ତଂ ତ୍ଵା ହଵିଷ୍ମତୀର୍ଵିଶ ଉପ ବ୍ରୁଵତ ଊତଯେ । ଉରୁଜ୍ରଯସମିନ୍ଦୁଭିଃ
ତୁମକୁ, ବିଶାଳ ଆଶ୍ରୟ ଦେଇଥିବା, ଲୋକମାନେ ହବି ଦେଇ ଡାକନ୍ତି, ଇନ୍ଦ୍ର, ସୋମ ରସ ସହିତ।
ଉପହ୍ଵରେ ଗିରୀଣାଂ ସଂଗଥେ ଚ ନଦୀନାମ୍ । ଧିଯା ଵିପ୍ରୋ ଅଜାଯତ
ପାହାଡ଼ର ଉପତ୍ୟକାରେ ଏବଂ ନଦୀମାନଙ୍କର ସଙ୍ଗମରେ, ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରେରିତ ଋଷି ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ଅତଃ ସମୁଦ୍ରମୁଦ୍ଵତଶ୍ଚିକିତ୍ଵାଁ ଅଵ ପଶ୍ଯତି । ଯତୋ ଵିପାନ ଏଜତି
ସେଠାରୁ, ଶିଖରରୁ, ଜ୍ଞାନୀ ସମୁଦ୍ରକୁ ତଳେ ଦେଖନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରୁ ପାଣି ବହିଯାଏ।
ଆଦିତ୍ପ୍ରତ୍ନସ୍ଯ ରେତସୋ ଜ୍ଯୋତିଷ୍ପଶ୍ଯନ୍ତି ଵାସରମ୍ । ପରୋ ଯଦିଧ୍ଯତେ ଦିଵା
ପୁରୁଣା ବୀଜରୁ, ସେମାନେ ଦିନର ଆଲୋକକୁ ଦେଖନ୍ତି, ଯେତେବେଳେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଜଣେ ଦିନରେ ପ୍ରୟାସ କରନ୍ତି।
କଣ୍ଵାସ ଇନ୍ଦ୍ର ତେ ମତିଂ ଵିଶ୍ଵେ ଵର୍ଧନ୍ତି ପୌଂସ୍ଯମ୍ । ଉତୋ ଶଵିଷ୍ଠ ଵୃଷ୍ଣ୍ଯମ୍
କଣ୍ବମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ବୁଦ୍ଧିକୁ ବଢ଼ାନ୍ତି, ସମସ୍ତେ ତୁମର ପୁରୁଷତ୍ୱକୁ ବଢ଼ାନ୍ତି; ଏବଂ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତୁମର ବୀର୍ୟକୁ ମଧ୍ୟ।
ଇମାଂ ମ ଇନ୍ଦ୍ର ସୁଷ୍ଟୁତିଂ ଜୁଷସ୍ଵ ପ୍ର ସୁ ମାମଵ । ଉତ ପ୍ର ଵର୍ଧଯା ମତିମ୍
ମୋର ଏହି ଉତ୍ତମ ସ୍ତୁତିକୁ ଗ୍ରହଣ କର, ଇନ୍ଦ୍ର; ମୋତେ ଭଲଭାବେ ରକ୍ଷା କର; ଏବଂ ମୋର ବୁଦ୍ଧିକୁ ବଢ଼ାଇଦିଅ।
ଉତ ବ୍ରହ୍ମଣ୍ଯା ଵଯଂ ତୁଭ୍ଯଂ ପ୍ରଵୃଦ୍ଧ ଵଜ୍ରିଵଃ । ଵିପ୍ରା ଅତକ୍ଷ୍ମ ଜୀଵସେ
ହେ ବଜ୍ରଧାରୀ, ଆମେ ତୁମ ପ୍ରତି ଭକ୍ତିରେ ବଢ଼ିଛୁ। ପଣ୍ଡିତମାନେ ଜୀବନ ପାଇଁ ଗୀତ ରଚନା କରିଛନ୍ତି।
ଅଭି କଣ୍ଵା ଅନୂଷତାପୋ ନ ପ୍ରଵତା ଯତୀଃ । ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଵନନ୍ଵତୀ ମତିଃ
କଣ୍ବମାନେ ତାଙ୍କର ଉତ୍ସାହକୁ ଝରଣା ପରି ଝରିଛନ୍ତି, ଯେପରି ତାଙ୍କର ଭାବନା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥାପନ କରେ।
ଇନ୍ଦ୍ରମୁକ୍ଥାନି ଵାଵୃଧୁଃ ସମୁଦ୍ରମିଵ ସିନ୍ଧଵଃ । ଅନୁତ୍ତମନ୍ଯୁମଜରମ୍
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରଶଂସା ନଦୀମାନେ ସମୁଦ୍ରକୁ ଭରିଦେଇଥିବା ପରି ବଢ଼ିଯାଉଛି; ତାଙ୍କର କ୍ରୋଧ ଅପରାଜିତ ଏବଂ ଅଜର।
ଆ ନୋ ଯାହି ପରାଵତୋ ହରିଭ୍ଯାଂ ହର୍ଯତାଭ୍ଯାମ୍ । ଇମମିନ୍ଦ୍ର ସୁତଂ ପିବ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଦୁଇଟି ପ୍ରିୟ ଘୋଡ଼ାରେ ଦୂରରୁ ଆସ, ଏହି ସୋମରସ ପିଅ।
ତ୍ଵାମିଦ୍ଵୃତ୍ରହନ୍ତମ ଜନାସୋ ଵୃକ୍ତବର୍ହିଷଃ । ହଵନ୍ତେ ଵାଜସାତଯେ
ଭୂମିରେ କୁଶ ଛାଡ଼ି ଯେଉଁମାନେ ଶକ୍ତି ଆଶା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଭୃତ୍ରନାଶକ ତୁମକୁ ଡାକନ୍ତି।
ଅନୁ ତ୍ଵା ରୋଦସୀ ଉଭେ ଚକ୍ରଂ ନ ଵର୍ତ୍ଯେତଶମ୍ । ଅନୁ ସୁଵାନାସ ଇନ୍ଦଵଃ
ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀ ଦୁହିଁ ତୁମ ପଛରେ ଚାଲେ, ଯେପରି ଚକା ତାଳକୁ ଅନୁସରେ; ପ୍ରବାହିତ ସୋମ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ଅନୁସରେ।
ମନ୍ଦସ୍ଵା ସୁ ସ୍ଵର୍ଣର ଉତେନ୍ଦ୍ର ଶର୍ଯଣାଵତି । ମତ୍ସ୍ଵା ଵିଵସ୍ଵତୋ ମତୀ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଶର୍ୟଣାବତରେ ମଧୁର ସୋମରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଅ; ବିବସ୍ବତଙ୍କ ଭାବନାରେ ଖୁସି ହୁଅ।
ଵାଵୃଧାନ ଉପ ଦ୍ଯଵି ଵୃଷା ଵଜ୍ର୍ଯରୋରଵୀତ୍ । ଵୃତ୍ରହା ସୋମପାତମଃ
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବଜ୍ରଧାରୀ ଆକାଶରେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରେ ଗର୍ଜନ କଲେ; ଭୃତ୍ରନାଶକ, ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସୋମପାନୀ।
ଋଷିର୍ହି ପୂର୍ଵଜା ଅସ୍ଯେକ ଈଶାନ ଓଜସା । ଇନ୍ଦ୍ର ଚୋଷ୍କୂଯସେ ଵସୁ
ପ୍ରଥମ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଋଷି ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ସ୍ୱାମୀ; ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଧନ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ।
ଅସ୍ମାକଂ ତ୍ଵା ସୁତାଁ ଉପ ଵୀତପୃଷ୍ଠା ଅଭି ପ୍ରଯଃ । ଶତଂ ଵହନ୍ତୁ ହରଯଃ
ତୁମ ପାଇଁ ଆମର ଚାପା ସୋମ, ବୁନା ଛାଡ଼ି ସହିତ, ନିବେଦନ ଆଣେ; ଶତ ଘୋଡ଼ା ସେଗୁଡ଼ିକୁ ବହନ କରୁ।
ଇମାଂ ସୁ ପୂର୍ଵ୍ଯାଂ ଧିଯଂ ମଧୋର୍ଘୃତସ୍ଯ ପିପ୍ଯୁଷୀମ୍ । କଣ୍ଵା ଉକ୍ଥେନ ଵାଵୃଧୁଃ
ମଧୁ ଓ ଘୃତରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ପୁରାତନ ଭାବନାକୁ କଣ୍ବମାନେ ତାଙ୍କର ସ୍ତୁତିରେ ବଢ଼ାଇଛନ୍ତି।
ଇନ୍ଦ୍ରମିଦ୍ଵିମହୀନାଂ ମେଧେ ଵୃଣୀତ ମର୍ତ୍ଯଃ । ଇନ୍ଦ୍ରଂ ସନିଷ୍ଯୁରୂତଯେ
ମହାବଳୀମାନଙ୍କର ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ମାନବ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ବାଛନ୍ତୁ; ସେମାନେ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ କରନ୍ତୁ।
ଅର୍ଵାଞ୍ଚଂ ତ୍ଵା ପୁରୁଷ୍ଟୁତ ପ୍ରିଯମେଧସ୍ତୁତା ହରୀ । ସୋମପେଯାଯ ଵକ୍ଷତଃ
ପ୍ରିୟମେଧ ଓ ଅନେକଙ୍କର ପ୍ରଶଂସା ପାଇଥିବା ତୁମ ଦୁଇଟି ଘୋଡ଼ା ସୋମପାନ ପାଇଁ ତୁମକୁ ନିକଟକୁ ଆଣନ୍ତି।
ଶତମହଂ ତିରିନ୍ଦିରେ ସହସ୍ରଂ ପର୍ଶାଵା ଦଦେ । ରାଧାଂସି ଯାଦ୍ଵାନାମ୍
ମୁଁ ତିରିନ୍ଦିର, ଯଦୁମାନେ ପାଇଁ ଶତ, ହଜାର ଓ ଅନେକ ଉପହାର ଦେଇଛି।
ତ୍ରୀଣି ଶତାନ୍ଯର୍ଵତାଂ ସହସ୍ରା ଦଶ ଗୋନାମ୍ । ଦଦୁଷ୍ପଜ୍ରାଯ ସାମ୍ନେ
ପଜ୍ର ପାଇଁ ତାଙ୍କର ଗୀତ ପାଇଁ ତିନିଶଏ ଘୋଡ଼ା, ହଜାର ଓ ଦଶ ଗାଈ ଦିଆଯାଇଛି।
ଉଦାନଟ୍ କକୁହୋ ଦିଵମୁଷ୍ଟ୍ରାଞ୍ଚତୁର୍ଯୁଜୋ ଦଦତ୍ । ଶ୍ରଵସା ଯାଦ୍ଵଂ ଜନମ୍
କକୁହା ଚାରି ଯୁଗଳ ଉଠକୁ ଆକାଶକୁ ଉଠାଇ ଯଦୁମାନେ ପାଇଁ ମହିମା ସହିତ ଦେଇଛନ୍ତି।
ପ୍ର ଯଦ୍ଵସ୍ତ୍ରିଷ୍ଟୁଭମିଷଂ ମରୁତୋ ଵିପ୍ରୋ ଅକ୍ଷରତ୍ । ଵି ପର୍ଵତେଷୁ ରାଜଥ
ଯେତେବେଳେ ପୁରୋହିତ ତୃଷ୍ଟୁଭ୍ ଛନ୍ଦରେ ମାରୁତମାନେ ପାଇଁ ଷ୍ଟୋତ୍ର ପଢ଼ିଥିଲେ, ସେମାନେ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ରାଜ କରିଥିଲେ।
ଯଦଙ୍ଗ ତଵିଷୀଯଵୋ ଯାମଂ ଶୁଭ୍ରା ଅଚିଧ୍ଵମ୍ । ନି ପର୍ଵତା ଅହାସତ
ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳମାନେ, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ସମେତେ ଯାଉଥିଲ, ପାହାଡ଼ମାନେ ନମିଯାଉଥିଲେ।
ଉଦୀରଯନ୍ତ ଵାଯୁଭିର୍ଵାଶ୍ରାସଃ ପୃଶ୍ନିମାତରଃ । ଧୁକ୍ଷନ୍ତ ପିପ୍ଯୁଷୀମିଷମ୍
ପୃଶ୍ନିଙ୍କର ଝିଅମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ପୋଷଣ କରନ୍ତି, ବାୟୁ ସହିତ ଉଠି ଆସନ୍ତି; ସେମାନେ ମଧୁର ପୋଷକ ଖାଦ୍ୟ ଝରାନ୍ତି।
ଵପନ୍ତି ମରୁତୋ ମିହଂ ପ୍ର ଵେପଯନ୍ତି ପର୍ଵତାନ୍ । ଯଦ୍ଯାମଂ ଯାନ୍ତି ଵାଯୁଭିଃ
ମାରୁତମାନେ ବର୍ଷା କରନ୍ତି, ପାହାଡ଼କୁ କମ୍ପିତ କରିଦେନ୍ତି; ବାୟୁ ସହିତ ଚଳିବାବେଳେ ଏହି ସବୁ ହୁଏ।
ନି ଯଦ୍ଯାମାଯ ଵୋ ଗିରିର୍ନି ସିନ୍ଧଵୋ ଵିଧର୍ମଣେ । ମହେ ଶୁଷ୍ମାଯ ଯେମିରେ
ତୁମେ ଆସିଲେ ପାହାଡ଼ ଅବନତ ହୁଏ, ନଦୀମାନେ ତୁମ ପଥକୁ ଖୋଲିଦିଅନ୍ତି; ସେମାନେ ତୁମ ମହାଶକ୍ତିକୁ ମାନିନେଇଛନ୍ତି।
ଯୁଷ୍ମାଁ ଉ ନକ୍ତମୂତଯେ ଯୁଷ୍ମାନ୍ଦିଵା ହଵାମହେ । ଯୁଷ୍ମାନ୍ପ୍ରଯତ୍ଯଧ୍ଵରେ
ଆମେ ରାତିରେ ତୁମକୁ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ଡାକୁଛୁ, ଦିନେ ମଧ୍ୟ ପୁଜୁଛୁ; ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯଜ୍ଞରେ ଆମେ ତୁମକୁ ଖୋଜୁଛୁ।
ଉଦୁ ତ୍ଯେ ଅରୁଣପ୍ସଵଶ୍ଚିତ୍ରା ଯାମେଭିରୀରତେ । ଵାଶ୍ରା ଅଧି ଷ୍ଣୁନା ଦିଵଃ
ସେଇ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଜଳଧାରାମାନେ ତାଙ୍କର ଦଳ ସହିତ ଉଠି ଆସନ୍ତି; ପୋଷକ ଗାୟମାନେ ଦିଗନ୍ତରେ ଦେବଲୋକରେ ବସିଛନ୍ତି।
ସୃଜନ୍ତି ରଶ୍ମିମୋଜସା ପନ୍ଥାଂ ସୂର୍ଯାଯ ଯାତଵେ । ତେ ଭାନୁଭିର୍ଵି ତସ୍ଥିରେ
ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ କିରଣ ଛାଡ଼ନ୍ତି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଚାଲିବାର ରାସ୍ତା ଖୋଲନ୍ତି; ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଆଲୋକରେ ଦୃଢ଼ ହୋଇ ରହିଛନ୍ତି।