ଯଥୋତ କୃତ୍ଵ୍ଯେ ଧନେଽଂଶୁଂ ଗୋଷ୍ଵଗସ୍ତ୍ଯମ୍ । ଯଥା ଵାଜେଷୁ ସୋଭରିମ୍
ଯେପରି ଧନ ଲାଗି ଯୁଦ୍ଧରେ, ଗାଈମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଗସ୍ତ୍ୟ ପାଇଁ ସୋମ ଲାଗି, ଓ ପୁରସ୍କାର ଯୁଦ୍ଧରେ ସୋଭରି ପାଇଁ କରିଥିଲ।
ଏତାଵଦ୍ଵାଂ ଵୃଷଣ୍ଵସୂ ଅତୋ ଵା ଭୂଯୋ ଅଶ୍ଵିନା । ଗୃଣନ୍ତଃ ସୁମ୍ନମୀମହେ
ଏପରି, କିମ୍ବା ଏଠାରୁ ଅଧିକ, ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଶ୍ୱିନ୍ଦେବତା, ଆମେ ତୁମର ଗୀତ ଗାଇ ତୁମର କୃପା ଚାହୁଁଛୁ।
ରଥଂ ହିରଣ୍ଯଵନ୍ଧୁରଂ ହିରଣ୍ଯାଭୀଶୁମଶ୍ଵିନା । ଆ ହି ସ୍ଥାଥୋ ଦିଵିସ୍ପୃଶମ୍
ତୁମର ରଥର ହେଉଛି ସୁନାର ଯୋକ, ସୁନାର ରଶି, ଓ ଅଶ୍ୱିନ୍ଦେବତା, ତୁମେ ଏହାକୁ ଚଢ଼ି ଆକାଶକୁ ଛୁଇଁଛ।
ହିରଣ୍ଯଯୀ ଵାଂ ରଭିରୀଷା ଅକ୍ଷୋ ହିରଣ୍ଯଯଃ । ଉଭା ଚକ୍ରା ହିରଣ୍ଯଯା
ତାହାର ଦଣ୍ଡ ସୁନାର, ତାଲି ଚମକଦାର, ଅକ୍ଷ ସୁନାର, ଦୁଇଁଟି ଚକ୍ର ସୁନାର।
ତେନ ନୋ ଵାଜିନୀଵସୂ ପରାଵତଶ୍ଚିଦା ଗତମ୍ । ଉପେମାଂ ସୁଷ୍ଟୁତିଂ ମମ
ସେଇ ଦୟାରେ, ଓ ଅଶ୍ୱଦାତା, ଦୂରରୁ ମଧ୍ୟ ଆମ ପାଖକୁ ଆସ, ଏହି ଭଲ ଶ୍ରଦ୍ଧାଞ୍ଜଳି ଗ୍ରହଣ କର।
ଆ ଵହେଥେ ପରାକାତ୍ପୂର୍ଵୀରଶ୍ନନ୍ତାଵଶ୍ଵିନା । ଇଷୋ ଦାସୀରମର୍ତ୍ଯା
ତୁମେ ଦୂରରୁ ଅନେକ ଉପହାର ଓ ପୋଷଣ ନେଇ ଆସ, ଓ ଅମର ଅଶ୍ୱିନ୍ଦେବତା।
ଆ ନୋ ଦ୍ଯୁମ୍ନୈରା ଶ୍ରଵୋଭିରା ରାଯା ଯାତମଶ୍ଵିନା । ପୁରୁଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରା ନାସତ୍ଯା
ତୁମେ ଆମ ପାଖକୁ ମହିମା, କୀର୍ତି ଓ ଧନ ସହିତ ଆସ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଗରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ନାସତ୍ୟ।
ଏହ ଵାଂ ପ୍ରୁଷିତପ୍ସଵୋ ଵଯୋ ଵହନ୍ତୁ ପର୍ଣିନଃ । ଅଚ୍ଛା ସ୍ଵଧ୍ଵରଂ ଜନମ୍
ଏଠାରେ, ପଖିଧାରୀ ବର୍ଷା ଆଣୁଥିବା ତୁମର ପକ୍ଷୀମାନେ ତୁମକୁ ଏହି ପୂଜାର ମଣ୍ଡଳରେ ନେଇଆସୁ।
ରଥଂ ଵାମନୁଗାଯସଂ ଯ ଇଷା ଵର୍ତତେ ସହ । ନ ଚକ୍ରମଭି ବାଧତେ
ଯେ ରଥ ଗୀତର ସହିତ ଶକ୍ତିରେ ଚାଲେ, ତାହାର ଚକ୍ର କେବେ ବାଧା ପାଉନାହିଁ।
ହିରଣ୍ଯଯେନ ରଥେନ ଦ୍ରଵତ୍ପାଣିଭିରଶ୍ଵୈଃ । ଧୀଜଵନା ନାସତ୍ଯା
ସୁନାର ରଥ, ତୀବ୍ର ହାତ ଓ ଘୋଡ଼ା ସହିତ, ଚିନ୍ତାରେ ପ୍ରେରିତ ନାସତ୍ୟ, ତୁମେ ଦୌଡ଼ିଆସ।
ଯୁଵଂ ମୃଗଂ ଜାଗୃଵାଂସଂ ସ୍ଵଦଥୋ ଵା ଵୃଷଣ୍ଵସୂ । ତା ନଃ ପୃଙ୍କ୍ତମିଷା ରଯିମ୍
ତୁମେ ଦୁଇଜଣେ ସଚେତନ ହରିଣକୁ କିମ୍ବା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନୀ ବୃଷକୁ ପସନ୍ଦ କର, ଆମକୁ ଦୟାକରି ଖାଦ୍ୟ ଓ ଧନ ଦିଅ।
ତା ମେ ଅଶ୍ଵିନା ସନୀନାଂ ଵିଦ୍ଯାତଂ ନଵାନାମ୍ । ଯଥା ଚିଚ୍ଚୈଦ୍ଯଃ କଶୁଃ ଶତମୁଷ୍ଟ୍ରାନାଂ ଦଦତ୍ସହସ୍ରା ଦଶ ଗୋନାମ୍
ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ଏହି ନୂତନ ଦାନଗୁଡ଼ିକୁ ଜାଣ, ଯେପରି ଦାନଶୀଳ ଚୈଦ୍ୟ ଶତ କାମେଲ ଓ ଦଶ ହଜାର ଗାଈ ଦେଇଥିଲେ।
ଯୋ ମେ ହିରଣ୍ଯସଂଦୃଶୋ ଦଶ ରାଜ୍ଞୋ ଅମଂହତ । ଅଧସ୍ପଦା ଇଚ୍ଚୈଦ୍ଯସ୍ଯ କୃଷ୍ଟଯଶ୍ଚର୍ମମ୍ନା ଅଭିତୋ ଜନାଃ
ଯିଏ ମୋତେ ସୁନା ପରି ଦଶ ରାଜା ଦେଇଥିଲେ, ସେ କେବେ କମିଲେନି; ଚୈଦ୍ୟଙ୍କ ତଳେ ତାଙ୍କର ଲୋକମାନେ ସୁଖେ ରହିଲେ, ଏବଂ ଅନେକେ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଲେ।
ମାକିରେନା ପଥା ଗାଦ୍ଯେନେମେ ଯନ୍ତି ଚେଦଯଃ । ଅନ୍ଯୋ ନେତ୍ସୂରିରୋହତେ ଭୂରିଦାଵତ୍ତରୋ ଜନଃ
ମୋ ସହିତ ଏହି ପଥରେ କେହି ଚାଲନ୍ତୁ ନାହିଁ, କାରଣ ଏହି ଚୈଦ୍ୟମାନେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଯାଉଛନ୍ତି; ଅନ୍ୟ କେହି ନେତୃତ୍ୱ କରିନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯିଏ ବେଶି ଦାନ କରେ ସେଠାରେ ବଡ଼ ମଣିଷ।
ମହାଁ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଯ ଓଜସା ପର୍ଜନ୍ଯୋ ଵୃଷ୍ଟିମାଁ ଇଵ । ସ୍ତୋମୈର୍ଵତ୍ସସ୍ଯ ଵାଵୃଧେ
ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ବଡ଼, ବର୍ଷା ଆଣୁଥିବା ପର୍ଜନ୍ୟ ପରି; ବଛାଙ୍କର ସ୍ତୁତିରେ ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ।
ପ୍ରଜାମୃତସ୍ଯ ପିପ୍ରତଃ ପ୍ର ଯଦ୍ଭରନ୍ତ ଵହ୍ନଯଃ । ଵିପ୍ରା ଋତସ୍ଯ ଵାହସା
ଅମୃତ ସନ୍ତାନଙ୍କୁ ପୋଷଣ କରୁଥିବା ତୁମେ, ଯେତେବେଳେ ଅଗ୍ନି ଆଗକୁ ବଢ଼େ, ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ସତ୍ୟର ଶକ୍ତିରେ ଚାଲନ୍ତି।
କଣ୍ଵା ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଯଦକ୍ରତ ସ୍ତୋମୈର୍ଯଜ୍ଞସ୍ଯ ସାଧନମ୍ । ଜାମି ବ୍ରୁଵତ ଆଯୁଧମ୍
କଣ୍ବମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି, ଯଜ୍ଞର ସାଧକ ଭାବେ ତିଆରି କଲେ; ସେମାନେ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ବନ୍ଧୁ ବୋଲି କହିଲେ।
ସମସ୍ଯ ମନ୍ଯଵେ ଵିଶୋ ଵିଶ୍ଵା ନମନ୍ତ କୃଷ୍ଟଯଃ । ସମୁଦ୍ରାଯେଵ ସିନ୍ଧଵଃ
ତାଙ୍କର କ୍ରୋଧ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଜନ ମୁଣ୍ଡ ନମାନ୍ତି; ନଦୀମାନେ ଯେପରି ସମୁଦ୍ରକୁ ଯାଆନ୍ତି।
ଓଜସ୍ତଦସ୍ଯ ତିତ୍ଵିଷ ଉଭେ ଯତ୍ସମଵର୍ତଯତ୍ । ଇନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚର୍ମେଵ ରୋଦସୀ
ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଏପରି, ଯେତେବେଳେ ସେ ଦୁଇଁକୁ ଏକତ୍ର କଲେ; ଇନ୍ଦ୍ର ଚର୍ମ ପରି ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ଢାକିଦେଲେ।
ଵି ଚିଦ୍ଵୃତ୍ରସ୍ଯ ଦୋଧତୋ ଵଜ୍ରେଣ ଶତପର୍ଵଣା । ଶିରୋ ବିଭେଦ ଵୃଷ୍ଣିନା
ସେ ଶତ ଗଠିତ ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ବିପକ୍ଷୀ ବୃତ୍ରଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଭାଗିଦେଲେ, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ।
ଇମା ଅଭି ପ୍ର ଣୋନୁମୋ ଵିପାମଗ୍ରେଷୁ ଧୀତଯଃ । ଅଗ୍ନେଃ ଶୋଚିର୍ନ ଦିଦ୍ଯୁତଃ
ଆମେ ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବିଚାରଗୁଡ଼ିକୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛୁ, ଯେଉଁମାନେ ଅଗ୍ନିର ଆଗ୍ନିଶିଖା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ଗୁହା ସତୀରୁପ ତ୍ମନା ପ୍ର ଯଚ୍ଛୋଚନ୍ତ ଧୀତଯଃ । କଣ୍ଵା ଋତସ୍ଯ ଧାରଯା
ଲୁଚିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ନିଜ ଗୁଣରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ; କଣ୍ବମାନେ ସତ୍ୟର ଧାରାରେ।
ପ୍ର ତମିନ୍ଦ୍ର ନଶୀମହି ରଯିଂ ଗୋମନ୍ତମଶ୍ଵିନମ୍ । ପ୍ର ବ୍ରହ୍ମ ପୂର୍ଵଚିତ୍ତଯେ
ଆମେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କଠାରୁ ଗାଈ ଓ ଘୋଡ଼ାରେ ଧନ ଚାହୁଁ; ପୁରୁଣା ବୁଦ୍ଧି ପାଇଁ ସ୍ତୁତି ଉପହାର କରିବା।
ଅହମିଦ୍ଧି ପିତୁଷ୍ପରି ମେଧାମୃତସ୍ଯ ଜଗ୍ରଭ । ଅହଂ ସୂର୍ଯ ଇଵାଜନି
ମୁଁ ନିଶ୍ଚୟ ପିତାଙ୍କଠାରୁ ଅମୃତ ଜ୍ଞାନ ଧରିଛି; ମୁଁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଜନ୍ମ ନେଇଛି।
ଅହଂ ପ୍ରତ୍ନେନ ମନ୍ମନା ଗିରଃ ଶୁମ୍ଭାମି କଣ୍ଵଵତ୍ । ଯେନେନ୍ଦ୍ରଃ ଶୁଷ୍ମମିଦ୍ଦଧେ
ପୁରୁଣା ବୁଦ୍ଧିରେ, ମୁଁ କଣ୍ବମାନେ ପରି ମୋ ଗୀତ ଶୁଭ କରେ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ର ଶକ୍ତି ଲାଭ କଲେ।
ଯେ ତ୍ଵାମିନ୍ଦ୍ର ନ ତୁଷ୍ଟୁଵୁରୃଷଯୋ ଯେ ଚ ତୁଷ୍ଟୁଵୁଃ । ମମେଦ୍ଵର୍ଧସ୍ଵ ସୁଷ୍ଟୁତଃ
ଯେଉଁ ଋଷିମାନେ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରିନଥିଲେ, ଓ ଯେଉଁମାନେ କଲେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ମୋତେ ଭଲ ଭାବେ ସ୍ତୁତି କରି ତୁମ ଶକ୍ତି ବଢ଼ିବ।
ଯଦସ୍ଯ ମନ୍ଯୁରଧ୍ଵନୀଦ୍ଵି ଵୃତ୍ରଂ ପର୍ଵଶୋ ରୁଜନ୍ । ଅପଃ ସମୁଦ୍ରମୈରଯତ୍
ତାଙ୍କର କ୍ରୋଧ ଚଳିଲାବେଳେ, ସେ ବୃତ୍ରଙ୍କ ବାଧା ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ; ସେ ଜଳକୁ ସମୁଦ୍ରକୁ ପଠାଇଲେ।
ନି ଶୁଷ୍ଣ ଇନ୍ଦ୍ର ଧର୍ଣସିଂ ଵଜ୍ରଂ ଜଘନ୍ଥ ଦସ୍ଯଵି । ଵୃଷା ହ୍ଯୁଗ୍ର ଶୃଣ୍ଵିଷେ
ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଶୁଷ୍ଣକୁ ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶତ୍ରୁ ପାଇଁ ମାରିଦେଲେ; ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଭୟଙ୍କର, ତୁମ ଶବ୍ଦ ଶୁଣାଯାଏ।
ନ ଦ୍ଯାଵ ଇନ୍ଦ୍ରମୋଜସା ନାନ୍ତରିକ୍ଷାଣି ଵଜ୍ରିଣମ୍ । ନ ଵିଵ୍ଯଚନ୍ତ ଭୂମଯଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ବଳକୁ ଦେଖି ନ ଆକାଶ, ନ ମଧ୍ୟ ଆକାଶ, ନ ମାଟି ତୁମକୁ ରୋକିପାରେ। କେହି ତୁମକୁ ବାଧା ଦେଇପାରେନାହିଁ।
ଯସ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ର ମହୀରପ ସ୍ତଭୂଯମାନ ଆଶଯତ୍ । ନି ତଂ ପଦ୍ଯାସୁ ଶିଶ୍ନଥଃ
ଯେଉଁମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ବଡ଼ ଜଳକୁ ବିପକ୍ଷ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଯେଉଁଠି ଥିବେ, ସେଠି ତୁମେ ସେମାନଙ୍କୁ ଦଳିଦେଉଛ।