ହ୍ରଦଂ ନ ହି ତ୍ଵା ନ୍ଯୃଷନ୍ତ୍ଯୂର୍ମଯୋ ବ୍ରହ୍ମାଣୀନ୍ଦ୍ର ତଵ ଯାନି ଵର୍ଧନା । ତ୍ଵଷ୍ଟା ଚିତ୍ତେ ଯୁଜ୍ଯଂ ଵାଵୃଧେ ଶଵସ୍ତତକ୍ଷ ଵଜ୍ରମଭିଭୂତ୍ଯୋଜସମ୍
ଝିଅ ପରି ତୁମକୁ ତାରଙ୍ଗମାନେ ଛୁଇଁପାରନାହାନ୍ତି, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, କାରଣ ତୁମ ପ୍ରଶଂସା ତୁମକୁ ବଢ଼ାଏ। ତ୍ୱଷ୍ଟା ମଧ୍ୟ ଦକ୍ଷତାରେ ତୁମ ଶକ୍ତି ବଢ଼ାଇଛନ୍ତି; ସେ ବିଜ୍ଳିକୁ ତିଆରି କରିଛନ୍ତି, ଯାହା ଅପାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ।
ଜଘନ୍ଵାଁ ଉ ହରିଭିଃ ସମ୍ଭୃତକ୍ରତଵିନ୍ଦ୍ର ଵୃତ୍ରଂ ମନୁଷେ ଗାତୁଯନ୍ନପଃ । ଅଯଚ୍ଛଥା ବାହ୍ଵୋର୍ଵଜ୍ରମାଯସମଧାରଯୋ ଦିଵ୍ଯା ସୂର୍ଯଂ ଦୃଶେ
ତୁମେ ତୁମ ହରିଘୋଡ଼ା ସହିତ ବୃତ୍ରକୁ ହତ୍ୟା କରି, ମଣିଷ ପାଇଁ ପଥ ଖୋଲିଦେଲେ ଏବଂ ଜଳକୁ ମୁକ୍ତ କଲେ। ତୁମ ବାହୁରୁ ଲୋହା ବଜ୍ର ଦେଲେ ଏବଂ ଦିନାକାଶରେ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଧରି ରଖିଲେ।
ବୃହତ୍ସ୍ଵଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରମମଵଦ୍ଯଦୁକ୍ଥ୍ଯମକୃଣ୍ଵତ ଭିଯସା ରୋହଣଂ ଦିଵଃ । ଯନ୍ମାନୁଷପ୍ରଧନା ଇନ୍ଦ୍ରମୂତଯଃ ସ୍ଵର୍ନୃଷାଚୋ ମରୁତୋଽମଦନ୍ନନୁ
ବଡ଼ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ ଶ୍ଲୋକ ସେମାନେ ଭୟରେ ତିଆରି କଲେ, ଯେପରି ଦିଗନ୍ତରେ ଚଢ଼ୁଛନ୍ତି। ଯେତେବେଳେ ମାରୁତମାନେ ଗୀତରେ ଆନନ୍ଦ କରି, ମଣିଷଙ୍କ ନେତା ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ଖୁସି ହେଲେ।
ଦ୍ଯୌଶ୍ଚିଦସ୍ଯାମଵାଁ ଅହେଃ ସ୍ଵନାଦଯୋଯଵୀଦ୍ଭିଯସା ଵଜ୍ର ଇନ୍ଦ୍ର ତେ । ଵୃତ୍ରସ୍ଯ ଯଦ୍ବଦ୍ବଧାନସ୍ଯ ରୋଦସୀ ମଦେ ସୁତସ୍ଯ ଶଵସାଭିନଚ୍ଛିରଃ
ତୁମ ବଜ୍ରର ଗର୍ଜନରେ ଆକାଶ ମଧ୍ୟ ଭୟରେ କମ୍ପିଥିଲା, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର। ବନ୍ଧା ଥିବା ବୃତ୍ରଙ୍କ ମୁଣ୍ଡକୁ, ସୋମର ଶକ୍ତିରେ ତୁମେ କାଟିଦେଲେ।
ଯଦିନ୍ନ୍ଵିନ୍ଦ୍ର ପୃଥିଵୀ ଦଶଭୁଜିରହାନି ଵିଶ୍ଵା ତତନନ୍ତ କୃଷ୍ଟଯଃ । ଅତ୍ରାହ ତେ ମଘଵନ୍ଵିଶ୍ରୁତଂ ସହୋ ଦ୍ଯାମନୁ ଶଵସା ବର୍ହଣା ଭୁଵତ୍
ଯେତେବେଳେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦଶ ହାତ ଥିବା ପୃଥିବୀ ଓ ସମସ୍ତ ଜନମାନେ ପ୍ରସାରିତ ହେଲେ, ସେତେବେଳେ, ହେ ଦାନଶୀଳ, ତୁମ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଶକ୍ତି ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା ଓ ତୁମ ପ୍ରଭାବ ଆକାଶକୁ ଉଠିଗଲା।
ତ୍ଵମସ୍ଯ ପାରେ ରଜସୋ ଵ୍ଯୋମନଃ ସ୍ଵଭୂତ୍ଯୋଜା ଅଵସେ ଧୃଷନ୍ମନଃ । ଚକୃଷେ ଭୂମିଂ ପ୍ରତିମାନମୋଜସୋଽପଃ ସ୍ଵଃ ପରିଭୂରେଷ୍ଯା ଦିଵମ୍
ତୁମେ ନିଜ ଶକ୍ତି ଓ ଦୃଢ଼ ମନରେ, ଆକାଶ ଓ ଦିଗନ୍ତର ସୀମାକୁ ଅଟକିଛ। ତୁମେ ପୃଥିବୀକୁ ତୁମ ଶକ୍ତିର ମାପ କଲେ; ଜଳ, ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଆବୃତ କଲେ ଓ ଦିନାକାଶକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ତ୍ଵଂ ଭୁଵଃ ପ୍ରତିମାନଂ ପୃଥିଵ୍ଯା ଋଷ୍ଵଵୀରସ୍ଯ ବୃହତଃ ପତିର୍ଭୂଃ । ଵିଶ୍ଵମାପ୍ରା ଅନ୍ତରିକ୍ଷଂ ମହିତ୍ଵା ସତ୍ଯମଦ୍ଧା ନକିରନ୍ଯସ୍ତ୍ଵାଵାନ୍
ତୁମେ ପୃଥିବୀର ମାପ, ଉଚ୍ଚ ଓ ବଡ଼ ବିଶ୍ୱର ପ୍ରଭୁ। ତୁମ ମହିମାରେ ସମସ୍ତ ମଧ୍ୟାକାଶକୁ ଆବୃତ କରିଛ। ନିଶ୍ଚୟ, ତୁମ ପରି ଅନ୍ୟ କେହି ନାହାନ୍ତି।
ନ ଯସ୍ଯ ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ଅନୁ ଵ୍ଯଚୋ ନ ସିନ୍ଧଵୋ ରଜସୋ ଅନ୍ତମାନଶୁଃ । ନୋତ ସ୍ଵଵୃଷ୍ଟିଂ ମଦେ ଅସ୍ଯ ଯୁଧ୍ଯତ ଏକୋ ଅନ୍ଯଚ୍ଚକୃଷେ ଵିଶ୍ଵମାନୁଷକ୍
ଯାହା ପାଇଁ ଦିନାକାଶ କିମ୍ବା ପୃଥିବୀ ତାଙ୍କର ସୀମାକୁ ପହଞ୍ଚିପାରନାହାନ୍ତି, ନଦୀମାନେ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିର ଶେଷକୁ ଅଟକିପାରନାହାନ୍ତି। ତାଙ୍କ ଆନନ୍ଦରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ନଦୀମାନେ ତାଙ୍କ ସମାନ ହୋଇପାରନାହାନ୍ତି—ସେ ଏକାଏକି ସମସ୍ତ ମଣିଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସଫଳ।
ଆର୍ଚନ୍ନତ୍ର ମରୁତଃ ସସ୍ମିନ୍ନାଜୌ ଵିଶ୍ଵେ ଦେଵାସୋ ଅମଦନ୍ନନୁ ତ୍ଵା । ଵୃତ୍ରସ୍ଯ ଯଦ୍ଭୃଷ୍ଟିମତା ଵଧେନ ନି ତ୍ଵମିନ୍ଦ୍ର ପ୍ରତ୍ଯାନଂ ଜଘନ୍ଥ
ଏଠାରେ ମାରୁତମାନେ ସେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଡାକିଲେ; ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ତୁମ ସହିତ ଏକାସাথে ଆନନ୍ଦ କଲେ। ଯେତେବେଳେ ତୁମେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅସ୍ତ୍ରରେ ବୃତ୍ରଙ୍କ ପଳାୟନକୁ ଦଳନ କଲେ।
ନ୍ଯୂ ଷୁ ଵାଚଂ ପ୍ର ମହେ ଭରାମହେ ଗିର ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ସଦନେ ଵିଵସ୍ଵତଃ । ନୂ ଚିଦ୍ଧି ରତ୍ନଂ ସସତାମିଵାଵିଦନ୍ନ ଦୁଷ୍ଟୁତିର୍ଦ୍ରଵିଣୋଦେଷୁ ଶସ୍ଯତେ
ଏବେ ଆମେ ବଡ଼ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପାଇଁ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ କଥା ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଗୃହରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଗୀତ ଗାଇବା। କାରଣ ଏବେ ମଧ୍ୟ, ଧନ ଖୋଜୁଥିବା ଲୋକମାନେ ଯେପରି ମିଳିଥାଏ, ତେଣୁ ଦୁଃଖିତ କିମ୍ବା ଅପ୍ରଶଂସିତ ଲୋକ ଧନବାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଶଂସିତ ହୁଏନାହିଁ।
ଦୁରୋ ଅଶ୍ଵସ୍ଯ ଦୁର ଇନ୍ଦ୍ର ଗୋରସି ଦୁରୋ ଯଵସ୍ଯ ଵସୁନ ଇନସ୍ପତିଃ । ଶିକ୍ଷାନରଃ ପ୍ରଦିଵୋ ଅକାମକର୍ଶନଃ ସଖା ସଖିଭ୍ଯସ୍ତମିଦଂ ଗୃଣୀମସି
ଏଇ ଇନ୍ଦ୍ର, ଘୋଡ଼ା ଦୂରେ, ଗାଈ ମଧ୍ୟ ଦୂରେ, ଯବ ମଧ୍ୟ ଦୂରେ ଅଛି, ଧନର ଠାକୁର। ମନୁଷ୍ୟମାନେ, ଏହି କଥା ଶିଖ, ଆମେ ଆମର ସଙ୍ଗୀମାନେ ସହିତ, ଆମେ ଯେଉଁ ସ୍ନେହୀଙ୍କୁ କିଛି ଆଶା ନ ରଖି, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦିଗରୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛୁ।
ଶଚୀଵ ଇନ୍ଦ୍ର ପୁରୁକୃଦ୍ଦ୍ଯୁମତ୍ତମ ତଵେଦିଦମଭିତଶ୍ଚେକିତେ ଵସୁ । ଅତଃ ସଂଗୃଭ୍ଯାଭିଭୂତ ଆ ଭର ମା ତ୍ଵାଯତୋ ଜରିତୁଃ କାମମୂନଯୀଃ
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନାରୀ ପରି, ଏଇ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଅନେକ କାମ କରିଥିବା, ସବୁଠୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ତୁମର ଧନ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ରକ୍ଷା କରାଯାଉଛି। ଏହିପରି, ସମସ୍ତ ଧନ ଏଠାକୁ ଆଣିଦିଅ, ସବୁ ବାଧା ଜିତି। ଗାୟକଙ୍କର ଆଶା ତୁମ ପାଖରେ ଅପୂରଣ ହେଉନାହିଁ।
ଏଭିର୍ଦ୍ଯୁଭିଃ ସୁମନା ଏଭିରିନ୍ଦୁଭିର୍ନିରୁନ୍ଧାନୋ ଅମତିଂ ଗୋଭିରଶ୍ଵିନା । ଇନ୍ଦ୍ରେଣ ଦସ୍ଯୁଂ ଦରଯନ୍ତ ଇନ୍ଦୁଭିର୍ଯୁତଦ୍ଵେଷସଃ ସମିଷା ରଭେମହି
ଏହି ଦିପ୍ତିମାନ୍ତ ଦେବତାମାନେ, ଏହି ଶୁଧା ବିନା, ଭଲ ମନସ୍କରେ, ଗାଈ ଓ ଘୋଡ଼ା ସହିତ ଅଜ୍ଞାନକୁ ରୋକି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରିବାକୁ ଚାହୁଁ। ଘୃଣା ଛାଡ଼ି, ଆମେ ସମସ୍ତେ ଏହି ଲାଭ ପାଇବାକୁ ଚାହୁଁ।
ସମିନ୍ଦ୍ର ରାଯା ସମିଷା ରଭେମହି ସଂ ଵାଜେଭିଃ ପୁରୁଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରୈରଭିଦ୍ଯୁଭିଃ । ସଂ ଦେଵ୍ଯା ପ୍ରମତ୍ଯା ଵୀରଶୁଷ୍ମଯା ଗୋଅଗ୍ରଯାଶ୍ଵାଵତ୍ଯା ରଭେମହି
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ, ଧନ ସହିତ, ଆମେ ଏହି ଲାଭ ପାଇବାକୁ ଚାହୁଁ। ଆଗରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ତ ଘୋଡ଼ାମାନେ ସହିତ, ବିଜୟୀ ହୋଇ। ଦେବୀଙ୍କ ସହିତ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବୀର୍ୟବାନ୍, ଗାଈ ଓ ଘୋଡ଼ା ଧନ ସହିତ, ଆମେ ଏହି ଲାଭ ପାଇବାକୁ ଚାହୁଁ।
ତେ ତ୍ଵା ମଦା ଅମଦନ୍ତାନି ଵୃଷ୍ଣ୍ଯା ତେ ସୋମାସୋ ଵୃତ୍ରହତ୍ଯେଷୁ ସତ୍ପତେ । ଯତ୍କାରଵେ ଦଶ ଵୃତ୍ରାଣ୍ଯପ୍ରତି ବର୍ହିଷ୍ମତେ ନି ସହସ୍ରାଣି ବର୍ହଯଃ
ଏଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସେଇ ଆନନ୍ଦ ଓ ଶକ୍ତି ତୁମକୁ ଆନନ୍ଦିତ କରିଛି; ସେଇ ସୋମ ତୁମକୁ ଭଲ କାମରେ, ବିଶେଷକରି ବୃତ୍ର ହତ୍ୟାରେ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଛି। କାରବ ପାଇଁ ତୁମେ ଦଶଟି ବୃତ୍ରକୁ ହତ୍ୟା କଲା, ତୁମେ ଘାସରେ ବସିଥିବା ଜଣେ ପାଇଁ ହଜାର ହଜାର ଶତ୍ରୁକୁ ଦଳିଦେଲା।
ଯୁଧା ଯୁଧମୁପ ଘେଦେଷି ଧୃଷ୍ଣୁଯା ପୁରା ପୁରଂ ସମିଦଂ ହଂସ୍ଯୋଜସା । ନମ୍ଯା ଯଦିନ୍ଦ୍ର ସଖ୍ଯା ପରାଵତି ନିବର୍ହଯୋ ନମୁଚିଂ ନାମ ମାଯିନମ୍
ଯୁଦ୍ଧ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଆଗକୁ ବଢ଼, ଧୃଡ଼ତା ସହିତ; ପୁରାତନ କାଳରେ ତୁମେ ଏକ ସହରକୁ ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ଧ୍ୱଂସ କରିଥିଲା। ଇନ୍ଦ୍ର, ଯେତେବେଳେ ଉତ୍ତମ ସଖ୍ୟତା ସହିତ ସୀମାନ୍ତରେ ତୁମେ ଚତୁର ନାମୁଚିଙ୍କୁ ଦଳିଦେଲା।
ତ୍ଵଂ କରଞ୍ଜମୁତ ପର୍ଣଯଂ ଵଧୀସ୍ତେଜିଷ୍ଠଯାତିଥିଗ୍ଵସ୍ଯ ଵର୍ତନୀ । ତ୍ଵଂ ଶତା ଵଙ୍ଗୃଦସ୍ଯାଭିନତ୍ପୁରୋଽନାନୁଦଃ ପରିଷୂତା ଋଜିଶ୍ଵନା
ତୁମେ କରଞ୍ଜ ଓ ପର୍ଣ୍ଣୟଙ୍କୁ ତୁମର ସବୁଠୁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ରରେ ଅତିଥିଗ୍ବଙ୍କ ପଥରେ ହତ୍ୟା କଲା। ତୁମେ ବଙ୍ଗୃଦସଙ୍କର ଶତ ଦୁର୍ଗ ଭାଙ୍ଗିଦେଲା, ଋଜିଶ୍ୱନଙ୍କ ସହିତ ରକ୍ଷକମାନେକୁ ଦୂରେ ହଟାଇଦେଲା।
ତ୍ଵମେତାଞ୍ଜନରାଜ୍ଞୋ ଦ୍ଵିର୍ଦଶାବନ୍ଧୁନା ସୁଶ୍ରଵସୋପଜଗ୍ମୁଷଃ । ଷଷ୍ଟିଂ ସହସ୍ରା ନଵତିଂ ନଵ ଶ୍ରୁତୋ ନି ଚକ୍ରେଣ ରଥ୍ଯା ଦୁଷ୍ପଦାଵୃଣକ୍
ତୁମେ ଏହି ଜନରାଜଙ୍କର ଦଶ ଦୁଇଥର, ସେମାନଙ୍କର ସହୋଦର ସୁଶ୍ରବସ ସହିତ, ଯେଉଁମାନେ ନିକଟକୁ ଆସିଥିଲେ, ଖ୍ୟାତିଶାଳୀ, ତୁମେ ଚକ୍ରରେ ଷଷ୍ଠି ହଜାର ଏବଂ ନବେଉଁ ନବ ଶତ୍ରୁକୁ ଦଳିଦେଲା, ବାଧା ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲା।
ତ୍ଵମାଵିଥ ସୁଶ୍ରଵସଂ ତଵୋତିଭିସ୍ତଵ ତ୍ରାମଭିରିନ୍ଦ୍ର ତୂର୍ଵଯାଣମ୍ । ତ୍ଵମସ୍ମୈ କୁତ୍ସମତିଥିଗ୍ଵମାଯୁଂ ମହେ ରାଜ୍ଞେ ଯୂନେ ଅରନ୍ଧନାଯଃ
ତୁମେ ସୁଶ୍ରବସଙ୍କୁ ତୁମର ରକ୍ଷା ଓ ସୁରକ୍ଷା ସହିତ ସାହାଯ୍ୟ କଲା, ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ତୂର୍ବୟାଣଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କଲା। ତୁମେ କୁତ୍ସ, ଅତିଥିଗ୍ବ ଓ ଆୟୁଙ୍କୁ ସେଠି, ବଡ଼ ଯୁବ ରାଜାଙ୍କୁ ବିଜୟ ପାଇଁ ଦେଇଥିଲା।
ଯ ଉଦୃଚୀନ୍ଦ୍ର ଦେଵଗୋପାଃ ସଖାଯସ୍ତେ ଶିଵତମା ଅସାମ । ତ୍ଵାଂ ସ୍ତୋଷାମ ତ୍ଵଯା ସୁଵୀରା ଦ୍ରାଘୀଯ ଆଯୁଃ ପ୍ରତରଂ ଦଧାନାଃ
ଏଇ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ମିତ୍ରମାନେ, ଦେବତା ରକ୍ଷକମାନେ, ସବୁଠୁ ଶୁଭ ଅଟନ୍ତି। ଆମେ ତୁମକୁ ପ୍ରଶଂସା କରିବା; ତୁମେ ଆମ ସହଚର ହେଲେ, ଆମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଲୋକମାନେ ସହିତ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ଲାଭ କରିପାରିବା।
ମା ନୋ ଅସ୍ମିନ୍ମଘଵନ୍ପୃତ୍ସ୍ଵଂହସି ନହି ତେ ଅନ୍ତଃ ଶଵସଃ ପରୀଣଶେ । ଅକ୍ରନ୍ଦଯୋ ନଦ୍ଯୋ ରୋରୁଵଦ୍ଵନା କଥା ନ କ୍ଷୋଣୀର୍ଭିଯସା ସମାରତ
ଏଇ ଦାନଶୀଳ, ଏହି ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ଆମକୁ ଛାଡ଼ିଦିଅନାହିଁ; ତୁମର ଶକ୍ତିର କୌଣସି ସୀମା ନାହିଁ। ନଦୀମାନେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଗାଁଉଛନ୍ତି, ଜଙ୍ଗଲ ଗୁଞ୍ଜରିଉଛି; ଭୟରେ ମାନେ ପୃଥିବୀ ଏକଠା ହୋଇଯାଇଛି।
ଅର୍ଚା ଶକ୍ରାଯ ଶାକିନେ ଶଚୀଵତେ ଶୃଣ୍ଵନ୍ତମିନ୍ଦ୍ରଂ ମହଯନ୍ନଭି ଷ୍ଟୁହି । ଯୋ ଧୃଷ୍ଣୁନା ଶଵସା ରୋଦସୀ ଉଭେ ଵୃଷା ଵୃଷତ୍ଵା ଵୃଷଭୋ ନ୍ଯୃଞ୍ଜତେ
ଶକ୍ରଙ୍କୁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଶକ୍ତିମାନ୍ତ, ପ୍ରଶଂସା କର; ଶୁଣୁଥିବା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ତୁମ ଗୀତରେ ବଡ଼ କର। ଯିଏ ଧୃଡ଼ତା ଓ ଶକ୍ତିରେ, ବୃଷଭ ପରି, ଦୁଇ ଜଗତକୁ ଅଧିନ କରେ, ତାଙ୍କର ଶୌର୍ଯ୍ୟରେ, ବୃଷଭ, ବୀର ତାଙ୍କର ରଥକୁ ଯୋଡ଼ନ୍ତି।
ଅର୍ଚା ଦିଵେ ବୃହତେ ଶୂଷ୍ଯଂ ଵଚଃ ସ୍ଵକ୍ଷତ୍ରଂ ଯସ୍ଯ ଧୃଷତୋ ଧୃଷନ୍ମନଃ । ବୃହଚ୍ଛ୍ରଵା ଅସୁରୋ ବର୍ହଣା କୃତଃ ପୁରୋ ହରିଭ୍ଯାଂ ଵୃଷଭୋ ରଥୋ ହି ଷଃ
ବଡ଼ ଆକାଶକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କଥାରେ ଗାଁ; ଯାହାର ଶକ୍ତି ତାଙ୍କର ନିଜର, ଯାହାର ମନ ଧୃଡ଼। ବ୍ୟାପକ ଖ୍ୟାତିଶାଳୀ ଅସୁର, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ, ଦୁର୍ଗ ତିଆରି କରିଥିଲେ; ବୃଷଭ, ତାଙ୍କର ଦୁଇ ହରି ଘୋଡ଼ା ସହିତ, ତାଙ୍କର ରଥ ନିଶ୍ଚିତ।
ତ୍ଵଂ ଦିଵୋ ବୃହତଃ ସାନୁ କୋପଯୋଽଵ ତ୍ମନା ଧୃଷତା ଶମ୍ବରଂ ଭିନତ୍ । ଯନ୍ମାଯିନୋ ଵ୍ରନ୍ଦିନୋ ମନ୍ଦିନା ଧୃଷଚ୍ଛିତାଂ ଗଭସ୍ତିମଶନିଂ ପୃତନ୍ଯସି
ତୁମେ ବଡ଼ ଆକାଶର ଶିଖରକୁ ଉତ୍ତେଜିତ କର, ତୁମ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଶମ୍ବରକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲା। ଯେତେବେଳେ ଚତୁର ଚତୁର ମନରେ ତୁମେ ତୀବ୍ର ଆନନ୍ଦରେ ମାୟାବୀ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଅଗ୍ନିର ବିଦ୍ୟୁତ ଝାଳରେ ଘେରିଦେଲା।
ନି ଯଦ୍ଵୃଣକ୍ଷି ଶ୍ଵସନସ୍ଯ ମୂର୍ଧନି ଶୁଷ୍ଣସ୍ଯ ଚିଦ୍ଵ୍ରନ୍ଦିନୋ ରୋରୁଵଦ୍ଵନା । ପ୍ରାଚୀନେନ ମନସା ବର୍ହଣାଵତା ଯଦଦ୍ଯା ଚିତ୍କୃଣଵଃ କସ୍ତ୍ଵା ପରି
ତୁମେ ବାୟୁର ମୁଣ୍ଡରେ ଆଘାତ କରିଲେ, ଶୁଷ୍ଣ ନାମକ ଶତ୍ରୁଙ୍କର ଜଙ୍ଗଲ ମଧ୍ୟ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଗାଁଉଛି। ପୁରୁଣା ମନରେ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟତା ସହିତ, ଆଜି ମଧ୍ୟ କ'ଣ କରୁଛ? କିଏ ତୁମ ସମାନ?
ତ୍ଵମାଵିଥ ନର୍ଯଂ ତୁର୍ଵଶଂ ଯଦୁଂ ତ୍ଵଂ ତୁର୍ଵୀତିଂ ଵଯ୍ଯଂ ଶତକ୍ରତୋ । ତ୍ଵଂ ରଥମେତଶଂ କୃତ୍ଵ୍ଯେ ଧନେ ତ୍ଵଂ ପୁରୋ ନଵତିଂ ଦମ୍ଭଯୋ ନଵ
ତୁମେ ଉତ୍ତମ ତୁର୍ବଶ ଓ ଯଦୁଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କଲା; ଶତଶକ୍ତି ଧାରୀ, ତୁମେ ତୁର୍ବିତି ଓ ବୟ୍ୟଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କଲା। ଏତଶଙ୍କୁ ତୁମେ ରଥ ଦେଲା ପୁରସ୍କାର ପାଇଁ; ତୁମେ ନବେଉଁ ନବ ଦୁର୍ଗ ଭାଙ୍ଗିଦେଲା।
ସ ଘା ରାଜା ସତ୍ପତିଃ ଶୂଶୁଵଜ୍ଜନୋ ରାତହଵ୍ଯଃ ପ୍ରତି ଯଃ ଶାସମିନ୍ଵତି । ଉକ୍ଥା ଵା ଯୋ ଅଭିଗୃଣାତି ରାଧସା ଦାନୁରସ୍ମା ଉପରା ପିନ୍ଵତେ ଦିଵଃ
ସେଇ ରାଜା, ଭଲର ଠାକୁର, ଦୀପ୍ତିମାନ୍ତ, ଯିଏ ଆହ୍ୱାନ ପାଇଁ ଆସିଥିବାକୁ ଶୁଣନ୍ତି। କିମ୍ବା ଯିଏ ତାଙ୍କୁ ଧନ ପାଇଁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଆକାଶରୁ ଧନ ବର୍ଷା ହୁଏ।
ଅସମଂ କ୍ଷତ୍ରମସମା ମନୀଷା ପ୍ର ସୋମପା ଅପସା ସନ୍ତୁ ନେମେ । ଯେ ତ ଇନ୍ଦ୍ର ଦଦୁଷୋ ଵର୍ଧଯନ୍ତି ମହି କ୍ଷତ୍ରଂ ସ୍ଥଵିରଂ ଵୃଷ୍ଣ୍ଯଂ ଚ
ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ସମାନ ନାହିଁ, ତାଙ୍କର ବୁଦ୍ଧି ସମାନ ନାହିଁ; ଏମାନେ ସୋମପାନୀ ହେଉନ୍ତୁ, ଏମାନେ ସହାୟ ହେଉନ୍ତୁ। ଏଇ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯେଉଁମାନେ ତୁମକୁ ସମର୍ଥନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ତୁମର ବଡ଼ ଏବଂ ପୁରୁଣା ଶକ୍ତି ଓ ପୁରୁଷତ୍ୱକୁ ବଢ଼ାନ୍ତି।
ତୁଭ୍ଯେଦେତେ ବହୁଲା ଅଦ୍ରିଦୁଗ୍ଧାଶ୍ଚମୂଷଦଶ୍ଚମସା ଇନ୍ଦ୍ରପାନାଃ । ଵ୍ଯଶ୍ନୁହି ତର୍ପଯା କାମମେଷାମଥା ମନୋ ଵସୁଦେଯାଯ କୃଷ୍ଵ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏହି ପାହାଡ଼ରୁ ଦୋହାଗଲା ଏବଂ ପ୍ରଚୁର ପରିମାଣରେ ଭରିଥିବା ପାନପାତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ତୁମ ପାଇଁ ରଖାଯାଇଛି। ଏହାକୁ ପିଉ, ତୁମ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କର, ଏବଂ ପରେ ଆମକୁ ଧନ ଦେବା ପାଇଁ ତୁମ ମନକୁ ଲଗା।
ଅପାମତିଷ୍ଠଦ୍ଧରୁଣହ୍ଵରଂ ତମୋଽନ୍ତର୍ଵୃତ୍ରସ୍ଯ ଜଠରେଷୁ ପର୍ଵତଃ । ଅଭୀମିନ୍ଦ୍ରୋ ନଦ୍ଯୋ ଵଵ୍ରିଣା ହିତା ଵିଶ୍ଵା ଅନୁଷ୍ଠାଃ ପ୍ରଵଣେଷୁ ଜିଘ୍ନତେ
ଅନ୍ଧକାର ଗଭୀର ଗହ୍ୱରରେ ପାହାଡ଼ ଅଟୁଟ ଥିଲା, ସେଠାରେ ରହୁଥିଲା ରାକ୍ଷସର ଜଠର। ଇନ୍ଦ୍ର ଶକ୍ତିରେ ନଦୀଗୁଡ଼ିକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଝରଣା ତଳକୁ ଚୁଆଁଚୁଆଁ ହୋଇ ବହିଗଲା।