ସୁଵିଜ୍ଞାନଂ ଚିକିତୁଷେ ଜନାଯ ସଚ୍ଚାସଚ୍ଚ ଵଚସୀ ପସ୍ପୃଧାତେ । ତଯୋର୍ଯତ୍ସତ୍ଯଂ ଯତରଦୃଜୀଯସ୍ତଦିତ୍ସୋମୋଽଵତି ହନ୍ତ୍ଯାସତ୍
ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଲୋକ ପାଇଁ ସତ୍ୟ ଓ ମିଥ୍ୟାର ଭେଦ ସ୍ପଷ୍ଟ। ଯେଉଁ ଦୁଇଟି କଥା ମଧ୍ୟରୁ ଏକଟି ସତ୍ୟ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସୋମ ତାହାକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି ଓ ମିଥ୍ୟାକୁ ନାଶ କରନ୍ତି।
ନ ଵା ଉ ସୋମୋ ଵୃଜିନଂ ହିନୋତି ନ କ୍ଷତ୍ରିଯଂ ମିଥୁଯା ଧାରଯନ୍ତମ୍ । ହନ୍ତି ରକ୍ଷୋ ହନ୍ତ୍ଯାସଦ୍ଵଦନ୍ତମୁଭାଵିନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ପ୍ରସିତୌ ଶଯାତେ
ସୋମ କେବେ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ କିମ୍ବା ନ୍ୟାୟବାନ୍ ଯୋଦ୍ଧାକୁ କ୍ଷତି କରନ୍ତି ନାହିଁ। ସେ ଦାନବ ଓ ମିଥ୍ୟାବାଦୀକୁ ନାଶ କରନ୍ତି, ଦୁଇଏ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶକ୍ତି ତଳେ ପଡ଼ି ରହନ୍ତି।
ଯଦି ଵାହମନୃତଦେଵ ଆସ ମୋଘଂ ଵା ଦେଵାଁ ଅପ୍ଯୂହେ ଅଗ୍ନେ । କିମସ୍ମଭ୍ଯଂ ଜାତଵେଦୋ ହୃଣୀଷେ ଦ୍ରୋଘଵାଚସ୍ତେ ନିରୃଥଂ ସଚନ୍ତାମ୍
ଯଦି ମୁଁ ମିଥ୍ୟା ଦେବତା ହେଉଛି କିମ୍ବା ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ହେଉଛି, ହେ ଦେବତାମାନେ, ତଥାପି, ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଆମ ପାଇଁ କ’ଣ ଧରିଛ? ଯେମାନେ ଠକା କଥା କହନ୍ତି, ସେମାନେ ନାଶ ସହିତ ଏକତ୍ର ହେଉନ୍ତୁ।
ଅଦ୍ଯା ମୁରୀଯ ଯଦି ଯାତୁଧାନୋ ଅସ୍ମି ଯଦି ଵାଯୁସ୍ତତପ ପୂରୁଷସ୍ଯ । ଅଧା ସ ଵୀରୈର୍ଦଶଭିର୍ଵି ଯୂଯା ଯୋ ମା ମୋଘଂ ଯାତୁଧାନେତ୍ଯାହ
ଯଦି ଆଜି ମୁଁ ଯାତୁଧାନ ହେଉଛି କିମ୍ବା କାହାକୁ କ୍ଷତି କରିଛି, ତେବେ ଯିଏ ମୋତେ ମିଥ୍ୟା ଯାତୁଧାନ ବୋଲି କହେ, ସେ ଦଶଜଣ ସାଥୀଠାରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହେଉ।
ଯୋ ମାଯାତୁଂ ଯାତୁଧାନେତ୍ଯାହ ଯୋ ଵା ରକ୍ଷାଃ ଶୁଚିରସ୍ମୀତ୍ଯାହ । ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ତଂ ହନ୍ତୁ ମହତା ଵଧେନ ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ଜନ୍ତୋରଧମସ୍ପଦୀଷ୍ଟ
ଯିଏ ମୋତେ ଯାତୁଧାନ ବୋଲି କହେ କିମ୍ବା ଦାନବ ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ 'ମୁଁ ପବିତ୍ର' ବୋଲି କହେ, ତାକୁ ଇନ୍ଦ୍ର ବଡ଼ ଆଘାତରେ ମାରନ୍ତୁ, ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ନିମ୍ନ ସ୍ଥାନରେ ପଡ଼ି ରହୁ।
ପ୍ର ଯା ଜିଗାତି ଖର୍ଗଲେଵ ନକ୍ତମପ ଦ୍ରୁହା ତନ୍ଵଂ ଗୂହମାନା । ଵଵ୍ରାଁ ଅନନ୍ତାଁ ଅଵ ସା ପଦୀଷ୍ଟ ଗ୍ରାଵାଣୋ ଘ୍ନନ୍ତୁ ରକ୍ଷସ ଉପବ୍ଦୈଃ
ଯିଏ ରାତିରେ ଖରଗୋଶ ପରି ଚୁପଚାପ ଚଳେ, ଦୁଷ୍ଟତାରେ ନିଜ ଦେହ ଲୁଚାଏ, ସେ ଅନନ୍ତ ଗର୍ତ୍ତରେ ପଡ଼ିଯାଉ, ପଥର ଦ୍ୱାରା ଦାନବକୁ ଆଘାତ କର।
ଵି ତିଷ୍ଠଧ୍ଵଂ ମରୁତୋ ଵିକ୍ଷ୍ଵିଚ୍ଛତ ଗୃଭାଯତ ରକ୍ଷସଃ ସଂ ପିନଷ୍ଟନ । ଵଯୋ ଯେ ଭୂତ୍ଵୀ ପତଯନ୍ତି ନକ୍ତଭିର୍ଯେ ଵା ରିପୋ ଦଧିରେ ଦେଵେ ଅଧ୍ଵରେ
ମାରୁତମାନେ, ଉଠିଯାଅ, ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଚିତ୍ତିଭ୍ରମ କର, ଦାନବମାନେକୁ ଧରି ଚୁର୍ମାର କର। ଯେମାନେ ପକ୍ଷୀ ପରି ରାତିରେ ଉଡ଼ନ୍ତି କିମ୍ବା ଶତ୍ରୁ ହୋଇ ଯଜ୍ଞରେ ଅଂଶ ନେଇଛନ୍ତି, ସେମାନେକୁ ଦଣ୍ଡିତ କର।
ପ୍ର ଵର୍ତଯ ଦିଵୋ ଅଶ୍ମାନମିନ୍ଦ୍ର ସୋମଶିତଂ ମଘଵନ୍ସଂ ଶିଶାଧି । ପ୍ରାକ୍ତାଦପାକ୍ତାଦଧରାଦୁଦକ୍ତାଦଭି ଜହି ରକ୍ଷସଃ ପର୍ଵତେନ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ହେ ଦାନଶୀଳ, ସୋମରେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ହୋଇଥିବା ଆକାଶର ପଥର ଗଡ଼ିଦିଅ। ପୂର୍ବ, ପଶ୍ଚିମ, ତଳ, ଉପରୁ ଦାନବମାନେକୁ ପାହାଡ଼ ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କର।
ଏତ ଉ ତ୍ଯେ ପତଯନ୍ତି ଶ୍ଵଯାତଵ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଦିପ୍ସନ୍ତି ଦିପ୍ସଵୋଽଦାଭ୍ଯମ୍ । ଶିଶୀତେ ଶକ୍ରଃ ପିଶୁନେଭ୍ଯୋ ଵଧଂ ନୂନଂ ସୃଜଦଶନିଂ ଯାତୁମଦ୍ଭ୍ଯଃ
ଏହି ମାନେ କୁକୁର ଦାନ୍ତ ଭଳି ମୁହଁ ନେଇ, ଦୋଷହୀନଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି। ହେ ଶକ୍ର, ତୁମେ ଦୁଷ୍ଟମାନେ ଉପରେ ଅସ୍ତ୍ର ତୀକ୍ଷ୍ଣ କର, ଏବେ ଯାଦୁକରମାନେ ଉପରେ ତୁମର ବଜ୍ର ଛାଡ଼।
ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଯାତୂନାମଭଵତ୍ପରାଶରୋ ହଵିର୍ମଥୀନାମଭ୍ଯାଵିଵାସତାମ୍ । ଅଭୀଦୁ ଶକ୍ରଃ ପରଶୁର୍ଯଥା ଵନଂ ପାତ୍ରେଵ ଭିନ୍ଦନ୍ସତ ଏତି ରକ୍ଷସଃ
ପରାଶରଙ୍କ ପାଇଁ ଇନ୍ଦ୍ର ଯାଦୁକରମାନେଙ୍କ ନାଶକ ହେଲେ, ଯେଉଁମାନେ ହବି ହଲାଇ ଦୂରେଇ ଦେଉଛନ୍ତି। ଶକ୍ର ରାକ୍ଷସମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ, ଯେପରି ଏକ କୁହାଡ଼ି ଜଙ୍ଗଲ କାଟେ, କିମ୍ବା ଏକ ପାତ୍ର ଫାଟିଯାଏ, ସେପରି ସେ ରାକ୍ଷସମାନେ ଉପରେ ଚାଲିଗଲେ।
ଉଲୂକଯାତୁଂ ଶୁଶୁଲୂକଯାତୁଂ ଜହି ଶ୍ଵଯାତୁମୁତ କୋକଯାତୁମ୍ । ସୁପର୍ଣଯାତୁମୁତ ଗୃଧ୍ରଯାତୁଂ ଦୃଷଦେଵ ପ୍ର ମୃଣ ରକ୍ଷ ଇନ୍ଦ୍ର
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଉଲୁକ ଦାନବ, ଶୁଶୁଲୁକ ଦାନବ, କୁକୁରମୁଖ ଦାନବ, କୋକ ଦାନବ, ସୁପର୍ଣ୍ଣ ଦାନବ ଓ ଗୃଧ୍ର ଦାନବକୁ ନଶ୍ଟ କର। ପାଥର ଭଳି ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଧ୍ୱଂସ କର, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର।
ମା ନୋ ରକ୍ଷୋ ଅଭି ନଡ୍ଯାତୁମାଵତାମପୋଚ୍ଛତୁ ମିଥୁନା ଯା କିମୀଦିନା । ପୃଥିଵୀ ନଃ ପାର୍ଥିଵାତ୍ପାତ୍ଵଂହସୋଽନ୍ତରିକ୍ଷଂ ଦିଵ୍ଯାତ୍ପାତ୍ଵସ୍ମାନ୍
କୌଣସି ରାକ୍ଷସ, କିମ୍ବା ଯାଦୁକର, କିମ୍ବା ଦୁଷ୍ଟ ଦମ୍ପତି, କିମ୍ବା କୀଟ ଭଳି ଜଣେ, ଆମ ଉପରେ ଅଧିକାର କରିନପାରୁ। ପୃଥିବୀ ଆମକୁ ଭୂଲୋକର କ୍ଷତିରୁ ରକ୍ଷା କରୁ, ମଧ୍ୟାକାଶ ଓ ଦିଗନ୍ତ ଆମକୁ ଉପରୁ ଆସୁଥିବା ଅପାୟରୁ ରକ୍ଷା କରୁ।
ଇନ୍ଦ୍ର ଜହି ପୁମାଂସଂ ଯାତୁଧାନମୁତ ସ୍ତ୍ରିଯଂ ମାଯଯା ଶାଶଦାନାମ୍ । ଵିଗ୍ରୀଵାସୋ ମୂରଦେଵା ଋଦନ୍ତୁ ମା ତେ ଦୃଶନ୍ସୂର୍ଯମୁଚ୍ଚରନ୍ତମ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ପୁରୁଷ ଯାଦୁକର ଓ ମହିଳା ଯିଏ ଠକିବା ଦ୍ୱାରା କ୍ଷତି କରେ, ସେମାନେକୁ ନଶ୍ଟ କର। ଗଳା ମୋଡ଼ୁଥିବା, ମୂଳ ଖାଉଥିବା ଦାନବମାନେ ନଶ୍ଟ ହେଉନ୍ତୁ; ସେମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହେବାବେଳେ ତୁମକୁ ଦେଖିନପାରୁ।
ପ୍ରତି ଚକ୍ଷ୍ଵ ଵି ଚକ୍ଷ୍ଵେନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚ ସୋମ ଜାଗୃତମ୍ । ରକ୍ଷୋଭ୍ଯୋ ଵଧମସ୍ଯତମଶନିଂ ଯାତୁମଦ୍ଭ୍ଯଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ସୋମ, ଚାରିପଟେ ଦେଖ, ସଚେତନ ରୁହ। ରାକ୍ଷସମାନେ ଉପରେ ବିନାଶ ନମାଉ, ଯାଦୁକରମାନେ ଉପରେ ବଜ୍ର ପତାଉ।
ମା ଚିଦନ୍ଯଦ୍ଵି ଶଂସତ ସଖାଯୋ ମା ରିଷଣ୍ଯତ । ଇନ୍ଦ୍ରମିତ୍ସ୍ତୋତା ଵୃଷଣଂ ସଚା ସୁତେ ମୁହୁରୁକ୍ଥା ଚ ଶଂସତ
ହେ ବନ୍ଧୁମାନେ, ଅନ୍ୟ କିଛି କଥା କହନି, ଭୟ କରନି। ସୋମ ଚାପିବାବେଳେ କେବଳ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କୁ, ପ୍ରଶଂସା କର; ପୁନିପୁନି ଗୀତ ଗା।
ଅଵକ୍ରକ୍ଷିଣଂ ଵୃଷଭଂ ଯଥାଜୁରଂ ଗାଂ ନ ଚର୍ଷଣୀସହମ୍ । ଵିଦ୍ଵେଷଣଂ ସଂଵନନୋଭଯଂକରଂ ମଂହିଷ୍ଠମୁଭଯାଵିନମ୍
ସେ ଅବରୋଧ ନଥିବା ବୃଷଭ ଭଳି, ଲୋକମାନେ ଝେଲୁଥିବା ଗାଈ ଭଳି, ଦ୍ୱେଷ ଦୂର କରେ, ସମ୍ମିଳନ କରେ, ଦୁଇପଟେ ଲାଭ ଦେଇଥିବା, ସବୁଠାରୁ ବଡ଼, ଦୁଇପଟକୁ ଜିତିଥିବା।
ଯଚ୍ଚିଦ୍ଧି ତ୍ଵା ଜନା ଇମେ ନାନା ହଵନ୍ତ ଊତଯେ । ଅସ୍ମାକଂ ବ୍ରହ୍ମେଦମିନ୍ଦ୍ର ଭୂତୁ ତେଽହା ଵିଶ୍ଵା ଚ ଵର୍ଧନମ୍
ଏହି ଲୋକମାନେ ଯଦି ବିଭିନ୍ନ ଭାବରେ ତୁମକୁ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ଡାକୁଛନ୍ତି, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମର ଏହି ପ୍ରାର୍ଥନା ତୁମ ପାଇଁ ହେଉ; ଏହା ଆଜି ତୁମ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଉନ୍ନତି ଆଣୁ।
ଵି ତର୍ତୂର୍ଯନ୍ତେ ମଘଵନ୍ଵିପଶ୍ଚିତୋଽର୍ଯୋ ଵିପୋ ଜନାନାମ୍ । ଉପ କ୍ରମସ୍ଵ ପୁରୁରୂପମା ଭର ଵାଜଂ ନେଦିଷ୍ଠମୂତଯେ
ଯିଏ ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଦାନଶୀଳ, ସେ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରେ; ତୁମର ବିଭିନ୍ନ ରୂପ ନେଇ ଆମ ପାଖକୁ ଆସ, ଆମ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ସବୁଠାରୁ ନିକଟ ଲାଭ ଆଣ।
ମହେ ଚନ ତ୍ଵାମଦ୍ରିଵଃ ପରା ଶୁଲ୍କାଯ ଦେଯାମ୍ । ନ ସହସ୍ରାଯ ନାଯୁତାଯ ଵଜ୍ରିଵୋ ନ ଶତାଯ ଶତାମଘ
ହେ ପାହାଡ଼ ଭେଦିବାଳା, ବଡ଼ ଦାମ ଦେଲେ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଇପାରିବିନି; ହଜାର, ଦଶହଜାର, ବଜ୍ରଧାରୀ, କିମ୍ବା ଶତ, ଶତ ଉପହାର ଦେଲେ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।
ଵସ୍ଯାଁ ଇନ୍ଦ୍ରାସି ମେ ପିତୁରୁତ ଭ୍ରାତୁରଭୁଞ୍ଜତଃ । ମାତା ଚ ମେ ଛଦଯଥଃ ସମା ଵସୋ ଵସୁତ୍ଵନାଯ ରାଧସେ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ମୋ ପାଇଁ, ମୋ ବାପା ଓ ଭାଇଁ ଯେଉଁମାନେ ଭାଗ ନେଇଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଉପକାରୀ। ଧନ ଓ କୃପା ପାଇଁ, ମୋ ମାଆକୁ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ଆଶ୍ରୟ ଦେଇଥିଲ।
କ୍ଵେଯଥ କ୍ଵେଦସି ପୁରୁତ୍ରା ଚିଦ୍ଧି ତେ ମନଃ । ଅଲର୍ଷି ଯୁଧ୍ମ ଖଜକୃତ୍ପୁରଂଦର ପ୍ର ଗାଯତ୍ରା ଅଗାସିଷୁଃ
ତୁମେ କେଉଁଠି, କେଉଁଠି ରୁହୁଛ? ତୁମର ମନ ତ ସବୁଠାରେ ଅଛି। ହେ ଯୋଦ୍ଧା, କୋଟ ଭଙ୍ଗ କରୁଥିବା, ଗାୟତ୍ରୀ ସହ ଗୀତ ଗାଇ ଆଗକୁ ଯାଉଛ।
ପ୍ରାସ୍ମୈ ଗାଯତ୍ରମର୍ଚତ ଵାଵାତୁର୍ଯଃ ପୁରଂଦରଃ । ଯାଭିଃ କାଣ୍ଵସ୍ଯୋପ ବର୍ହିରାସଦଂ ଯାସଦ୍ଵଜ୍ରୀ ଭିନତ୍ପୁରଃ
ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଗାୟତ୍ରୀ ଗାଅ, ଦାନଶୀଳ, କୋଟ ଭଙ୍ଗ କରୁଥିବାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କର। ଯାହା ଦ୍ୱାରା କାଣ୍ବଙ୍କ ବେଦିକାକୁ ଆସିଥିଲେ, ବଜ୍ର ଧାରଣ କରି ସେଠାରେ ସହର ଭଙ୍ଗ କରିଥିଲେ।
ଯେ ତେ ସନ୍ତି ଦଶଗ୍ଵିନଃ ଶତିନୋ ଯେ ସହସ୍ରିଣଃ । ଅଶ୍ଵାସୋ ଯେ ତେ ଵୃଷଣୋ ରଘୁଦ୍ରୁଵସ୍ତେଭିର୍ନସ୍ତୂଯମା ଗହି
ତୁମର ଦଶ ଯୁଗାଳ, ଶତ ଯୁଗାଳ, ହଜାର ଯୁଗାଳ ଘୋଡ଼ାମାନେ, ସେମାନେ ତୁମର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ତ୍ୱରିତ। ଆମେ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛୁ, ସେମାନେ ସହିତ ଆମ ପାଖକୁ ଆସ।
ଆ ତ୍ଵଦ୍ଯ ସବର୍ଦୁଘାଂ ହୁଵେ ଗାଯତ୍ରଵେପସମ୍ । ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଧେନୁଂ ସୁଦୁଘାମନ୍ଯାମିଷମୁରୁଧାରାମରଂକୃତମ୍
ଆଜି ମୁଁ ତୁମକୁ ଡାଉଛି, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦୁଧରେ ପ୍ରଚୁର ଗାଈ ଭଳି, ଗାୟତ୍ରୀ ଛନ୍ଦ ପାଇଁ, ପ୍ରବାହମାନ ସୋମ ପାଇଁ। ମୁଁ ତୁମକୁ ଚାହୁଁଛି, ଭଲ ଦୁଧ ଦେଉଥିବା ଗାଈ ଭଳି, ପ୍ରଚୁର ପୋଷଣ ଓ ଅଧିକ ଦାନ ପାଇଁ।
ଯତ୍ତୁଦତ୍ସୂର ଏତଶଂ ଵଙ୍କୂ ଵାତସ୍ଯ ପର୍ଣିନା । ଵହତ୍କୁତ୍ସମାର୍ଜୁନେଯଂ ଶତକ୍ରତୁଃ ତ୍ସରଦ୍ଗନ୍ଧର୍ଵମସ୍ତୃତମ୍
ଯେତେବେଳେ ଦାନବ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଏତଶ, କିମ୍ବା ବାଙ୍କା, ପବନର ପତ୍ର ନେଇ, କୁତ୍ସ, ଅର୍ଜୁନ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ବହିନେଲେ, ଶତକ୍ରତୁ ଇନ୍ଦ୍ର ଗନ୍ଧର୍ବଙ୍କୁ ବିପଦରୁ ଉଦ୍ଧାର କଲେ।
ଯ ଋତେ ଚିଦଭିଶ୍ରିଷଃ ପୁରା ଜତ୍ରୁଭ୍ଯ ଆତୃଦଃ । ସଂଧାତା ସଂଧିଂ ମଘଵା ପୁରୂଵସୁରିଷ୍କର୍ତା ଵିହ୍ରୁତଂ ପୁନଃ
ଯିଏ ସହାୟତା ଛଡ଼ା ମଧ୍ୟ ପୁରୁଣା ଲୋକମାନେଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଯୋଡ଼ରେ କ୍ଷତିରୁ ରକ୍ଷା କଲେ, ସେ ଦାନଶୀଳ, ବହୁ ଧନର ମାଲିକ, ପୁଣିଥରେ ବିଚ୍ଛିନ୍ନକୁ ଏକତ୍ର କରିବେ।
ମା ଭୂମ ନିଷ୍ଟ୍ଯା ଇଵେନ୍ଦ୍ର ତ୍ଵଦରଣା ଇଵ । ଵନାନି ନ ପ୍ରଜହିତାନ୍ଯଦ୍ରିଵୋ ଦୁରୋଷାସୋ ଅମନ୍ମହି
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ କେବେ ତ୍ୟାଗିତ ଲୋକମାନେ ପରି, କିମ୍ବା ଆଶ୍ରୟ ନଥିବା ଲୋକମାନେ ପରି ହେବାକୁ ଦିଅନାହିଁ। ହେ ପରବଳବାନ, ଆମେ ତ୍ୟାଗିତ ଜଙ୍ଗଲ ପରି କିମ୍ବା ଆଶାହୀନ ପ୍ରଭାତ ପରି କେବେ ହେବାକୁ ଦିଅନାହିଁ।
ଅମନ୍ମହୀଦନାଶଵୋଽନୁଗ୍ରାସଶ୍ଚ ଵୃତ୍ରହନ୍ । ସକୃତ୍ସୁ ତେ ମହତା ଶୂର ରାଧସା ଅନୁ ସ୍ତୋମଂ ମୁଦୀମହି
ହେ ବୃତ୍ରନାଶକ, ଏଠାରେ ଆମେ କେବେ ଅଭାବ କିମ୍ବା ବିନାଶ ଦେଖିନାହିଁ। ତୁମର ବଡ଼ ଦାୟାରେ, ହେ ଶୂର, ଆମେ ପୁନିଥରେ ତୁମକୁ ଗୀତ ଦ୍ୱାରା ଖୁସି କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ।
ଯଦି ସ୍ତୋମଂ ମମ ଶ୍ରଵଦସ୍ମାକମିନ୍ଦ୍ରମିନ୍ଦଵଃ । ତିରଃ ପଵିତ୍ରଂ ସସୃଵାଂସ ଆଶଵୋ ମନ୍ଦନ୍ତୁ ତୁଗ୍ର୍ଯାଵୃଧଃ
ଯଦି ମୋର ଗୀତ ତୁମ ପାଖରେ ଶ୍ରବଣ ଯୋଗ୍ୟ ହୁଏ, ତେବେ ତୁମ ପାଇଁ ଶକ୍ତି ବଢ଼ାଇଥିବା ତୀବ୍ର ଧାରା, ପାନ ଶୁଧା କରି, ତୁମକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉ।
ଆ ତ୍ଵଦ୍ଯ ସଧସ୍ତୁତିଂ ଵାଵାତୁଃ ସଖ୍ଯୁରା ଗହି । ଉପସ୍ତୁତିର୍ମଘୋନାଂ ପ୍ର ତ୍ଵାଵତ୍ଵଧା ତେ ଵଶ୍ମି ସୁଷ୍ଟୁତିମ୍
ଆଜି ଏହି ସଭାରେ, ହେ ବନ୍ଧୁ, ତୁମେ ଆସ। ଦାନଶୀଳମାନଙ୍କର ଗୀତ ତୁମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚୁ। ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ଏହି ଉତ୍ତମ ସ୍ତୁତି ତିଆରି କରିଛି।