ତ୍ଵାମିଦ୍ଵୃତ୍ରହନ୍ତମ ଜନାସୋ ଵୃକ୍ତବର୍ହିଷଃ । ହଵନ୍ତେ ଵାଜସାତଯେ
ଭୂମିରେ କୁଶ ଛାଡ଼ି ଯେଉଁମାନେ ଶକ୍ତି ଆଶା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଭୃତ୍ରନାଶକ ତୁମକୁ ଡାକନ୍ତି।
ଅନୁ ତ୍ଵା ରୋଦସୀ ଉଭେ ଚକ୍ରଂ ନ ଵର୍ତ୍ଯେତଶମ୍ । ଅନୁ ସୁଵାନାସ ଇନ୍ଦଵଃ
ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀ ଦୁହିଁ ତୁମ ପଛରେ ଚାଲେ, ଯେପରି ଚକା ତାଳକୁ ଅନୁସରେ; ପ୍ରବାହିତ ସୋମ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ଅନୁସରେ।
ମନ୍ଦସ୍ଵା ସୁ ସ୍ଵର୍ଣର ଉତେନ୍ଦ୍ର ଶର୍ଯଣାଵତି । ମତ୍ସ୍ଵା ଵିଵସ୍ଵତୋ ମତୀ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଶର୍ୟଣାବତରେ ମଧୁର ସୋମରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଅ; ବିବସ୍ବତଙ୍କ ଭାବନାରେ ଖୁସି ହୁଅ।
ଵାଵୃଧାନ ଉପ ଦ୍ଯଵି ଵୃଷା ଵଜ୍ର୍ଯରୋରଵୀତ୍ । ଵୃତ୍ରହା ସୋମପାତମଃ
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବଜ୍ରଧାରୀ ଆକାଶରେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରେ ଗର୍ଜନ କଲେ; ଭୃତ୍ରନାଶକ, ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସୋମପାନୀ।
ଋଷିର୍ହି ପୂର୍ଵଜା ଅସ୍ଯେକ ଈଶାନ ଓଜସା । ଇନ୍ଦ୍ର ଚୋଷ୍କୂଯସେ ଵସୁ
ପ୍ରଥମ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଋଷି ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ସ୍ୱାମୀ; ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଧନ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ।
ଅସ୍ମାକଂ ତ୍ଵା ସୁତାଁ ଉପ ଵୀତପୃଷ୍ଠା ଅଭି ପ୍ରଯଃ । ଶତଂ ଵହନ୍ତୁ ହରଯଃ
ତୁମ ପାଇଁ ଆମର ଚାପା ସୋମ, ବୁନା ଛାଡ଼ି ସହିତ, ନିବେଦନ ଆଣେ; ଶତ ଘୋଡ଼ା ସେଗୁଡ଼ିକୁ ବହନ କରୁ।
ଇମାଂ ସୁ ପୂର୍ଵ୍ଯାଂ ଧିଯଂ ମଧୋର୍ଘୃତସ୍ଯ ପିପ୍ଯୁଷୀମ୍ । କଣ୍ଵା ଉକ୍ଥେନ ଵାଵୃଧୁଃ
ମଧୁ ଓ ଘୃତରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ପୁରାତନ ଭାବନାକୁ କଣ୍ବମାନେ ତାଙ୍କର ସ୍ତୁତିରେ ବଢ଼ାଇଛନ୍ତି।
ଇନ୍ଦ୍ରମିଦ୍ଵିମହୀନାଂ ମେଧେ ଵୃଣୀତ ମର୍ତ୍ଯଃ । ଇନ୍ଦ୍ରଂ ସନିଷ୍ଯୁରୂତଯେ
ମହାବଳୀମାନଙ୍କର ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ମାନବ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ବାଛନ୍ତୁ; ସେମାନେ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ କରନ୍ତୁ।
ଅର୍ଵାଞ୍ଚଂ ତ୍ଵା ପୁରୁଷ୍ଟୁତ ପ୍ରିଯମେଧସ୍ତୁତା ହରୀ । ସୋମପେଯାଯ ଵକ୍ଷତଃ
ପ୍ରିୟମେଧ ଓ ଅନେକଙ୍କର ପ୍ରଶଂସା ପାଇଥିବା ତୁମ ଦୁଇଟି ଘୋଡ଼ା ସୋମପାନ ପାଇଁ ତୁମକୁ ନିକଟକୁ ଆଣନ୍ତି।
ଶତମହଂ ତିରିନ୍ଦିରେ ସହସ୍ରଂ ପର୍ଶାଵା ଦଦେ । ରାଧାଂସି ଯାଦ୍ଵାନାମ୍
ମୁଁ ତିରିନ୍ଦିର, ଯଦୁମାନେ ପାଇଁ ଶତ, ହଜାର ଓ ଅନେକ ଉପହାର ଦେଇଛି।
ତ୍ରୀଣି ଶତାନ୍ଯର୍ଵତାଂ ସହସ୍ରା ଦଶ ଗୋନାମ୍ । ଦଦୁଷ୍ପଜ୍ରାଯ ସାମ୍ନେ
ପଜ୍ର ପାଇଁ ତାଙ୍କର ଗୀତ ପାଇଁ ତିନିଶଏ ଘୋଡ଼ା, ହଜାର ଓ ଦଶ ଗାଈ ଦିଆଯାଇଛି।
ଉଦାନଟ୍ କକୁହୋ ଦିଵମୁଷ୍ଟ୍ରାଞ୍ଚତୁର୍ଯୁଜୋ ଦଦତ୍ । ଶ୍ରଵସା ଯାଦ୍ଵଂ ଜନମ୍
କକୁହା ଚାରି ଯୁଗଳ ଉଠକୁ ଆକାଶକୁ ଉଠାଇ ଯଦୁମାନେ ପାଇଁ ମହିମା ସହିତ ଦେଇଛନ୍ତି।
ପ୍ର ଯଦ୍ଵସ୍ତ୍ରିଷ୍ଟୁଭମିଷଂ ମରୁତୋ ଵିପ୍ରୋ ଅକ୍ଷରତ୍ । ଵି ପର୍ଵତେଷୁ ରାଜଥ
ଯେତେବେଳେ ପୁରୋହିତ ତୃଷ୍ଟୁଭ୍ ଛନ୍ଦରେ ମାରୁତମାନେ ପାଇଁ ଷ୍ଟୋତ୍ର ପଢ଼ିଥିଲେ, ସେମାନେ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ରାଜ କରିଥିଲେ।
ଯଦଙ୍ଗ ତଵିଷୀଯଵୋ ଯାମଂ ଶୁଭ୍ରା ଅଚିଧ୍ଵମ୍ । ନି ପର୍ଵତା ଅହାସତ
ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳମାନେ, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ସମେତେ ଯାଉଥିଲ, ପାହାଡ଼ମାନେ ନମିଯାଉଥିଲେ।
ଉଦୀରଯନ୍ତ ଵାଯୁଭିର୍ଵାଶ୍ରାସଃ ପୃଶ୍ନିମାତରଃ । ଧୁକ୍ଷନ୍ତ ପିପ୍ଯୁଷୀମିଷମ୍
ପୃଶ୍ନିଙ୍କର ଝିଅମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ପୋଷଣ କରନ୍ତି, ବାୟୁ ସହିତ ଉଠି ଆସନ୍ତି; ସେମାନେ ମଧୁର ପୋଷକ ଖାଦ୍ୟ ଝରାନ୍ତି।
ଵପନ୍ତି ମରୁତୋ ମିହଂ ପ୍ର ଵେପଯନ୍ତି ପର୍ଵତାନ୍ । ଯଦ୍ଯାମଂ ଯାନ୍ତି ଵାଯୁଭିଃ
ମାରୁତମାନେ ବର୍ଷା କରନ୍ତି, ପାହାଡ଼କୁ କମ୍ପିତ କରିଦେନ୍ତି; ବାୟୁ ସହିତ ଚଳିବାବେଳେ ଏହି ସବୁ ହୁଏ।
ନି ଯଦ୍ଯାମାଯ ଵୋ ଗିରିର୍ନି ସିନ୍ଧଵୋ ଵିଧର୍ମଣେ । ମହେ ଶୁଷ୍ମାଯ ଯେମିରେ
ତୁମେ ଆସିଲେ ପାହାଡ଼ ଅବନତ ହୁଏ, ନଦୀମାନେ ତୁମ ପଥକୁ ଖୋଲିଦିଅନ୍ତି; ସେମାନେ ତୁମ ମହାଶକ୍ତିକୁ ମାନିନେଇଛନ୍ତି।
ଯୁଷ୍ମାଁ ଉ ନକ୍ତମୂତଯେ ଯୁଷ୍ମାନ୍ଦିଵା ହଵାମହେ । ଯୁଷ୍ମାନ୍ପ୍ରଯତ୍ଯଧ୍ଵରେ
ଆମେ ରାତିରେ ତୁମକୁ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ଡାକୁଛୁ, ଦିନେ ମଧ୍ୟ ପୁଜୁଛୁ; ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯଜ୍ଞରେ ଆମେ ତୁମକୁ ଖୋଜୁଛୁ।
ଉଦୁ ତ୍ଯେ ଅରୁଣପ୍ସଵଶ୍ଚିତ୍ରା ଯାମେଭିରୀରତେ । ଵାଶ୍ରା ଅଧି ଷ୍ଣୁନା ଦିଵଃ
ସେଇ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଜଳଧାରାମାନେ ତାଙ୍କର ଦଳ ସହିତ ଉଠି ଆସନ୍ତି; ପୋଷକ ଗାୟମାନେ ଦିଗନ୍ତରେ ଦେବଲୋକରେ ବସିଛନ୍ତି।
ସୃଜନ୍ତି ରଶ୍ମିମୋଜସା ପନ୍ଥାଂ ସୂର୍ଯାଯ ଯାତଵେ । ତେ ଭାନୁଭିର୍ଵି ତସ୍ଥିରେ
ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ କିରଣ ଛାଡ଼ନ୍ତି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଚାଲିବାର ରାସ୍ତା ଖୋଲନ୍ତି; ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଆଲୋକରେ ଦୃଢ଼ ହୋଇ ରହିଛନ୍ତି।
ଇମାଂ ମେ ମରୁତୋ ଗିରମିମଂ ସ୍ତୋମମୃଭୁକ୍ଷଣଃ । ଇମଂ ମେ ଵନତା ହଵମ୍
ହେ ମାରୁତମାନେ, ଏହି ମୋର ଗୀତ ଓ ସ୍ତୁତି ଗ୍ରହଣ କର, ହେ ହବ ଭୋଗୀ; ଏହି ମୋର ଆହ୍ୱାନ ଗ୍ରହଣ କର।
ତ୍ରୀଣି ସରାଂସି ପୃଶ୍ନଯୋ ଦୁଦୁହ୍ରେ ଵଜ୍ରିଣେ ମଧୁ । ଉତ୍ସଂ କଵନ୍ଧମୁଦ୍ରିଣମ୍
ପୃଶ୍ନିମାନେ ବଜ୍ରଧାରୀ ପାଇଁ ତିନି ପ୍ରକାର ମଧୁର ଧାରା ଦୁହିଛନ୍ତି: ଉଅ, ଖାଲି ଗହ୍ୱର ଓ ବହୁଥିବା ଝରଣା।
ମରୁତୋ ଯଦ୍ଧ ଵୋ ଦିଵଃ ସୁମ୍ନାଯନ୍ତୋ ହଵାମହେ । ଆ ତୂ ନ ଉପ ଗନ୍ତନ
ମାରୁତମାନେ, ଯେତେବେଳେ ଆମେ ତୁମକୁ ଦେବଲୋକରୁ ଡାକୁଛୁ, ଭଲ ଭାଗ୍ୟ ନେଇ, ଆମ ପାଖକୁ ଆସ।
ଯୂଯଂ ହି ଷ୍ଠା ସୁଦାନଵୋ ରୁଦ୍ରା ଋଭୁକ୍ଷଣୋ ଦମେ । ଉତ ପ୍ରଚେତସୋ ମଦେ
ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ଦୟାଳୁ, ହେ ରୁଦ୍ରମାନେ, ଘରେ ହବ ଭୋଗୀ ଓ ମଦରେ ବୁଦ୍ଧିମାନ।
ଆ ନୋ ରଯିଂ ମଦଚ୍ଯୁତଂ ପୁରୁକ୍ଷୁଂ ଵିଶ୍ଵଧାଯସମ୍ । ଇଯର୍ତା ମରୁତୋ ଦିଵଃ
ମାରୁତମାନେ, ଆପଣେ ଆମ ପାଖକୁ ଦେବଲୋକରୁ ଅଧିକ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ଆନନ୍ଦ ଭରା ଧନ ପଠାନ୍ତୁ।
ଅଧୀଵ ଯଦ୍ଗିରୀଣାଂ ଯାମଂ ଶୁଭ୍ରା ଅଚିଧ୍ଵମ୍ । ସୁଵାନୈର୍ମନ୍ଦଧ୍ଵ ଇନ୍ଦୁଭିଃ
ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦଳ ସହିତ ପାହାଡ଼ ମାର୍ଗରେ ଦୌଡ଼, ଦବା ଶର୍ବତ ପିଇ ଆନନ୍ଦ କର।
ଏତାଵତଶ୍ଚିଦେଷାଂ ସୁମ୍ନଂ ଭିକ୍ଷେତ ମର୍ତ୍ଯଃ । ଅଦାଭ୍ଯସ୍ଯ ମନ୍ମଭିଃ
କେବଳ ଏହି ପାଇଁ ମଧ୍ୟ, ଏକ ମାନବ ତାଙ୍କର କୃପା ଚାହିଁପାରେ, ଅପରାଜିତ ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା।
ଯେ ଦ୍ରପ୍ସା ଇଵ ରୋଦସୀ ଧମନ୍ତ୍ଯନୁ ଵୃଷ୍ଟିଭିଃ । ଉତ୍ସଂ ଦୁହନ୍ତୋ ଅକ୍ଷିତମ୍
ସେମାନେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ବିନ୍ଦୁ ପରି, ଦୁଇ ଜଗତକୁ ବର୍ଷାରେ ପୂରଣ କରନ୍ତି, ଅକ୍ଷୟ ଝରଣାକୁ ସବୁବେଳେ ଦୁହନ୍ତି।
ଉଦୁ ସ୍ଵାନେଭିରୀରତ ଉଦ୍ରଥୈରୁଦୁ ଵାଯୁଭିଃ । ଉତ୍ସ୍ତୋମୈଃ ପୃଶ୍ନିମାତରଃ
ପୃଶ୍ନିଙ୍କର ଝିଅମାନେ ତାଙ୍କର ଧ୍ୱନି, ରଥ, ବାୟୁ ଓ ସ୍ତୁତି ସହିତ ଉଠି ଆସନ୍ତି।
ଯେନାଵ ତୁର୍ଵଶଂ ଯଦୁଂ ଯେନ କଣ୍ଵଂ ଧନସ୍ପୃତମ୍ । ରାଯେ ସୁ ତସ୍ଯ ଧୀମହି
ଏହି ଶକ୍ତିରେ ତୁମେ ତୁର୍ବଶ ଓ ଯଦୁଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କଲ, ଏହି ଶକ୍ତିରେ ଧନ ଚାହୁଁଥିବା କଣ୍ବଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ; ଆମେ ସେଇ ଧନ ପାଉ।