ଶଗ୍ଧୀ ନ ଇନ୍ଦ୍ର ଯତ୍ତ୍ଵା ରଯିଂ ଯାମି ସୁଵୀର୍ଯମ୍ । ଶଗ୍ଧି ଵାଜାଯ ପ୍ରଥମଂ ସିଷାସତେ ଶଗ୍ଧି ସ୍ତୋମାଯ ପୂର୍ଵ୍ଯ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯେ ଧନ ଓ ଶୂରତା ପାଇଁ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଡାକୁଛି, ସେଠାରେ ଆମକୁ ଦିଅ। ଆଗ୍ରହୀକୁ ପ୍ରଥମେ ଫଳ ଦିଅ, ପୁରୁଣା ପ୍ରଶଂସା ଦିଅ।
ଶଗ୍ଧୀ ନୋ ଅସ୍ଯ ଯଦ୍ଧ ପୌରମାଵିଥ ଧିଯ ଇନ୍ଦ୍ର ସିଷାସତଃ । ଶଗ୍ଧି ଯଥା ରୁଶମଂ ଶ୍ଯାଵକଂ କୃପମିନ୍ଦ୍ର ପ୍ରାଵଃ ସ୍ଵର୍ଣରମ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯେପରି ଆପଣ ଏହି ପ୍ରଜାନାୟକଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଚେଷ୍ଟାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରିଥିଲେ, ସେପରି ଆମକୁ ଦିଅ। ଯେପରି ଆପଣ ରୁଶମ, ଶ୍ୟାବକ ଓ କୃପକୁ ସୁରକ୍ଷା କରିଥିଲେ, ସେପରି ଆମକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ କର।
କନ୍ନଵ୍ଯୋ ଅତସୀନାଂ ତୁରୋ ଗୃଣୀତ ମର୍ତ୍ଯଃ । ନହୀ ନ୍ଵସ୍ଯ ମହିମାନମିନ୍ଦ୍ରିଯଂ ସ୍ଵର୍ଗୃଣନ୍ତ ଆନଶୁଃ
ମଣିଷ୍ୟମାନେ କଣ୍ଣବ ଓ ଅତସୀନ ଓ ତୀବ୍ରମନ୍ଦିର ପ୍ରଶଂସା କରୁନ୍ତୁ; କିନ୍ତୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ମହତ୍ତ୍ୱକୁ କେହି ମାପିପାରିନାହାନ୍ତି, ଯଦିଓ ସେମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି।
କଦୁ ସ୍ତୁଵନ୍ତ ଋତଯନ୍ତ ଦେଵତ ଋଷିଃ କୋ ଵିପ୍ର ଓହତେ । କଦା ହଵଂ ମଘଵନ୍ନିନ୍ଦ୍ର ସୁନ୍ଵତଃ କଦୁ ସ୍ତୁଵତ ଆ ଗମଃ
କିଏ ପ୍ରଶଂସା କରେ, କିଏ ସତ୍ୟ ଖୋଜେ, କିଏ ଦେବତା, କିଏ ଋଷି, କିଏ ପ୍ରେରିତ? ହେ ଦାନଶୀଳ ଇନ୍ଦ୍ର, କେବେ ଆପଣ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିବା ଓ ହବି ଦେଉଥିବା ଲୋକଙ୍କର ଡାକକୁ ଆସିବେ?
ଉଦୁ ତ୍ଯେ ମଧୁମତ୍ତମା ଗିର ସ୍ତୋମାସ ଈରତେ । ସତ୍ରାଜିତୋ ଧନସା ଅକ୍ଷିତୋତଯୋ ଵାଜଯନ୍ତୋ ରଥା ଇଵ
ଏହି ମଧୁର ଗୀତ ଓ ପ୍ରଶଂସା ଉପରକୁ ଉଠୁଛି; ଅକ୍ଷୟ ଧନ ଚାହୁଁଥିବା ଓ ବିଜୟୀମାନେ ରଥ ପରି ଫଳ ପାଇଁ ଦୌଡ଼ୁଛନ୍ତି।
କଣ୍ଵା ଇଵ ଭୃଗଵଃ ସୂର୍ଯା ଇଵ ଵିଶ୍ଵମିଦ୍ଧୀତମାନଶୁଃ । ଇନ୍ଦ୍ରଂ ସ୍ତୋମେଭିର୍ମହଯନ୍ତ ଆଯଵଃ ପ୍ରିଯମେଧାସୋ ଅସ୍ଵରନ୍
କଣ୍ଣବ, ଭୃଗୁ, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ପରି, ସମସ୍ତ ପ୍ରେରିତମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଗୀତ ଦ୍ୱାରା ବଡ଼ କରିଛନ୍ତି; ପ୍ରିୟମେଧାମାନେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରେ ଗାଇଛନ୍ତି।
ଯୁକ୍ଷ୍ଵା ହି ଵୃତ୍ରହନ୍ତମ ହରୀ ଇନ୍ଦ୍ର ପରାଵତଃ । ଅର୍ଵାଚୀନୋ ମଘଵନ୍ସୋମପୀତଯ ଉଗ୍ର ଋଷ୍ଵେଭିରା ଗହି
ହେ ବୃତ୍ରନାଶକ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦୂରରୁ ଆପଣଙ୍କର ଦୁଇଟି ଘୋଡ଼ା ଯୋଡ଼ନ୍ତୁ; ଦାନଶୀଳ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଉତ୍ସାହୀମାନେ ସହିତ ସୋମପାନ ପାଇଁ ନିକଟକୁ ଆସନ୍ତୁ।
ଇମେ ହି ତେ କାରଵୋ ଵାଵଶୁର୍ଧିଯା ଵିପ୍ରାସୋ ମେଧସାତଯେ । ସ ତ୍ଵଂ ନୋ ମଘଵନ୍ନିନ୍ଦ୍ର ଗିର୍ଵଣୋ ଵେନୋ ନ ଶୃଣୁଧୀ ହଵମ୍
ଏହି କବିମାନେ, ଏହି ଜ୍ଞାନୀମାନେ, ଜ୍ଞାନ ପାଇଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଅନେକ ଦିନ ଧରି ମନରେ ଆକାଂକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି; ତେଣୁ ହେ ଦାନଶୀଳ ଇନ୍ଦ୍ର, ଗୀତ ପ୍ରେମୀ, ଗାୟକ ପରି ଆମର ଡାକ ଶୁଣନ୍ତୁ।
ନିରିନ୍ଦ୍ର ବୃହତୀଭ୍ଯୋ ଵୃତ୍ରଂ ଧନୁଭ୍ଯୋ ଅସ୍ଫୁରଃ । ନିରର୍ବୁଦସ୍ଯ ମୃଗଯସ୍ଯ ମାଯିନୋ ନିଃ ପର୍ଵତସ୍ଯ ଗା ଆଜଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆପଣ ବଡ଼ ଧନୁସ୍ ଦ୍ୱାରା ବୃତ୍ରକୁ ମାରିଥିଲେ; ଆର୍ବୁଦ ଓ ମୃଗର ଚତୁରତାକୁ ନଷ୍ଟ କରିଥିଲେ; ପାହାଡ଼ର ଗାଈମାନେକୁ ବାହାର କରିଥିଲେ।
ନିରଗ୍ନଯୋ ରୁରୁଚୁର୍ନିରୁ ସୂର୍ଯୋ ନିଃ ସୋମ ଇନ୍ଦ୍ରିଯୋ ରସଃ । ନିରନ୍ତରିକ୍ଷାଦଧମୋ ମହାମହିଂ କୃଷେ ତଦିନ୍ଦ୍ର ପୌଂସ୍ଯମ୍
ଅଗ୍ନି ନିଶ୍ଶେଷ ହୋଇଗଲା, ସୂର୍ଯ୍ୟ ନିଶ୍ଶେଷ ହେଲା, ସୋମର ଶକ୍ତି ହରାଇଗଲା, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର; ଆପଣ ମଧ୍ୟାକାଶରୁ ବଡ଼ ଦାନବକୁ ତଳେ ପକାଇଦେଲେ—ଏହି ହେଉଛି ଆପଣଙ୍କର ପୁରୁଷକାର୍ଯ୍ୟ।
ଯଂ ମେ ଦୁରିନ୍ଦ୍ରୋ ମରୁତଃ ପାକସ୍ଥାମା କୌରଯାଣଃ । ଵିଶ୍ଵେଷାଂ ତ୍ମନା ଶୋଭିଷ୍ଠମୁପେଵ ଦିଵି ଧାଵମାନମ୍
ମୋ ପାଇଁ, ମାରୁତମାନେ, ଦୁର୍ଲଭ ଇନ୍ଦ୍ର, ପାକସ୍ଥାମା, କୌରୟାଣ, ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନିଜ ଗୁଣରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଆକାଶରେ ଦୌଡ଼ୁଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଏ।
ରୋହିତଂ ମେ ପାକସ୍ଥାମା ସୁଧୁରଂ କକ୍ଷ୍ଯପ୍ରାମ୍ । ଅଦାଦ୍ରାଯୋ ଵିବୋଧନମ୍
ମୋ ପାଇଁ ଲାଲ ରଙ୍ଗର, ପାକସ୍ଥାମା, ଭଲ ଯୁତ, ଚଉଡ଼ା ପାଟିଅଳା, ଭ୍ରମିତ ହୁଏନାଥିବା, ଜାଗ୍ରତ କରୁଥିବା।
ଯସ୍ମା ଅନ୍ଯେ ଦଶ ପ୍ରତି ଧୁରଂ ଵହନ୍ତି ଵହ୍ନଯଃ । ଅସ୍ତଂ ଵଯୋ ନ ତୁଗ୍ର୍ଯମ୍
ଯାହା ପାଇଁ ଅନ୍ୟ ଦଶଜଣ ଅଗ୍ନିମାନେ ଯୋକ ଉଠାନ୍ତି; ପକ୍ଷୀମାନେ ନିଜ ଘରକୁ ଯିବା ପରି।
ଆତ୍ମା ପିତୁସ୍ତନୂର୍ଵାସ ଓଜୋଦା ଅଭ୍ଯଞ୍ଜନମ୍ । ତୁରୀଯମିଦ୍ରୋହିତସ୍ଯ ପାକସ୍ଥାମାନଂ ଭୋଜଂ ଦାତାରମବ୍ରଵମ୍
ଆତ୍ମା ପିତାଙ୍କଠାରୁ, ଦେହ ପୋଶାକ ପରି, ଶକ୍ତି ଦେଇଥିବା ଉପଚାର ପରି; ଚତୁର୍ଥ, ଲାଲ ରଙ୍ଗର, ପାକସ୍ଥାମା, ଦାନଶୀଳ, ଦାତାକୁ ମୁଁ କହିଛି।
ଯଦିନ୍ଦ୍ର ପ୍ରାଗପାଗୁଦଙ୍ନ୍ଯଗ୍ଵା ହୂଯସେ ନୃଭିଃ । ସିମା ପୁରୂ ନୃଷୂତୋ ଅସ୍ଯାନଵେଽସି ପ୍ରଶର୍ଧ ତୁର୍ଵଶେ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ପୂର୍ବ, ପଶ୍ଚିମ, ଉତ୍ତର କିମ୍ବା ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ ଯେତେବେଳେ ମଣିଷ୍ୟମାନେ ଆପଣଙ୍କୁ ଡାକନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ଅନେକ ଜନମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଆପଣ ସହାୟ ଓ ତୁର୍ବଶ ପାଇଁ ରକ୍ଷକ ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ଯଦ୍ଵା ରୁମେ ରୁଶମେ ଶ୍ଯାଵକେ କୃପ ଇନ୍ଦ୍ର ମାଦଯସେ ସଚା । କଣ୍ଵାସସ୍ତ୍ଵା ବ୍ରହ୍ମଭି ସ୍ତୋମଵାହସ ଇନ୍ଦ୍ରା ଯଚ୍ଛନ୍ତ୍ଯା ଗହି
କିମ୍ବା ଯେତେବେଳେ ରୁମ, ରୁଶମ, ଶ୍ୟାବକ କିମ୍ବା କୃପଙ୍କ ଘରେ ଆପଣ ସହିତ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି, କଣ୍ଣବମାନେ ମନ୍ତ୍ର ଓ ପ୍ରଶଂସା ସହିତ ଆପଣଙ୍କୁ ଡାକି ଆଣନ୍ତି।
ଯଥା ଗୌରୋ ଅପା କୃତଂ ତୃଷ୍ଯନ୍ନେତ୍ଯଵେରିଣମ୍ । ଆପିତ୍ଵେ ନଃ ପ୍ରପିତ୍ଵେ ତୂଯମା ଗହି କଣ୍ଵେଷୁ ସୁ ସଚା ପିବ
ଯେପରି ତିଆର ଗାଈ ପିଆସା ହୋଇ ପାଣି ଦେଖି ଶାନ୍ତି ଭାବେ ଯାଏ, ସେପରି ହେଇ ଆମ ପାଖକୁ, ଆମ ପିତାମାନେ ଓ ପୂର୍ବଜମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, କଣ୍ବମାନଙ୍କ ସହ ଆସି, ଆମେ ଯେ ସୋମ ଚାପିଛୁ, ତାହା ଆନନ୍ଦରେ ପିଅ।
ମନ୍ଦନ୍ତୁ ତ୍ଵା ମଘଵନ୍ନିନ୍ଦ୍ରେନ୍ଦଵୋ ରାଧୋଦେଯାଯ ସୁନ୍ଵତେ । ଆମୁଷ୍ଯା ସୋମମପିବଶ୍ଚମୂ ସୁତଂ ଜ୍ଯେଷ୍ଠଂ ତଦ୍ଦଧିଷେ ସହଃ
ହେ ଦାନଶୀଳ ଇନ୍ଦ୍ର, ସୋମ ଚାପୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ପାଇଁ ଚାପିଥିବା ମଧୁ ତୁମକୁ ଆନନ୍ଦ ଦିଅ। ତୁମେ ସେ ଲୋକଙ୍କର ସର୍ବୋତ୍ତମ ସୋମ ପିଇଥିଲେ, ଏହି ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ବଡ଼ ଶକ୍ତି ଲାଭ କରିଥିଲ।
ପ୍ର ଚକ୍ରେ ସହସା ସହୋ ବଭଞ୍ଜ ମନ୍ଯୁମୋଜସା । ଵିଶ୍ଵେ ତ ଇନ୍ଦ୍ର ପୃତନାଯଵୋ ଯହୋ ନି ଵୃକ୍ଷା ଇଵ ଯେମିରେ
ତୁମେ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ତି ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲ, ତୁମ ଶକ୍ତିରେ କ୍ରୋଧକୁ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁମାନେ, ଯେମାନେ ତୁମକୁ ବିରୋଧ କରିଥିଲେ, ଗଛ କଟାଯିବା ପରି ଦମିତ ହୋଇଗଲେ।
ସହସ୍ରେଣେଵ ସଚତେ ଯଵୀଯୁଧା ଯସ୍ତ ଆନଳୁପସ୍ତୁତିମ୍ । ପୁତ୍ରଂ ପ୍ରାଵର୍ଗଂ କୃଣୁତେ ସୁଵୀର୍ଯେ ଦାଶ୍ନୋତି ନମଉକ୍ତିଭିଃ
ଯେ ତୁମ ପ୍ରଶଂସା କରେ, ସେ ହଜାରେ ଲୋକଙ୍କ ସହ ସଦା ଯୁବା ଅଟେ। ସେ ତାଙ୍କ ପୁଅକୁ ପୁରୁଷତ୍ୱରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ କରେ, ଓ ନମ୍ର ଶବ୍ଦରେ ଦାନ ଲାଭ କରେ।
ମା ଭେମ ମା ଶ୍ରମିଷ୍ମୋଗ୍ରସ୍ଯ ସଖ୍ଯେ ତଵ । ମହତ୍ତେ ଵୃଷ୍ଣୋ ଅଭିଚକ୍ଷ୍ଯଂ କୃତଂ ପଶ୍ଯେମ ତୁର୍ଵଶଂ ଯଦୁମ୍
ତୁମ ଭୟଙ୍କର ସାଙ୍ଗତ୍ୱରେ ଆମେ କେବେ ଭୟଭୀତ ହେବା ନାହିଁ, କିମ୍ବା କ୍ଲାନ୍ତ ହେବା ନାହିଁ। ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତୁମେ ତୁର୍ବଶ ଓ ଯଦୁଙ୍କ ପାଇଁ ଯେ ମହା କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲ, ତାହା ଆମେ ଦେଖିପାରିବା।
ସଵ୍ଯାମନୁ ସ୍ଫିଗ୍ଯଂ ଵାଵସେ ଵୃଷା ନ ଦାନୋ ଅସ୍ଯ ରୋଷତି । ମଧ୍ଵା ସମ୍ପୃକ୍ତାଃ ସାରଘେଣ ଧେନଵସ୍ତୂଯମେହି ଦ୍ରଵା ପିବ
ଯେପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୃଷ ତାଙ୍କ ପାର୍ଶ୍ୱ ଫୁଲାଇ ଦୌଡ଼େ, ତାଙ୍କ ଦାନ ମୂଡ଼ି ହୁଏନାହିଁ। ମଧୁ ଓ ରସରେ ଭରିଥିବା ଗାଈମାନେ ଆସୁଛନ୍ତି—ତେଣୁ ଏଠାକୁ ଆସ, ବହିଯା, ଓ ପିଅ।
ଅଶ୍ଵୀ ରଥୀ ସୁରୂପ ଇଦ୍ଗୋମାଁ ଇଦିନ୍ଦ୍ର ତେ ସଖା । ଶ୍ଵାତ୍ରଭାଜା ଵଯସା ସଚତେ ସଦା ଚନ୍ଦ୍ରୋ ଯାତି ସଭାମୁପ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ଜଣେ ସାଙ୍ଗୀ ଅଛନ୍ତି ଯେଉଁଠାରେ ଘୋଡ଼ା, ରଥ, ଉତ୍ତମ ରୂପ ଓ ଗଈ ଅଛି। ସେ ସଦା ଶକ୍ତିରେ ଅଂଶୀ, ଯୁବା ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ ସଭାକୁ ଯାଏ।
ଋଶ୍ଯୋ ନ ତୃଷ୍ଯନ୍ନଵପାନମା ଗହି ପିବା ସୋମଂ ଵଶାଁ ଅନୁ । ନିମେଘମାନୋ ମଘଵନ୍ଦିଵେଦିଵ ଓଜିଷ୍ଠଂ ଦଧିଷେ ସହଃ
ଯେପରି ତିଆର ପଶୁ ପିଆସା ହୋଇ ନୂତନ ପାଣିକୁ ଯାଏ, ସେପରି ଆସ, ଇଚ୍ଛାକୁ ଅନୁସରି ସୋମ ପିଅ। ହେ ଦାନଶୀଳ, ପ୍ରତିଦିନ ଆନନ୍ଦରେ ତୁମେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶକ୍ତି ଧାରଣ କରିଛ।
ଅଧ୍ଵର୍ଯୋ ଦ୍ରାଵଯା ତ୍ଵଂ ସୋମମିନ୍ଦ୍ରଃ ପିପାସତି । ଉପ ନୂନଂ ଯୁଯୁଜେ ଵୃଷଣା ହରୀ ଆ ଚ ଜଗାମ ଵୃତ୍ରହା
ହେ ଯଜ୍ଞକର୍ତ୍ତା, ସୋମକୁ ବହିଯାଅ, କାରଣ ଇନ୍ଦ୍ର ପିଆସିଛନ୍ତି। ବର୍ତ୍ତମାନ ଦୁଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଘୋଡ଼ା ଯୁତ ହୋଇଛନ୍ତି, ଓ ବୃତ୍ର ନାଶକ ଆସିଛନ୍ତି।
ସ୍ଵଯଂ ଚିତ୍ସ ମନ୍ଯତେ ଦାଶୁରିର୍ଜନୋ ଯତ୍ରା ସୋମସ୍ଯ ତୃମ୍ପସି । ଇଦଂ ତେ ଅନ୍ନଂ ଯୁଜ୍ଯଂ ସମୁକ୍ଷିତଂ ତସ୍ଯେହି ପ୍ର ଦ୍ରଵା ପିବ
ଯେଉଁଠାରେ ତୁମେ ସୋମରେ ପ୍ରସନ୍ନ, ସେଠି ଉପାସକ ମଧ୍ୟ ନିଜକୁ ବଡ଼ ଭାବେ ଭାବେ। ଏହି ତୁମ ଉଚିତ ଖାଦ୍ୟ, ଭଲଭାବେ ମିଶିଛି—ଏଠାକୁ ଆସ, ବହିଯା, ଓ ପିଅ।
ରଥେଷ୍ଠାଯାଧ୍ଵର୍ଯଵଃ ସୋମମିନ୍ଦ୍ରାଯ ସୋତନ । ଅଧି ବ୍ରଧ୍ନସ୍ଯାଦ୍ରଯୋ ଵି ଚକ୍ଷତେ ସୁନ୍ଵନ୍ତୋ ଦାଶ୍ଵଧ୍ଵରମ୍
ହେ ଯଜ୍ଞକର୍ତ୍ତାମାନେ, ରଥରେ ଦଣ୍ଡାଇଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ସୋମ ଚାପ। ଚାପିଥିବା ପାଥର ଉପରେ ପାଥର ଧ୍ୱନିତ ହୁଏ, ଦାନମୟ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଅର୍ପଣ ବହିଯାଏ।
ଉପ ବ୍ରଧ୍ନଂ ଵାଵାତା ଵୃଷଣା ହରୀ ଇନ୍ଦ୍ରମପସୁ ଵକ୍ଷତଃ । ଅର୍ଵାଞ୍ଚଂ ତ୍ଵା ସପ୍ତଯୋଽଧ୍ଵରଶ୍ରିଯୋ ଵହନ୍ତୁ ସଵନେଦୁପ
ଦୁଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ତୀବ୍ର ଘୋଡ଼ା ରଥକୁ ଯୋଗାଇ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର ଆଣିଦିଅ। ସପ୍ତ ଯଜ୍ଞ ଦଳ, ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ସଜି, ତୁମକୁ ଏଠାରେ ସୋମ ଚାପିଥିବା ସ୍ଥଳକୁ ଆଣିଦିଅ।
ପ୍ର ପୂଷଣଂ ଵୃଣୀମହେ ଯୁଜ୍ଯାଯ ପୁରୂଵସୁମ୍ । ସ ଶକ୍ର ଶିକ୍ଷ ପୁରୁହୂତ ନୋ ଧିଯା ତୁଜେ ରାଯେ ଵିମୋଚନ
ଆମେ ସାଙ୍ଗତ୍ୱ ପାଇଁ ବହୁ ଦାନଦେଇଥିବା ପୂଷଣଙ୍କୁ ବାଛୁ। ଏହିପରି, ହେ ଶକ୍ର, ବହୁ ଡାକାଯାଉଥିବା, ଆମକୁ ବୁଦ୍ଧି ଦିଅ, ଧନ ପାଇଁ ମୁକ୍ତି ଦିଅ।
ସଂ ନଃ ଶିଶୀହି ଭୁରିଜୋରିଵ କ୍ଷୁରଂ ରାସ୍ଵ ରାଯୋ ଵିମୋଚନ । ତ୍ଵେ ତନ୍ନଃ ସୁଵେଦମୁସ୍ରିଯଂ ଵସୁ ଯଂ ତ୍ଵଂ ହିନୋଷି ମର୍ତ୍ଯମ୍
ଆମକୁ କଷାରେ ମୁଣ୍ଡା କଟିବା ପରି ଧାର କର। ଧନ ପାଇଁ ମୁକ୍ତି ଦିଅ। ତୁମ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ସେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଧନ ଜାଣିପାରିବା, ଯାହା ତୁମେ ମଣିଷମାନେକୁ ଦିଅ।