ଆ ସ୍ମା ରଥଂ ଵୃଷପାଣେଷୁ ତିଷ୍ଠସି ଶାର୍ଯାତସ୍ଯ ପ୍ରଭୃତା ଯେଷୁ ମନ୍ଦସେ । ଇନ୍ଦ୍ର ଯଥା ସୁତସୋମେଷୁ ଚାକନୋଽନର୍ଵାଣଂ ଶ୍ଲୋକମା ରୋହସେ ଦିଵି
ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ରଥ ଉପରେ ଦଢ଼ିଆଅଛ; ଯେଉଁଠାରେ ଶାର୍ୟାତଙ୍କ ଉପହାର ତୁମର ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ଦିଆଯାଏ; ଇନ୍ଦ୍ର, ଯେପରି ସୋମ ରସରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଅ, ତେଉଁପରି ତୁମେ ଆକାଶରେ ଅକ୍ଷୟ ଯଶକୁ ଅର୍ଜନ କର।
ଅଦଦା ଅର୍ଭାଂ ମହତେ ଵଚସ୍ଯଵେ କକ୍ଷୀଵତେ ଵୃଚଯାମିନ୍ଦ୍ର ସୁନ୍ଵତେ । ମେନାଭଵୋ ଵୃଷଣଶ୍ଵସ୍ଯ ସୁକ୍ରତୋ ଵିଶ୍ଵେତ୍ତା ତେ ସଵନେଷୁ ପ୍ରଵାଚ୍ଯା
ତୁମେ ଛୋଟ ଜଣକୁ ବଡ଼ ବକ୍ତା କାକ୍ଷୀବତଙ୍କୁ ଦେଲ, ଇନ୍ଦ୍ର, ସୋମ ରସ ଚଳାଇବା ପାଇଁ; ବୃଷଣଶ୍ୱଙ୍କ ଚତୁରତା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଭ୍ରମିତ ହେଲେନାହିଁ—ତୁମ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଯଜ୍ଞରେ ପ୍ରଶଂସା ଯୋଗ୍ୟ।
ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଅଶ୍ରାଯି ସୁଧ୍ଯୋ ନିରେକେ ପଜ୍ରେଷୁ ସ୍ତୋମୋ ଦୁର୍ଯୋ ନ ଯୂପଃ । ଅଶ୍ଵଯୁର୍ଗଵ୍ଯୂ ରଥଯୁର୍ଵସୂଯୁରିନ୍ଦ୍ର ଇଦ୍ରାଯଃ କ୍ଷଯତି ପ୍ରଯନ୍ତା
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ପାଇଁ ଭଲଭାବରେ ଚାପିଥିବା ସୋମ ଧାରା କରାଯାଇଛି; ଯଜ୍ଞରେ ଯେପରି ଯୂପ ଗଢ଼ାଯାଏ, ସେପରି ପାତ୍ରରେ ସ୍ତୁତି ରଖାଯାଇଛି। ଘୋଡ଼ା, ଗାଈ, ରଥ ଓ ଧନ-ସମ୍ପତିରେ ଯୋକ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ମଙ୍ଗଳ ଆଣୁଥିବା ନେତା।
ଇଦଂ ନମୋ ଵୃଷଭାଯ ସ୍ଵରାଜେ ସତ୍ଯଶୁଷ୍ମାଯ ତଵସେଽଵାଚି । ଅସ୍ମିନ୍ନିନ୍ଦ୍ର ଵୃଜନେ ସର୍ଵଵୀରାଃ ସ୍ମତ୍ସୂରିଭିସ୍ତଵ ଶର୍ମନ୍ସ୍ଯାମ
ଏହି ନମସ୍କାର ଆମେ ପ୍ରଭାର ମାଳିକ, ସତ୍ୟ ଶକ୍ତି ଓ ଦୃଢ଼ ପ୍ରଭାବ ଥିବା ବୃଷଭଙ୍କୁ ଦେଉଛୁ। ଏହି ସଭାରେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମର ସମସ୍ତ ବୀର ଓ ଦାନଶୀଳ ବନ୍ଧୁମାନେ ସହିତ ଆମେ ତୁମର ରକ୍ଷା ମଧ୍ୟରେ ରୁହିବାକୁ ଚାହୁଁ।
ତ୍ଯଂ ସୁ ମେଷଂ ମହଯା ସ୍ଵର୍ଵିଦଂ ଶତଂ ଯସ୍ଯ ସୁଭ୍ଵଃ ସାକମୀରତେ । ଅତ୍ଯଂ ନ ଵାଜଂ ହଵନସ୍ଯଦଂ ରଥମେନ୍ଦ୍ରଂ ଵଵୃତ୍ଯାମଵସେ ସୁଵୃକ୍ତିଭିଃ
ଆମେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଶ୍ଲୋକରେ ସେଇ ଆଲୋକ ଜ୍ଞାନୀ ମେଷକୁ ପ୍ରଶଂସା କରିବା। ଯାହା ସହିତ ଶତାଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏକାସাথে ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି। ଦୃତ ଘୋଡ଼ା ଓ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜିତିଥିବା ରଥ ପରି, ଭଲ କଥାରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସହାୟତା ପାଇଁ ଡାକିବା।
ସ ପର୍ଵତୋ ନ ଧରୁଣେଷ୍ଵଚ୍ଯୁତଃ ସହସ୍ରମୂତିସ୍ତଵିଷୀଷୁ ଵାଵୃଧେ । ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଯଦ୍ଵୃତ୍ରମଵଧୀନ୍ନଦୀଵୃତମୁବ୍ଜନ୍ନର୍ଣାଂସି ଜର୍ହୃଷାଣୋ ଅନ୍ଧସା
ସେ ପାହାଡ଼ ପରି ଦୃଢ଼ ଭିତିରେ ଅଚଳ ଓ ହଜାର ଶକ୍ତିରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଛନ୍ତି। ଇନ୍ଦ୍ର ଯେତେବେଳେ ବୃତ୍ରକୁ ହତ୍ୟା କଲେ, ଯିଏ ନଦୀମାନେ ଅଟକାଇଥିଲେ, ସେତେବେଳେ ସେ ସୋମର ଆନନ୍ଦରେ ଜଳକୁ ମୁକ୍ତ କଲେ।
ସ ହି ଦ୍ଵରୋ ଦ୍ଵରିଷୁ ଵଵ୍ର ଊଧନି ଚନ୍ଦ୍ରବୁଧ୍ନୋ ମଦଵୃଦ୍ଧୋ ମନୀଷିଭିଃ । ଇନ୍ଦ୍ରଂ ତମହ୍ଵେ ସ୍ଵପସ୍ଯଯା ଧିଯା ମଂହିଷ୍ଠରାତିଂ ସ ହି ପପ୍ରିରନ୍ଧସଃ
ସେ ଯୁଦ୍ଧରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ରକ୍ଷକ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଉଦର ଓ ମଦ ଓ ଜ୍ଞାନରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଥିବା। ଏହି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ନିର୍ମଳ ବୁଦ୍ଧିରେ ଡାକୁଛି, କାରଣ ସେ ସୋମରେ ଆନନ୍ଦ ପାଆନ୍ତି ଓ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାତା।
ଆ ଯଂ ପୃଣନ୍ତି ଦିଵି ସଦ୍ମବର୍ହିଷଃ ସମୁଦ୍ରଂ ନ ସୁଭ୍ଵଃ ସ୍ଵା ଅଭିଷ୍ଟଯଃ । ତଂ ଵୃତ୍ରହତ୍ଯେ ଅନୁ ତସ୍ଥୁରୂତଯଃ ଶୁଷ୍ମା ଇନ୍ଦ୍ରମଵାତା ଅହ୍ରୁତପ୍ସଵଃ
ଯେଉଁଠାରେ ସ୍ୱର୍ଗର ଆସନମାନେ ନିଜ ଧନରେ ସମୁଦ୍ର ପରି ପୂରଣ କରନ୍ତି, ବୃତ୍ର ବିଧ୍ୱଂସରେ ସେଠାରେ ନଦୀମାନେ ଦୃଢ଼ ରହିଛନ୍ତି। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶକ୍ତି ଅକ୍ଳାନ୍ତ ଓ ଜଳକୁ ମୁକ୍ତ କରିଛି, ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି କେହି ଚୋରି କରିପାରିନାହାନ୍ତି।
ଅଭି ସ୍ଵଵୃଷ୍ଟିଂ ମଦେ ଅସ୍ଯ ଯୁଧ୍ଯତୋ ରଘ୍ଵୀରିଵ ପ୍ରଵଣେ ସସ୍ରୁରୂତଯଃ । ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଯଦ୍ଵଜ୍ରୀ ଧୃଷମାଣୋ ଅନ୍ଧସା ଭିନଦ୍ଵଲସ୍ଯ ପରିଧୀଁରିଵ ତ୍ରିତଃ
ତାଙ୍କର ଆନନ୍ଦରେ, ନଦୀମାନେ ତୀବ୍ର ଢାଳ ତଳେ ଝରାପରି ବେଗରେ ଚାଲିଗଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ବଜ୍ରଧାରୀ ଏବଂ ସୋମରେ ଦୃଢ଼ ହୋଇ, ବଳାର ବାଧାକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ଯେପରି ତୃତିୟ ଦେଲେ।
ପରୀଂ ଘୃଣା ଚରତି ତିତ୍ଵିଷେ ଶଵୋଽପୋ ଵୃତ୍ଵୀ ରଜସୋ ବୁଧ୍ନମାଶଯତ୍ । ଵୃତ୍ରସ୍ଯ ଯତ୍ପ୍ରଵଣେ ଦୁର୍ଗୃଭିଶ୍ଵନୋ ନିଜଘନ୍ଥ ହନ୍ଵୋରିନ୍ଦ୍ର ତନ୍ଯତୁମ୍
ତାଙ୍କର ତେଜ ତାପରେ ଚାଲିଥାଏ, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ। ସେ ଜଳକୁ ଜିତି, ଆକାଶର ତଳକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ବୃତ୍ର ତଳକୁ ପଡ଼ିବାବେଳେ, ଅତି ଦୁର୍ଲଭ ଅସ୍ତ୍ରରେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ବିଜ୍ଳିକୁ ଆଘାତ କଲେ।
ହ୍ରଦଂ ନ ହି ତ୍ଵା ନ୍ଯୃଷନ୍ତ୍ଯୂର୍ମଯୋ ବ୍ରହ୍ମାଣୀନ୍ଦ୍ର ତଵ ଯାନି ଵର୍ଧନା । ତ୍ଵଷ୍ଟା ଚିତ୍ତେ ଯୁଜ୍ଯଂ ଵାଵୃଧେ ଶଵସ୍ତତକ୍ଷ ଵଜ୍ରମଭିଭୂତ୍ଯୋଜସମ୍
ଝିଅ ପରି ତୁମକୁ ତାରଙ୍ଗମାନେ ଛୁଇଁପାରନାହାନ୍ତି, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, କାରଣ ତୁମ ପ୍ରଶଂସା ତୁମକୁ ବଢ଼ାଏ। ତ୍ୱଷ୍ଟା ମଧ୍ୟ ଦକ୍ଷତାରେ ତୁମ ଶକ୍ତି ବଢ଼ାଇଛନ୍ତି; ସେ ବିଜ୍ଳିକୁ ତିଆରି କରିଛନ୍ତି, ଯାହା ଅପାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ।
ଜଘନ୍ଵାଁ ଉ ହରିଭିଃ ସମ୍ଭୃତକ୍ରତଵିନ୍ଦ୍ର ଵୃତ୍ରଂ ମନୁଷେ ଗାତୁଯନ୍ନପଃ । ଅଯଚ୍ଛଥା ବାହ୍ଵୋର୍ଵଜ୍ରମାଯସମଧାରଯୋ ଦିଵ୍ଯା ସୂର୍ଯଂ ଦୃଶେ
ତୁମେ ତୁମ ହରିଘୋଡ଼ା ସହିତ ବୃତ୍ରକୁ ହତ୍ୟା କରି, ମଣିଷ ପାଇଁ ପଥ ଖୋଲିଦେଲେ ଏବଂ ଜଳକୁ ମୁକ୍ତ କଲେ। ତୁମ ବାହୁରୁ ଲୋହା ବଜ୍ର ଦେଲେ ଏବଂ ଦିନାକାଶରେ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଧରି ରଖିଲେ।
ବୃହତ୍ସ୍ଵଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରମମଵଦ୍ଯଦୁକ୍ଥ୍ଯମକୃଣ୍ଵତ ଭିଯସା ରୋହଣଂ ଦିଵଃ । ଯନ୍ମାନୁଷପ୍ରଧନା ଇନ୍ଦ୍ରମୂତଯଃ ସ୍ଵର୍ନୃଷାଚୋ ମରୁତୋଽମଦନ୍ନନୁ
ବଡ଼ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ ଶ୍ଲୋକ ସେମାନେ ଭୟରେ ତିଆରି କଲେ, ଯେପରି ଦିଗନ୍ତରେ ଚଢ଼ୁଛନ୍ତି। ଯେତେବେଳେ ମାରୁତମାନେ ଗୀତରେ ଆନନ୍ଦ କରି, ମଣିଷଙ୍କ ନେତା ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ଖୁସି ହେଲେ।
ଦ୍ଯୌଶ୍ଚିଦସ୍ଯାମଵାଁ ଅହେଃ ସ୍ଵନାଦଯୋଯଵୀଦ୍ଭିଯସା ଵଜ୍ର ଇନ୍ଦ୍ର ତେ । ଵୃତ୍ରସ୍ଯ ଯଦ୍ବଦ୍ବଧାନସ୍ଯ ରୋଦସୀ ମଦେ ସୁତସ୍ଯ ଶଵସାଭିନଚ୍ଛିରଃ
ତୁମ ବଜ୍ରର ଗର୍ଜନରେ ଆକାଶ ମଧ୍ୟ ଭୟରେ କମ୍ପିଥିଲା, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର। ବନ୍ଧା ଥିବା ବୃତ୍ରଙ୍କ ମୁଣ୍ଡକୁ, ସୋମର ଶକ୍ତିରେ ତୁମେ କାଟିଦେଲେ।
ଯଦିନ୍ନ୍ଵିନ୍ଦ୍ର ପୃଥିଵୀ ଦଶଭୁଜିରହାନି ଵିଶ୍ଵା ତତନନ୍ତ କୃଷ୍ଟଯଃ । ଅତ୍ରାହ ତେ ମଘଵନ୍ଵିଶ୍ରୁତଂ ସହୋ ଦ୍ଯାମନୁ ଶଵସା ବର୍ହଣା ଭୁଵତ୍
ଯେତେବେଳେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦଶ ହାତ ଥିବା ପୃଥିବୀ ଓ ସମସ୍ତ ଜନମାନେ ପ୍ରସାରିତ ହେଲେ, ସେତେବେଳେ, ହେ ଦାନଶୀଳ, ତୁମ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଶକ୍ତି ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା ଓ ତୁମ ପ୍ରଭାବ ଆକାଶକୁ ଉଠିଗଲା।
ତ୍ଵମସ୍ଯ ପାରେ ରଜସୋ ଵ୍ଯୋମନଃ ସ୍ଵଭୂତ୍ଯୋଜା ଅଵସେ ଧୃଷନ୍ମନଃ । ଚକୃଷେ ଭୂମିଂ ପ୍ରତିମାନମୋଜସୋଽପଃ ସ୍ଵଃ ପରିଭୂରେଷ୍ଯା ଦିଵମ୍
ତୁମେ ନିଜ ଶକ୍ତି ଓ ଦୃଢ଼ ମନରେ, ଆକାଶ ଓ ଦିଗନ୍ତର ସୀମାକୁ ଅଟକିଛ। ତୁମେ ପୃଥିବୀକୁ ତୁମ ଶକ୍ତିର ମାପ କଲେ; ଜଳ, ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଆବୃତ କଲେ ଓ ଦିନାକାଶକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ତ୍ଵଂ ଭୁଵଃ ପ୍ରତିମାନଂ ପୃଥିଵ୍ଯା ଋଷ୍ଵଵୀରସ୍ଯ ବୃହତଃ ପତିର୍ଭୂଃ । ଵିଶ୍ଵମାପ୍ରା ଅନ୍ତରିକ୍ଷଂ ମହିତ୍ଵା ସତ୍ଯମଦ୍ଧା ନକିରନ୍ଯସ୍ତ୍ଵାଵାନ୍
ତୁମେ ପୃଥିବୀର ମାପ, ଉଚ୍ଚ ଓ ବଡ଼ ବିଶ୍ୱର ପ୍ରଭୁ। ତୁମ ମହିମାରେ ସମସ୍ତ ମଧ୍ୟାକାଶକୁ ଆବୃତ କରିଛ। ନିଶ୍ଚୟ, ତୁମ ପରି ଅନ୍ୟ କେହି ନାହାନ୍ତି।
ନ ଯସ୍ଯ ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ଅନୁ ଵ୍ଯଚୋ ନ ସିନ୍ଧଵୋ ରଜସୋ ଅନ୍ତମାନଶୁଃ । ନୋତ ସ୍ଵଵୃଷ୍ଟିଂ ମଦେ ଅସ୍ଯ ଯୁଧ୍ଯତ ଏକୋ ଅନ୍ଯଚ୍ଚକୃଷେ ଵିଶ୍ଵମାନୁଷକ୍
ଯାହା ପାଇଁ ଦିନାକାଶ କିମ୍ବା ପୃଥିବୀ ତାଙ୍କର ସୀମାକୁ ପହଞ୍ଚିପାରନାହାନ୍ତି, ନଦୀମାନେ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିର ଶେଷକୁ ଅଟକିପାରନାହାନ୍ତି। ତାଙ୍କ ଆନନ୍ଦରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ନଦୀମାନେ ତାଙ୍କ ସମାନ ହୋଇପାରନାହାନ୍ତି—ସେ ଏକାଏକି ସମସ୍ତ ମଣିଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସଫଳ।
ଆର୍ଚନ୍ନତ୍ର ମରୁତଃ ସସ୍ମିନ୍ନାଜୌ ଵିଶ୍ଵେ ଦେଵାସୋ ଅମଦନ୍ନନୁ ତ୍ଵା । ଵୃତ୍ରସ୍ଯ ଯଦ୍ଭୃଷ୍ଟିମତା ଵଧେନ ନି ତ୍ଵମିନ୍ଦ୍ର ପ୍ରତ୍ଯାନଂ ଜଘନ୍ଥ
ଏଠାରେ ମାରୁତମାନେ ସେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଡାକିଲେ; ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ତୁମ ସହିତ ଏକାସাথে ଆନନ୍ଦ କଲେ। ଯେତେବେଳେ ତୁମେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅସ୍ତ୍ରରେ ବୃତ୍ରଙ୍କ ପଳାୟନକୁ ଦଳନ କଲେ।
ନ୍ଯୂ ଷୁ ଵାଚଂ ପ୍ର ମହେ ଭରାମହେ ଗିର ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ସଦନେ ଵିଵସ୍ଵତଃ । ନୂ ଚିଦ୍ଧି ରତ୍ନଂ ସସତାମିଵାଵିଦନ୍ନ ଦୁଷ୍ଟୁତିର୍ଦ୍ରଵିଣୋଦେଷୁ ଶସ୍ଯତେ
ଏବେ ଆମେ ବଡ଼ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପାଇଁ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ କଥା ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଗୃହରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଗୀତ ଗାଇବା। କାରଣ ଏବେ ମଧ୍ୟ, ଧନ ଖୋଜୁଥିବା ଲୋକମାନେ ଯେପରି ମିଳିଥାଏ, ତେଣୁ ଦୁଃଖିତ କିମ୍ବା ଅପ୍ରଶଂସିତ ଲୋକ ଧନବାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଶଂସିତ ହୁଏନାହିଁ।
ଦୁରୋ ଅଶ୍ଵସ୍ଯ ଦୁର ଇନ୍ଦ୍ର ଗୋରସି ଦୁରୋ ଯଵସ୍ଯ ଵସୁନ ଇନସ୍ପତିଃ । ଶିକ୍ଷାନରଃ ପ୍ରଦିଵୋ ଅକାମକର୍ଶନଃ ସଖା ସଖିଭ୍ଯସ୍ତମିଦଂ ଗୃଣୀମସି
ଏଇ ଇନ୍ଦ୍ର, ଘୋଡ଼ା ଦୂରେ, ଗାଈ ମଧ୍ୟ ଦୂରେ, ଯବ ମଧ୍ୟ ଦୂରେ ଅଛି, ଧନର ଠାକୁର। ମନୁଷ୍ୟମାନେ, ଏହି କଥା ଶିଖ, ଆମେ ଆମର ସଙ୍ଗୀମାନେ ସହିତ, ଆମେ ଯେଉଁ ସ୍ନେହୀଙ୍କୁ କିଛି ଆଶା ନ ରଖି, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦିଗରୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛୁ।
ଶଚୀଵ ଇନ୍ଦ୍ର ପୁରୁକୃଦ୍ଦ୍ଯୁମତ୍ତମ ତଵେଦିଦମଭିତଶ୍ଚେକିତେ ଵସୁ । ଅତଃ ସଂଗୃଭ୍ଯାଭିଭୂତ ଆ ଭର ମା ତ୍ଵାଯତୋ ଜରିତୁଃ କାମମୂନଯୀଃ
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନାରୀ ପରି, ଏଇ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଅନେକ କାମ କରିଥିବା, ସବୁଠୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ତୁମର ଧନ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ରକ୍ଷା କରାଯାଉଛି। ଏହିପରି, ସମସ୍ତ ଧନ ଏଠାକୁ ଆଣିଦିଅ, ସବୁ ବାଧା ଜିତି। ଗାୟକଙ୍କର ଆଶା ତୁମ ପାଖରେ ଅପୂରଣ ହେଉନାହିଁ।
ଏଭିର୍ଦ୍ଯୁଭିଃ ସୁମନା ଏଭିରିନ୍ଦୁଭିର୍ନିରୁନ୍ଧାନୋ ଅମତିଂ ଗୋଭିରଶ୍ଵିନା । ଇନ୍ଦ୍ରେଣ ଦସ୍ଯୁଂ ଦରଯନ୍ତ ଇନ୍ଦୁଭିର୍ଯୁତଦ୍ଵେଷସଃ ସମିଷା ରଭେମହି
ଏହି ଦିପ୍ତିମାନ୍ତ ଦେବତାମାନେ, ଏହି ଶୁଧା ବିନା, ଭଲ ମନସ୍କରେ, ଗାଈ ଓ ଘୋଡ଼ା ସହିତ ଅଜ୍ଞାନକୁ ରୋକି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରିବାକୁ ଚାହୁଁ। ଘୃଣା ଛାଡ଼ି, ଆମେ ସମସ୍ତେ ଏହି ଲାଭ ପାଇବାକୁ ଚାହୁଁ।
ସମିନ୍ଦ୍ର ରାଯା ସମିଷା ରଭେମହି ସଂ ଵାଜେଭିଃ ପୁରୁଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରୈରଭିଦ୍ଯୁଭିଃ । ସଂ ଦେଵ୍ଯା ପ୍ରମତ୍ଯା ଵୀରଶୁଷ୍ମଯା ଗୋଅଗ୍ରଯାଶ୍ଵାଵତ୍ଯା ରଭେମହି
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ, ଧନ ସହିତ, ଆମେ ଏହି ଲାଭ ପାଇବାକୁ ଚାହୁଁ। ଆଗରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ତ ଘୋଡ଼ାମାନେ ସହିତ, ବିଜୟୀ ହୋଇ। ଦେବୀଙ୍କ ସହିତ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବୀର୍ୟବାନ୍, ଗାଈ ଓ ଘୋଡ଼ା ଧନ ସହିତ, ଆମେ ଏହି ଲାଭ ପାଇବାକୁ ଚାହୁଁ।
ତେ ତ୍ଵା ମଦା ଅମଦନ୍ତାନି ଵୃଷ୍ଣ୍ଯା ତେ ସୋମାସୋ ଵୃତ୍ରହତ୍ଯେଷୁ ସତ୍ପତେ । ଯତ୍କାରଵେ ଦଶ ଵୃତ୍ରାଣ୍ଯପ୍ରତି ବର୍ହିଷ୍ମତେ ନି ସହସ୍ରାଣି ବର୍ହଯଃ
ଏଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସେଇ ଆନନ୍ଦ ଓ ଶକ୍ତି ତୁମକୁ ଆନନ୍ଦିତ କରିଛି; ସେଇ ସୋମ ତୁମକୁ ଭଲ କାମରେ, ବିଶେଷକରି ବୃତ୍ର ହତ୍ୟାରେ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଛି। କାରବ ପାଇଁ ତୁମେ ଦଶଟି ବୃତ୍ରକୁ ହତ୍ୟା କଲା, ତୁମେ ଘାସରେ ବସିଥିବା ଜଣେ ପାଇଁ ହଜାର ହଜାର ଶତ୍ରୁକୁ ଦଳିଦେଲା।
ଯୁଧା ଯୁଧମୁପ ଘେଦେଷି ଧୃଷ୍ଣୁଯା ପୁରା ପୁରଂ ସମିଦଂ ହଂସ୍ଯୋଜସା । ନମ୍ଯା ଯଦିନ୍ଦ୍ର ସଖ୍ଯା ପରାଵତି ନିବର୍ହଯୋ ନମୁଚିଂ ନାମ ମାଯିନମ୍
ଯୁଦ୍ଧ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଆଗକୁ ବଢ଼, ଧୃଡ଼ତା ସହିତ; ପୁରାତନ କାଳରେ ତୁମେ ଏକ ସହରକୁ ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ଧ୍ୱଂସ କରିଥିଲା। ଇନ୍ଦ୍ର, ଯେତେବେଳେ ଉତ୍ତମ ସଖ୍ୟତା ସହିତ ସୀମାନ୍ତରେ ତୁମେ ଚତୁର ନାମୁଚିଙ୍କୁ ଦଳିଦେଲା।
ତ୍ଵଂ କରଞ୍ଜମୁତ ପର୍ଣଯଂ ଵଧୀସ୍ତେଜିଷ୍ଠଯାତିଥିଗ୍ଵସ୍ଯ ଵର୍ତନୀ । ତ୍ଵଂ ଶତା ଵଙ୍ଗୃଦସ୍ଯାଭିନତ୍ପୁରୋଽନାନୁଦଃ ପରିଷୂତା ଋଜିଶ୍ଵନା
ତୁମେ କରଞ୍ଜ ଓ ପର୍ଣ୍ଣୟଙ୍କୁ ତୁମର ସବୁଠୁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ରରେ ଅତିଥିଗ୍ବଙ୍କ ପଥରେ ହତ୍ୟା କଲା। ତୁମେ ବଙ୍ଗୃଦସଙ୍କର ଶତ ଦୁର୍ଗ ଭାଙ୍ଗିଦେଲା, ଋଜିଶ୍ୱନଙ୍କ ସହିତ ରକ୍ଷକମାନେକୁ ଦୂରେ ହଟାଇଦେଲା।
ତ୍ଵମେତାଞ୍ଜନରାଜ୍ଞୋ ଦ୍ଵିର୍ଦଶାବନ୍ଧୁନା ସୁଶ୍ରଵସୋପଜଗ୍ମୁଷଃ । ଷଷ୍ଟିଂ ସହସ୍ରା ନଵତିଂ ନଵ ଶ୍ରୁତୋ ନି ଚକ୍ରେଣ ରଥ୍ଯା ଦୁଷ୍ପଦାଵୃଣକ୍
ତୁମେ ଏହି ଜନରାଜଙ୍କର ଦଶ ଦୁଇଥର, ସେମାନଙ୍କର ସହୋଦର ସୁଶ୍ରବସ ସହିତ, ଯେଉଁମାନେ ନିକଟକୁ ଆସିଥିଲେ, ଖ୍ୟାତିଶାଳୀ, ତୁମେ ଚକ୍ରରେ ଷଷ୍ଠି ହଜାର ଏବଂ ନବେଉଁ ନବ ଶତ୍ରୁକୁ ଦଳିଦେଲା, ବାଧା ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲା।
ତ୍ଵମାଵିଥ ସୁଶ୍ରଵସଂ ତଵୋତିଭିସ୍ତଵ ତ୍ରାମଭିରିନ୍ଦ୍ର ତୂର୍ଵଯାଣମ୍ । ତ୍ଵମସ୍ମୈ କୁତ୍ସମତିଥିଗ୍ଵମାଯୁଂ ମହେ ରାଜ୍ଞେ ଯୂନେ ଅରନ୍ଧନାଯଃ
ତୁମେ ସୁଶ୍ରବସଙ୍କୁ ତୁମର ରକ୍ଷା ଓ ସୁରକ୍ଷା ସହିତ ସାହାଯ୍ୟ କଲା, ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ତୂର୍ବୟାଣଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କଲା। ତୁମେ କୁତ୍ସ, ଅତିଥିଗ୍ବ ଓ ଆୟୁଙ୍କୁ ସେଠି, ବଡ଼ ଯୁବ ରାଜାଙ୍କୁ ବିଜୟ ପାଇଁ ଦେଇଥିଲା।
ଯ ଉଦୃଚୀନ୍ଦ୍ର ଦେଵଗୋପାଃ ସଖାଯସ୍ତେ ଶିଵତମା ଅସାମ । ତ୍ଵାଂ ସ୍ତୋଷାମ ତ୍ଵଯା ସୁଵୀରା ଦ୍ରାଘୀଯ ଆଯୁଃ ପ୍ରତରଂ ଦଧାନାଃ
ଏଇ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ମିତ୍ରମାନେ, ଦେବତା ରକ୍ଷକମାନେ, ସବୁଠୁ ଶୁଭ ଅଟନ୍ତି। ଆମେ ତୁମକୁ ପ୍ରଶଂସା କରିବା; ତୁମେ ଆମ ସହଚର ହେଲେ, ଆମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଲୋକମାନେ ସହିତ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ଲାଭ କରିପାରିବା।