ପୁରୁତ୍ରା ଚିଦ୍ଧି ଵାଂ ନରା ଵିହ୍ଵଯନ୍ତେ ମନୀଷିଣଃ । ଵାଘଦ୍ଭିରଶ୍ଵିନା ଗତମ୍
ବହୁ ସ୍ଥାନରେ ମଧ୍ୟ, ହେ ପୁରୁଷମାନେ, ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ତୁମକୁ ଡାକନ୍ତି; ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ସ୍ତୁତି କରୁଥିବା ସହ ଆସ।
ଜନାସୋ ଵୃକ୍ତବର୍ହିଷୋ ହଵିଷ୍ମନ୍ତୋ ଅରଂକୃତଃ । ଯୁଵାଂ ହଵନ୍ତେ ଅଶ୍ଵିନା
ଲୋକମାନେ, କୁଶ ଛାଡ଼ି, ହବି ଧରି, ଶୋଭିତ ହୋଇ, ତୁମକୁ ଡାକୁଛନ୍ତି, ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ।
ଅସ୍ମାକମଦ୍ଯ ଵାମଯଂ ସ୍ତୋମୋ ଵାହିଷ୍ଠୋ ଅନ୍ତମଃ । ଯୁଵାଭ୍ଯାଂ ଭୂତ୍ଵଶ୍ଵିନା
ଏ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦେଉଳ, ଆଜି ଆମର ଏହି ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଓ ନିକଟ ଶ୍ରଦ୍ଧାଞ୍ଜଳି ତୁମେ ଦୁଇଁଜଣଙ୍କୁ ପହଞ୍ଚୁ, ଏହା ତୁମେ ଦୁଇଁଜଣଙ୍କ ସହିତ ରହୁ, ଓ ଅଶ୍ୱିନ୍ଦେବତା।
ଯୋ ହ ଵାଂ ମଧୁନୋ ଦୃତିରାହିତୋ ରଥଚର୍ଷଣେ । ତତଃ ପିବତମଶ୍ଵିନା
ଓ ଅଶ୍ୱିନ୍ଦେବତା, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରଥଚାଳକ, ତୁମ ପାଇଁ ରଖାଯାଇଥିବା ମଧୁର ପାତ୍ରରୁ ପିଉ।
ତେନ ନୋ ଵାଜିନୀଵସୂ ପଶ୍ଵେ ତୋକାଯ ଶଂ ଗଵେ । ଵହତଂ ପୀଵରୀରିଷଃ
ଓ ଅଶ୍ୱଦାତା, ସେଇ ଦୟାରେ ଆମ ପଶୁ, ସନ୍ତାନ ଓ ଗାଈପାଇଁ ପ୍ରଚୁର ଧନ ଓ ପୋଷଣ ଆଣିଦିଅ।
ଉତ ନୋ ଦିଵ୍ଯା ଇଷ ଉତ ସିନ୍ଧୂଁରହର୍ଵିଦା । ଅପ ଦ୍ଵାରେଵ ଵର୍ଷଥଃ
ତୁମେ ଆମକୁ ଦିବ୍ୟ ଆଶୀର୍ବାଦ ଓ ପ୍ରବାହମାନ ନଦୀମାନଙ୍କରୁ ଭଲ ଦିଅ, ଏହା ଦ୍ୱାର ଦ୍ୱାରେ ପଡ଼ିଥିବା ପରି ଆମ ଉପରେ ବର୍ଷା କର।
କଦା ଵାଂ ତୌଗ୍ର୍ଯୋ ଵିଧତ୍ସମୁଦ୍ରେ ଜହିତୋ ନରା । ଯଦ୍ଵାଂ ରଥୋ ଵିଭିଷ୍ପତାତ୍
କେବେ ତୁଗ୍ର ପୁତ୍ର ସମୁଦ୍ର ଯାତ୍ରାରେ ତୁମେ ଛାଡ଼ିଦେବ, କିମ୍ବା କେବେ ତୁମର ରଥ ଭାଙ୍ଗିଯିବ?
ଯୁଵଂ କଣ୍ଵାଯ ନାସତ୍ଯା ଋପିରିପ୍ତାଯ ହର୍ମ୍ଯେ । ଶଶ୍ଵଦୂତୀର୍ଦଶସ୍ଯଥଃ
ଓ ନାସତ୍ୟ, ତୁମେ ସଦା ଉଦାର କଣ୍ବଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଘରେ ନିରନ୍ତର ସହାୟତା ଦେଇ ଆନନ୍ଦିତ କରିଛ।
ତାଭିରା ଯାତମୂତିଭିର୍ନଵ୍ଯସୀଭିଃ ସୁଶସ୍ତିଭିଃ । ଯଦ୍ଵାଂ ଵୃଷଣ୍ଵସୂ ହୁଵେ
ସେଇ ନୂତନ ଓ ଶୁଭ ଉପକାରରେ ଆସ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ତୁମକୁ ଡାକୁଛି, ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେଉଳ, ତୁମ ଦୟା ଚାହୁଁଛି।
ଯଥା ଚିତ୍କଣ୍ଵମାଵତଂ ପ୍ରିଯମେଧମୁପସ୍ତୁତମ୍ । ଅତ୍ରିଂ ଶିଞ୍ଜାରମଶ୍ଵିନା
ଯେପରି ତୁମେ ପ୍ରିୟ ଓ ପ୍ରଶଂସିତ କଣ୍ବ, ଅତ୍ରି ଓ ଶିଞ୍ଜାରଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିଥିଲ, ସେପରି।
ଯଥୋତ କୃତ୍ଵ୍ଯେ ଧନେଽଂଶୁଂ ଗୋଷ୍ଵଗସ୍ତ୍ଯମ୍ । ଯଥା ଵାଜେଷୁ ସୋଭରିମ୍
ଯେପରି ଧନ ଲାଗି ଯୁଦ୍ଧରେ, ଗାଈମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଗସ୍ତ୍ୟ ପାଇଁ ସୋମ ଲାଗି, ଓ ପୁରସ୍କାର ଯୁଦ୍ଧରେ ସୋଭରି ପାଇଁ କରିଥିଲ।
ଏତାଵଦ୍ଵାଂ ଵୃଷଣ୍ଵସୂ ଅତୋ ଵା ଭୂଯୋ ଅଶ୍ଵିନା । ଗୃଣନ୍ତଃ ସୁମ୍ନମୀମହେ
ଏପରି, କିମ୍ବା ଏଠାରୁ ଅଧିକ, ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଶ୍ୱିନ୍ଦେବତା, ଆମେ ତୁମର ଗୀତ ଗାଇ ତୁମର କୃପା ଚାହୁଁଛୁ।
ରଥଂ ହିରଣ୍ଯଵନ୍ଧୁରଂ ହିରଣ୍ଯାଭୀଶୁମଶ୍ଵିନା । ଆ ହି ସ୍ଥାଥୋ ଦିଵିସ୍ପୃଶମ୍
ତୁମର ରଥର ହେଉଛି ସୁନାର ଯୋକ, ସୁନାର ରଶି, ଓ ଅଶ୍ୱିନ୍ଦେବତା, ତୁମେ ଏହାକୁ ଚଢ଼ି ଆକାଶକୁ ଛୁଇଁଛ।
ହିରଣ୍ଯଯୀ ଵାଂ ରଭିରୀଷା ଅକ୍ଷୋ ହିରଣ୍ଯଯଃ । ଉଭା ଚକ୍ରା ହିରଣ୍ଯଯା
ତାହାର ଦଣ୍ଡ ସୁନାର, ତାଲି ଚମକଦାର, ଅକ୍ଷ ସୁନାର, ଦୁଇଁଟି ଚକ୍ର ସୁନାର।
ତେନ ନୋ ଵାଜିନୀଵସୂ ପରାଵତଶ୍ଚିଦା ଗତମ୍ । ଉପେମାଂ ସୁଷ୍ଟୁତିଂ ମମ
ସେଇ ଦୟାରେ, ଓ ଅଶ୍ୱଦାତା, ଦୂରରୁ ମଧ୍ୟ ଆମ ପାଖକୁ ଆସ, ଏହି ଭଲ ଶ୍ରଦ୍ଧାଞ୍ଜଳି ଗ୍ରହଣ କର।
ଆ ଵହେଥେ ପରାକାତ୍ପୂର୍ଵୀରଶ୍ନନ୍ତାଵଶ୍ଵିନା । ଇଷୋ ଦାସୀରମର୍ତ୍ଯା
ତୁମେ ଦୂରରୁ ଅନେକ ଉପହାର ଓ ପୋଷଣ ନେଇ ଆସ, ଓ ଅମର ଅଶ୍ୱିନ୍ଦେବତା।
ଆ ନୋ ଦ୍ଯୁମ୍ନୈରା ଶ୍ରଵୋଭିରା ରାଯା ଯାତମଶ୍ଵିନା । ପୁରୁଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରା ନାସତ୍ଯା
ତୁମେ ଆମ ପାଖକୁ ମହିମା, କୀର୍ତି ଓ ଧନ ସହିତ ଆସ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଗରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ନାସତ୍ୟ।
ଏହ ଵାଂ ପ୍ରୁଷିତପ୍ସଵୋ ଵଯୋ ଵହନ୍ତୁ ପର୍ଣିନଃ । ଅଚ୍ଛା ସ୍ଵଧ୍ଵରଂ ଜନମ୍
ଏଠାରେ, ପଖିଧାରୀ ବର୍ଷା ଆଣୁଥିବା ତୁମର ପକ୍ଷୀମାନେ ତୁମକୁ ଏହି ପୂଜାର ମଣ୍ଡଳରେ ନେଇଆସୁ।
ରଥଂ ଵାମନୁଗାଯସଂ ଯ ଇଷା ଵର୍ତତେ ସହ । ନ ଚକ୍ରମଭି ବାଧତେ
ଯେ ରଥ ଗୀତର ସହିତ ଶକ୍ତିରେ ଚାଲେ, ତାହାର ଚକ୍ର କେବେ ବାଧା ପାଉନାହିଁ।
ହିରଣ୍ଯଯେନ ରଥେନ ଦ୍ରଵତ୍ପାଣିଭିରଶ୍ଵୈଃ । ଧୀଜଵନା ନାସତ୍ଯା
ସୁନାର ରଥ, ତୀବ୍ର ହାତ ଓ ଘୋଡ଼ା ସହିତ, ଚିନ୍ତାରେ ପ୍ରେରିତ ନାସତ୍ୟ, ତୁମେ ଦୌଡ଼ିଆସ।
ଯୁଵଂ ମୃଗଂ ଜାଗୃଵାଂସଂ ସ୍ଵଦଥୋ ଵା ଵୃଷଣ୍ଵସୂ । ତା ନଃ ପୃଙ୍କ୍ତମିଷା ରଯିମ୍
ତୁମେ ଦୁଇଜଣେ ସଚେତନ ହରିଣକୁ କିମ୍ବା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନୀ ବୃଷକୁ ପସନ୍ଦ କର, ଆମକୁ ଦୟାକରି ଖାଦ୍ୟ ଓ ଧନ ଦିଅ।
ତା ମେ ଅଶ୍ଵିନା ସନୀନାଂ ଵିଦ୍ଯାତଂ ନଵାନାମ୍ । ଯଥା ଚିଚ୍ଚୈଦ୍ଯଃ କଶୁଃ ଶତମୁଷ୍ଟ୍ରାନାଂ ଦଦତ୍ସହସ୍ରା ଦଶ ଗୋନାମ୍
ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ଏହି ନୂତନ ଦାନଗୁଡ଼ିକୁ ଜାଣ, ଯେପରି ଦାନଶୀଳ ଚୈଦ୍ୟ ଶତ କାମେଲ ଓ ଦଶ ହଜାର ଗାଈ ଦେଇଥିଲେ।
ଯୋ ମେ ହିରଣ୍ଯସଂଦୃଶୋ ଦଶ ରାଜ୍ଞୋ ଅମଂହତ । ଅଧସ୍ପଦା ଇଚ୍ଚୈଦ୍ଯସ୍ଯ କୃଷ୍ଟଯଶ୍ଚର୍ମମ୍ନା ଅଭିତୋ ଜନାଃ
ଯିଏ ମୋତେ ସୁନା ପରି ଦଶ ରାଜା ଦେଇଥିଲେ, ସେ କେବେ କମିଲେନି; ଚୈଦ୍ୟଙ୍କ ତଳେ ତାଙ୍କର ଲୋକମାନେ ସୁଖେ ରହିଲେ, ଏବଂ ଅନେକେ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଲେ।
ମାକିରେନା ପଥା ଗାଦ୍ଯେନେମେ ଯନ୍ତି ଚେଦଯଃ । ଅନ୍ଯୋ ନେତ୍ସୂରିରୋହତେ ଭୂରିଦାଵତ୍ତରୋ ଜନଃ
ମୋ ସହିତ ଏହି ପଥରେ କେହି ଚାଲନ୍ତୁ ନାହିଁ, କାରଣ ଏହି ଚୈଦ୍ୟମାନେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଯାଉଛନ୍ତି; ଅନ୍ୟ କେହି ନେତୃତ୍ୱ କରିନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯିଏ ବେଶି ଦାନ କରେ ସେଠାରେ ବଡ଼ ମଣିଷ।
ମହାଁ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଯ ଓଜସା ପର୍ଜନ୍ଯୋ ଵୃଷ୍ଟିମାଁ ଇଵ । ସ୍ତୋମୈର୍ଵତ୍ସସ୍ଯ ଵାଵୃଧେ
ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ବଡ଼, ବର୍ଷା ଆଣୁଥିବା ପର୍ଜନ୍ୟ ପରି; ବଛାଙ୍କର ସ୍ତୁତିରେ ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ।
ପ୍ରଜାମୃତସ୍ଯ ପିପ୍ରତଃ ପ୍ର ଯଦ୍ଭରନ୍ତ ଵହ୍ନଯଃ । ଵିପ୍ରା ଋତସ୍ଯ ଵାହସା
ଅମୃତ ସନ୍ତାନଙ୍କୁ ପୋଷଣ କରୁଥିବା ତୁମେ, ଯେତେବେଳେ ଅଗ୍ନି ଆଗକୁ ବଢ଼େ, ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ସତ୍ୟର ଶକ୍ତିରେ ଚାଲନ୍ତି।
କଣ୍ଵା ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଯଦକ୍ରତ ସ୍ତୋମୈର୍ଯଜ୍ଞସ୍ଯ ସାଧନମ୍ । ଜାମି ବ୍ରୁଵତ ଆଯୁଧମ୍
କଣ୍ବମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି, ଯଜ୍ଞର ସାଧକ ଭାବେ ତିଆରି କଲେ; ସେମାନେ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ବନ୍ଧୁ ବୋଲି କହିଲେ।
ସମସ୍ଯ ମନ୍ଯଵେ ଵିଶୋ ଵିଶ୍ଵା ନମନ୍ତ କୃଷ୍ଟଯଃ । ସମୁଦ୍ରାଯେଵ ସିନ୍ଧଵଃ
ତାଙ୍କର କ୍ରୋଧ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଜନ ମୁଣ୍ଡ ନମାନ୍ତି; ନଦୀମାନେ ଯେପରି ସମୁଦ୍ରକୁ ଯାଆନ୍ତି।
ଓଜସ୍ତଦସ୍ଯ ତିତ୍ଵିଷ ଉଭେ ଯତ୍ସମଵର୍ତଯତ୍ । ଇନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚର୍ମେଵ ରୋଦସୀ
ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଏପରି, ଯେତେବେଳେ ସେ ଦୁଇଁକୁ ଏକତ୍ର କଲେ; ଇନ୍ଦ୍ର ଚର୍ମ ପରି ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ଢାକିଦେଲେ।
ଵି ଚିଦ୍ଵୃତ୍ରସ୍ଯ ଦୋଧତୋ ଵଜ୍ରେଣ ଶତପର୍ଵଣା । ଶିରୋ ବିଭେଦ ଵୃଷ୍ଣିନା
ସେ ଶତ ଗଠିତ ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ବିପକ୍ଷୀ ବୃତ୍ରଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଭାଗିଦେଲେ, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ।