କ୍ଵେଯଥ କ୍ଵେଦସି ପୁରୁତ୍ରା ଚିଦ୍ଧି ତେ ମନଃ । ଅଲର୍ଷି ଯୁଧ୍ମ ଖଜକୃତ୍ପୁରଂଦର ପ୍ର ଗାଯତ୍ରା ଅଗାସିଷୁଃ
ତୁମେ କେଉଁଠି, କେଉଁଠି ରୁହୁଛ? ତୁମର ମନ ତ ସବୁଠାରେ ଅଛି। ହେ ଯୋଦ୍ଧା, କୋଟ ଭଙ୍ଗ କରୁଥିବା, ଗାୟତ୍ରୀ ସହ ଗୀତ ଗାଇ ଆଗକୁ ଯାଉଛ।
ପ୍ରାସ୍ମୈ ଗାଯତ୍ରମର୍ଚତ ଵାଵାତୁର୍ଯଃ ପୁରଂଦରଃ । ଯାଭିଃ କାଣ୍ଵସ୍ଯୋପ ବର୍ହିରାସଦଂ ଯାସଦ୍ଵଜ୍ରୀ ଭିନତ୍ପୁରଃ
ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଗାୟତ୍ରୀ ଗାଅ, ଦାନଶୀଳ, କୋଟ ଭଙ୍ଗ କରୁଥିବାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କର। ଯାହା ଦ୍ୱାରା କାଣ୍ବଙ୍କ ବେଦିକାକୁ ଆସିଥିଲେ, ବଜ୍ର ଧାରଣ କରି ସେଠାରେ ସହର ଭଙ୍ଗ କରିଥିଲେ।
ଯେ ତେ ସନ୍ତି ଦଶଗ୍ଵିନଃ ଶତିନୋ ଯେ ସହସ୍ରିଣଃ । ଅଶ୍ଵାସୋ ଯେ ତେ ଵୃଷଣୋ ରଘୁଦ୍ରୁଵସ୍ତେଭିର୍ନସ୍ତୂଯମା ଗହି
ତୁମର ଦଶ ଯୁଗାଳ, ଶତ ଯୁଗାଳ, ହଜାର ଯୁଗାଳ ଘୋଡ଼ାମାନେ, ସେମାନେ ତୁମର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ତ୍ୱରିତ। ଆମେ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛୁ, ସେମାନେ ସହିତ ଆମ ପାଖକୁ ଆସ।
ଆ ତ୍ଵଦ୍ଯ ସବର୍ଦୁଘାଂ ହୁଵେ ଗାଯତ୍ରଵେପସମ୍ । ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଧେନୁଂ ସୁଦୁଘାମନ୍ଯାମିଷମୁରୁଧାରାମରଂକୃତମ୍
ଆଜି ମୁଁ ତୁମକୁ ଡାଉଛି, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦୁଧରେ ପ୍ରଚୁର ଗାଈ ଭଳି, ଗାୟତ୍ରୀ ଛନ୍ଦ ପାଇଁ, ପ୍ରବାହମାନ ସୋମ ପାଇଁ। ମୁଁ ତୁମକୁ ଚାହୁଁଛି, ଭଲ ଦୁଧ ଦେଉଥିବା ଗାଈ ଭଳି, ପ୍ରଚୁର ପୋଷଣ ଓ ଅଧିକ ଦାନ ପାଇଁ।
ଯତ୍ତୁଦତ୍ସୂର ଏତଶଂ ଵଙ୍କୂ ଵାତସ୍ଯ ପର୍ଣିନା । ଵହତ୍କୁତ୍ସମାର୍ଜୁନେଯଂ ଶତକ୍ରତୁଃ ତ୍ସରଦ୍ଗନ୍ଧର୍ଵମସ୍ତୃତମ୍
ଯେତେବେଳେ ଦାନବ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଏତଶ, କିମ୍ବା ବାଙ୍କା, ପବନର ପତ୍ର ନେଇ, କୁତ୍ସ, ଅର୍ଜୁନ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ବହିନେଲେ, ଶତକ୍ରତୁ ଇନ୍ଦ୍ର ଗନ୍ଧର୍ବଙ୍କୁ ବିପଦରୁ ଉଦ୍ଧାର କଲେ।
ଯ ଋତେ ଚିଦଭିଶ୍ରିଷଃ ପୁରା ଜତ୍ରୁଭ୍ଯ ଆତୃଦଃ । ସଂଧାତା ସଂଧିଂ ମଘଵା ପୁରୂଵସୁରିଷ୍କର୍ତା ଵିହ୍ରୁତଂ ପୁନଃ
ଯିଏ ସହାୟତା ଛଡ଼ା ମଧ୍ୟ ପୁରୁଣା ଲୋକମାନେଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଯୋଡ଼ରେ କ୍ଷତିରୁ ରକ୍ଷା କଲେ, ସେ ଦାନଶୀଳ, ବହୁ ଧନର ମାଲିକ, ପୁଣିଥରେ ବିଚ୍ଛିନ୍ନକୁ ଏକତ୍ର କରିବେ।
ମା ଭୂମ ନିଷ୍ଟ୍ଯା ଇଵେନ୍ଦ୍ର ତ୍ଵଦରଣା ଇଵ । ଵନାନି ନ ପ୍ରଜହିତାନ୍ଯଦ୍ରିଵୋ ଦୁରୋଷାସୋ ଅମନ୍ମହି
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ କେବେ ତ୍ୟାଗିତ ଲୋକମାନେ ପରି, କିମ୍ବା ଆଶ୍ରୟ ନଥିବା ଲୋକମାନେ ପରି ହେବାକୁ ଦିଅନାହିଁ। ହେ ପରବଳବାନ, ଆମେ ତ୍ୟାଗିତ ଜଙ୍ଗଲ ପରି କିମ୍ବା ଆଶାହୀନ ପ୍ରଭାତ ପରି କେବେ ହେବାକୁ ଦିଅନାହିଁ।
ଅମନ୍ମହୀଦନାଶଵୋଽନୁଗ୍ରାସଶ୍ଚ ଵୃତ୍ରହନ୍ । ସକୃତ୍ସୁ ତେ ମହତା ଶୂର ରାଧସା ଅନୁ ସ୍ତୋମଂ ମୁଦୀମହି
ହେ ବୃତ୍ରନାଶକ, ଏଠାରେ ଆମେ କେବେ ଅଭାବ କିମ୍ବା ବିନାଶ ଦେଖିନାହିଁ। ତୁମର ବଡ଼ ଦାୟାରେ, ହେ ଶୂର, ଆମେ ପୁନିଥରେ ତୁମକୁ ଗୀତ ଦ୍ୱାରା ଖୁସି କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ।
ଯଦି ସ୍ତୋମଂ ମମ ଶ୍ରଵଦସ୍ମାକମିନ୍ଦ୍ରମିନ୍ଦଵଃ । ତିରଃ ପଵିତ୍ରଂ ସସୃଵାଂସ ଆଶଵୋ ମନ୍ଦନ୍ତୁ ତୁଗ୍ର୍ଯାଵୃଧଃ
ଯଦି ମୋର ଗୀତ ତୁମ ପାଖରେ ଶ୍ରବଣ ଯୋଗ୍ୟ ହୁଏ, ତେବେ ତୁମ ପାଇଁ ଶକ୍ତି ବଢ଼ାଇଥିବା ତୀବ୍ର ଧାରା, ପାନ ଶୁଧା କରି, ତୁମକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉ।
ଆ ତ୍ଵଦ୍ଯ ସଧସ୍ତୁତିଂ ଵାଵାତୁଃ ସଖ୍ଯୁରା ଗହି । ଉପସ୍ତୁତିର୍ମଘୋନାଂ ପ୍ର ତ୍ଵାଵତ୍ଵଧା ତେ ଵଶ୍ମି ସୁଷ୍ଟୁତିମ୍
ଆଜି ଏହି ସଭାରେ, ହେ ବନ୍ଧୁ, ତୁମେ ଆସ। ଦାନଶୀଳମାନଙ୍କର ଗୀତ ତୁମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚୁ। ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ଏହି ଉତ୍ତମ ସ୍ତୁତି ତିଆରି କରିଛି।
ସୋତା ହି ସୋମମଦ୍ରିଭିରେମେନମପ୍ସୁ ଧାଵତ । ଗଵ୍ଯା ଵସ୍ତ୍ରେଵ ଵାସଯନ୍ତ ଇନ୍ନରୋ ନିର୍ଧୁକ୍ଷନ୍ଵକ୍ଷଣାଭ୍ଯଃ
ପାଥର ଦ୍ୱାରା ତୁମ ପାଇଁ ସୋମ ଚାପାଯାଇଛି; ଏହା ଜଳରେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ। ପୋଷାକ ପରି ପରିଷ୍କାର ହେଇ, ପୁରୁଷମାନେ ଏହାକୁ ପାତ୍ରରୁ ଛାଣି ଶୁଧା କରିଛନ୍ତି।
ଅଧ ଜ୍ମୋ ଅଧ ଵା ଦିଵୋ ବୃହତୋ ରୋଚନାଦଧି । ଅଯା ଵର୍ଧସ୍ଵ ତନ୍ଵା ଗିରା ମମା ଜାତା ସୁକ୍ରତୋ ପୃଣ
ପୃଥିବୀ କିମ୍ବା ବଡ଼ ଦିବ୍ୟ ଆକାଶରୁ ଯେଉଁଠାରୁ ହେଉ, ଏହି ମାନେ ତୁମ ଦେହ ଓ ମୋର ଗୀତରେ ବୃଦ୍ଧି ହେଉ। ହେ କୌଶଳୀ, ମୋର ଉତ୍ପନ୍ନ ଯାହା ଅଛି, ତାହାକୁ ପୂରଣ କର।
ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ସୁ ମଦିନ୍ତମଂ ସୋମଂ ସୋତା ଵରେଣ୍ଯମ୍ । ଶକ୍ର ଏଣଂ ପୀପଯଦ୍ଵିଶ୍ଵଯା ଧିଯା ହିନ୍ଵାନଂ ନ ଵାଜଯୁମ୍
ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ସବୁଠାରୁ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଓ ଉତ୍ତମ ସୋମ ଚାପ। ଶକ୍ର ଏହାକୁ ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନ ସହିତ ପିଉନ୍ତୁ, ଯେପରି ଅଗ୍ରଗାମୀ ଯୋଧା ବିଜୟ ପାଇଁ ପ୍ରେରିତ ହୁଏ।
ମା ତ୍ଵା ସୋମସ୍ଯ ଗଲ୍ଦଯା ସଦା ଯାଚନ୍ନହଂ ଗିରା । ଭୂର୍ଣିଂ ମୃଗଂ ନ ସଵନେଷୁ ଚୁକ୍ରୁଧଂ କ ଈଶାନଂ ନ ଯାଚିଷତ୍
ମୁଁ କେବେ ଗୀତ ଦ୍ୱାରା ସଦା ସୋମ ମାଗି, ତୁମକୁ କ୍ଲାନ୍ତ କରିବିନାହିଁ। ବଳିଦାନରେ ଅଶାନ୍ତ ପଶୁ ପରି, କିଏ ତାଙ୍କର ଅଧିକାରୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଜିନିଷ ମାଗିବ?
ମଦେନେଷିତଂ ମଦମୁଗ୍ରମୁଗ୍ରେଣ ଶଵସା । ଵିଶ୍ଵେଷାଂ ତରୁତାରଂ ମଦଚ୍ଯୁତଂ ମଦେ ହି ଷ୍ମା ଦଦାତି ନଃ
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମଦରେ ପ୍ରେରିତ, ବଡ଼ ପ୍ରଭାବ ସହିତ ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥାଏ, ମଦର ଧାରା ଭରିଦେଉଛି; ଏହି ଆନନ୍ଦରେ ସେ ଆମକୁ ଦେଇଥାଏ।
ଶେଵାରେ ଵାର୍ଯା ପୁରୁ ଦେଵୋ ମର୍ତାଯ ଦାଶୁଷେ । ସ ସୁନ୍ଵତେ ଚ ସ୍ତୁଵତେ ଚ ରାସତେ ଵିଶ୍ଵଗୂର୍ତୋ ଅରିଷ୍ଟୁତଃ
ଦେବତା ସେଇ ମଣିଷକୁ ବହୁ ଆଶାଜନକ ବସ୍ତୁ ଦେଇଥାଏ, ଯିଏ ସେବା କରେ। ଯିଏ ଅର୍ପଣ କରେ ଓ ଗୀତ ଗାଏ, ସେଉଁଠି ସେ ଦେଇଥାଏ, ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଶଂସିତ ଓ ପ୍ରଶଂସା ପାଉଥିବା।
ଏନ୍ଦ୍ର ଯାହି ମତ୍ସ୍ଵ ଚିତ୍ରେଣ ଦେଵ ରାଧସା । ସରୋ ନ ପ୍ରାସ୍ଯୁଦରଂ ସପୀତିଭିରା ସୋମେଭିରୁରୁ ସ୍ଫିରମ୍
ଇନ୍ଦ୍ର, ଆସ, ଏହି ଚମତ୍କାର ଦାନରେ ଆନନ୍ଦ ଉଠ। ହେ ଦେବ, ପାନୀୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉଥିବା ହ୍ରଦ ପରି, ଏହି ସୋମ ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉ।
ଆ ତ୍ଵା ସହସ୍ରମା ଶତଂ ଯୁକ୍ତା ରଥେ ହିରଣ୍ଯଯେ । ବ୍ରହ୍ମଯୁଜୋ ହରଯ ଇନ୍ଦ୍ର କେଶିନୋ ଵହନ୍ତୁ ସୋମପୀତଯେ
ତୁମ ପାଇଁ ହଜାର ଓ ଶତ ଘୋଡ଼ା ସୁନାର ରଥକୁ ଯୋଗାଯୋଗ କରିଛନ୍ତି। ପୂଜାରେ ଯୋଗାଯୋଗ ହୋଇଥିବା କନ୍ଧା ଲମ୍ବା ପିଲାମାନେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସୋମ ପାନ ପାଇଁ ତୁମକୁ ଆଣନ୍ତୁ।
ଆ ତ୍ଵା ରଥେ ହିରଣ୍ଯଯେ ହରୀ ମଯୂରଶେପ୍ଯା । ଶିତିପୃଷ୍ଠା ଵହତାଂ ମଧ୍ଵୋ ଅନ୍ଧସୋ ଵିଵକ୍ଷଣସ୍ଯ ପୀତଯେ
ସୁନାର ରଥରେ, ମୟୂର ପୁଛ ଓ ଚିହ୍ନିତ ପିଠି ଥିବା ଦୁଇ ଘୋଡ଼ା ତୁମକୁ ମଧୁର ଓ ଉତ୍ସାହଦାୟକ ସୋମ ପାନ ପାଇଁ ଆଣନ୍ତୁ।
ପିବା ତ୍ଵସ୍ଯ ଗିର୍ଵଣଃ ସୁତସ୍ଯ ପୂର୍ଵପା ଇଵ । ପରିଷ୍କୃତସ୍ଯ ରସିନ ଇଯମାସୁତିଶ୍ଚାରୁର୍ମଦାଯ ପତ୍ଯତେ
ହେ ଗୀତପ୍ରିୟ, ଏହି ଚାପାଯାଇଥିବା ସୋମ ପିଉ, ଆଗରୁ ଯେପରି ତୁମେ ପ୍ରଥମ ପାନକାରୀ ଥିଲ। ଏହି ଭଲ ଭାବେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇଥିବା ଓ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଥିବା ପାନୀୟ ତୁମ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ଅର୍ପିତ।
ଯ ଏକୋ ଅସ୍ତି ଦଂସନା ମହାଁ ଉଗ୍ରୋ ଅଭି ଵ୍ରତୈଃ । ଗମତ୍ସ ଶିପ୍ରୀ ନ ସ ଯୋଷଦା ଗମଦ୍ଧଵଂ ନ ପରି ଵର୍ଜତି
ଯିଏ ଏକାକୀ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଭୟଙ୍କର ଓ ବଡ଼ ନୀୟମରେ ଅଟୁଟ, ସେ ଦାଢ଼ି ଶୋଭିତ ହୋଇ ଯେପରି ପତି ଜନନୀଙ୍କୁ ଆସେ, କିମ୍ବା ବନ୍ଧୁ ଯେ କେବେ ଛାଡ଼ନାହିଁ, ସେ ଆସୁ।
ତ୍ଵଂ ପୁରଂ ଚରିଷ୍ଣ୍ଵଂ ଵଧୈଃ ଶୁଷ୍ଣସ୍ଯ ସଂ ପିଣକ୍ । ତ୍ଵଂ ଭା ଅନୁ ଚରୋ ଅଧ ଦ୍ଵିତା ଯଦିନ୍ଦ୍ର ହଵ୍ଯୋ ଭୁଵଃ
ତୁମେ ତୁମ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶୁଷ୍ଣଙ୍କର ଚଳିତ ଦୁର୍ଗକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଥିଲ। ତୁମେ ଭାନକୁ ଅନୁସରଣ କରିଥିଲ। ଯେତେବେଳେ ହବି ଦିଆଯାଏ, ତୁମେ ସାହାଯ୍ୟକାରୀ ହେଇଥିଲ।
ମମ ତ୍ଵା ସୂର ଉଦିତେ ମମ ମଧ୍ଯଂଦିନେ ଦିଵଃ । ମମ ପ୍ରପିତ୍ଵେ ଅପିଶର୍ଵରେ ଵସଵା ସ୍ତୋମାସୋ ଅଵୃତ୍ସତ
ମୋର ପ୍ରଶଂସା ଉଦୟକାଳେ, ମଧ୍ୟାହ୍ନରେ, ଓ ରାତିରେ, ହେ ବସବ, ତୁମ ପାଖକୁ ଯାଇଛି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତ ହେବାବେଳେ ମଧ୍ୟ।
ସ୍ତୁହି ସ୍ତୁହୀଦେତେ ଘା ତେ ମଂହିଷ୍ଠାସୋ ମଘୋନାମ୍ । ନିନ୍ଦିତାଶ୍ଵଃ ପ୍ରପଥୀ ପରମଜ୍ଯା ମଘସ୍ଯ ମେଧ୍ଯାତିଥେ
ସ୍ତୁତି କର, ସ୍ତୁତି କର! ଏହିମାନେ ତୁମର ସବୁଠାରୁ ମହାନ ଉପକାରୀ। ରାସ୍ତାରେ ଘୋଡ଼ାକୁ ଦୋଷ ଦିଅନାହିଁ, ଓ ଯିଏ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଅତିଥି, ତାକୁ ଅପମାନ କରନାହିଁ।
ଆ ଯଦଶ୍ଵାନ୍ଵନନ୍ଵତଃ ଶ୍ରଦ୍ଧଯାହଂ ରଥେ ରୁହମ୍ । ଉତ ଵାମସ୍ଯ ଵସୁନଶ୍ଚିକେତତି ଯୋ ଅସ୍ତି ଯାଦ୍ଵଃ ପଶୁଃ
ଯେତେବେଳେ ଘୋଡ଼ାମାନେ ଯୋଗାଯୋଗ କରାଯାଇଥିଲେ, ମୁଁ ଭକ୍ତିଭାବରେ ରଥ ଉପରେ ଚଢ଼ିଲି। ଏବଂ ଯେଉଁଠି ତୁମର ଧନ ଅଛି, କିମ୍ବା ଯେଉଁ ପଶୁମାନେ ତୁମର ଅଟୁଟ ଅଛନ୍ତି, ସେଠି ଏକ ଲୋକ ତାହାକୁ ଅନ୍ୟ ଭାବେ ଦେଖେ।
ଯ ଋଜ୍ରା ମହ୍ଯଂ ମାମହେ ସହ ତ୍ଵଚା ହିରଣ୍ଯଯା । ଏଷ ଵିଶ୍ଵାନ୍ଯଭ୍ଯସ୍ତୁ ସୌଭଗାସଙ୍ଗସ୍ଯ ସ୍ଵନଦ୍ରଥଃ
ଯିଏ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ସହିତ ମୋତେ ଏକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସୁନା ଚର୍ମ ଦେଇଛନ୍ତି, ସେଠି ତାଙ୍କର ଗଞ୍ଜନ୍ତି ରଥ ସମସ୍ତଙ୍କଠାରୁ ଅଧିକ ସମୃଦ୍ଧି ଅନୁଭବ କରୁଛି।
ଅଧ ପ୍ଲାଯୋଗିରତି ଦାସଦନ୍ଯାନାସଙ୍ଗୋ ଅଗ୍ନେ ଦଶଭିଃ ସହସ୍ରୈଃ । ଅଧୋକ୍ଷଣୋ ଦଶ ମହ୍ଯଂ ରୁଶନ୍ତୋ ନଳା ଇଵ ସରସୋ ନିରତିଷ୍ଠନ୍
ତାପରେ ପ୍ଲାୟୋଗ ନାମକ ନେତା, ଅଗ୍ନି, ଦଶ ହଜାର ଅନୁୟାୟୀ ସହିତ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କଲେ। ଦଶଜଣ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଲୋକ, ଜଳରେ ନଳ ଭଳି, ମୋ ପାଇଁ ଅଯୁକ୍ତ ଅବସ୍ଥାରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ।
ଅନ୍ଵସ୍ଯ ସ୍ଥୂରଂ ଦଦୃଶେ ପୁରସ୍ତାଦନସ୍ଥ ଊରୁରଵରମ୍ବମାଣଃ । ଶଶ୍ଵତୀ ନାର୍ଯଭିଚକ୍ଷ୍ଯାହ ସୁଭଦ୍ରମର୍ଯ ଭୋଜନଂ ବିଭର୍ଷି
ମୁଁ ତାଙ୍କର ଭାରି ଆକୃତିକୁ ସାମ୍ନାରେ ଦେଖିଲି, ତାଙ୍କର ଉରୁ ଭୂମିରେ ଅଲ୍ପ ଭାବେ ଅବସ୍ଥିତ ଥିଲା। ସଦା ଦେଖୁଥିବା ଜନାନୀ କହିଲେ: ହେ ଉତ୍ତମ, ତୁମେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଖାଦ୍ୟ ବହନ କରୁଛ।
ଇଦଂ ଵସୋ ସୁତମନ୍ଧଃ ପିବା ସୁପୂର୍ଣମୁଦରମ୍ । ଅନାଭଯିନ୍ରରିମା ତେ
ହେ ଦାନଶୀଳ, ଏହି ଚିପି ହୋଇଥିବା, ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାରିଥିବା ସୋମ ଦ୍ରବ୍ୟ ପିଉ। ହେ ଭୟହୀନ, ଆମେ ତୁମକୁ ଖୁସି କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ।
ନୃଭିର୍ଧୂତଃ ସୁତୋ ଅଶ୍ନୈରଵ୍ଯୋ ଵାରୈଃ ପରିପୂତଃ । ଅଶ୍ଵୋ ନ ନିକ୍ତୋ ନଦୀଷୁ
ପୁରୁଷମାନେ ଚିପିଥିବା, ପାଥରରେ ଶୁଧ୍ଧ ହୋଇଥିବା, ସୂକ୍ଷ୍ମ ବସ୍ତ୍ରରେ ଛାଣାଯାଇଥିବା ଏହି ସୋମ ଦ୍ରବ୍ୟ ନଦୀରେ ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା ଘୋଡ଼ା ପରି ବହିଯାଏ।