ ଧୀଭିରସ୍ତୁ ସନିତା
ଅଗ୍ନି, ଯେଉଁ ମାନବ ଭକ୍ତି ଓ ଠିକ୍ ପୂଜାରେ ଶୁଭ ଓ ପ୍ରଶଂସାର ଯୋଗ୍ୟ, ସେ ତାଙ୍କର ବୁଦ୍ଧିରେ ଜିତିବା ପାଇଁ ସାଧକ ହେଉ।
ଯସ୍ଯ ତ୍ଵମୂର୍ଧ୍ଵୋ ଅଧ୍ଵରାଯ ତିଷ୍ଠସି କ୍ଷଯଦ୍ଵୀରଃ ସ ସାଧତେ । ସୋ ଅର୍ଵଦ୍ଭିଃ ସନିତା ସ ଵିପନ୍ଯୁଭିଃ ସ ଶୂରୈଃ ସନିତା କୃତମ୍
ଯାହା ପାଇଁ ତୁମେ ଉଚ୍ଚ ଭାବେ ଯଜ୍ଞରେ ଦଣ୍ଡାଇଛ, ଶତ୍ରୁ ନାଶକ, ସେ ଲୋକ ଉନ୍ନତି କରେ; ଘୋଡା, ଜ୍ଞାନୀ, ବୀରମାନେ ସହିତ ସେ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଜିତିଥାଏ।
ଯସ୍ଯାଗ୍ନିର୍ଵପୁର୍ଗୃହେ ସ୍ତୋମଂ ଚନୋ ଦଧୀତ ଵିଶ୍ଵଵାର୍ଯଃ । ହଵ୍ଯା ଵା ଵେଵିଷଦ୍ଵିଷଃ
ଯାହାର ଘରେ ଅଗ୍ନି, ସମସ୍ତ ଚାହିଦା ଦେବା, ଆମ ପ୍ରଶଂସା ରଖିଥାଏ—ସେ ହବି ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ, ଶତ୍ରୁମାନେ ଦୂର କରନ୍ତୁ।
ଵିପ୍ରସ୍ଯ ଵା ସ୍ତୁଵତଃ ସହସୋ ଯହୋ ମକ୍ଷୂତମସ୍ଯ ରାତିଷୁ । ଅଵୋଦେଵମୁପରିମର୍ତ୍ଯଂ କୃଧି ଵସୋ ଵିଵିଦୁଷୋ ଵଚଃ
ଯେଉଁ ଜ୍ଞାନୀ ତୁମକୁ ପ୍ରଶଂସା କରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦାନରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ—ହେ ଧନ, ତାଙ୍କୁ ମାନବମାନେ ଉପରେ ଏକ ସ୍ଥାନ ଦିଅ, ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କର କଥା ପ୍ରକାଶ କର।
ଯୋ ଅଗ୍ନିଂ ହଵ୍ଯଦାତିଭିର୍ନମୋଭିର୍ଵା ସୁଦକ୍ଷମାଵିଵାସତି । ଗିରା ଵାଜିରଶୋଚିଷମ୍
ଯେଉଁ ଅଗ୍ନିକୁ ହବି ଦେଇ କିମ୍ବା ଭକ୍ତିରେ, ଦକ୍ଷତାରେ ଡାକେ, ଶକ୍ତିର ଜିତିଥିବା, ଚମକୁଥିବା ଅଗ୍ନିକୁ ଶବ୍ଦରେ ପ୍ରାର୍ଥନା କରେ—
ସମିଧା ଯୋ ନିଶିତୀ ଦାଶଦଦିତିଂ ଧାମଭିରସ୍ଯ ମର୍ତ୍ଯଃ । ଵିଶ୍ଵେତ୍ସ ଧୀଭିଃ ସୁଭଗୋ ଜନାଁ ଅତି ଦ୍ଯୁମ୍ନୈରୁଦ୍ନ ଇଵ ତାରିଷତ୍
ଯେଉଁ ମାନବ ଅଗ୍ନିକୁ ଜଳାଇ, ଠିକ୍ ପୂଜାରେ ଅଦିତିକୁ ସେବା କରେ, ସେ ଜନମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସମସ୍ତ ବୁଦ୍ଧିରେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ହୋଇ, ଜଳ ଉପରେ ନାଉ ପରି ଉତ୍କୃଷ୍ଟତାରେ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥାଏ।
ତଦଗ୍ନେ ଦ୍ଯୁମ୍ନମା ଭର ଯତ୍ସାସହତ୍ସଦନେ କଂ ଚିଦତ୍ରିଣମ୍ । ମନ୍ଯୁଂ ଜନସ୍ଯ ଦୂଢ୍ଯଃ
ଅଗ୍ନି, ସେ ମହିମା ଆମକୁ ଦିଅ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ସଭାରେ କୌଣସି ଶତ୍ରୁକୁ ଜିତିପାର, ଲୋକମାନଙ୍କ ରୋଷ ନାଶ କର, ନାଶକ।
ଯେନ ଚଷ୍ଟେ ଵରୁଣୋ ମିତ୍ରୋ ଅର୍ଯମା ଯେନ ନାସତ୍ଯା ଭଗଃ । ଵଯଂ ତତ୍ତେ ଶଵସା ଗାତୁଵିତ୍ତମା ଇନ୍ଦ୍ରତ୍ଵୋତା ଵିଧେମହି
ଯାହା ଦ୍ୱାରା ବରୁଣ, ମିତ୍ର, ଅର୍ୟମା, ନାସତ୍ୟ ଓ ଭଗ ଦେଖାଯାନ୍ତି, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସେଇ ତୁମର ଶକ୍ତିରେ ଆମେ ମଧ୍ୟ ଶକ୍ତିର ପଥକୁ ନେଇଯିବା ପୂଜା କରିପାରିବା।
ତେ ଘେଦଗ୍ନେ ସ୍ଵାଧ୍ଯୋ ଯେ ତ୍ଵା ଵିପ୍ର ନିଦଧିରେ ନୃଚକ୍ଷସମ୍ । ଵିପ୍ରାସୋ ଦେଵ ସୁକ୍ରତୁମ୍
ଯେମାନେ ତୁମକୁ, ହେ ଅଗ୍ନି, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦେଖିଥିଲେ, ସେମାନେ ସତ୍ୟରେ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍। ହେ ଦେବତା, ସେମାନେ ଉତ୍ତମ ବୁଦ୍ଧି ଧାରଣ କରନ୍ତି।
ତ ଇଦ୍ଵେଦିଂ ସୁଭଗ ତ ଆହୁତିଂ ତେ ସୋତୁଂ ଚକ୍ରିରେ ଦିଵି । ତ ଇଦ୍ଵାଜେଭିର୍ଜିଗ୍ଯୁର୍ମହଦ୍ଧନଂ ଯେ ତ୍ଵେ କାମଂ ନ୍ଯେରିରେ
ହେ ଶୁଭଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ସେମାନେ ତୁମ ପାଇଁ ବେଦୀ ଓ ଆହୁତି ତିଆରି କରିଛନ୍ତି, ଯାହାକୁ ତୁମେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଗ୍ରହଣ କର। ଯେମାନେ ତୁମେ ଉପରେ ଇଚ୍ଛା ରଖିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଅନେକ ଧନ ଓ ବିଜୟ ଲାଭ କରିଛନ୍ତି।
ଭଦ୍ରୋ ନୋ ଅଗ୍ନିରାହୁତୋ ଭଦ୍ରା ରାତିଃ ସୁଭଗ ଭଦ୍ରୋ ଅଧ୍ଵରଃ । ଭଦ୍ରା ଉତ ପ୍ରଶସ୍ତଯଃ
ଆମ ପାଇଁ ଆହୁତ ଅଗ୍ନି ଶୁଭ ହେଉ, ଦାନ ଶୁଭ ହେଉ, ହେ ଶୁଭଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଯଜ୍ଞ ଶୁଭ ହେଉ, ଓ ପ୍ରଶଂସା ମଧ୍ୟ ଶୁଭ ହେଉ।
ଭଦ୍ରଂ ମନଃ କୃଣୁଷ୍ଵ ଵୃତ୍ରତୂର୍ଯେ ଯେନା ସମତ୍ସୁ ସାସହଃ । ଅଵ ସ୍ଥିରା ତନୁହି ଭୂରି ଶର୍ଧତାଂ ଵନେମା ତେ ଅଭିଷ୍ଟିଭିଃ
ବିପଦ ଜୟ କରିବାରେ ଆମ ମନକୁ ଶୁଭ କର, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ସଂଘରେ ବିଜୟୀ ହେଉଛ। ଦୃଢ଼ ବନ୍ଧନ ଖୋଲିଦେ, ବହୁ ସେନା ବିଜୟୀ ହେଉ, ତୁମର ସାହାଯ୍ୟରେ ଆମେ ଜୟ ପାଉ।
ଈଳେ ଗିରା ମନୁର୍ହିତଂ ଯଂ ଦେଵା ଦୂତମରତିଂ ନ୍ଯେରିରେ । ଯଜିଷ୍ଠଂ ହଵ୍ଯଵାହନମ୍
ମୁଁ ମନୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବିସ୍ଥାପିତ ଯିଏ, ଦେବତାମାନେ ଦୂତ ଭାବେ ନିଯୁକ୍ତ କରିଛନ୍ତି, ସେ ଶୀଘ୍ର ଓ ହବି ଗ୍ରହଣ କରୁଥିବାକୁ ମୋ ଶବ୍ଦରେ ପ୍ରଶଂସା କରେ।
ତିଗ୍ମଜମ୍ଭାଯ ତରୁଣାଯ ରାଜତେ ପ୍ରଯୋ ଗାଯସ୍ଯଗ୍ନଯେ । ଯଃ ପିଂଶତେ ସୂନୃତାଭିଃ ସୁଵୀର୍ଯମଗ୍ନିର୍ଘୃତେଭିରାହୁତଃ
ତୀକ୍ଷ୍ଣ ମୁଁହ, ଯୁବକ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅଗ୍ନି, ଯିଏ ଗୀତର ନେତୃତ୍ୱ କରେ, ଭଲ କଥା ଓ ଶକ୍ତିରେ ଶୋଭିତ, ଘୃତ ଆହୁତିରେ ପୂଜିତ।
ଯଦୀ ଘୃତେଭିରାହୁତୋ ଵାଶୀମଗ୍ନିର୍ଭରତ ଉଚ୍ଚାଵ ଚ । ଅସୁର ଇଵ ନିର୍ଣିଜମ୍
ଯେତେବେଳେ ଘୃତ ଆହୁତିରେ ପୂଜିତ ଅଗ୍ନି, ହେ ଭରତ, ଉଚ୍ଚକୁ ଉଠେ, ସେ ଯେପରି ଏକ ମହାନ୍ ଆତ୍ମା ବେଦୀରେ ଦେଖାଯାଏ।
ଯୋ ହଵ୍ଯାନ୍ଯୈରଯତା ମନୁର୍ହିତୋ ଦେଵ ଆସା ସୁଗନ୍ଧିନା । ଵିଵାସତେ ଵାର୍ଯାଣି ସ୍ଵଧ୍ଵରୋ ହୋତା ଦେଵୋ ଅମର୍ତ୍ଯଃ
ଯିଏ ମନୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବିସ୍ଥାପିତ, ହବି ଆଣେ, ସୁଗନ୍ଧ ଦେବତା, ସେ ଆବଶ୍ୟକ ଧନ ଦେଇଥାଏ, ଅମର ହୋତା, ନିୟମିତ ଯଜ୍ଞର ଦେବତା।
ଯଦଗ୍ନେ ମର୍ତ୍ଯସ୍ତ୍ଵଂ ସ୍ଯାମହଂ ମିତ୍ରମହୋ ଅମର୍ତ୍ଯଃ । ସହସଃ ସୂନଵାହୁତ
ହେ ଅଗ୍ନି, ମୁଁ ମରଣଶୀଳ ତୁମର ବନ୍ଧୁ ହେବି, ତୁମେ ଅମର ମୋର ବନ୍ଧୁ ହେଉ, ହେ ଶକ୍ତିର ପୁତ୍ର, ଆହୁତି ଗ୍ରହଣ କର।
ନ ତ୍ଵା ରାସୀଯାଭିଶସ୍ତଯେ ଵସୋ ନ ପାପତ୍ଵାଯ ସନ୍ତ୍ଯ । ନ ମେ ସ୍ତୋତାମତୀଵା ନ ଦୁର୍ହିତଃ ସ୍ଯାଦଗ୍ନେ ନ ପାପଯା
ହେ ଦୟାଳୁ, ମୋତେ ଶାପ ଦିଅନାହିଁ, ଦୁଷ୍ଟତା ଦିଅନାହିଁ, ମୋ ପ୍ରଶଂସକ କିମ୍ବା ସନ୍ତାନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଷ୍ଟ ହେଉନାହିଁ, ହେ ଅଗ୍ନି, ଅପରାଧ ଦିଅନାହିଁ।
ପିତୁର୍ନ ପୁତ୍ରଃ ସୁଭୃତୋ ଦୁରୋଣ ଆ ଦେଵାଁ ଏତୁ ପ୍ର ଣୋ ହଵିଃ
ଯେପରି ପିତାଙ୍କ ଘରରେ ଭଲ ଖାଇଥିବା ପୁଅ, ସେପରି ଦେବତାମାନେ, ଆମର ଆହୁତି ଆମ ପାଖକୁ ଆସୁ।
ତଵାହମଗ୍ନ ଊତିଭିର୍ନେଦିଷ୍ଠାଭିଃ ସଚେଯ ଜୋଷମା ଵସୋ । ସଦା ଦେଵସ୍ଯ ମର୍ତ୍ଯଃ
ତୁମର ସବୁଠୁ ନିକଟ ସାହାଯ୍ୟରେ, ହେ ଅଗ୍ନି, ମୁଁ ସଦା ତୁମର କୃପା ପାଉ, ମୁଁ ମନୁଷ୍ୟ ଭଳି ଦେବତାଙ୍କ ସହିତ ରହିପାରିବି।
ତଵ କ୍ରତ୍ଵା ସନେଯଂ ତଵ ରାତିଭିରଗ୍ନେ ତଵ ପ୍ରଶସ୍ତିଭିଃ । ତ୍ଵାମିଦାହୁଃ ପ୍ରମତିଂ ଵସୋ ମମାଗ୍ନେ ହର୍ଷସ୍ଵ ଦାତଵେ
ତୁମର ଇଚ୍ଛାରେ ମୁଁ ଲାଭ କରିପାରିବି, ତୁମର ଦାନରେ, ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମର ପ୍ରଶଂସାରେ; ଲୋକେ ତୁମକୁ ଦାତା ବୋଲି କହନ୍ତି, ହେ ଦୟାଳୁ, ମୋତେ ଦେଇ ଆନନ୍ଦିତ ହେଉ।