ଯସ୍ମିନ୍ଵିଶ୍ଵାଶ୍ଚର୍ଷଣଯ ଉତ ଚ୍ଯୌତ୍ନା ଜ୍ରଯାଂସି ଚ । ଅନୁ ଘେନ୍ମନ୍ଦୀ ମଘୋନଃ
ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ ଲୋକମାନେ ଏବଂ ବୟସ୍କ ଓ ଜରାଗ୍ରସ୍ତ ବସ୍ତୁମାନେ ବସିଥାନ୍ତି, ହେ ଦାନଶୀଳ, ତାହାରେ ନିୟମଗୁଡିକ ଅନୁସୃତିରେ ଚାଲିଥାଏ।
ଏଷ ଏତାନି ଚକାରେନ୍ଦ୍ରୋ ଵିଶ୍ଵା ଯୋଽତି ଶୃଣ୍ଵେ । ଵାଜଦାଵା ମଘୋନାମ୍
ଏହି ଇନ୍ଦ୍ର ଏ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରିଛନ୍ତି, ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଦାନଶୀଳମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପୁରସ୍କୃତ।
ପ୍ରଭର୍ତା ରଥଂ ଗଵ୍ଯନ୍ତମପାକାଚ୍ଚିଦ୍ଯମଵତି । ଇନୋ ଵସୁ ସ ହି ଵୋଳ୍ହା
ସେ ଗୋଧନ ଅନ୍ବେଷଣ କରୁଥିବା ରଥକୁ ଆରମ୍ଭ କରନ୍ତି, ଦୂରରୁ ମଧ୍ୟ ସୁରକ୍ଷିତ ଭାବେ ଆଣିଦିଅନ୍ତି; ସେ ଧନର ବହକ, ନିଶ୍ଚୟ ଆପଣମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ବୋଝା ଉଠାନ୍ତି।
ସନିତା ଵିପ୍ରୋ ଅର୍ଵଦ୍ଭିର୍ହନ୍ତା ଵୃତ୍ରଂ ନୃଭିଃ ଶୂରଃ । ସତ୍ଯୋଽଵିତା ଵିଧନ୍ତମ୍
ଅନୁପ୍ରେରିତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଘୋଡ଼ା ସହିତ ଦାତା, ବୀରମାନେ ସହିତ ବୃତ୍ରକୁ ବିଧ୍ୱଂସ କରିଥିବା ଶୂର, ସତ୍ୟ ସୁରକ୍ଷକ ଓ କାର୍ଯ୍ୟସାଧକ।
ଯଜଧ୍ଵୈନଂ ପ୍ରିଯମେଧା ଇନ୍ଦ୍ରଂ ସତ୍ରାଚା ମନସା । ଯୋ ଭୂତ୍ସୋମୈଃ ସତ୍ଯମଦ୍ଵା
ପ୍ରିୟ ହୋମ ଓ ଏକତା ମନସ୍କୁ ସହିତ ଏହି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପୂଜା କର; ସେ ସୋମରେ ସତ୍ୟ ହୋଇଛନ୍ତି, ଅଭିଭ୍ରାନ୍ତ।
ଗାଥଶ୍ରଵସଂ ସତ୍ପତିଂ ଶ୍ରଵସ୍କାମଂ ପୁରୁତ୍ମାନମ୍ । କଣ୍ଵାସୋ ଗାତ ଵାଜିନମ୍
କଣ୍ବମାନେ ଗାଥଶ୍ରବସ୍, ସତ୍ୟ ପତି, କୀର୍ତ୍ତି ଆଶା କରୁଥିବା, ବିଶାଳ ପ୍ରସିଦ୍ଧି ଓ ପୁରସ୍କାର ବିଜେତାଙ୍କ ଗୁଣଗାନ କରନ୍ତି।
ଯ ଋତେ ଚିଦ୍ଗାସ୍ପଦେଭ୍ଯୋ ଦାତ୍ସଖା ନୃଭ୍ଯଃ ଶଚୀଵାନ୍ । ଯେ ଅସ୍ମିନ୍କାମମଶ୍ରିଯନ୍
ସେ ଅନୁରୋଧ ନ କରାଗଲେ ମଧ୍ୟ ଘରରୁ ଗୋଦେଇଥାନ୍ତି, ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ପ୍ରେମୀ ବନ୍ଧୁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ; ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ କରିଛନ୍ତି।
ଇତ୍ଥା ଧୀଵନ୍ତମଦ୍ରିଵଃ କାଣ୍ଵଂ ମେଧ୍ଯାତିଥିମ୍ । ମେଷୋ ଭୂତୋଽଭି ଯନ୍ନଯଃ
ଏଭଳି, ହେ ପାହାଡ଼ ଭଙ୍ଗାଇବାଳା, ତୁମେ ଜ୍ଞାନୀ କଣ୍ବଙ୍କୁ, ପବିତ୍ର ଅତିଥିକୁ, ଏକ ମେଷ ପରି ତିଆରି କରି, ଆଗେଇ ନେଇଥିଲ।
ଶିକ୍ଷା ଵିଭିନ୍ଦୋ ଅସ୍ମୈ ଚତ୍ଵାର୍ଯଯୁତା ଦଦତ୍ । ଅଷ୍ଟା ପରଃ ସହସ୍ରା
ହେ ବିଭିନ୍ଦୁ, ତାଙ୍କୁ ଚାରି ଦଶ ହଜାର ଦିଅ; ଏବଂ ଏଠାରେ ଆଠ ହଜାର ଅଧିକ ଦିଅ।
ଉତ ସୁ ତ୍ଯେ ପଯୋଵୃଧା ମାକୀ ରଣସ୍ଯ ନପ୍ତ୍ଯା । ଜନିତ୍ଵନାଯ ମାମହେ
ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ଦୁଧରେ ପୋଷିତ, ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧର ଆନନ୍ଦରୁ ବଞ୍ଚିତ ହେଉନାହାନ୍ତୁ; ଆମେ ସେହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପାଇଁ ଜନ୍ମ ନେଉ।
ପିବା ସୁତସ୍ଯ ରସିନୋ ମତ୍ସ୍ଵା ନ ଇନ୍ଦ୍ର ଗୋମତଃ । ଆପିର୍ନୋ ବୋଧି ସଧମାଦ୍ଯୋ ଵୃଧେଽସ୍ମାଁ ଅଵନ୍ତୁ ତେ ଧିଯଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଚାପି ହୋଇଥିବା ଆନନ୍ଦଦାୟକ ସୋମ ପାନ କର, ଗୋଧନ ଭରିଥିବା ନିବେଦନରେ ଆନନ୍ଦ ଉଠ; ଆମର ସାଙ୍ଗ ହେଉ, ଆମ ଉନ୍ନତି ପାଇଁ—ତୁମର ଚିନ୍ତାମଣି ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରୁ।
ଭୂଯାମ ତେ ସୁମତୌ ଵାଜିନୋ ଵଯଂ ମା ନ ସ୍ତରଭିମାତଯେ । ଅସ୍ମାଞ୍ଚିତ୍ରାଭିରଵତାଦଭିଷ୍ଟିଭିରା ନଃ ସୁମ୍ନେଷୁ ଯାମଯ
ହେ ପୁରସ୍କାରଦାତା, ଆମେ ତୁମର କୃପାରେ ରୁହୁ; ଆମେ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଆଗରେ ପଡ଼ିନଯାଉ; ତୁମେ ଆମକୁ ଅଦ୍ଭୁତ ସାହାଯ୍ୟରେ ରକ୍ଷା କର, ଆମକୁ ତୁମର ଦୟାରେ ନେଇଯାଅ।
ଇମା ଉ ତ୍ଵା ପୁରୂଵସୋ ଗିରୋ ଵର୍ଧନ୍ତୁ ଯା ମମ । ପାଵକଵର୍ଣାଃ ଶୁଚଯୋ ଵିପଶ୍ଚିତୋଽଭି ସ୍ତୋମୈରନୂଷତ
ହେ ଦୂରଦର୍ଶୀ, ଏହି ମୋର ଗୀତଗୁଡିକ ତୁମକୁ ବଢ଼ାଉ; ଏମାନେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ପବିତ୍ର ଓ ଜ୍ଞାନୀ, ପ୍ରଶଂସା ସହିତ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିଛନ୍ତି।
ଅଯଂ ସହସ୍ରମୃଷିଭିଃ ସହସ୍କୃତଃ ସମୁଦ୍ର ଇଵ ପପ୍ରଥେ । ସତ୍ଯଃ ସୋ ଅସ୍ଯ ମହିମା ଗୃଣେ ଶଵୋ ଯଜ୍ଞେଷୁ ଵିପ୍ରରାଜ୍ଯେ
ଏହି ମହାନ, ହଜାର ଋଷିଙ୍କ ସହିତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସମୁଦ୍ର ପରି ବିସ୍ତାରିତ; ତାଙ୍କର ମହିମା ସତ୍ୟ, ମୁଁ ଯଜ୍ଞରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ସାମ୍ରାଜ୍ୟରେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିକୁ ଗାଇଁ।
ଇନ୍ଦ୍ରମିଦ୍ଦେଵତାତଯ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ପ୍ରଯତ୍ଯଧ୍ଵରେ । ଇନ୍ଦ୍ରଂ ସମୀକେ ଵନିନୋ ହଵାମହ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଧନସ୍ଯ ସାତଯେ
ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ କେବଳ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ, ହବିଷ୍ୟ ଦାନରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ, ସଭାରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ, ଅରଣ୍ୟବାସୀମାନେ ଡାକନ୍ତି; ଧନ ପାଇଁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଡାକନ୍ତି।
ଇନ୍ଦ୍ରୋ ମହ୍ନା ରୋଦସୀ ପପ୍ରଥଚ୍ଛଵ ଇନ୍ଦ୍ରଃ ସୂର୍ଯମରୋଚଯତ୍ । ଇନ୍ଦ୍ରେ ହ ଵିଶ୍ଵା ଭୁଵନାନି ଯେମିର ଇନ୍ଦ୍ରେ ସୁଵାନାସ ଇନ୍ଦଵଃ
ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ମହତ୍ତ୍ୱରେ ଦୁଇ ଜଗତ୍କୁ ବିସ୍ତାରିଲେ; ଶକ୍ତିରେ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କଲେ; ସମସ୍ତ ଜୀବ ଇନ୍ଦ୍ରରେ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ; ଚାପି ସୋମ ଇନ୍ଦ୍ରରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ।
ଅଭି ତ୍ଵା ପୂର୍ଵପୀତଯ ଇନ୍ଦ୍ର ସ୍ତୋମେଭିରାଯଵଃ । ସମୀଚୀନାସ ଋଭଵଃ ସମସ୍ଵରନ୍ରୁଦ୍ରା ଗୃଣନ୍ତ ପୂର୍ଵ୍ଯମ୍
ପୁରୁଣା ପାନକାରୀମାନେ, ଆୟୁମାନେ, ଗୀତରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରନ୍ତି; ଋଭୁମାନେ ଏକତାରେ ଗାନ କରନ୍ତି; ରୁଦ୍ରମାନେ ପୁରୁଣା ଦେବଙ୍କୁ ଗାଇଥାନ୍ତି।
ଅସ୍ଯେଦିନ୍ଦ୍ରୋ ଵାଵୃଧେ ଵୃଷ୍ଣ୍ଯଂ ଶଵୋ ମଦେ ସୁତସ୍ଯ ଵିଷ୍ଣଵି । ଅଦ୍ଯା ତମସ୍ଯ ମହିମାନମାଯଵୋଽନୁ ଷ୍ଟୁଵନ୍ତି ପୂର୍ଵଥା
ଇନ୍ଦ୍ର ସୋମର ଆନନ୍ଦରେ ପୁରୁଷ ଶକ୍ତି ଓ ବଳରେ ବଢ଼ିଛନ୍ତି; ଆଜି ଆୟୁମାନେ ପୂର୍ବ ପରି ତାଙ୍କର ମହିମା ଗାଉଛନ୍ତି।
ତତ୍ତ୍ଵା ଯାମି ସୁଵୀର୍ଯଂ ତଦ୍ବ୍ରହ୍ମ ପୂର୍ଵଚିତ୍ତଯେ । ଯେନା ଯତିଭ୍ଯୋ ଭୃଗଵେ ଧନେ ହିତେ ଯେନ ପ୍ରସ୍କଣ୍ଵମାଵିଥ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କୁ ମୁଁ ଶୂରତା ଓ ପୁରୁଣା ଜ୍ଞାନର ଶକ୍ତି ପାଇଁ ଆହ୍ୱାନ କରୁଛି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଆପଣ ଭୃଗୁମାନେ ଓ ଯତିମାନେ ପାଇଁ ଧନ ଆଣିଥିଲେ, ଏବଂ ପ୍ରସ୍କଣ୍ବଙ୍କୁ ଉପକୃତ କରିଥିଲେ।
ଯେନା ସମୁଦ୍ରମସୃଜୋ ମହୀରପସ୍ତଦିନ୍ଦ୍ର ଵୃଷ୍ଣି ତେ ଶଵଃ । ସଦ୍ଯଃ ସୋ ଅସ୍ଯ ମହିମା ନ ସଂନଶେ ଯଂ କ୍ଷୋଣୀରନୁଚକ୍ରଦେ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆପଣଙ୍କର ପୁରୁଷ ସମର୍ଥତା ଦ୍ୱାରା ବଡ଼ ନଦୀମାନେ ସମୁଦ୍ରକୁ ଯିବାକୁ ଦେଇଥିଲେ; ଯାହାକୁ ପୃଥିବୀ ଅଧୀନ କରିପାରିନାହିଁ, ତାଙ୍କର ମହତ୍ତ୍ୱ କେବେ କମିଯାଏ ନାହିଁ।
ଶଗ୍ଧୀ ନ ଇନ୍ଦ୍ର ଯତ୍ତ୍ଵା ରଯିଂ ଯାମି ସୁଵୀର୍ଯମ୍ । ଶଗ୍ଧି ଵାଜାଯ ପ୍ରଥମଂ ସିଷାସତେ ଶଗ୍ଧି ସ୍ତୋମାଯ ପୂର୍ଵ୍ଯ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯେ ଧନ ଓ ଶୂରତା ପାଇଁ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଡାକୁଛି, ସେଠାରେ ଆମକୁ ଦିଅ। ଆଗ୍ରହୀକୁ ପ୍ରଥମେ ଫଳ ଦିଅ, ପୁରୁଣା ପ୍ରଶଂସା ଦିଅ।
ଶଗ୍ଧୀ ନୋ ଅସ୍ଯ ଯଦ୍ଧ ପୌରମାଵିଥ ଧିଯ ଇନ୍ଦ୍ର ସିଷାସତଃ । ଶଗ୍ଧି ଯଥା ରୁଶମଂ ଶ୍ଯାଵକଂ କୃପମିନ୍ଦ୍ର ପ୍ରାଵଃ ସ୍ଵର୍ଣରମ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯେପରି ଆପଣ ଏହି ପ୍ରଜାନାୟକଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଚେଷ୍ଟାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରିଥିଲେ, ସେପରି ଆମକୁ ଦିଅ। ଯେପରି ଆପଣ ରୁଶମ, ଶ୍ୟାବକ ଓ କୃପକୁ ସୁରକ୍ଷା କରିଥିଲେ, ସେପରି ଆମକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ କର।
କନ୍ନଵ୍ଯୋ ଅତସୀନାଂ ତୁରୋ ଗୃଣୀତ ମର୍ତ୍ଯଃ । ନହୀ ନ୍ଵସ୍ଯ ମହିମାନମିନ୍ଦ୍ରିଯଂ ସ୍ଵର୍ଗୃଣନ୍ତ ଆନଶୁଃ
ମଣିଷ୍ୟମାନେ କଣ୍ଣବ ଓ ଅତସୀନ ଓ ତୀବ୍ରମନ୍ଦିର ପ୍ରଶଂସା କରୁନ୍ତୁ; କିନ୍ତୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ମହତ୍ତ୍ୱକୁ କେହି ମାପିପାରିନାହାନ୍ତି, ଯଦିଓ ସେମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି।
କଦୁ ସ୍ତୁଵନ୍ତ ଋତଯନ୍ତ ଦେଵତ ଋଷିଃ କୋ ଵିପ୍ର ଓହତେ । କଦା ହଵଂ ମଘଵନ୍ନିନ୍ଦ୍ର ସୁନ୍ଵତଃ କଦୁ ସ୍ତୁଵତ ଆ ଗମଃ
କିଏ ପ୍ରଶଂସା କରେ, କିଏ ସତ୍ୟ ଖୋଜେ, କିଏ ଦେବତା, କିଏ ଋଷି, କିଏ ପ୍ରେରିତ? ହେ ଦାନଶୀଳ ଇନ୍ଦ୍ର, କେବେ ଆପଣ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିବା ଓ ହବି ଦେଉଥିବା ଲୋକଙ୍କର ଡାକକୁ ଆସିବେ?
ଉଦୁ ତ୍ଯେ ମଧୁମତ୍ତମା ଗିର ସ୍ତୋମାସ ଈରତେ । ସତ୍ରାଜିତୋ ଧନସା ଅକ୍ଷିତୋତଯୋ ଵାଜଯନ୍ତୋ ରଥା ଇଵ
ଏହି ମଧୁର ଗୀତ ଓ ପ୍ରଶଂସା ଉପରକୁ ଉଠୁଛି; ଅକ୍ଷୟ ଧନ ଚାହୁଁଥିବା ଓ ବିଜୟୀମାନେ ରଥ ପରି ଫଳ ପାଇଁ ଦୌଡ଼ୁଛନ୍ତି।
କଣ୍ଵା ଇଵ ଭୃଗଵଃ ସୂର୍ଯା ଇଵ ଵିଶ୍ଵମିଦ୍ଧୀତମାନଶୁଃ । ଇନ୍ଦ୍ରଂ ସ୍ତୋମେଭିର୍ମହଯନ୍ତ ଆଯଵଃ ପ୍ରିଯମେଧାସୋ ଅସ୍ଵରନ୍
କଣ୍ଣବ, ଭୃଗୁ, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ପରି, ସମସ୍ତ ପ୍ରେରିତମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଗୀତ ଦ୍ୱାରା ବଡ଼ କରିଛନ୍ତି; ପ୍ରିୟମେଧାମାନେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରେ ଗାଇଛନ୍ତି।
ଯୁକ୍ଷ୍ଵା ହି ଵୃତ୍ରହନ୍ତମ ହରୀ ଇନ୍ଦ୍ର ପରାଵତଃ । ଅର୍ଵାଚୀନୋ ମଘଵନ୍ସୋମପୀତଯ ଉଗ୍ର ଋଷ୍ଵେଭିରା ଗହି
ହେ ବୃତ୍ରନାଶକ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦୂରରୁ ଆପଣଙ୍କର ଦୁଇଟି ଘୋଡ଼ା ଯୋଡ଼ନ୍ତୁ; ଦାନଶୀଳ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଉତ୍ସାହୀମାନେ ସହିତ ସୋମପାନ ପାଇଁ ନିକଟକୁ ଆସନ୍ତୁ।
ଇମେ ହି ତେ କାରଵୋ ଵାଵଶୁର୍ଧିଯା ଵିପ୍ରାସୋ ମେଧସାତଯେ । ସ ତ୍ଵଂ ନୋ ମଘଵନ୍ନିନ୍ଦ୍ର ଗିର୍ଵଣୋ ଵେନୋ ନ ଶୃଣୁଧୀ ହଵମ୍
ଏହି କବିମାନେ, ଏହି ଜ୍ଞାନୀମାନେ, ଜ୍ଞାନ ପାଇଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଅନେକ ଦିନ ଧରି ମନରେ ଆକାଂକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି; ତେଣୁ ହେ ଦାନଶୀଳ ଇନ୍ଦ୍ର, ଗୀତ ପ୍ରେମୀ, ଗାୟକ ପରି ଆମର ଡାକ ଶୁଣନ୍ତୁ।
ନିରିନ୍ଦ୍ର ବୃହତୀଭ୍ଯୋ ଵୃତ୍ରଂ ଧନୁଭ୍ଯୋ ଅସ୍ଫୁରଃ । ନିରର୍ବୁଦସ୍ଯ ମୃଗଯସ୍ଯ ମାଯିନୋ ନିଃ ପର୍ଵତସ୍ଯ ଗା ଆଜଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆପଣ ବଡ଼ ଧନୁସ୍ ଦ୍ୱାରା ବୃତ୍ରକୁ ମାରିଥିଲେ; ଆର୍ବୁଦ ଓ ମୃଗର ଚତୁରତାକୁ ନଷ୍ଟ କରିଥିଲେ; ପାହାଡ଼ର ଗାଈମାନେକୁ ବାହାର କରିଥିଲେ।
ନିରଗ୍ନଯୋ ରୁରୁଚୁର୍ନିରୁ ସୂର୍ଯୋ ନିଃ ସୋମ ଇନ୍ଦ୍ରିଯୋ ରସଃ । ନିରନ୍ତରିକ୍ଷାଦଧମୋ ମହାମହିଂ କୃଷେ ତଦିନ୍ଦ୍ର ପୌଂସ୍ଯମ୍
ଅଗ୍ନି ନିଶ୍ଶେଷ ହୋଇଗଲା, ସୂର୍ଯ୍ୟ ନିଶ୍ଶେଷ ହେଲା, ସୋମର ଶକ୍ତି ହରାଇଗଲା, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର; ଆପଣ ମଧ୍ୟାକାଶରୁ ବଡ଼ ଦାନବକୁ ତଳେ ପକାଇଦେଲେ—ଏହି ହେଉଛି ଆପଣଙ୍କର ପୁରୁଷକାର୍ଯ୍ୟ।