ପିବା ସୁତସ୍ଯ ରସିନୋ ମତ୍ସ୍ଵା ନ ଇନ୍ଦ୍ର ଗୋମତଃ । ଆପିର୍ନୋ ବୋଧି ସଧମାଦ୍ଯୋ ଵୃଧେଽସ୍ମାଁ ଅଵନ୍ତୁ ତେ ଧିଯଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଚାପି ହୋଇଥିବା ଆନନ୍ଦଦାୟକ ସୋମ ପାନ କର, ଗୋଧନ ଭରିଥିବା ନିବେଦନରେ ଆନନ୍ଦ ଉଠ; ଆମର ସାଙ୍ଗ ହେଉ, ଆମ ଉନ୍ନତି ପାଇଁ—ତୁମର ଚିନ୍ତାମଣି ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରୁ।
ଭୂଯାମ ତେ ସୁମତୌ ଵାଜିନୋ ଵଯଂ ମା ନ ସ୍ତରଭିମାତଯେ । ଅସ୍ମାଞ୍ଚିତ୍ରାଭିରଵତାଦଭିଷ୍ଟିଭିରା ନଃ ସୁମ୍ନେଷୁ ଯାମଯ
ହେ ପୁରସ୍କାରଦାତା, ଆମେ ତୁମର କୃପାରେ ରୁହୁ; ଆମେ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଆଗରେ ପଡ଼ିନଯାଉ; ତୁମେ ଆମକୁ ଅଦ୍ଭୁତ ସାହାଯ୍ୟରେ ରକ୍ଷା କର, ଆମକୁ ତୁମର ଦୟାରେ ନେଇଯାଅ।
ଇମା ଉ ତ୍ଵା ପୁରୂଵସୋ ଗିରୋ ଵର୍ଧନ୍ତୁ ଯା ମମ । ପାଵକଵର୍ଣାଃ ଶୁଚଯୋ ଵିପଶ୍ଚିତୋଽଭି ସ୍ତୋମୈରନୂଷତ
ହେ ଦୂରଦର୍ଶୀ, ଏହି ମୋର ଗୀତଗୁଡିକ ତୁମକୁ ବଢ଼ାଉ; ଏମାନେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ପବିତ୍ର ଓ ଜ୍ଞାନୀ, ପ୍ରଶଂସା ସହିତ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିଛନ୍ତି।
ଅଯଂ ସହସ୍ରମୃଷିଭିଃ ସହସ୍କୃତଃ ସମୁଦ୍ର ଇଵ ପପ୍ରଥେ । ସତ୍ଯଃ ସୋ ଅସ୍ଯ ମହିମା ଗୃଣେ ଶଵୋ ଯଜ୍ଞେଷୁ ଵିପ୍ରରାଜ୍ଯେ
ଏହି ମହାନ, ହଜାର ଋଷିଙ୍କ ସହିତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସମୁଦ୍ର ପରି ବିସ୍ତାରିତ; ତାଙ୍କର ମହିମା ସତ୍ୟ, ମୁଁ ଯଜ୍ଞରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ସାମ୍ରାଜ୍ୟରେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିକୁ ଗାଇଁ।
ଇନ୍ଦ୍ରମିଦ୍ଦେଵତାତଯ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ପ୍ରଯତ୍ଯଧ୍ଵରେ । ଇନ୍ଦ୍ରଂ ସମୀକେ ଵନିନୋ ହଵାମହ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଧନସ୍ଯ ସାତଯେ
ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ କେବଳ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ, ହବିଷ୍ୟ ଦାନରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ, ସଭାରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ, ଅରଣ୍ୟବାସୀମାନେ ଡାକନ୍ତି; ଧନ ପାଇଁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଡାକନ୍ତି।
ଇନ୍ଦ୍ରୋ ମହ୍ନା ରୋଦସୀ ପପ୍ରଥଚ୍ଛଵ ଇନ୍ଦ୍ରଃ ସୂର୍ଯମରୋଚଯତ୍ । ଇନ୍ଦ୍ରେ ହ ଵିଶ୍ଵା ଭୁଵନାନି ଯେମିର ଇନ୍ଦ୍ରେ ସୁଵାନାସ ଇନ୍ଦଵଃ
ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ମହତ୍ତ୍ୱରେ ଦୁଇ ଜଗତ୍କୁ ବିସ୍ତାରିଲେ; ଶକ୍ତିରେ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କଲେ; ସମସ୍ତ ଜୀବ ଇନ୍ଦ୍ରରେ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ; ଚାପି ସୋମ ଇନ୍ଦ୍ରରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ।
ଅଭି ତ୍ଵା ପୂର୍ଵପୀତଯ ଇନ୍ଦ୍ର ସ୍ତୋମେଭିରାଯଵଃ । ସମୀଚୀନାସ ଋଭଵଃ ସମସ୍ଵରନ୍ରୁଦ୍ରା ଗୃଣନ୍ତ ପୂର୍ଵ୍ଯମ୍
ପୁରୁଣା ପାନକାରୀମାନେ, ଆୟୁମାନେ, ଗୀତରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରନ୍ତି; ଋଭୁମାନେ ଏକତାରେ ଗାନ କରନ୍ତି; ରୁଦ୍ରମାନେ ପୁରୁଣା ଦେବଙ୍କୁ ଗାଇଥାନ୍ତି।
ଅସ୍ଯେଦିନ୍ଦ୍ରୋ ଵାଵୃଧେ ଵୃଷ୍ଣ୍ଯଂ ଶଵୋ ମଦେ ସୁତସ୍ଯ ଵିଷ୍ଣଵି । ଅଦ୍ଯା ତମସ୍ଯ ମହିମାନମାଯଵୋଽନୁ ଷ୍ଟୁଵନ୍ତି ପୂର୍ଵଥା
ଇନ୍ଦ୍ର ସୋମର ଆନନ୍ଦରେ ପୁରୁଷ ଶକ୍ତି ଓ ବଳରେ ବଢ଼ିଛନ୍ତି; ଆଜି ଆୟୁମାନେ ପୂର୍ବ ପରି ତାଙ୍କର ମହିମା ଗାଉଛନ୍ତି।
ତତ୍ତ୍ଵା ଯାମି ସୁଵୀର୍ଯଂ ତଦ୍ବ୍ରହ୍ମ ପୂର୍ଵଚିତ୍ତଯେ । ଯେନା ଯତିଭ୍ଯୋ ଭୃଗଵେ ଧନେ ହିତେ ଯେନ ପ୍ରସ୍କଣ୍ଵମାଵିଥ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କୁ ମୁଁ ଶୂରତା ଓ ପୁରୁଣା ଜ୍ଞାନର ଶକ୍ତି ପାଇଁ ଆହ୍ୱାନ କରୁଛି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଆପଣ ଭୃଗୁମାନେ ଓ ଯତିମାନେ ପାଇଁ ଧନ ଆଣିଥିଲେ, ଏବଂ ପ୍ରସ୍କଣ୍ବଙ୍କୁ ଉପକୃତ କରିଥିଲେ।
ଯେନା ସମୁଦ୍ରମସୃଜୋ ମହୀରପସ୍ତଦିନ୍ଦ୍ର ଵୃଷ୍ଣି ତେ ଶଵଃ । ସଦ୍ଯଃ ସୋ ଅସ୍ଯ ମହିମା ନ ସଂନଶେ ଯଂ କ୍ଷୋଣୀରନୁଚକ୍ରଦେ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆପଣଙ୍କର ପୁରୁଷ ସମର୍ଥତା ଦ୍ୱାରା ବଡ଼ ନଦୀମାନେ ସମୁଦ୍ରକୁ ଯିବାକୁ ଦେଇଥିଲେ; ଯାହାକୁ ପୃଥିବୀ ଅଧୀନ କରିପାରିନାହିଁ, ତାଙ୍କର ମହତ୍ତ୍ୱ କେବେ କମିଯାଏ ନାହିଁ।
ଶଗ୍ଧୀ ନ ଇନ୍ଦ୍ର ଯତ୍ତ୍ଵା ରଯିଂ ଯାମି ସୁଵୀର୍ଯମ୍ । ଶଗ୍ଧି ଵାଜାଯ ପ୍ରଥମଂ ସିଷାସତେ ଶଗ୍ଧି ସ୍ତୋମାଯ ପୂର୍ଵ୍ଯ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯେ ଧନ ଓ ଶୂରତା ପାଇଁ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଡାକୁଛି, ସେଠାରେ ଆମକୁ ଦିଅ। ଆଗ୍ରହୀକୁ ପ୍ରଥମେ ଫଳ ଦିଅ, ପୁରୁଣା ପ୍ରଶଂସା ଦିଅ।
ଶଗ୍ଧୀ ନୋ ଅସ୍ଯ ଯଦ୍ଧ ପୌରମାଵିଥ ଧିଯ ଇନ୍ଦ୍ର ସିଷାସତଃ । ଶଗ୍ଧି ଯଥା ରୁଶମଂ ଶ୍ଯାଵକଂ କୃପମିନ୍ଦ୍ର ପ୍ରାଵଃ ସ୍ଵର୍ଣରମ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯେପରି ଆପଣ ଏହି ପ୍ରଜାନାୟକଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଚେଷ୍ଟାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରିଥିଲେ, ସେପରି ଆମକୁ ଦିଅ। ଯେପରି ଆପଣ ରୁଶମ, ଶ୍ୟାବକ ଓ କୃପକୁ ସୁରକ୍ଷା କରିଥିଲେ, ସେପରି ଆମକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ କର।
କନ୍ନଵ୍ଯୋ ଅତସୀନାଂ ତୁରୋ ଗୃଣୀତ ମର୍ତ୍ଯଃ । ନହୀ ନ୍ଵସ୍ଯ ମହିମାନମିନ୍ଦ୍ରିଯଂ ସ୍ଵର୍ଗୃଣନ୍ତ ଆନଶୁଃ
ମଣିଷ୍ୟମାନେ କଣ୍ଣବ ଓ ଅତସୀନ ଓ ତୀବ୍ରମନ୍ଦିର ପ୍ରଶଂସା କରୁନ୍ତୁ; କିନ୍ତୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ମହତ୍ତ୍ୱକୁ କେହି ମାପିପାରିନାହାନ୍ତି, ଯଦିଓ ସେମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି।
କଦୁ ସ୍ତୁଵନ୍ତ ଋତଯନ୍ତ ଦେଵତ ଋଷିଃ କୋ ଵିପ୍ର ଓହତେ । କଦା ହଵଂ ମଘଵନ୍ନିନ୍ଦ୍ର ସୁନ୍ଵତଃ କଦୁ ସ୍ତୁଵତ ଆ ଗମଃ
କିଏ ପ୍ରଶଂସା କରେ, କିଏ ସତ୍ୟ ଖୋଜେ, କିଏ ଦେବତା, କିଏ ଋଷି, କିଏ ପ୍ରେରିତ? ହେ ଦାନଶୀଳ ଇନ୍ଦ୍ର, କେବେ ଆପଣ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିବା ଓ ହବି ଦେଉଥିବା ଲୋକଙ୍କର ଡାକକୁ ଆସିବେ?
ଉଦୁ ତ୍ଯେ ମଧୁମତ୍ତମା ଗିର ସ୍ତୋମାସ ଈରତେ । ସତ୍ରାଜିତୋ ଧନସା ଅକ୍ଷିତୋତଯୋ ଵାଜଯନ୍ତୋ ରଥା ଇଵ
ଏହି ମଧୁର ଗୀତ ଓ ପ୍ରଶଂସା ଉପରକୁ ଉଠୁଛି; ଅକ୍ଷୟ ଧନ ଚାହୁଁଥିବା ଓ ବିଜୟୀମାନେ ରଥ ପରି ଫଳ ପାଇଁ ଦୌଡ଼ୁଛନ୍ତି।
କଣ୍ଵା ଇଵ ଭୃଗଵଃ ସୂର୍ଯା ଇଵ ଵିଶ୍ଵମିଦ୍ଧୀତମାନଶୁଃ । ଇନ୍ଦ୍ରଂ ସ୍ତୋମେଭିର୍ମହଯନ୍ତ ଆଯଵଃ ପ୍ରିଯମେଧାସୋ ଅସ୍ଵରନ୍
କଣ୍ଣବ, ଭୃଗୁ, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ପରି, ସମସ୍ତ ପ୍ରେରିତମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଗୀତ ଦ୍ୱାରା ବଡ଼ କରିଛନ୍ତି; ପ୍ରିୟମେଧାମାନେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରେ ଗାଇଛନ୍ତି।
ଯୁକ୍ଷ୍ଵା ହି ଵୃତ୍ରହନ୍ତମ ହରୀ ଇନ୍ଦ୍ର ପରାଵତଃ । ଅର୍ଵାଚୀନୋ ମଘଵନ୍ସୋମପୀତଯ ଉଗ୍ର ଋଷ୍ଵେଭିରା ଗହି
ହେ ବୃତ୍ରନାଶକ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦୂରରୁ ଆପଣଙ୍କର ଦୁଇଟି ଘୋଡ଼ା ଯୋଡ଼ନ୍ତୁ; ଦାନଶୀଳ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଉତ୍ସାହୀମାନେ ସହିତ ସୋମପାନ ପାଇଁ ନିକଟକୁ ଆସନ୍ତୁ।
ଇମେ ହି ତେ କାରଵୋ ଵାଵଶୁର୍ଧିଯା ଵିପ୍ରାସୋ ମେଧସାତଯେ । ସ ତ୍ଵଂ ନୋ ମଘଵନ୍ନିନ୍ଦ୍ର ଗିର୍ଵଣୋ ଵେନୋ ନ ଶୃଣୁଧୀ ହଵମ୍
ଏହି କବିମାନେ, ଏହି ଜ୍ଞାନୀମାନେ, ଜ୍ଞାନ ପାଇଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଅନେକ ଦିନ ଧରି ମନରେ ଆକାଂକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି; ତେଣୁ ହେ ଦାନଶୀଳ ଇନ୍ଦ୍ର, ଗୀତ ପ୍ରେମୀ, ଗାୟକ ପରି ଆମର ଡାକ ଶୁଣନ୍ତୁ।
ନିରିନ୍ଦ୍ର ବୃହତୀଭ୍ଯୋ ଵୃତ୍ରଂ ଧନୁଭ୍ଯୋ ଅସ୍ଫୁରଃ । ନିରର୍ବୁଦସ୍ଯ ମୃଗଯସ୍ଯ ମାଯିନୋ ନିଃ ପର୍ଵତସ୍ଯ ଗା ଆଜଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆପଣ ବଡ଼ ଧନୁସ୍ ଦ୍ୱାରା ବୃତ୍ରକୁ ମାରିଥିଲେ; ଆର୍ବୁଦ ଓ ମୃଗର ଚତୁରତାକୁ ନଷ୍ଟ କରିଥିଲେ; ପାହାଡ଼ର ଗାଈମାନେକୁ ବାହାର କରିଥିଲେ।
ନିରଗ୍ନଯୋ ରୁରୁଚୁର୍ନିରୁ ସୂର୍ଯୋ ନିଃ ସୋମ ଇନ୍ଦ୍ରିଯୋ ରସଃ । ନିରନ୍ତରିକ୍ଷାଦଧମୋ ମହାମହିଂ କୃଷେ ତଦିନ୍ଦ୍ର ପୌଂସ୍ଯମ୍
ଅଗ୍ନି ନିଶ୍ଶେଷ ହୋଇଗଲା, ସୂର୍ଯ୍ୟ ନିଶ୍ଶେଷ ହେଲା, ସୋମର ଶକ୍ତି ହରାଇଗଲା, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର; ଆପଣ ମଧ୍ୟାକାଶରୁ ବଡ଼ ଦାନବକୁ ତଳେ ପକାଇଦେଲେ—ଏହି ହେଉଛି ଆପଣଙ୍କର ପୁରୁଷକାର୍ଯ୍ୟ।
ଯଂ ମେ ଦୁରିନ୍ଦ୍ରୋ ମରୁତଃ ପାକସ୍ଥାମା କୌରଯାଣଃ । ଵିଶ୍ଵେଷାଂ ତ୍ମନା ଶୋଭିଷ୍ଠମୁପେଵ ଦିଵି ଧାଵମାନମ୍
ମୋ ପାଇଁ, ମାରୁତମାନେ, ଦୁର୍ଲଭ ଇନ୍ଦ୍ର, ପାକସ୍ଥାମା, କୌରୟାଣ, ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନିଜ ଗୁଣରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଆକାଶରେ ଦୌଡ଼ୁଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଏ।
ରୋହିତଂ ମେ ପାକସ୍ଥାମା ସୁଧୁରଂ କକ୍ଷ୍ଯପ୍ରାମ୍ । ଅଦାଦ୍ରାଯୋ ଵିବୋଧନମ୍
ମୋ ପାଇଁ ଲାଲ ରଙ୍ଗର, ପାକସ୍ଥାମା, ଭଲ ଯୁତ, ଚଉଡ଼ା ପାଟିଅଳା, ଭ୍ରମିତ ହୁଏନାଥିବା, ଜାଗ୍ରତ କରୁଥିବା।
ଯସ୍ମା ଅନ୍ଯେ ଦଶ ପ୍ରତି ଧୁରଂ ଵହନ୍ତି ଵହ୍ନଯଃ । ଅସ୍ତଂ ଵଯୋ ନ ତୁଗ୍ର୍ଯମ୍
ଯାହା ପାଇଁ ଅନ୍ୟ ଦଶଜଣ ଅଗ୍ନିମାନେ ଯୋକ ଉଠାନ୍ତି; ପକ୍ଷୀମାନେ ନିଜ ଘରକୁ ଯିବା ପରି।
ଆତ୍ମା ପିତୁସ୍ତନୂର୍ଵାସ ଓଜୋଦା ଅଭ୍ଯଞ୍ଜନମ୍ । ତୁରୀଯମିଦ୍ରୋହିତସ୍ଯ ପାକସ୍ଥାମାନଂ ଭୋଜଂ ଦାତାରମବ୍ରଵମ୍
ଆତ୍ମା ପିତାଙ୍କଠାରୁ, ଦେହ ପୋଶାକ ପରି, ଶକ୍ତି ଦେଇଥିବା ଉପଚାର ପରି; ଚତୁର୍ଥ, ଲାଲ ରଙ୍ଗର, ପାକସ୍ଥାମା, ଦାନଶୀଳ, ଦାତାକୁ ମୁଁ କହିଛି।
ଯଦିନ୍ଦ୍ର ପ୍ରାଗପାଗୁଦଙ୍ନ୍ଯଗ୍ଵା ହୂଯସେ ନୃଭିଃ । ସିମା ପୁରୂ ନୃଷୂତୋ ଅସ୍ଯାନଵେଽସି ପ୍ରଶର୍ଧ ତୁର୍ଵଶେ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ପୂର୍ବ, ପଶ୍ଚିମ, ଉତ୍ତର କିମ୍ବା ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ ଯେତେବେଳେ ମଣିଷ୍ୟମାନେ ଆପଣଙ୍କୁ ଡାକନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ଅନେକ ଜନମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଆପଣ ସହାୟ ଓ ତୁର୍ବଶ ପାଇଁ ରକ୍ଷକ ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ଯଦ୍ଵା ରୁମେ ରୁଶମେ ଶ୍ଯାଵକେ କୃପ ଇନ୍ଦ୍ର ମାଦଯସେ ସଚା । କଣ୍ଵାସସ୍ତ୍ଵା ବ୍ରହ୍ମଭି ସ୍ତୋମଵାହସ ଇନ୍ଦ୍ରା ଯଚ୍ଛନ୍ତ୍ଯା ଗହି
କିମ୍ବା ଯେତେବେଳେ ରୁମ, ରୁଶମ, ଶ୍ୟାବକ କିମ୍ବା କୃପଙ୍କ ଘରେ ଆପଣ ସହିତ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି, କଣ୍ଣବମାନେ ମନ୍ତ୍ର ଓ ପ୍ରଶଂସା ସହିତ ଆପଣଙ୍କୁ ଡାକି ଆଣନ୍ତି।
ଯଥା ଗୌରୋ ଅପା କୃତଂ ତୃଷ୍ଯନ୍ନେତ୍ଯଵେରିଣମ୍ । ଆପିତ୍ଵେ ନଃ ପ୍ରପିତ୍ଵେ ତୂଯମା ଗହି କଣ୍ଵେଷୁ ସୁ ସଚା ପିବ
ଯେପରି ତିଆର ଗାଈ ପିଆସା ହୋଇ ପାଣି ଦେଖି ଶାନ୍ତି ଭାବେ ଯାଏ, ସେପରି ହେଇ ଆମ ପାଖକୁ, ଆମ ପିତାମାନେ ଓ ପୂର୍ବଜମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, କଣ୍ବମାନଙ୍କ ସହ ଆସି, ଆମେ ଯେ ସୋମ ଚାପିଛୁ, ତାହା ଆନନ୍ଦରେ ପିଅ।
ମନ୍ଦନ୍ତୁ ତ୍ଵା ମଘଵନ୍ନିନ୍ଦ୍ରେନ୍ଦଵୋ ରାଧୋଦେଯାଯ ସୁନ୍ଵତେ । ଆମୁଷ୍ଯା ସୋମମପିବଶ୍ଚମୂ ସୁତଂ ଜ୍ଯେଷ୍ଠଂ ତଦ୍ଦଧିଷେ ସହଃ
ହେ ଦାନଶୀଳ ଇନ୍ଦ୍ର, ସୋମ ଚାପୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ପାଇଁ ଚାପିଥିବା ମଧୁ ତୁମକୁ ଆନନ୍ଦ ଦିଅ। ତୁମେ ସେ ଲୋକଙ୍କର ସର୍ବୋତ୍ତମ ସୋମ ପିଇଥିଲେ, ଏହି ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ବଡ଼ ଶକ୍ତି ଲାଭ କରିଥିଲ।
ପ୍ର ଚକ୍ରେ ସହସା ସହୋ ବଭଞ୍ଜ ମନ୍ଯୁମୋଜସା । ଵିଶ୍ଵେ ତ ଇନ୍ଦ୍ର ପୃତନାଯଵୋ ଯହୋ ନି ଵୃକ୍ଷା ଇଵ ଯେମିରେ
ତୁମେ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ତି ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲ, ତୁମ ଶକ୍ତିରେ କ୍ରୋଧକୁ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁମାନେ, ଯେମାନେ ତୁମକୁ ବିରୋଧ କରିଥିଲେ, ଗଛ କଟାଯିବା ପରି ଦମିତ ହୋଇଗଲେ।
ସହସ୍ରେଣେଵ ସଚତେ ଯଵୀଯୁଧା ଯସ୍ତ ଆନଳୁପସ୍ତୁତିମ୍ । ପୁତ୍ରଂ ପ୍ରାଵର୍ଗଂ କୃଣୁତେ ସୁଵୀର୍ଯେ ଦାଶ୍ନୋତି ନମଉକ୍ତିଭିଃ
ଯେ ତୁମ ପ୍ରଶଂସା କରେ, ସେ ହଜାରେ ଲୋକଙ୍କ ସହ ସଦା ଯୁବା ଅଟେ। ସେ ତାଙ୍କ ପୁଅକୁ ପୁରୁଷତ୍ୱରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ କରେ, ଓ ନମ୍ର ଶବ୍ଦରେ ଦାନ ଲାଭ କରେ।