ଇମା ଅଭି ପ୍ର ଣୋନୁମୋ ଵିପାମଗ୍ରେଷୁ ଧୀତଯଃ । ଅଗ୍ନେଃ ଶୋଚିର୍ନ ଦିଦ୍ଯୁତଃ
ଆମେ ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବିଚାରଗୁଡ଼ିକୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛୁ, ଯେଉଁମାନେ ଅଗ୍ନିର ଆଗ୍ନିଶିଖା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ଗୁହା ସତୀରୁପ ତ୍ମନା ପ୍ର ଯଚ୍ଛୋଚନ୍ତ ଧୀତଯଃ । କଣ୍ଵା ଋତସ୍ଯ ଧାରଯା
ଲୁଚିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ନିଜ ଗୁଣରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ; କଣ୍ବମାନେ ସତ୍ୟର ଧାରାରେ।
ପ୍ର ତମିନ୍ଦ୍ର ନଶୀମହି ରଯିଂ ଗୋମନ୍ତମଶ୍ଵିନମ୍ । ପ୍ର ବ୍ରହ୍ମ ପୂର୍ଵଚିତ୍ତଯେ
ଆମେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କଠାରୁ ଗାଈ ଓ ଘୋଡ଼ାରେ ଧନ ଚାହୁଁ; ପୁରୁଣା ବୁଦ୍ଧି ପାଇଁ ସ୍ତୁତି ଉପହାର କରିବା।
ଅହମିଦ୍ଧି ପିତୁଷ୍ପରି ମେଧାମୃତସ୍ଯ ଜଗ୍ରଭ । ଅହଂ ସୂର୍ଯ ଇଵାଜନି
ମୁଁ ନିଶ୍ଚୟ ପିତାଙ୍କଠାରୁ ଅମୃତ ଜ୍ଞାନ ଧରିଛି; ମୁଁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଜନ୍ମ ନେଇଛି।
ଅହଂ ପ୍ରତ୍ନେନ ମନ୍ମନା ଗିରଃ ଶୁମ୍ଭାମି କଣ୍ଵଵତ୍ । ଯେନେନ୍ଦ୍ରଃ ଶୁଷ୍ମମିଦ୍ଦଧେ
ପୁରୁଣା ବୁଦ୍ଧିରେ, ମୁଁ କଣ୍ବମାନେ ପରି ମୋ ଗୀତ ଶୁଭ କରେ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ର ଶକ୍ତି ଲାଭ କଲେ।
ଯେ ତ୍ଵାମିନ୍ଦ୍ର ନ ତୁଷ୍ଟୁଵୁରୃଷଯୋ ଯେ ଚ ତୁଷ୍ଟୁଵୁଃ । ମମେଦ୍ଵର୍ଧସ୍ଵ ସୁଷ୍ଟୁତଃ
ଯେଉଁ ଋଷିମାନେ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରିନଥିଲେ, ଓ ଯେଉଁମାନେ କଲେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ମୋତେ ଭଲ ଭାବେ ସ୍ତୁତି କରି ତୁମ ଶକ୍ତି ବଢ଼ିବ।
ଯଦସ୍ଯ ମନ୍ଯୁରଧ୍ଵନୀଦ୍ଵି ଵୃତ୍ରଂ ପର୍ଵଶୋ ରୁଜନ୍ । ଅପଃ ସମୁଦ୍ରମୈରଯତ୍
ତାଙ୍କର କ୍ରୋଧ ଚଳିଲାବେଳେ, ସେ ବୃତ୍ରଙ୍କ ବାଧା ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ; ସେ ଜଳକୁ ସମୁଦ୍ରକୁ ପଠାଇଲେ।
ନି ଶୁଷ୍ଣ ଇନ୍ଦ୍ର ଧର୍ଣସିଂ ଵଜ୍ରଂ ଜଘନ୍ଥ ଦସ୍ଯଵି । ଵୃଷା ହ୍ଯୁଗ୍ର ଶୃଣ୍ଵିଷେ
ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଶୁଷ୍ଣକୁ ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶତ୍ରୁ ପାଇଁ ମାରିଦେଲେ; ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଭୟଙ୍କର, ତୁମ ଶବ୍ଦ ଶୁଣାଯାଏ।
ନ ଦ୍ଯାଵ ଇନ୍ଦ୍ରମୋଜସା ନାନ୍ତରିକ୍ଷାଣି ଵଜ୍ରିଣମ୍ । ନ ଵିଵ୍ଯଚନ୍ତ ଭୂମଯଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ବଳକୁ ଦେଖି ନ ଆକାଶ, ନ ମଧ୍ୟ ଆକାଶ, ନ ମାଟି ତୁମକୁ ରୋକିପାରେ। କେହି ତୁମକୁ ବାଧା ଦେଇପାରେନାହିଁ।
ଯସ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ର ମହୀରପ ସ୍ତଭୂଯମାନ ଆଶଯତ୍ । ନି ତଂ ପଦ୍ଯାସୁ ଶିଶ୍ନଥଃ
ଯେଉଁମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ବଡ଼ ଜଳକୁ ବିପକ୍ଷ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଯେଉଁଠି ଥିବେ, ସେଠି ତୁମେ ସେମାନଙ୍କୁ ଦଳିଦେଉଛ।
ଯ ଇମେ ରୋଦସୀ ମହୀ ସମୀଚୀ ସମଜଗ୍ରଭୀତ୍ । ତମୋଭିରିନ୍ଦ୍ର ତଂ ଗୁହଃ
ଯିଏ ଏହି ଦୁଇଟି ବଡ଼ ଜଗତ୍କୁ ଏକସাথে ଧରିଥାଏ, ଇନ୍ଦ୍ର, ସେଉଠି ତୁମେ ସେକୁ ଅନ୍ଧାରରେ ଲୁଚାଇଦେଉଛ।
ଯ ଇନ୍ଦ୍ର ଯତଯସ୍ତ୍ଵା ଭୃଗଵୋ ଯେ ଚ ତୁଷ୍ଟୁଵୁଃ । ମମେଦୁଗ୍ର ଶ୍ରୁଧୀ ହଵମ୍
ଯେଉଁମାନେ ନିୟମିତ ଭାବେ ତୁମକୁ ପୂଜନ୍ତି, ଭୃଗୁମାନେ ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ତୁମର ସ୍ତୁତି କରିଛନ୍ତି, ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ମୋର ଡାକକୁ ଶୁଣ।
ଇମାସ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ର ପୃଶ୍ନଯୋ ଘୃତଂ ଦୁହତ ଆଶିରମ୍ । ଏନାମୃତସ୍ଯ ପିପ୍ଯୁଷୀଃ
ଏହି ବିଛିତ୍ର ଗାଈମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁରନ୍ତ ଘୃତ ଦେଉଛନ୍ତି; ସେମାନେ ଅମୃତରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ।
ଯା ଇନ୍ଦ୍ର ପ୍ରସ୍ଵସ୍ତ୍ଵାସା ଗର୍ଭମଚକ୍ରିରନ୍ । ପରି ଧର୍ମେଵ ସୂର୍ଯମ୍
ଯେଉଁମାନେ ସହଜରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି, ଇନ୍ଦ୍ର, ସେମାନେ ଗର୍ଭକୁ ତିଆରି କରିଛନ୍ତି; ସେମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ତାଙ୍କର ପଥରେ ଘେରି ରଖନ୍ତି।
ତ୍ଵାମିଚ୍ଛଵସସ୍ପତେ କଣ୍ଵା ଉକ୍ଥେନ ଵାଵୃଧୁଃ । ତ୍ଵାଂ ସୁତାସ ଇନ୍ଦଵଃ
ତୁମକୁ, ଶକ୍ତିର ସ୍ୱାମୀ, କଣ୍ବମାନେ ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ବଡ଼ କରିଛନ୍ତି; ତୁମକୁ, ଚାପିଥିବା ସୋମ ରସ ଉପସ୍ଥାପନ କରିଛି।
ତଵେଦିନ୍ଦ୍ର ପ୍ରଣୀତିଷୂତ ପ୍ରଶସ୍ତିରଦ୍ରିଵଃ । ଯଜ୍ଞୋ ଵିତନ୍ତସାଯ୍ଯଃ
ତୁମର ନେତୃତ୍ୱ ପାଇଁ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଏହି ପ୍ରଶଂସା ଓ ଯଜ୍ଞ, ହେ ପାର୍ବତ୍ୟ ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀ, ସୁସ୍ଥିର ଭାବେ ବିସ୍ତୃତ।
ଆ ନ ଇନ୍ଦ୍ର ମହୀମିଷଂ ପୁରଂ ନ ଦର୍ଷି ଗୋମତୀମ୍ । ଉତ ପ୍ରଜାଂ ସୁଵୀର୍ଯମ୍
ଆମକୁ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଗୋଧନରେ ଧନୀ ଏକ ନଗର ପରି ବଡ଼ ଜୀବିକା, ସନ୍ତାନ ଓ ବୀରତା ଦିଅ।
ଉତ ତ୍ଯଦାଶ୍ଵଶ୍ଵ୍ଯଂ ଯଦିନ୍ଦ୍ର ନାହୁଷୀଷ୍ଵା । ଅଗ୍ରେ ଵିକ୍ଷୁ ପ୍ରଦୀଦଯତ୍
ଏବଂ ସେଇ ଘୋଡ଼ା ଭଳି ଗୁଣ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଯାହା ନାହୁଷଙ୍କର ଥିଲା, ଏହି ଗୁଣ ପ୍ରଥମେ ଗୋତ୍ରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲା।
ଅଭି ଵ୍ରଜଂ ନ ତତ୍ନିଷେ ସୂର ଉପାକଚକ୍ଷସମ୍ । ଯଦିନ୍ଦ୍ର ମୃଳଯାସି ନଃ
ତୁମେ ଗୋଠକୁ ସୁନିଶ୍ଚିତ କରିଛ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭଳି ଦୂରଦର୍ଶୀ ଦୃଷ୍ଟିରେ, ଯେତେବେଳେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମ ପ୍ରତି କୃପା କର।
ଯଦଙ୍ଗ ତଵିଷୀଯସ ଇନ୍ଦ୍ର ପ୍ରରାଜସି କ୍ଷିତୀଃ । ମହାଁ ଅପାର ଓଜସା
ଯେତେବେଳେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ଅତିଶୟ ଶକ୍ତିରେ ଜନମାନେ ଉପରେ ବିଜୟ ଲାଭ କର, ସେତେବେଳେ ତୁମର ଶକ୍ତି ବଡ଼ ଓ ସୀମାହୀନ।
ତଂ ତ୍ଵା ହଵିଷ୍ମତୀର୍ଵିଶ ଉପ ବ୍ରୁଵତ ଊତଯେ । ଉରୁଜ୍ରଯସମିନ୍ଦୁଭିଃ
ତୁମକୁ, ବିଶାଳ ଆଶ୍ରୟ ଦେଇଥିବା, ଲୋକମାନେ ହବି ଦେଇ ଡାକନ୍ତି, ଇନ୍ଦ୍ର, ସୋମ ରସ ସହିତ।
ଉପହ୍ଵରେ ଗିରୀଣାଂ ସଂଗଥେ ଚ ନଦୀନାମ୍ । ଧିଯା ଵିପ୍ରୋ ଅଜାଯତ
ପାହାଡ଼ର ଉପତ୍ୟକାରେ ଏବଂ ନଦୀମାନଙ୍କର ସଙ୍ଗମରେ, ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରେରିତ ଋଷି ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ଅତଃ ସମୁଦ୍ରମୁଦ୍ଵତଶ୍ଚିକିତ୍ଵାଁ ଅଵ ପଶ୍ଯତି । ଯତୋ ଵିପାନ ଏଜତି
ସେଠାରୁ, ଶିଖରରୁ, ଜ୍ଞାନୀ ସମୁଦ୍ରକୁ ତଳେ ଦେଖନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରୁ ପାଣି ବହିଯାଏ।
ଆଦିତ୍ପ୍ରତ୍ନସ୍ଯ ରେତସୋ ଜ୍ଯୋତିଷ୍ପଶ୍ଯନ୍ତି ଵାସରମ୍ । ପରୋ ଯଦିଧ୍ଯତେ ଦିଵା
ପୁରୁଣା ବୀଜରୁ, ସେମାନେ ଦିନର ଆଲୋକକୁ ଦେଖନ୍ତି, ଯେତେବେଳେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଜଣେ ଦିନରେ ପ୍ରୟାସ କରନ୍ତି।
କଣ୍ଵାସ ଇନ୍ଦ୍ର ତେ ମତିଂ ଵିଶ୍ଵେ ଵର୍ଧନ୍ତି ପୌଂସ୍ଯମ୍ । ଉତୋ ଶଵିଷ୍ଠ ଵୃଷ୍ଣ୍ଯମ୍
କଣ୍ବମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ବୁଦ୍ଧିକୁ ବଢ଼ାନ୍ତି, ସମସ୍ତେ ତୁମର ପୁରୁଷତ୍ୱକୁ ବଢ଼ାନ୍ତି; ଏବଂ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତୁମର ବୀର୍ୟକୁ ମଧ୍ୟ।
ଇମାଂ ମ ଇନ୍ଦ୍ର ସୁଷ୍ଟୁତିଂ ଜୁଷସ୍ଵ ପ୍ର ସୁ ମାମଵ । ଉତ ପ୍ର ଵର୍ଧଯା ମତିମ୍
ମୋର ଏହି ଉତ୍ତମ ସ୍ତୁତିକୁ ଗ୍ରହଣ କର, ଇନ୍ଦ୍ର; ମୋତେ ଭଲଭାବେ ରକ୍ଷା କର; ଏବଂ ମୋର ବୁଦ୍ଧିକୁ ବଢ଼ାଇଦିଅ।
ଉତ ବ୍ରହ୍ମଣ୍ଯା ଵଯଂ ତୁଭ୍ଯଂ ପ୍ରଵୃଦ୍ଧ ଵଜ୍ରିଵଃ । ଵିପ୍ରା ଅତକ୍ଷ୍ମ ଜୀଵସେ
ହେ ବଜ୍ରଧାରୀ, ଆମେ ତୁମ ପ୍ରତି ଭକ୍ତିରେ ବଢ଼ିଛୁ। ପଣ୍ଡିତମାନେ ଜୀବନ ପାଇଁ ଗୀତ ରଚନା କରିଛନ୍ତି।
ଅଭି କଣ୍ଵା ଅନୂଷତାପୋ ନ ପ୍ରଵତା ଯତୀଃ । ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଵନନ୍ଵତୀ ମତିଃ
କଣ୍ବମାନେ ତାଙ୍କର ଉତ୍ସାହକୁ ଝରଣା ପରି ଝରିଛନ୍ତି, ଯେପରି ତାଙ୍କର ଭାବନା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥାପନ କରେ।
ଇନ୍ଦ୍ରମୁକ୍ଥାନି ଵାଵୃଧୁଃ ସମୁଦ୍ରମିଵ ସିନ୍ଧଵଃ । ଅନୁତ୍ତମନ୍ଯୁମଜରମ୍
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରଶଂସା ନଦୀମାନେ ସମୁଦ୍ରକୁ ଭରିଦେଇଥିବା ପରି ବଢ଼ିଯାଉଛି; ତାଙ୍କର କ୍ରୋଧ ଅପରାଜିତ ଏବଂ ଅଜର।
ଆ ନୋ ଯାହି ପରାଵତୋ ହରିଭ୍ଯାଂ ହର୍ଯତାଭ୍ଯାମ୍ । ଇମମିନ୍ଦ୍ର ସୁତଂ ପିବ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଦୁଇଟି ପ୍ରିୟ ଘୋଡ଼ାରେ ଦୂରରୁ ଆସ, ଏହି ସୋମରସ ପିଅ।