ଯୁଵଂ ମୃଗଂ ଜାଗୃଵାଂସଂ ସ୍ଵଦଥୋ ଵା ଵୃଷଣ୍ଵସୂ । ତା ନଃ ପୃଙ୍କ୍ତମିଷା ରଯିମ୍
ତୁମେ ଦୁଇଜଣେ ସଚେତନ ହରିଣକୁ କିମ୍ବା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନୀ ବୃଷକୁ ପସନ୍ଦ କର, ଆମକୁ ଦୟାକରି ଖାଦ୍ୟ ଓ ଧନ ଦିଅ।
ତା ମେ ଅଶ୍ଵିନା ସନୀନାଂ ଵିଦ୍ଯାତଂ ନଵାନାମ୍ । ଯଥା ଚିଚ୍ଚୈଦ୍ଯଃ କଶୁଃ ଶତମୁଷ୍ଟ୍ରାନାଂ ଦଦତ୍ସହସ୍ରା ଦଶ ଗୋନାମ୍
ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ଏହି ନୂତନ ଦାନଗୁଡ଼ିକୁ ଜାଣ, ଯେପରି ଦାନଶୀଳ ଚୈଦ୍ୟ ଶତ କାମେଲ ଓ ଦଶ ହଜାର ଗାଈ ଦେଇଥିଲେ।
ଯୋ ମେ ହିରଣ୍ଯସଂଦୃଶୋ ଦଶ ରାଜ୍ଞୋ ଅମଂହତ । ଅଧସ୍ପଦା ଇଚ୍ଚୈଦ୍ଯସ୍ଯ କୃଷ୍ଟଯଶ୍ଚର୍ମମ୍ନା ଅଭିତୋ ଜନାଃ
ଯିଏ ମୋତେ ସୁନା ପରି ଦଶ ରାଜା ଦେଇଥିଲେ, ସେ କେବେ କମିଲେନି; ଚୈଦ୍ୟଙ୍କ ତଳେ ତାଙ୍କର ଲୋକମାନେ ସୁଖେ ରହିଲେ, ଏବଂ ଅନେକେ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଲେ।
ମାକିରେନା ପଥା ଗାଦ୍ଯେନେମେ ଯନ୍ତି ଚେଦଯଃ । ଅନ୍ଯୋ ନେତ୍ସୂରିରୋହତେ ଭୂରିଦାଵତ୍ତରୋ ଜନଃ
ମୋ ସହିତ ଏହି ପଥରେ କେହି ଚାଲନ୍ତୁ ନାହିଁ, କାରଣ ଏହି ଚୈଦ୍ୟମାନେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଯାଉଛନ୍ତି; ଅନ୍ୟ କେହି ନେତୃତ୍ୱ କରିନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯିଏ ବେଶି ଦାନ କରେ ସେଠାରେ ବଡ଼ ମଣିଷ।
ମହାଁ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଯ ଓଜସା ପର୍ଜନ୍ଯୋ ଵୃଷ୍ଟିମାଁ ଇଵ । ସ୍ତୋମୈର୍ଵତ୍ସସ୍ଯ ଵାଵୃଧେ
ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ବଡ଼, ବର୍ଷା ଆଣୁଥିବା ପର୍ଜନ୍ୟ ପରି; ବଛାଙ୍କର ସ୍ତୁତିରେ ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ।
ପ୍ରଜାମୃତସ୍ଯ ପିପ୍ରତଃ ପ୍ର ଯଦ୍ଭରନ୍ତ ଵହ୍ନଯଃ । ଵିପ୍ରା ଋତସ୍ଯ ଵାହସା
ଅମୃତ ସନ୍ତାନଙ୍କୁ ପୋଷଣ କରୁଥିବା ତୁମେ, ଯେତେବେଳେ ଅଗ୍ନି ଆଗକୁ ବଢ଼େ, ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ସତ୍ୟର ଶକ୍ତିରେ ଚାଲନ୍ତି।
କଣ୍ଵା ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଯଦକ୍ରତ ସ୍ତୋମୈର୍ଯଜ୍ଞସ୍ଯ ସାଧନମ୍ । ଜାମି ବ୍ରୁଵତ ଆଯୁଧମ୍
କଣ୍ବମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି, ଯଜ୍ଞର ସାଧକ ଭାବେ ତିଆରି କଲେ; ସେମାନେ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ବନ୍ଧୁ ବୋଲି କହିଲେ।
ସମସ୍ଯ ମନ୍ଯଵେ ଵିଶୋ ଵିଶ୍ଵା ନମନ୍ତ କୃଷ୍ଟଯଃ । ସମୁଦ୍ରାଯେଵ ସିନ୍ଧଵଃ
ତାଙ୍କର କ୍ରୋଧ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଜନ ମୁଣ୍ଡ ନମାନ୍ତି; ନଦୀମାନେ ଯେପରି ସମୁଦ୍ରକୁ ଯାଆନ୍ତି।
ଓଜସ୍ତଦସ୍ଯ ତିତ୍ଵିଷ ଉଭେ ଯତ୍ସମଵର୍ତଯତ୍ । ଇନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚର୍ମେଵ ରୋଦସୀ
ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଏପରି, ଯେତେବେଳେ ସେ ଦୁଇଁକୁ ଏକତ୍ର କଲେ; ଇନ୍ଦ୍ର ଚର୍ମ ପରି ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ଢାକିଦେଲେ।
ଵି ଚିଦ୍ଵୃତ୍ରସ୍ଯ ଦୋଧତୋ ଵଜ୍ରେଣ ଶତପର୍ଵଣା । ଶିରୋ ବିଭେଦ ଵୃଷ୍ଣିନା
ସେ ଶତ ଗଠିତ ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ବିପକ୍ଷୀ ବୃତ୍ରଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଭାଗିଦେଲେ, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ।
ଇମା ଅଭି ପ୍ର ଣୋନୁମୋ ଵିପାମଗ୍ରେଷୁ ଧୀତଯଃ । ଅଗ୍ନେଃ ଶୋଚିର୍ନ ଦିଦ୍ଯୁତଃ
ଆମେ ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବିଚାରଗୁଡ଼ିକୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛୁ, ଯେଉଁମାନେ ଅଗ୍ନିର ଆଗ୍ନିଶିଖା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ଗୁହା ସତୀରୁପ ତ୍ମନା ପ୍ର ଯଚ୍ଛୋଚନ୍ତ ଧୀତଯଃ । କଣ୍ଵା ଋତସ୍ଯ ଧାରଯା
ଲୁଚିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ନିଜ ଗୁଣରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ; କଣ୍ବମାନେ ସତ୍ୟର ଧାରାରେ।
ପ୍ର ତମିନ୍ଦ୍ର ନଶୀମହି ରଯିଂ ଗୋମନ୍ତମଶ୍ଵିନମ୍ । ପ୍ର ବ୍ରହ୍ମ ପୂର୍ଵଚିତ୍ତଯେ
ଆମେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କଠାରୁ ଗାଈ ଓ ଘୋଡ଼ାରେ ଧନ ଚାହୁଁ; ପୁରୁଣା ବୁଦ୍ଧି ପାଇଁ ସ୍ତୁତି ଉପହାର କରିବା।
ଅହମିଦ୍ଧି ପିତୁଷ୍ପରି ମେଧାମୃତସ୍ଯ ଜଗ୍ରଭ । ଅହଂ ସୂର୍ଯ ଇଵାଜନି
ମୁଁ ନିଶ୍ଚୟ ପିତାଙ୍କଠାରୁ ଅମୃତ ଜ୍ଞାନ ଧରିଛି; ମୁଁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଜନ୍ମ ନେଇଛି।
ଅହଂ ପ୍ରତ୍ନେନ ମନ୍ମନା ଗିରଃ ଶୁମ୍ଭାମି କଣ୍ଵଵତ୍ । ଯେନେନ୍ଦ୍ରଃ ଶୁଷ୍ମମିଦ୍ଦଧେ
ପୁରୁଣା ବୁଦ୍ଧିରେ, ମୁଁ କଣ୍ବମାନେ ପରି ମୋ ଗୀତ ଶୁଭ କରେ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ର ଶକ୍ତି ଲାଭ କଲେ।
ଯେ ତ୍ଵାମିନ୍ଦ୍ର ନ ତୁଷ୍ଟୁଵୁରୃଷଯୋ ଯେ ଚ ତୁଷ୍ଟୁଵୁଃ । ମମେଦ୍ଵର୍ଧସ୍ଵ ସୁଷ୍ଟୁତଃ
ଯେଉଁ ଋଷିମାନେ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରିନଥିଲେ, ଓ ଯେଉଁମାନେ କଲେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ମୋତେ ଭଲ ଭାବେ ସ୍ତୁତି କରି ତୁମ ଶକ୍ତି ବଢ଼ିବ।
ଯଦସ୍ଯ ମନ୍ଯୁରଧ୍ଵନୀଦ୍ଵି ଵୃତ୍ରଂ ପର୍ଵଶୋ ରୁଜନ୍ । ଅପଃ ସମୁଦ୍ରମୈରଯତ୍
ତାଙ୍କର କ୍ରୋଧ ଚଳିଲାବେଳେ, ସେ ବୃତ୍ରଙ୍କ ବାଧା ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ; ସେ ଜଳକୁ ସମୁଦ୍ରକୁ ପଠାଇଲେ।
ନି ଶୁଷ୍ଣ ଇନ୍ଦ୍ର ଧର୍ଣସିଂ ଵଜ୍ରଂ ଜଘନ୍ଥ ଦସ୍ଯଵି । ଵୃଷା ହ୍ଯୁଗ୍ର ଶୃଣ୍ଵିଷେ
ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଶୁଷ୍ଣକୁ ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶତ୍ରୁ ପାଇଁ ମାରିଦେଲେ; ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଭୟଙ୍କର, ତୁମ ଶବ୍ଦ ଶୁଣାଯାଏ।
ନ ଦ୍ଯାଵ ଇନ୍ଦ୍ରମୋଜସା ନାନ୍ତରିକ୍ଷାଣି ଵଜ୍ରିଣମ୍ । ନ ଵିଵ୍ଯଚନ୍ତ ଭୂମଯଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ବଳକୁ ଦେଖି ନ ଆକାଶ, ନ ମଧ୍ୟ ଆକାଶ, ନ ମାଟି ତୁମକୁ ରୋକିପାରେ। କେହି ତୁମକୁ ବାଧା ଦେଇପାରେନାହିଁ।
ଯସ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ର ମହୀରପ ସ୍ତଭୂଯମାନ ଆଶଯତ୍ । ନି ତଂ ପଦ୍ଯାସୁ ଶିଶ୍ନଥଃ
ଯେଉଁମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ବଡ଼ ଜଳକୁ ବିପକ୍ଷ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଯେଉଁଠି ଥିବେ, ସେଠି ତୁମେ ସେମାନଙ୍କୁ ଦଳିଦେଉଛ।
ଯ ଇମେ ରୋଦସୀ ମହୀ ସମୀଚୀ ସମଜଗ୍ରଭୀତ୍ । ତମୋଭିରିନ୍ଦ୍ର ତଂ ଗୁହଃ
ଯିଏ ଏହି ଦୁଇଟି ବଡ଼ ଜଗତ୍କୁ ଏକସাথে ଧରିଥାଏ, ଇନ୍ଦ୍ର, ସେଉଠି ତୁମେ ସେକୁ ଅନ୍ଧାରରେ ଲୁଚାଇଦେଉଛ।
ଯ ଇନ୍ଦ୍ର ଯତଯସ୍ତ୍ଵା ଭୃଗଵୋ ଯେ ଚ ତୁଷ୍ଟୁଵୁଃ । ମମେଦୁଗ୍ର ଶ୍ରୁଧୀ ହଵମ୍
ଯେଉଁମାନେ ନିୟମିତ ଭାବେ ତୁମକୁ ପୂଜନ୍ତି, ଭୃଗୁମାନେ ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ତୁମର ସ୍ତୁତି କରିଛନ୍ତି, ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ମୋର ଡାକକୁ ଶୁଣ।
ଇମାସ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ର ପୃଶ୍ନଯୋ ଘୃତଂ ଦୁହତ ଆଶିରମ୍ । ଏନାମୃତସ୍ଯ ପିପ୍ଯୁଷୀଃ
ଏହି ବିଛିତ୍ର ଗାଈମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁରନ୍ତ ଘୃତ ଦେଉଛନ୍ତି; ସେମାନେ ଅମୃତରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ।
ଯା ଇନ୍ଦ୍ର ପ୍ରସ୍ଵସ୍ତ୍ଵାସା ଗର୍ଭମଚକ୍ରିରନ୍ । ପରି ଧର୍ମେଵ ସୂର୍ଯମ୍
ଯେଉଁମାନେ ସହଜରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି, ଇନ୍ଦ୍ର, ସେମାନେ ଗର୍ଭକୁ ତିଆରି କରିଛନ୍ତି; ସେମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ତାଙ୍କର ପଥରେ ଘେରି ରଖନ୍ତି।
ତ୍ଵାମିଚ୍ଛଵସସ୍ପତେ କଣ୍ଵା ଉକ୍ଥେନ ଵାଵୃଧୁଃ । ତ୍ଵାଂ ସୁତାସ ଇନ୍ଦଵଃ
ତୁମକୁ, ଶକ୍ତିର ସ୍ୱାମୀ, କଣ୍ବମାନେ ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ବଡ଼ କରିଛନ୍ତି; ତୁମକୁ, ଚାପିଥିବା ସୋମ ରସ ଉପସ୍ଥାପନ କରିଛି।
ତଵେଦିନ୍ଦ୍ର ପ୍ରଣୀତିଷୂତ ପ୍ରଶସ୍ତିରଦ୍ରିଵଃ । ଯଜ୍ଞୋ ଵିତନ୍ତସାଯ୍ଯଃ
ତୁମର ନେତୃତ୍ୱ ପାଇଁ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଏହି ପ୍ରଶଂସା ଓ ଯଜ୍ଞ, ହେ ପାର୍ବତ୍ୟ ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀ, ସୁସ୍ଥିର ଭାବେ ବିସ୍ତୃତ।
ଆ ନ ଇନ୍ଦ୍ର ମହୀମିଷଂ ପୁରଂ ନ ଦର୍ଷି ଗୋମତୀମ୍ । ଉତ ପ୍ରଜାଂ ସୁଵୀର୍ଯମ୍
ଆମକୁ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଗୋଧନରେ ଧନୀ ଏକ ନଗର ପରି ବଡ଼ ଜୀବିକା, ସନ୍ତାନ ଓ ବୀରତା ଦିଅ।
ଉତ ତ୍ଯଦାଶ୍ଵଶ୍ଵ୍ଯଂ ଯଦିନ୍ଦ୍ର ନାହୁଷୀଷ୍ଵା । ଅଗ୍ରେ ଵିକ୍ଷୁ ପ୍ରଦୀଦଯତ୍
ଏବଂ ସେଇ ଘୋଡ଼ା ଭଳି ଗୁଣ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଯାହା ନାହୁଷଙ୍କର ଥିଲା, ଏହି ଗୁଣ ପ୍ରଥମେ ଗୋତ୍ରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲା।
ଅଭି ଵ୍ରଜଂ ନ ତତ୍ନିଷେ ସୂର ଉପାକଚକ୍ଷସମ୍ । ଯଦିନ୍ଦ୍ର ମୃଳଯାସି ନଃ
ତୁମେ ଗୋଠକୁ ସୁନିଶ୍ଚିତ କରିଛ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭଳି ଦୂରଦର୍ଶୀ ଦୃଷ୍ଟିରେ, ଯେତେବେଳେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମ ପ୍ରତି କୃପା କର।
ଯଦଙ୍ଗ ତଵିଷୀଯସ ଇନ୍ଦ୍ର ପ୍ରରାଜସି କ୍ଷିତୀଃ । ମହାଁ ଅପାର ଓଜସା
ଯେତେବେଳେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ଅତିଶୟ ଶକ୍ତିରେ ଜନମାନେ ଉପରେ ବିଜୟ ଲାଭ କର, ସେତେବେଳେ ତୁମର ଶକ୍ତି ବଡ଼ ଓ ସୀମାହୀନ।