ମହାନ୍ତଂ ମହିନା ଵଯଂ ସ୍ତୋମେଭିର୍ହଵନଶ୍ରୁତମ୍ । ଅର୍କୈରଭି ପ୍ର ଣୋନୁମଃ ସମୋଜସେ
ଆମେ ସ୍ତୁତି ଓ ଗୀତ ଦ୍ୱାରା, ମହାନ ଏବଂ ମହିମାଶାଳୀ, ଆହ୍ୱାନ ଶୁଣୁଥିବା ତାଙ୍କୁ ଶକ୍ତି ପାଇଁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛୁ।
ନ ଯଂ ଵିଵିକ୍ତୋ ରୋଦସୀ ନାନ୍ତରିକ୍ଷାଣି ଵଜ୍ରିଣମ୍ । ଅମାଦିଦସ୍ଯ ତିତ୍ଵିଷେ ସମୋଜସଃ
ବିଦ୍ୟୁତ୍ଧାରୀ ତାଙ୍କର ଅପାର ଶକ୍ତିରେ, ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀ ଏବଂ ମଧ୍ୟଖଣ୍ଡ ତାଙ୍କୁ ଧାରଣ କରିପାରିନାହାନ୍ତି।
ଯଦିନ୍ଦ୍ର ପୃତନାଜ୍ଯେ ଦେଵାସ୍ତ୍ଵା ଦଧିରେ ପୁରଃ । ଆଦିତ୍ତେ ହର୍ଯତା ହରୀ ଵଵକ୍ଷତୁଃ
ଯେଉଁବେଳେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯୁଦ୍ଧରେ ଦେବତାମାନେ ଆପଣଙ୍କୁ ସବୁଠୁ ଆଗରେ ରଖିଥିଲେ, ସେତେବେଳେ ଆପଣଙ୍କର ଦୁଇଟି ପିଲା ଘୋଡ଼ା ଆପଣଙ୍କୁ ଆଗକୁ ନେଇଗଲେ।
ଯଦା ଵୃତ୍ରଂ ନଦୀଵୃତଂ ଶଵସା ଵଜ୍ରିନ୍ନଵଧୀଃ । ଆଦିତ୍ତେ ହର୍ଯତା ହରୀ ଵଵକ୍ଷତୁଃ
ଯେଉଁବେଳେ ବିଦ୍ୟୁତ୍ଧାରୀ ଆପଣ ଶକ୍ତିରେ ନଦୀବନ୍ଧ ଭଳି ବୃତ୍ରକୁ ବଧ କଲେ, ସେତେବେଳେ ଆପଣଙ୍କର ଦୁଇଟି ପିଲା ଘୋଡ଼ା ଆପଣଙ୍କୁ ଆଗକୁ ନେଇଗଲେ।
ଯଦା ତେ ଵିଷ୍ଣୁରୋଜସା ତ୍ରୀଣି ପଦା ଵିଚକ୍ରମେ । ଆଦିତ୍ତେ ହର୍ଯତା ହରୀ ଵଵକ୍ଷତୁଃ
ଯେଉଁବେଳେ ବିଷ୍ଣୁ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ ତିନିଟି ପଦକ୍ଷେପ ନେଲେ, ସେତେବେଳେ ଆପଣଙ୍କର ଦୁଇଟି ପିଲା ଘୋଡ଼ା ଆପଣଙ୍କୁ ଆଗକୁ ନେଇଗଲେ।
ଯଦା ତେ ହର୍ଯତା ହରୀ ଵାଵୃଧାତେ ଦିଵେଦିଵେ । ଆଦିତ୍ତେ ଵିଶ୍ଵା ଭୁଵନାନି ଯେମିରେ
ଯେଉଁବେଳେ ଆପଣଙ୍କର ଦୁଇଟି ପିଲା ଘୋଡ଼ା ପ୍ରତିଦିନ ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ, ସେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଆପଣଙ୍କ ଅଧୀନ ହେଲା।
ଯଦା ତେ ମାରୁତୀର୍ଵିଶସ୍ତୁଭ୍ଯମିନ୍ଦ୍ର ନିଯେମିରେ । ଆଦିତ୍ତେ ଵିଶ୍ଵା ଭୁଵନାନି ଯେମିରେ
ଯେଉଁବେଳେ ମାରୁତମାନେ ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ ଯୋଜିତ ହେଲେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ସେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଆପଣଙ୍କ ଅଧୀନ ହେଲା।
ଯଦା ସୂର୍ଯମମୁଂ ଦିଵି ଶୁକ୍ରଂ ଜ୍ଯୋତିରଧାରଯଃ । ଆଦିତ୍ତେ ଵିଶ୍ଵା ଭୁଵନାନି ଯେମିରେ
ଯେଉଁବେଳେ ଆପଣ ଆକାଶରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଆଲୋକ ଭାବେ ରଖିଲେ, ସେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଆପଣଙ୍କ ଅଧୀନ ହେଲା।
ଇମାଂ ତ ଇନ୍ଦ୍ର ସୁଷ୍ଟୁତିଂ ଵିପ୍ର ଇଯର୍ତି ଧୀତିଭିଃ । ଜାମିଂ ପଦେଵ ପିପ୍ରତୀଂ ପ୍ରାଧ୍ଵରେ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏହି ଉତ୍ତମ ସ୍ତୁତି ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ ତାଙ୍କର ଚିନ୍ତାରେ ଉଠାଇଛନ୍ତି, ଯେପରି ଏକ ନିକଟତମ ବନ୍ଧୁ ଯଜ୍ଞରେ କୃପା ଆଶା କରେ।
ଯଦସ୍ଯ ଧାମନି ପ୍ରିଯେ ସମୀଚୀନାସୋ ଅସ୍ଵରନ୍ । ନାଭା ଯଜ୍ଞସ୍ଯ ଦୋହନା ପ୍ରାଧ୍ଵରେ
ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ନିବାସରେ, ଯେଉଁବେଳେ ସେମାନେ ଏକତାରେ ଗୀତ ଗାଇଥିଲେ, ଯଜ୍ଞର ନାଭିରେ, ଯେଉଁଠି ଦୁଧ ଦେଉଥିବାମାନେ ଯଜ୍ଞରେ ଅଂଶ ନେଉଥିଲେ।
ସୁଵୀର୍ଯଂ ସ୍ଵଶ୍ଵ୍ଯଂ ସୁଗଵ୍ଯମିନ୍ଦ୍ର ଦଦ୍ଧି ନଃ । ହୋତେଵ ପୂର୍ଵଚିତ୍ତଯେ ପ୍ରାଧ୍ଵରେ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମକୁ ଶୂରତା, ଭଲ ଘୋଡ଼ା ଓ ଭଲ ଗାଈ ଦିଅ। ଯେପରି ହୋତା ପୂର୍ବଜଙ୍କ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞରେ ଦେଇଥାଏ, ସେପରି ଆମକୁ ଦିଅ।
ଇନ୍ଦ୍ରଃ ସୁତେଷୁ ସୋମେଷୁ କ୍ରତୁଂ ପୁନୀତ ଉକ୍ଥ୍ଯମ୍ । ଵିଦେ ଵୃଧସ୍ଯ ଦକ୍ଷସୋ ମହାନ୍ହି ଷଃ
ଇନ୍ଦ୍ର ଦବାଯାଇଥିବା ସୋମରେ ନିଜ ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଶଂସାକୁ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି; ସେ ବଡ଼, ବଡ଼ମାନଙ୍କ ବୁଦ୍ଧି ଧାରଣ କରନ୍ତି।
ସ ପ୍ରଥମେ ଵ୍ଯୋମନି ଦେଵାନାଂ ସଦନେ ଵୃଧଃ । ସୁପାରଃ ସୁଶ୍ରଵସ୍ତମଃ ସମପ୍ସୁଜିତ୍
ସେ ପୁରୁଣା, ଦେବତାମାନଙ୍କ ପ୍ରଥମ ଆକାଶ ଗୃହରେ ଅତିଶୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦକ୍ଷ, ଖ୍ୟାତିଶାଳୀ ଓ ସମରରେ ଜିତିଥିବା।
ତମହ୍ଵେ ଵାଜସାତଯ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଭରାଯ ଶୁଷ୍ମିଣମ୍ । ଭଵା ନଃ ସୁମ୍ନେ ଅନ୍ତମଃ ସଖା ଵୃଧେ
ଆମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ବିଜୟ ପାଇଁ ଡାକୁଛୁ; ହେ ବନ୍ଧୁ, ଆମ ପାଇଁ ଦୟାଳୁ ଓ ସହାୟ ହେଉ।
ଇଯଂ ତ ଇନ୍ଦ୍ର ଗିର୍ଵଣୋ ରାତିଃ କ୍ଷରତି ସୁନ୍ଵତଃ । ମନ୍ଦାନୋ ଅସ୍ଯ ବର୍ହିଷୋ ଵି ରାଜସି
ହେ ଗୀତପ୍ରିୟ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ଏହି ଦାନ ସୋମ ଚାପିଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ମିଳେ; ଏହି ଆସନରେ ଆନନ୍ଦ କରି ତୁମେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଛ।
ନୂନଂ ତଦିନ୍ଦ୍ର ଦଦ୍ଧି ନୋ ଯତ୍ତ୍ଵା ସୁନ୍ଵନ୍ତ ଈମହେ । ରଯିଂ ନଶ୍ଚିତ୍ରମା ଭରା ସ୍ଵର୍ଵିଦମ୍
ଏବେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯାହାକୁ ଆମେ ସୋମ ଚାପି ତୁମଠାରୁ ଚାହୁଁଛୁ, ସେହି ଦିଅ; ଆମକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଧନ ଦିଅ।
ସ୍ତୋତା ଯତ୍ତେ ଵିଚର୍ଷଣିରତିପ୍ରଶର୍ଧଯଦ୍ଗିରଃ । ଵଯା ଇଵାନୁ ରୋହତେ ଜୁଷନ୍ତ ଯତ୍
ଯିଏ ତୁମକୁ ଗୀତରେ ପ୍ରଶଂସା କରେ, ସେ ମଧ୍ୟ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବୁଦ୍ଧିମାନ; ପକ୍ଷୀମାନେ ମାଆଙ୍କୁ ଯେପରି ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି, ସେପରି ସେମାନେ ତୁମ ଦୟା ଚାହନ୍ତି।
ପ୍ରତ୍ନଵଜ୍ଜନଯା ଗିରଃ ଶୃଣୁଧୀ ଜରିତୁର୍ହଵମ୍ । ମଦେମଦେ ଵଵକ୍ଷିଥା ସୁକୃତ୍ଵନେ
ପୁରୁଣା ଭଳି, ଗାୟକଙ୍କ ଗୀତ ଶୁଣ, ଉପାସକଙ୍କ ଡାକକୁ ଶୁଣ; ଆନନ୍ଦରେ ଥାଇ, ଭଲ କାମ କରୁଥିବାକୁ ବଢ଼ାଇ ଦିଅ।
କ୍ରୀଳନ୍ତ୍ଯସ୍ଯ ସୂନୃତା ଆପୋ ନ ପ୍ରଵତା ଯତୀଃ । ଅଯା ଧିଯା ଯ ଉଚ୍ଯତେ ପତିର୍ଦିଵଃ
ତାଙ୍କର ଦୟାଳୁ ଦାନ ଝରଣା ପାଣି ଭଳି ଖେଳେ; ଏହି ଚିନ୍ତାରେ, ସେ ଦିବସ୍ୱାମୀ ବୋଲି ଡାକାଯାନ୍ତି।
ଉତୋ ପତିର୍ଯ ଉଚ୍ଯତେ କୃଷ୍ଟୀନାମେକ ଇଦ୍ଵଶୀ । ନମୋଵୃଧୈରଵସ୍ଯୁଭିଃ ସୁତେ ରଣ
ଯିଏ ଲୋକମାନଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ବୋଲି ଡାକାଯାନ୍ତି, ସେ ଏକମାତ୍ର ଅଧିପତି; ସୋମ ଚାପିବାବେଳେ ଭକ୍ତି ଓ ପ୍ରାର୍ଥନା ସହିତ ଡାକାଯାନ୍ତି।
ସ୍ତୁହି ଶ୍ରୁତଂ ଵିପଶ୍ଚିତଂ ହରୀ ଯସ୍ଯ ପ୍ରସକ୍ଷିଣା । ଗନ୍ତାରା ଦାଶୁଷୋ ଗୃହଂ ନମସ୍ଵିନଃ
ଯିଏ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଯାହାଙ୍କର ଦୁଇଟି ଘୋଡ଼ା ସବୁବେଳେ ବିଜୟୀ, ଯିଏ ଭକ୍ତଙ୍କ ଘରକୁ ଆସନ୍ତି, ସେଉଠାରେ ଆଦର ପାଆନ୍ତି, ସେଉଠି ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କର।
ତୂତୁଜାନୋ ମହେମତେଽଶ୍ଵେଭିଃ ପ୍ରୁଷିତପ୍ସୁଭିଃ । ଆ ଯାହି ଯଜ୍ଞମାଶୁଭିଃ ଶମିଦ୍ଧି ତେ
ବଡ଼ ଧନ ଆଶାରେ, ତୁମ ଘୋଡ଼ା ଓ ପାଣି ବାଣ୍ଟୁଥିବାମାନେ ସହିତ ଆସ; ତୁରନ୍ତ ଯଜ୍ଞକୁ ଆସ — ଏହା ତୁମକୁ ପ୍ରିୟ ହେଉ।
ଇନ୍ଦ୍ର ଶଵିଷ୍ଠ ସତ୍ପତେ ରଯିଂ ଗୃଣତ୍ସୁ ଧାରଯ । ଶ୍ରଵଃ ସୂରିଭ୍ଯୋ ଅମୃତଂ ଵସୁତ୍ଵନମ୍
ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର, ଭଲମାନଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ, ଯିଏ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଧନକୁ ରକ୍ଷା କର; ମହାନ୍ ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ଅମୃତ ଖ୍ୟାତି ଓ ଧନ ଦିଅ।
ହଵେ ତ୍ଵା ସୂର ଉଦିତେ ହଵେ ମଧ୍ଯଂଦିନେ ଦିଵଃ । ଜୁଷାଣ ଇନ୍ଦ୍ର ସପ୍ତିଭିର୍ନ ଆ ଗହି
ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଠିଲେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଡାକେ, ଦିନ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଡାକେ; ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଗ୍ରହଣ କରି, ତୁମ ଘୋଡ଼ା ଦଳ ସହିତ ଆସ।
ଆ ତୂ ଗହି ପ୍ର ତୁ ଦ୍ରଵ ମତ୍ସ୍ଵା ସୁତସ୍ଯ ଗୋମତଃ । ତନ୍ତୁଂ ତନୁଷ୍ଵ ପୂର୍ଵ୍ଯଂ ଯଥା ଵିଦେ
ଏଠାକୁ ଆସ, ତୁରନ୍ତ ଆସ, ଗାଈ ଭରିଥିବା ସୋମରେ ଆନନ୍ଦ କର; ପୁରୁଣା ତାନ୍ତୁ ଯେପରି ଜାଣ, ସେପରି ବୁନ।
ଯଚ୍ଛକ୍ରାସି ପରାଵତି ଯଦର୍ଵାଵତି ଵୃତ୍ରହନ୍ । ଯଦ୍ଵା ସମୁଦ୍ରେ ଅନ୍ଧସୋଽଵିତେଦସି
ହେ ବିପଦ୍ଦୁର୍ଜୟ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଦୂରେ କିମ୍ବା ନିକଟରେ, କିମ୍ବା ସମୁଦ୍ରରେ ଯେଉଁ କାମ କର, ସେଠି ତୁମେ ସୋମର ରକ୍ଷକ।
ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଵର୍ଧନ୍ତୁ ନୋ ଗିର ଇନ୍ଦ୍ରଂ ସୁତାସ ଇନ୍ଦଵଃ । ଇନ୍ଦ୍ରେ ହଵିଷ୍ମତୀର୍ଵିଶୋ ଅରାଣିଷୁଃ
ଆମର ଗୀତ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ବଢ଼ାଉ, ଚାପିଥିବା ସୋମ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ବଢ଼ାଉ; ଯଜ୍ଞରେ ଭକ୍ତିଶୀଳ ଲୋକମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଉତ୍ସାହିତ କରନ୍ତି।
ତମିଦ୍ଵିପ୍ରା ଅଵସ୍ଯଵଃ ପ୍ରଵତ୍ଵତୀଭିରୂତିଭିଃ । ଇନ୍ଦ୍ରଂ କ୍ଷୋଣୀରଵର୍ଧଯନ୍ଵଯା ଇଵ
ଅନୁଗ୍ରହ ଚାହୁଥିବା ବିଦ୍ୱାନମାନେ ପ୍ରବାହମୟ ପ୍ରଶଂସାରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ବଡ଼ କରିଛନ୍ତି; ଭୂମିମାନେ ମାଆ ଯେପରି ପୁଅକୁ ବଢ଼ାନ୍ତି, ସେପରି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ବଢ଼ାଇଛନ୍ତି।
ତ୍ରିକଦ୍ରୁକେଷୁ ଚେତନଂ ଦେଵାସୋ ଯଜ୍ଞମତ୍ନତ । ତମିଦ୍ଵର୍ଧନ୍ତୁ ନୋ ଗିରଃ ସଦାଵୃଧମ୍
ତିନି ପର୍ଯ୍ୟାୟରେ ଦେବତାମାନେ ଜ୍ଞାନ ପାଇବାକୁ ପ୍ରୟାସ କରିଛନ୍ତି; ଆମର ଗୀତଗୁଡିକ ତାଙ୍କୁ ସଦା ବୃଦ୍ଧି କରୁନ୍ତୁ, ଯେଉଁଥିରେ ସେ ସଦା ବୃଦ୍ଧିଶୀଳ।
ସ୍ତୋତା ଯତ୍ତେ ଅନୁଵ୍ରତ ଉକ୍ଥାନ୍ଯୃତୁଥା ଦଧେ । ଶୁଚିଃ ପାଵକ ଉଚ୍ଯତେ ସୋ ଅଦ୍ଭୁତଃ
ତୁମେ ଯାହାକୁ ଭଜନ୍ତି, ସେ ଭଜକ ନିଷ୍ଠାପୂର୍ବକ ଅନୁକ୍ରମରେ ଗୀତ ରଚନା କରିଛନ୍ତି; ସେ ଶୁଧ୍ଧ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଭାବରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।