ଦୁରୋ ଅଶ୍ଵସ୍ଯ ଦୁର ଇନ୍ଦ୍ର ଗୋରସି ଦୁରୋ ଯଵସ୍ଯ ଵସୁନ ଇନସ୍ପତିଃ । ଶିକ୍ଷାନରଃ ପ୍ରଦିଵୋ ଅକାମକର୍ଶନଃ ସଖା ସଖିଭ୍ଯସ୍ତମିଦଂ ଗୃଣୀମସି
ଏଇ ଇନ୍ଦ୍ର, ଘୋଡ଼ା ଦୂରେ, ଗାଈ ମଧ୍ୟ ଦୂରେ, ଯବ ମଧ୍ୟ ଦୂରେ ଅଛି, ଧନର ଠାକୁର। ମନୁଷ୍ୟମାନେ, ଏହି କଥା ଶିଖ, ଆମେ ଆମର ସଙ୍ଗୀମାନେ ସହିତ, ଆମେ ଯେଉଁ ସ୍ନେହୀଙ୍କୁ କିଛି ଆଶା ନ ରଖି, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦିଗରୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛୁ।
ଶଚୀଵ ଇନ୍ଦ୍ର ପୁରୁକୃଦ୍ଦ୍ଯୁମତ୍ତମ ତଵେଦିଦମଭିତଶ୍ଚେକିତେ ଵସୁ । ଅତଃ ସଂଗୃଭ୍ଯାଭିଭୂତ ଆ ଭର ମା ତ୍ଵାଯତୋ ଜରିତୁଃ କାମମୂନଯୀଃ
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନାରୀ ପରି, ଏଇ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଅନେକ କାମ କରିଥିବା, ସବୁଠୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ତୁମର ଧନ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ରକ୍ଷା କରାଯାଉଛି। ଏହିପରି, ସମସ୍ତ ଧନ ଏଠାକୁ ଆଣିଦିଅ, ସବୁ ବାଧା ଜିତି। ଗାୟକଙ୍କର ଆଶା ତୁମ ପାଖରେ ଅପୂରଣ ହେଉନାହିଁ।
ଏଭିର୍ଦ୍ଯୁଭିଃ ସୁମନା ଏଭିରିନ୍ଦୁଭିର୍ନିରୁନ୍ଧାନୋ ଅମତିଂ ଗୋଭିରଶ୍ଵିନା । ଇନ୍ଦ୍ରେଣ ଦସ୍ଯୁଂ ଦରଯନ୍ତ ଇନ୍ଦୁଭିର୍ଯୁତଦ୍ଵେଷସଃ ସମିଷା ରଭେମହି
ଏହି ଦିପ୍ତିମାନ୍ତ ଦେବତାମାନେ, ଏହି ଶୁଧା ବିନା, ଭଲ ମନସ୍କରେ, ଗାଈ ଓ ଘୋଡ଼ା ସହିତ ଅଜ୍ଞାନକୁ ରୋକି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରିବାକୁ ଚାହୁଁ। ଘୃଣା ଛାଡ଼ି, ଆମେ ସମସ୍ତେ ଏହି ଲାଭ ପାଇବାକୁ ଚାହୁଁ।
ସମିନ୍ଦ୍ର ରାଯା ସମିଷା ରଭେମହି ସଂ ଵାଜେଭିଃ ପୁରୁଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରୈରଭିଦ୍ଯୁଭିଃ । ସଂ ଦେଵ୍ଯା ପ୍ରମତ୍ଯା ଵୀରଶୁଷ୍ମଯା ଗୋଅଗ୍ରଯାଶ୍ଵାଵତ୍ଯା ରଭେମହି
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ, ଧନ ସହିତ, ଆମେ ଏହି ଲାଭ ପାଇବାକୁ ଚାହୁଁ। ଆଗରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ତ ଘୋଡ଼ାମାନେ ସହିତ, ବିଜୟୀ ହୋଇ। ଦେବୀଙ୍କ ସହିତ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବୀର୍ୟବାନ୍, ଗାଈ ଓ ଘୋଡ଼ା ଧନ ସହିତ, ଆମେ ଏହି ଲାଭ ପାଇବାକୁ ଚାହୁଁ।
ତେ ତ୍ଵା ମଦା ଅମଦନ୍ତାନି ଵୃଷ୍ଣ୍ଯା ତେ ସୋମାସୋ ଵୃତ୍ରହତ୍ଯେଷୁ ସତ୍ପତେ । ଯତ୍କାରଵେ ଦଶ ଵୃତ୍ରାଣ୍ଯପ୍ରତି ବର୍ହିଷ୍ମତେ ନି ସହସ୍ରାଣି ବର୍ହଯଃ
ଏଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସେଇ ଆନନ୍ଦ ଓ ଶକ୍ତି ତୁମକୁ ଆନନ୍ଦିତ କରିଛି; ସେଇ ସୋମ ତୁମକୁ ଭଲ କାମରେ, ବିଶେଷକରି ବୃତ୍ର ହତ୍ୟାରେ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଛି। କାରବ ପାଇଁ ତୁମେ ଦଶଟି ବୃତ୍ରକୁ ହତ୍ୟା କଲା, ତୁମେ ଘାସରେ ବସିଥିବା ଜଣେ ପାଇଁ ହଜାର ହଜାର ଶତ୍ରୁକୁ ଦଳିଦେଲା।
ଯୁଧା ଯୁଧମୁପ ଘେଦେଷି ଧୃଷ୍ଣୁଯା ପୁରା ପୁରଂ ସମିଦଂ ହଂସ୍ଯୋଜସା । ନମ୍ଯା ଯଦିନ୍ଦ୍ର ସଖ୍ଯା ପରାଵତି ନିବର୍ହଯୋ ନମୁଚିଂ ନାମ ମାଯିନମ୍
ଯୁଦ୍ଧ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଆଗକୁ ବଢ଼, ଧୃଡ଼ତା ସହିତ; ପୁରାତନ କାଳରେ ତୁମେ ଏକ ସହରକୁ ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ଧ୍ୱଂସ କରିଥିଲା। ଇନ୍ଦ୍ର, ଯେତେବେଳେ ଉତ୍ତମ ସଖ୍ୟତା ସହିତ ସୀମାନ୍ତରେ ତୁମେ ଚତୁର ନାମୁଚିଙ୍କୁ ଦଳିଦେଲା।
ତ୍ଵଂ କରଞ୍ଜମୁତ ପର୍ଣଯଂ ଵଧୀସ୍ତେଜିଷ୍ଠଯାତିଥିଗ୍ଵସ୍ଯ ଵର୍ତନୀ । ତ୍ଵଂ ଶତା ଵଙ୍ଗୃଦସ୍ଯାଭିନତ୍ପୁରୋଽନାନୁଦଃ ପରିଷୂତା ଋଜିଶ୍ଵନା
ତୁମେ କରଞ୍ଜ ଓ ପର୍ଣ୍ଣୟଙ୍କୁ ତୁମର ସବୁଠୁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ରରେ ଅତିଥିଗ୍ବଙ୍କ ପଥରେ ହତ୍ୟା କଲା। ତୁମେ ବଙ୍ଗୃଦସଙ୍କର ଶତ ଦୁର୍ଗ ଭାଙ୍ଗିଦେଲା, ଋଜିଶ୍ୱନଙ୍କ ସହିତ ରକ୍ଷକମାନେକୁ ଦୂରେ ହଟାଇଦେଲା।
ତ୍ଵମେତାଞ୍ଜନରାଜ୍ଞୋ ଦ୍ଵିର୍ଦଶାବନ୍ଧୁନା ସୁଶ୍ରଵସୋପଜଗ୍ମୁଷଃ । ଷଷ୍ଟିଂ ସହସ୍ରା ନଵତିଂ ନଵ ଶ୍ରୁତୋ ନି ଚକ୍ରେଣ ରଥ୍ଯା ଦୁଷ୍ପଦାଵୃଣକ୍
ତୁମେ ଏହି ଜନରାଜଙ୍କର ଦଶ ଦୁଇଥର, ସେମାନଙ୍କର ସହୋଦର ସୁଶ୍ରବସ ସହିତ, ଯେଉଁମାନେ ନିକଟକୁ ଆସିଥିଲେ, ଖ୍ୟାତିଶାଳୀ, ତୁମେ ଚକ୍ରରେ ଷଷ୍ଠି ହଜାର ଏବଂ ନବେଉଁ ନବ ଶତ୍ରୁକୁ ଦଳିଦେଲା, ବାଧା ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲା।
ତ୍ଵମାଵିଥ ସୁଶ୍ରଵସଂ ତଵୋତିଭିସ୍ତଵ ତ୍ରାମଭିରିନ୍ଦ୍ର ତୂର୍ଵଯାଣମ୍ । ତ୍ଵମସ୍ମୈ କୁତ୍ସମତିଥିଗ୍ଵମାଯୁଂ ମହେ ରାଜ୍ଞେ ଯୂନେ ଅରନ୍ଧନାଯଃ
ତୁମେ ସୁଶ୍ରବସଙ୍କୁ ତୁମର ରକ୍ଷା ଓ ସୁରକ୍ଷା ସହିତ ସାହାଯ୍ୟ କଲା, ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ତୂର୍ବୟାଣଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କଲା। ତୁମେ କୁତ୍ସ, ଅତିଥିଗ୍ବ ଓ ଆୟୁଙ୍କୁ ସେଠି, ବଡ଼ ଯୁବ ରାଜାଙ୍କୁ ବିଜୟ ପାଇଁ ଦେଇଥିଲା।
ଯ ଉଦୃଚୀନ୍ଦ୍ର ଦେଵଗୋପାଃ ସଖାଯସ୍ତେ ଶିଵତମା ଅସାମ । ତ୍ଵାଂ ସ୍ତୋଷାମ ତ୍ଵଯା ସୁଵୀରା ଦ୍ରାଘୀଯ ଆଯୁଃ ପ୍ରତରଂ ଦଧାନାଃ
ଏଇ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ମିତ୍ରମାନେ, ଦେବତା ରକ୍ଷକମାନେ, ସବୁଠୁ ଶୁଭ ଅଟନ୍ତି। ଆମେ ତୁମକୁ ପ୍ରଶଂସା କରିବା; ତୁମେ ଆମ ସହଚର ହେଲେ, ଆମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଲୋକମାନେ ସହିତ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ଲାଭ କରିପାରିବା।
ମା ନୋ ଅସ୍ମିନ୍ମଘଵନ୍ପୃତ୍ସ୍ଵଂହସି ନହି ତେ ଅନ୍ତଃ ଶଵସଃ ପରୀଣଶେ । ଅକ୍ରନ୍ଦଯୋ ନଦ୍ଯୋ ରୋରୁଵଦ୍ଵନା କଥା ନ କ୍ଷୋଣୀର୍ଭିଯସା ସମାରତ
ଏଇ ଦାନଶୀଳ, ଏହି ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ଆମକୁ ଛାଡ଼ିଦିଅନାହିଁ; ତୁମର ଶକ୍ତିର କୌଣସି ସୀମା ନାହିଁ। ନଦୀମାନେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଗାଁଉଛନ୍ତି, ଜଙ୍ଗଲ ଗୁଞ୍ଜରିଉଛି; ଭୟରେ ମାନେ ପୃଥିବୀ ଏକଠା ହୋଇଯାଇଛି।
ଅର୍ଚା ଶକ୍ରାଯ ଶାକିନେ ଶଚୀଵତେ ଶୃଣ୍ଵନ୍ତମିନ୍ଦ୍ରଂ ମହଯନ୍ନଭି ଷ୍ଟୁହି । ଯୋ ଧୃଷ୍ଣୁନା ଶଵସା ରୋଦସୀ ଉଭେ ଵୃଷା ଵୃଷତ୍ଵା ଵୃଷଭୋ ନ୍ଯୃଞ୍ଜତେ
ଶକ୍ରଙ୍କୁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଶକ୍ତିମାନ୍ତ, ପ୍ରଶଂସା କର; ଶୁଣୁଥିବା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ତୁମ ଗୀତରେ ବଡ଼ କର। ଯିଏ ଧୃଡ଼ତା ଓ ଶକ୍ତିରେ, ବୃଷଭ ପରି, ଦୁଇ ଜଗତକୁ ଅଧିନ କରେ, ତାଙ୍କର ଶୌର୍ଯ୍ୟରେ, ବୃଷଭ, ବୀର ତାଙ୍କର ରଥକୁ ଯୋଡ଼ନ୍ତି।
ଅର୍ଚା ଦିଵେ ବୃହତେ ଶୂଷ୍ଯଂ ଵଚଃ ସ୍ଵକ୍ଷତ୍ରଂ ଯସ୍ଯ ଧୃଷତୋ ଧୃଷନ୍ମନଃ । ବୃହଚ୍ଛ୍ରଵା ଅସୁରୋ ବର୍ହଣା କୃତଃ ପୁରୋ ହରିଭ୍ଯାଂ ଵୃଷଭୋ ରଥୋ ହି ଷଃ
ବଡ଼ ଆକାଶକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କଥାରେ ଗାଁ; ଯାହାର ଶକ୍ତି ତାଙ୍କର ନିଜର, ଯାହାର ମନ ଧୃଡ଼। ବ୍ୟାପକ ଖ୍ୟାତିଶାଳୀ ଅସୁର, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ, ଦୁର୍ଗ ତିଆରି କରିଥିଲେ; ବୃଷଭ, ତାଙ୍କର ଦୁଇ ହରି ଘୋଡ଼ା ସହିତ, ତାଙ୍କର ରଥ ନିଶ୍ଚିତ।
ତ୍ଵଂ ଦିଵୋ ବୃହତଃ ସାନୁ କୋପଯୋଽଵ ତ୍ମନା ଧୃଷତା ଶମ୍ବରଂ ଭିନତ୍ । ଯନ୍ମାଯିନୋ ଵ୍ରନ୍ଦିନୋ ମନ୍ଦିନା ଧୃଷଚ୍ଛିତାଂ ଗଭସ୍ତିମଶନିଂ ପୃତନ୍ଯସି
ତୁମେ ବଡ଼ ଆକାଶର ଶିଖରକୁ ଉତ୍ତେଜିତ କର, ତୁମ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଶମ୍ବରକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲା। ଯେତେବେଳେ ଚତୁର ଚତୁର ମନରେ ତୁମେ ତୀବ୍ର ଆନନ୍ଦରେ ମାୟାବୀ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଅଗ୍ନିର ବିଦ୍ୟୁତ ଝାଳରେ ଘେରିଦେଲା।
ନି ଯଦ୍ଵୃଣକ୍ଷି ଶ୍ଵସନସ୍ଯ ମୂର୍ଧନି ଶୁଷ୍ଣସ୍ଯ ଚିଦ୍ଵ୍ରନ୍ଦିନୋ ରୋରୁଵଦ୍ଵନା । ପ୍ରାଚୀନେନ ମନସା ବର୍ହଣାଵତା ଯଦଦ୍ଯା ଚିତ୍କୃଣଵଃ କସ୍ତ୍ଵା ପରି
ତୁମେ ବାୟୁର ମୁଣ୍ଡରେ ଆଘାତ କରିଲେ, ଶୁଷ୍ଣ ନାମକ ଶତ୍ରୁଙ୍କର ଜଙ୍ଗଲ ମଧ୍ୟ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଗାଁଉଛି। ପୁରୁଣା ମନରେ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟତା ସହିତ, ଆଜି ମଧ୍ୟ କ'ଣ କରୁଛ? କିଏ ତୁମ ସମାନ?
ତ୍ଵମାଵିଥ ନର୍ଯଂ ତୁର୍ଵଶଂ ଯଦୁଂ ତ୍ଵଂ ତୁର୍ଵୀତିଂ ଵଯ୍ଯଂ ଶତକ୍ରତୋ । ତ୍ଵଂ ରଥମେତଶଂ କୃତ୍ଵ୍ଯେ ଧନେ ତ୍ଵଂ ପୁରୋ ନଵତିଂ ଦମ୍ଭଯୋ ନଵ
ତୁମେ ଉତ୍ତମ ତୁର୍ବଶ ଓ ଯଦୁଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କଲା; ଶତଶକ୍ତି ଧାରୀ, ତୁମେ ତୁର୍ବିତି ଓ ବୟ୍ୟଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କଲା। ଏତଶଙ୍କୁ ତୁମେ ରଥ ଦେଲା ପୁରସ୍କାର ପାଇଁ; ତୁମେ ନବେଉଁ ନବ ଦୁର୍ଗ ଭାଙ୍ଗିଦେଲା।
ସ ଘା ରାଜା ସତ୍ପତିଃ ଶୂଶୁଵଜ୍ଜନୋ ରାତହଵ୍ଯଃ ପ୍ରତି ଯଃ ଶାସମିନ୍ଵତି । ଉକ୍ଥା ଵା ଯୋ ଅଭିଗୃଣାତି ରାଧସା ଦାନୁରସ୍ମା ଉପରା ପିନ୍ଵତେ ଦିଵଃ
ସେଇ ରାଜା, ଭଲର ଠାକୁର, ଦୀପ୍ତିମାନ୍ତ, ଯିଏ ଆହ୍ୱାନ ପାଇଁ ଆସିଥିବାକୁ ଶୁଣନ୍ତି। କିମ୍ବା ଯିଏ ତାଙ୍କୁ ଧନ ପାଇଁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଆକାଶରୁ ଧନ ବର୍ଷା ହୁଏ।
ଅସମଂ କ୍ଷତ୍ରମସମା ମନୀଷା ପ୍ର ସୋମପା ଅପସା ସନ୍ତୁ ନେମେ । ଯେ ତ ଇନ୍ଦ୍ର ଦଦୁଷୋ ଵର୍ଧଯନ୍ତି ମହି କ୍ଷତ୍ରଂ ସ୍ଥଵିରଂ ଵୃଷ୍ଣ୍ଯଂ ଚ
ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ସମାନ ନାହିଁ, ତାଙ୍କର ବୁଦ୍ଧି ସମାନ ନାହିଁ; ଏମାନେ ସୋମପାନୀ ହେଉନ୍ତୁ, ଏମାନେ ସହାୟ ହେଉନ୍ତୁ। ଏଇ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯେଉଁମାନେ ତୁମକୁ ସମର୍ଥନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ତୁମର ବଡ଼ ଏବଂ ପୁରୁଣା ଶକ୍ତି ଓ ପୁରୁଷତ୍ୱକୁ ବଢ଼ାନ୍ତି।
ତୁଭ୍ଯେଦେତେ ବହୁଲା ଅଦ୍ରିଦୁଗ୍ଧାଶ୍ଚମୂଷଦଶ୍ଚମସା ଇନ୍ଦ୍ରପାନାଃ । ଵ୍ଯଶ୍ନୁହି ତର୍ପଯା କାମମେଷାମଥା ମନୋ ଵସୁଦେଯାଯ କୃଷ୍ଵ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏହି ପାହାଡ଼ରୁ ଦୋହାଗଲା ଏବଂ ପ୍ରଚୁର ପରିମାଣରେ ଭରିଥିବା ପାନପାତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ତୁମ ପାଇଁ ରଖାଯାଇଛି। ଏହାକୁ ପିଉ, ତୁମ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କର, ଏବଂ ପରେ ଆମକୁ ଧନ ଦେବା ପାଇଁ ତୁମ ମନକୁ ଲଗା।
ଅପାମତିଷ୍ଠଦ୍ଧରୁଣହ୍ଵରଂ ତମୋଽନ୍ତର୍ଵୃତ୍ରସ୍ଯ ଜଠରେଷୁ ପର୍ଵତଃ । ଅଭୀମିନ୍ଦ୍ରୋ ନଦ୍ଯୋ ଵଵ୍ରିଣା ହିତା ଵିଶ୍ଵା ଅନୁଷ୍ଠାଃ ପ୍ରଵଣେଷୁ ଜିଘ୍ନତେ
ଅନ୍ଧକାର ଗଭୀର ଗହ୍ୱରରେ ପାହାଡ଼ ଅଟୁଟ ଥିଲା, ସେଠାରେ ରହୁଥିଲା ରାକ୍ଷସର ଜଠର। ଇନ୍ଦ୍ର ଶକ୍ତିରେ ନଦୀଗୁଡ଼ିକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଝରଣା ତଳକୁ ଚୁଆଁଚୁଆଁ ହୋଇ ବହିଗଲା।
ସ ଶେଵୃଧମଧି ଧା ଦ୍ଯୁମ୍ନମସ୍ମେ ମହି କ୍ଷତ୍ରଂ ଜନାଷାଳିନ୍ଦ୍ର ତଵ୍ଯମ୍ । ରକ୍ଷା ଚ ନୋ ମଘୋନଃ ପାହି ସୂରୀନ୍ରାଯେ ଚ ନଃ ସ୍ଵପତ୍ଯା ଇଷେ ଧାଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମ ଉପରେ ତୁମ କୃପା ଦିଅ, ଆମକୁ ବଡ଼ ଶକ୍ତି ଏବଂ ସାମର୍ଥ୍ୟ ଦିଅ, ଯାହା ଲୋକମାନେ ଲାୟକ। ଦୟାଳୁ, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର, ଆମ ନେତାମାନେକୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖ, ଏବଂ ଆମକୁ ଧନ ଓ ସ୍ୱାମିତ୍ୱ ଦିଅ।
ଦିଵଶ୍ଚିଦସ୍ଯ ଵରିମା ଵି ପପ୍ରଥ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ନ ମହ୍ନା ପୃଥିଵୀ ଚନ ପ୍ରତି । ଭୀମସ୍ତୁଵିଷ୍ମାଞ୍ଚର୍ଷଣିଭ୍ଯ ଆତପଃ ଶିଶୀତେ ଵଜ୍ରଂ ତେଜସେ ନ ଵଂସଗଃ
ତାଙ୍କର ବଡ଼ତ୍ୱରେ ଆକାଶର ବିସ୍ତୃତି ମଧ୍ୟ ବିସ୍ତାରିତ ହୁଏ; ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ଶକ୍ତି ସମ୍ମୁଖିନ ହେବାକୁ ସକ୍ଷମ ନୁହେଁ। ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ପ୍ରବଳ, ତାଙ୍କର ତେଜ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚମକେ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ବଜ୍ର ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଖଣ୍ଡ ଭଳି ଚମକେ।
ସୋ ଅର୍ଣଵୋ ନ ନଦ୍ଯଃ ସମୁଦ୍ରିଯଃ ପ୍ରତି ଗୃଭ୍ଣାତି ଵିଶ୍ରିତା ଵରୀମଭିଃ । ଇନ୍ଦ୍ରଃ ସୋମସ୍ଯ ପୀତଯେ ଵୃଷାଯତେ ସନାତ୍ସ ଯୁଧ୍ମ ଓଜସା ପନସ୍ଯତେ
ସମୁଦ୍ରର ନଦୀମାନେ ଯେପରି ବିସ୍ତୃତିକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରନ୍ତି, ସେପରି ଇନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ ବିସ୍ତୃତ ଅଞ୍ଚଳକୁ ଧରିନେଇଛନ୍ତି। ସୋମ ପାନ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ଇନ୍ଦ୍ର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୁଅନ୍ତି, ଯୋଦ୍ଧା ଶକ୍ତିରେ ସେ ପ୍ରଶଂସିତ।
ତ୍ଵଂ ତମିନ୍ଦ୍ର ପର୍ଵତଂ ନ ଭୋଜସେ ମହୋ ନୃମ୍ଣସ୍ଯ ଧର୍ମଣାମିରଜ୍ଯସି । ପ୍ର ଵୀର୍ଯେଣ ଦେଵତାତି ଚେକିତେ ଵିଶ୍ଵସ୍ମା ଉଗ୍ରଃ କର୍ମଣେ ପୁରୋହିତଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ପାହାଡ଼କୁ ନିଜ ଭଳି ଉପଭୋଗ କର, ତୁମ ବଡ଼ତ୍ୱର ନୀତିରେ ଅଡ଼ିଗ ରୁହ। ତୁମ ବୀରତା ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ସମ୍ମାନିତ, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ପ୍ରଧାନ ଓ ପ୍ରବଳ।
ସ ଇଦ୍ଵନେ ନମସ୍ଯୁଭିର୍ଵଚସ୍ଯତେ ଚାରୁ ଜନେଷୁ ପ୍ରବ୍ରୁଵାଣ ଇନ୍ଦ୍ରିଯମ୍ । ଵୃଷା ଛନ୍ଦୁର୍ଭଵତି ହର୍ଯତୋ ଵୃଷା କ୍ଷେମେଣ ଧେନାଂ ମଘଵା ଯଦିନ୍ଵତି
ବନରେ ଯେମାନେ ଆଦର କରନ୍ତି, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ଏବଂ ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିକୁ କହନ୍ତି। ବୃଷ ଚମକୁଛି, ହରିତ ଏବଂ ପ୍ରବଳ; ମଘବାନ୍ ଧନ ଦେଇ ଗାଈ ଦାନ କରନ୍ତି।
ସ ଇନ୍ମହାନି ସମିଥାନି ମଜ୍ମନା କୃଣୋତି ଯୁଧ୍ମ ଓଜସା ଜନେଭ୍ଯଃ । ଅଧା ଚନ ଶ୍ରଦ୍ଦଧତି ତ୍ଵିଷୀମତ ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ଵଜ୍ରଂ ନିଘନିଘ୍ନତେ ଵଧମ୍
ସେ ଯୁଦ୍ଧରେ ବଡ଼ ବଡ଼ କାମ କରନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଯୋଦ୍ଧା ଶକ୍ତିରେ ଲୋକମାନେ ଶକ୍ତି ପାଆନ୍ତି। ଏଭଳି ତାଙ୍କର ବଜ୍ର ଉପରେ ଶୂରମାନେ ମଧ୍ୟ ଭରସା କରନ୍ତି, ଯାହା ଶତ୍ରୁକୁ ଧ୍ୱଂସ କରେ।
ସ ହି ଶ୍ରଵସ୍ଯୁଃ ସଦନାନି କୃତ୍ରିମା କ୍ଷ୍ମଯା ଵୃଧାନ ଓଜସା ଵିନାଶଯନ୍ । ଜ୍ଯୋତୀଂଷି କୃଣ୍ଵନ୍ନଵୃକାଣି ଯଜ୍ଯଵେଽଵ ସୁକ୍ରତୁଃ ସର୍ତଵା ଅପଃ ସୃଜତ୍
ସେ, ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ତିଆରି ଘରଗୁଡ଼ିକୁ ଧ୍ୱଂସ କରନ୍ତି, ପୃଥିବୀର ଶକ୍ତି ବଢ଼ାନ୍ତି। ପୂଜା ପାଇଁ ଆଲୋକ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି, ଚତୁର ଏବଂ ଦକ୍ଷ, ଯାତ୍ରା ପାଇଁ ଜଳକୁ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତି।
ଦାନାଯ ମନଃ ସୋମପାଵନ୍ନସ୍ତୁ ତେଽର୍ଵାଞ୍ଚା ହରୀ ଵନ୍ଦନଶ୍ରୁଦା କୃଧି । ଯମିଷ୍ଠାସଃ ସାରଥଯୋ ଯ ଇନ୍ଦ୍ର ତେ ନ ତ୍ଵା କେତା ଆ ଦଭ୍ନୁଵନ୍ତି ଭୂର୍ଣଯଃ
ହେ ସୋମପାନୀ, ତୁମ ମନ ଦାନ ପାଇଁ ଉନ୍ମୁଖ ହେଉ। ତୁମ ଘୋଡ଼ାମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରଶଂସା ଶୁଣନ୍ତି, ସମ୍ମୁଖକୁ ଆସନ୍ତୁ। ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ସାରଥିମାନେ ସବୁଠାରୁ ଆଦର୍ଶ; ତୁମ ଚିହ୍ନଗୁଡ଼ିକ ଅନେକ, କେହି ତୁମକୁ ବାଧା ଦେଇପାରିବେ ନାହିଁ।
ଅପ୍ରକ୍ଷିତଂ ଵସୁ ବିଭର୍ଷି ହସ୍ତଯୋରଷାଳ୍ହଂ ସହସ୍ତନ୍ଵି ଶ୍ରୁତୋ ଦଧେ । ଆଵୃତାସୋଽଵତାସୋ ନ କର୍ତୃଭିସ୍ତନୂଷୁ ତେ କ୍ରତଵ ଇନ୍ଦ୍ର ଭୂରଯଃ
ତୁମେ ହସ୍ତରେ ଅପରିମିତ ଧନ ଧରିଛ; ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଜଣେ ତାହାକୁ ତୁମ ଦୃଢ଼ ଦେହରେ ରଖିଛନ୍ତି। ତୁମ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଆବୃତ ଏବଂ ସୁରକ୍ଷିତ, ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ଶକ୍ତି ଦେହରେ ଅନେକ।
ଏଷ ପ୍ର ପୂର୍ଵୀରଵ ତସ୍ଯ ଚମ୍ରିଷୋଽତ୍ଯୋ ନ ଯୋଷାମୁଦଯଂସ୍ତ ଭୁର୍ଵଣିଃ । ଦକ୍ଷଂ ମହେ ପାଯଯତେ ହିରଣ୍ଯଯଂ ରଥମାଵୃତ୍ଯା ହରିଯୋଗମୃଭ୍ଵସମ୍
ଏହି ଜ୍ୟୋତିର୍ମୟ, ନାରୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦ୍ରୁତ ଘୋଡ଼ା ପରି ଉଠିଆସେ; ସେ ବଡ଼ମାନେକୁ ଦକ୍ଷତା ଦିଅନ୍ତି, ସୁନା ରଥରେ ହରିତ ଘୋଡ଼ା ଓ ଋଭୁମାନେ ସହିତ ଚକ୍ରାକାରେ ଘୂରିବା।