ଇନ୍ଦ୍ରାସୋମା ସମଘଶଂସମଭ୍ଯଘଂ ତପୁର୍ଯଯସ୍ତୁ ଚରୁରଗ୍ନିଵାଁ ଇଵ । ବ୍ରହ୍ମଦ୍ଵିଷେ କ୍ରଵ୍ଯାଦେ ଘୋରଚକ୍ଷସେ ଦ୍ଵେଷୋ ଧତ୍ତମନଵାଯଂ କିମୀଦିନେ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ସୋମ, ଯିଏ ଦୁଷ୍ଟ କଥା କହେ, ଯିଏ ଭୟଙ୍କର ଓ ଦାହକ ଅଗ୍ନି ପରି ଚଳିଥାଏ, ତାଙ୍କୁ ତୁମେ ଦ୍ୱେଷ କର। ଯିଏ ପୂଜାକୁ ଘୃଣା କରେ, ମାଂସ ଖାଏ, ଭୟଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ରଖେ, ଦୁଷ୍ଟ ଓ ନିୟମ ଭଙ୍ଗ କରେ, ତାଙ୍କୁ ତୁମେ ଘୃଣାର ଲକ୍ଷ୍ୟ କର।
ଇନ୍ଦ୍ରାସୋମା ଦୁଷ୍କୃତୋ ଵଵ୍ରେ ଅନ୍ତରନାରମ୍ଭଣେ ତମସି ପ୍ର ଵିଧ୍ଯତମ୍ । ଯଥା ନାତଃ ପୁନରେକଶ୍ଚନୋଦଯତ୍ତଦ୍ଵାମସ୍ତୁ ସହସେ ମନ୍ଯୁମଚ୍ଛଵଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ସୋମ, ଦୁଷ୍ଟମାନେଙ୍କୁ ତୁମେ ଗଭୀର ଅନ୍ଧକାର ଗର୍ତ୍ତରେ ଫିଙ୍ଗିଦିଅ, ଯେଉଁଠାରେ ସେମାନେ କେବେ ଉଠିପାରିବେ ନାହିଁ। ତୁମର କ୍ରୋଧ ଓ ଶକ୍ତି ଏହିପରି ହେଉ।
ଇନ୍ଦ୍ରାସୋମା ଵର୍ତଯତଂ ଦିଵୋ ଵଧଂ ସଂ ପୃଥିଵ୍ଯା ଅଘଶଂସାଯ ତର୍ହଣମ୍ । ଉତ୍ତକ୍ଷତଂ ସ୍ଵର୍ଯଂ ପର୍ଵତେଭ୍ଯୋ ଯେନ ରକ୍ଷୋ ଵାଵୃଧାନଂ ନିଜୂର୍ଵଥଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ସୋମ, ଦୁଷ୍ଟ କଥା କହୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଆକାଶର ବଜ୍ର ଓ ପୃଥିବୀର ନାଶ ଆଣ। ପାହାଡ଼ରୁ ଦିବ୍ୟ ଆଲୋକ ଉଠାଇ ଦିଅ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ବଡ଼ ଦାନବକୁ ନାଶ କରିଥିଲ।
ଇନ୍ଦ୍ରାସୋମା ଵର୍ତଯତଂ ଦିଵସ୍ପର୍ଯଗ୍ନିତପ୍ତେଭିର୍ଯୁଵମଶ୍ମହନ୍ମଭିଃ । ତପୁର୍ଵଧେଭିରଜରେଭିରତ୍ରିଣୋ ନି ପର୍ଶାନେ ଵିଧ୍ଯତଂ ଯନ୍ତୁ ନିସ୍ଵରମ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ସୋମ, ଆକାଶରୁ ପଥର ଝରାଇଦିଅ, ତୁମ ଅଗ୍ନିରେ ତାପିତ ଓ ପଥର ଭଙ୍ଗାଇବା ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା। ଅମର ଓ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ରରେ ଦୁଷ୍ଟମାନେଙ୍କୁ ମାରିଦିଅ, ସେମାନେ ଚିରକାଳ ପାଇଁ ନିରବ ହେଉ।
ଇନ୍ଦ୍ରାସୋମା ପରି ଵାଂ ଭୂତୁ ଵିଶ୍ଵତ ଇଯଂ ମତିଃ କକ୍ଷ୍ଯାଶ୍ଵେଵ ଵାଜିନା । ଯାଂ ଵାଂ ହୋତ୍ରାଂ ପରିହିନୋମି ମେଧଯେମା ବ୍ରହ୍ମାଣି ନୃପତୀଵ ଜିନ୍ଵତମ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ସୋମ, ମୋର ଏହି ପ୍ରାର୍ଥନା ତୁମକୁ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଘେରି ରଉ, ଯେପରି ଦୌଡ଼ରେ ଦ୍ରୁତ ଘୋଡ଼ା। ଯେ ହବି ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଉଛି, ତାହା ପ୍ରାପ୍ତ କର, ରାଜାଙ୍କ ପରି ମତି ଓ ପୁଣ୍ୟ ଦିଅ, ଏହି ସ୍ତୁତିକୁ ପୁରସ୍କୃତ କର।
ପ୍ରତି ସ୍ମରେଥାଂ ତୁଜଯଦ୍ଭିରେଵୈର୍ହତଂ ଦ୍ରୁହୋ ରକ୍ଷସୋ ଭଙ୍ଗୁରାଵତଃ । ଇନ୍ଦ୍ରାସୋମା ଦୁଷ୍କୃତେ ମା ସୁଗଂ ଭୂଦ୍ଯୋ ନଃ କଦା ଚିଦଭିଦାସତି ଦ୍ରୁହା
ତୁମେ ବିଜୟୀ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଦୁଷ୍ଟ, ଦାନବ ଓ ଭଙ୍ଗାଇଦେବା ଲୋକଙ୍କୁ ମାରିଦିଅ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ସୋମ, ଦୁଷ୍ଟମାନେ କେବେ ଆମ ପାଇଁ ସହଜ ପଥ ନ ପାଉନ୍ତୁ, ସେମାନେ କେବେ ଆମକୁ କ୍ଷତି କରିପାରିବେ ନାହିଁ।
ଯୋ ମା ପାକେନ ମନସା ଚରନ୍ତମଭିଚଷ୍ଟେ ଅନୃତେଭିର୍ଵଚୋଭିଃ । ଆପ ଇଵ କାଶିନା ସଂଗୃଭୀତା ଅସନ୍ନସ୍ତ୍ଵାସତ ଇନ୍ଦ୍ର ଵକ୍ତା
ଯିଏ ମୋତେ ଦୁଷ୍ଟ ମନରେ ଦେଖେ କିମ୍ବା ମିଥ୍ୟା କଥା କହେ, ଯେପରି ଝାଲିରେ ପାଣି ଧରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରେ, ସେ ଅନ୍ତେ ରୁହିଯାଉ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସେ ମୁଖ ହୀନ ହେଉ।
ଯେ ପାକଶଂସଂ ଵିହରନ୍ତ ଏଵୈର୍ଯେ ଵା ଭଦ୍ରଂ ଦୂଷଯନ୍ତି ସ୍ଵଧାଭିଃ । ଅହଯେ ଵା ତାନ୍ପ୍ରଦଦାତୁ ସୋମ ଆ ଵା ଦଧାତୁ ନିରୃତେରୁପସ୍ଥେ
ଯେମାନେ ଦୁଷ୍ଟ କଥାରେ ଆନନ୍ଦ ପାଆନ୍ତି କିମ୍ବା ନିଜ ସ୍ୱଭାବରେ ଭଲକୁ ଖରାପ କରନ୍ତି, ସେମାନେକୁ ସୋମ ସାପର ହାତକୁ ଦେଉନ୍ତୁ କିମ୍ବା ନାଶର କୋଳରେ ପକାଇଦିଅନ୍ତୁ।
ଯୋ ନୋ ରସଂ ଦିପ୍ସତି ପିତ୍ଵୋ ଅଗ୍ନେ ଯୋ ଅଶ୍ଵାନାଂ ଯୋ ଗଵାଂ ଯସ୍ତନୂନାମ୍ । ରିପୁ ସ୍ତେନ ସ୍ତେଯକୃଦ୍ଦଭ୍ରମେତୁ ନି ଷ ହୀଯତାଂ ତନ୍ଵା ତନା ଚ
ହେ ଅଗ୍ନି, ଯିଏ ଆମ ରସ, ପାନୀୟ, ଘୋଡ଼ା, ଗାଈ କିମ୍ବା ଲୋକମାନେଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରିବାକୁ ଚାହେ, ସେ ଶତ୍ରୁ, ଚୋର କିମ୍ବା ଦୁଷ୍ଟ ଯିଏ ହେଉ, ସେ ଶରୀର ଓ ସନ୍ତାନରେ ନଶ୍ଟ ହେଉ।
ପରଃ ସୋ ଅସ୍ତୁ ତନ୍ଵା ତନା ଚ ତିସ୍ରଃ ପୃଥିଵୀରଧୋ ଅସ୍ତୁ ଵିଶ୍ଵାଃ । ପ୍ରତି ଶୁଷ୍ଯତୁ ଯଶୋ ଅସ୍ଯ ଦେଵା ଯୋ ନୋ ଦିଵା ଦିପ୍ସତି ଯଶ୍ଚ ନକ୍ତମ୍
ସେ ଦୂରେ ଚାଲିଯାଉ, ତାଙ୍କର ଶରୀର ଓ ସନ୍ତାନ ଦୂର ହେଉ, ସମସ୍ତ ତିନୋଟି ପୃଥିବୀ ତଳେ ତାଙ୍କୁ ଫେଲାଯିଅ। ଦେବତାମାନେ, ଯିଏ ଦିନ କିମ୍ବା ରାତିରେ ଆମକୁ କ୍ଷତି କରିବାକୁ ଚାହେ, ତାଙ୍କର କୀର୍ତ୍ତି ଶୁଷ୍କ ହେଉ।
ସୁଵିଜ୍ଞାନଂ ଚିକିତୁଷେ ଜନାଯ ସଚ୍ଚାସଚ୍ଚ ଵଚସୀ ପସ୍ପୃଧାତେ । ତଯୋର୍ଯତ୍ସତ୍ଯଂ ଯତରଦୃଜୀଯସ୍ତଦିତ୍ସୋମୋଽଵତି ହନ୍ତ୍ଯାସତ୍
ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଲୋକ ପାଇଁ ସତ୍ୟ ଓ ମିଥ୍ୟାର ଭେଦ ସ୍ପଷ୍ଟ। ଯେଉଁ ଦୁଇଟି କଥା ମଧ୍ୟରୁ ଏକଟି ସତ୍ୟ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସୋମ ତାହାକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି ଓ ମିଥ୍ୟାକୁ ନାଶ କରନ୍ତି।
ନ ଵା ଉ ସୋମୋ ଵୃଜିନଂ ହିନୋତି ନ କ୍ଷତ୍ରିଯଂ ମିଥୁଯା ଧାରଯନ୍ତମ୍ । ହନ୍ତି ରକ୍ଷୋ ହନ୍ତ୍ଯାସଦ୍ଵଦନ୍ତମୁଭାଵିନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ପ୍ରସିତୌ ଶଯାତେ
ସୋମ କେବେ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ କିମ୍ବା ନ୍ୟାୟବାନ୍ ଯୋଦ୍ଧାକୁ କ୍ଷତି କରନ୍ତି ନାହିଁ। ସେ ଦାନବ ଓ ମିଥ୍ୟାବାଦୀକୁ ନାଶ କରନ୍ତି, ଦୁଇଏ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶକ୍ତି ତଳେ ପଡ଼ି ରହନ୍ତି।
ଯଦି ଵାହମନୃତଦେଵ ଆସ ମୋଘଂ ଵା ଦେଵାଁ ଅପ୍ଯୂହେ ଅଗ୍ନେ । କିମସ୍ମଭ୍ଯଂ ଜାତଵେଦୋ ହୃଣୀଷେ ଦ୍ରୋଘଵାଚସ୍ତେ ନିରୃଥଂ ସଚନ୍ତାମ୍
ଯଦି ମୁଁ ମିଥ୍ୟା ଦେବତା ହେଉଛି କିମ୍ବା ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ହେଉଛି, ହେ ଦେବତାମାନେ, ତଥାପି, ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଆମ ପାଇଁ କ’ଣ ଧରିଛ? ଯେମାନେ ଠକା କଥା କହନ୍ତି, ସେମାନେ ନାଶ ସହିତ ଏକତ୍ର ହେଉନ୍ତୁ।
ଅଦ୍ଯା ମୁରୀଯ ଯଦି ଯାତୁଧାନୋ ଅସ୍ମି ଯଦି ଵାଯୁସ୍ତତପ ପୂରୁଷସ୍ଯ । ଅଧା ସ ଵୀରୈର୍ଦଶଭିର୍ଵି ଯୂଯା ଯୋ ମା ମୋଘଂ ଯାତୁଧାନେତ୍ଯାହ
ଯଦି ଆଜି ମୁଁ ଯାତୁଧାନ ହେଉଛି କିମ୍ବା କାହାକୁ କ୍ଷତି କରିଛି, ତେବେ ଯିଏ ମୋତେ ମିଥ୍ୟା ଯାତୁଧାନ ବୋଲି କହେ, ସେ ଦଶଜଣ ସାଥୀଠାରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହେଉ।
ଯୋ ମାଯାତୁଂ ଯାତୁଧାନେତ୍ଯାହ ଯୋ ଵା ରକ୍ଷାଃ ଶୁଚିରସ୍ମୀତ୍ଯାହ । ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ତଂ ହନ୍ତୁ ମହତା ଵଧେନ ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ଜନ୍ତୋରଧମସ୍ପଦୀଷ୍ଟ
ଯିଏ ମୋତେ ଯାତୁଧାନ ବୋଲି କହେ କିମ୍ବା ଦାନବ ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ 'ମୁଁ ପବିତ୍ର' ବୋଲି କହେ, ତାକୁ ଇନ୍ଦ୍ର ବଡ଼ ଆଘାତରେ ମାରନ୍ତୁ, ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ନିମ୍ନ ସ୍ଥାନରେ ପଡ଼ି ରହୁ।
ପ୍ର ଯା ଜିଗାତି ଖର୍ଗଲେଵ ନକ୍ତମପ ଦ୍ରୁହା ତନ୍ଵଂ ଗୂହମାନା । ଵଵ୍ରାଁ ଅନନ୍ତାଁ ଅଵ ସା ପଦୀଷ୍ଟ ଗ୍ରାଵାଣୋ ଘ୍ନନ୍ତୁ ରକ୍ଷସ ଉପବ୍ଦୈଃ
ଯିଏ ରାତିରେ ଖରଗୋଶ ପରି ଚୁପଚାପ ଚଳେ, ଦୁଷ୍ଟତାରେ ନିଜ ଦେହ ଲୁଚାଏ, ସେ ଅନନ୍ତ ଗର୍ତ୍ତରେ ପଡ଼ିଯାଉ, ପଥର ଦ୍ୱାରା ଦାନବକୁ ଆଘାତ କର।
ଵି ତିଷ୍ଠଧ୍ଵଂ ମରୁତୋ ଵିକ୍ଷ୍ଵିଚ୍ଛତ ଗୃଭାଯତ ରକ୍ଷସଃ ସଂ ପିନଷ୍ଟନ । ଵଯୋ ଯେ ଭୂତ୍ଵୀ ପତଯନ୍ତି ନକ୍ତଭିର୍ଯେ ଵା ରିପୋ ଦଧିରେ ଦେଵେ ଅଧ୍ଵରେ
ମାରୁତମାନେ, ଉଠିଯାଅ, ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଚିତ୍ତିଭ୍ରମ କର, ଦାନବମାନେକୁ ଧରି ଚୁର୍ମାର କର। ଯେମାନେ ପକ୍ଷୀ ପରି ରାତିରେ ଉଡ଼ନ୍ତି କିମ୍ବା ଶତ୍ରୁ ହୋଇ ଯଜ୍ଞରେ ଅଂଶ ନେଇଛନ୍ତି, ସେମାନେକୁ ଦଣ୍ଡିତ କର।
ପ୍ର ଵର୍ତଯ ଦିଵୋ ଅଶ୍ମାନମିନ୍ଦ୍ର ସୋମଶିତଂ ମଘଵନ୍ସଂ ଶିଶାଧି । ପ୍ରାକ୍ତାଦପାକ୍ତାଦଧରାଦୁଦକ୍ତାଦଭି ଜହି ରକ୍ଷସଃ ପର୍ଵତେନ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ହେ ଦାନଶୀଳ, ସୋମରେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ହୋଇଥିବା ଆକାଶର ପଥର ଗଡ଼ିଦିଅ। ପୂର୍ବ, ପଶ୍ଚିମ, ତଳ, ଉପରୁ ଦାନବମାନେକୁ ପାହାଡ଼ ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କର।
ଏତ ଉ ତ୍ଯେ ପତଯନ୍ତି ଶ୍ଵଯାତଵ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଦିପ୍ସନ୍ତି ଦିପ୍ସଵୋଽଦାଭ୍ଯମ୍ । ଶିଶୀତେ ଶକ୍ରଃ ପିଶୁନେଭ୍ଯୋ ଵଧଂ ନୂନଂ ସୃଜଦଶନିଂ ଯାତୁମଦ୍ଭ୍ଯଃ
ଏହି ମାନେ କୁକୁର ଦାନ୍ତ ଭଳି ମୁହଁ ନେଇ, ଦୋଷହୀନଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି। ହେ ଶକ୍ର, ତୁମେ ଦୁଷ୍ଟମାନେ ଉପରେ ଅସ୍ତ୍ର ତୀକ୍ଷ୍ଣ କର, ଏବେ ଯାଦୁକରମାନେ ଉପରେ ତୁମର ବଜ୍ର ଛାଡ଼।
ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଯାତୂନାମଭଵତ୍ପରାଶରୋ ହଵିର୍ମଥୀନାମଭ୍ଯାଵିଵାସତାମ୍ । ଅଭୀଦୁ ଶକ୍ରଃ ପରଶୁର୍ଯଥା ଵନଂ ପାତ୍ରେଵ ଭିନ୍ଦନ୍ସତ ଏତି ରକ୍ଷସଃ
ପରାଶରଙ୍କ ପାଇଁ ଇନ୍ଦ୍ର ଯାଦୁକରମାନେଙ୍କ ନାଶକ ହେଲେ, ଯେଉଁମାନେ ହବି ହଲାଇ ଦୂରେଇ ଦେଉଛନ୍ତି। ଶକ୍ର ରାକ୍ଷସମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ, ଯେପରି ଏକ କୁହାଡ଼ି ଜଙ୍ଗଲ କାଟେ, କିମ୍ବା ଏକ ପାତ୍ର ଫାଟିଯାଏ, ସେପରି ସେ ରାକ୍ଷସମାନେ ଉପରେ ଚାଲିଗଲେ।
ଉଲୂକଯାତୁଂ ଶୁଶୁଲୂକଯାତୁଂ ଜହି ଶ୍ଵଯାତୁମୁତ କୋକଯାତୁମ୍ । ସୁପର୍ଣଯାତୁମୁତ ଗୃଧ୍ରଯାତୁଂ ଦୃଷଦେଵ ପ୍ର ମୃଣ ରକ୍ଷ ଇନ୍ଦ୍ର
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଉଲୁକ ଦାନବ, ଶୁଶୁଲୁକ ଦାନବ, କୁକୁରମୁଖ ଦାନବ, କୋକ ଦାନବ, ସୁପର୍ଣ୍ଣ ଦାନବ ଓ ଗୃଧ୍ର ଦାନବକୁ ନଶ୍ଟ କର। ପାଥର ଭଳି ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଧ୍ୱଂସ କର, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର।
ମା ନୋ ରକ୍ଷୋ ଅଭି ନଡ୍ଯାତୁମାଵତାମପୋଚ୍ଛତୁ ମିଥୁନା ଯା କିମୀଦିନା । ପୃଥିଵୀ ନଃ ପାର୍ଥିଵାତ୍ପାତ୍ଵଂହସୋଽନ୍ତରିକ୍ଷଂ ଦିଵ୍ଯାତ୍ପାତ୍ଵସ୍ମାନ୍
କୌଣସି ରାକ୍ଷସ, କିମ୍ବା ଯାଦୁକର, କିମ୍ବା ଦୁଷ୍ଟ ଦମ୍ପତି, କିମ୍ବା କୀଟ ଭଳି ଜଣେ, ଆମ ଉପରେ ଅଧିକାର କରିନପାରୁ। ପୃଥିବୀ ଆମକୁ ଭୂଲୋକର କ୍ଷତିରୁ ରକ୍ଷା କରୁ, ମଧ୍ୟାକାଶ ଓ ଦିଗନ୍ତ ଆମକୁ ଉପରୁ ଆସୁଥିବା ଅପାୟରୁ ରକ୍ଷା କରୁ।
ଇନ୍ଦ୍ର ଜହି ପୁମାଂସଂ ଯାତୁଧାନମୁତ ସ୍ତ୍ରିଯଂ ମାଯଯା ଶାଶଦାନାମ୍ । ଵିଗ୍ରୀଵାସୋ ମୂରଦେଵା ଋଦନ୍ତୁ ମା ତେ ଦୃଶନ୍ସୂର୍ଯମୁଚ୍ଚରନ୍ତମ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ପୁରୁଷ ଯାଦୁକର ଓ ମହିଳା ଯିଏ ଠକିବା ଦ୍ୱାରା କ୍ଷତି କରେ, ସେମାନେକୁ ନଶ୍ଟ କର। ଗଳା ମୋଡ଼ୁଥିବା, ମୂଳ ଖାଉଥିବା ଦାନବମାନେ ନଶ୍ଟ ହେଉନ୍ତୁ; ସେମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହେବାବେଳେ ତୁମକୁ ଦେଖିନପାରୁ।
ପ୍ରତି ଚକ୍ଷ୍ଵ ଵି ଚକ୍ଷ୍ଵେନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚ ସୋମ ଜାଗୃତମ୍ । ରକ୍ଷୋଭ୍ଯୋ ଵଧମସ୍ଯତମଶନିଂ ଯାତୁମଦ୍ଭ୍ଯଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ସୋମ, ଚାରିପଟେ ଦେଖ, ସଚେତନ ରୁହ। ରାକ୍ଷସମାନେ ଉପରେ ବିନାଶ ନମାଉ, ଯାଦୁକରମାନେ ଉପରେ ବଜ୍ର ପତାଉ।
ମା ଚିଦନ୍ଯଦ୍ଵି ଶଂସତ ସଖାଯୋ ମା ରିଷଣ୍ଯତ । ଇନ୍ଦ୍ରମିତ୍ସ୍ତୋତା ଵୃଷଣଂ ସଚା ସୁତେ ମୁହୁରୁକ୍ଥା ଚ ଶଂସତ
ହେ ବନ୍ଧୁମାନେ, ଅନ୍ୟ କିଛି କଥା କହନି, ଭୟ କରନି। ସୋମ ଚାପିବାବେଳେ କେବଳ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କୁ, ପ୍ରଶଂସା କର; ପୁନିପୁନି ଗୀତ ଗା।
ଅଵକ୍ରକ୍ଷିଣଂ ଵୃଷଭଂ ଯଥାଜୁରଂ ଗାଂ ନ ଚର୍ଷଣୀସହମ୍ । ଵିଦ୍ଵେଷଣଂ ସଂଵନନୋଭଯଂକରଂ ମଂହିଷ୍ଠମୁଭଯାଵିନମ୍
ସେ ଅବରୋଧ ନଥିବା ବୃଷଭ ଭଳି, ଲୋକମାନେ ଝେଲୁଥିବା ଗାଈ ଭଳି, ଦ୍ୱେଷ ଦୂର କରେ, ସମ୍ମିଳନ କରେ, ଦୁଇପଟେ ଲାଭ ଦେଇଥିବା, ସବୁଠାରୁ ବଡ଼, ଦୁଇପଟକୁ ଜିତିଥିବା।
ଯଚ୍ଚିଦ୍ଧି ତ୍ଵା ଜନା ଇମେ ନାନା ହଵନ୍ତ ଊତଯେ । ଅସ୍ମାକଂ ବ୍ରହ୍ମେଦମିନ୍ଦ୍ର ଭୂତୁ ତେଽହା ଵିଶ୍ଵା ଚ ଵର୍ଧନମ୍
ଏହି ଲୋକମାନେ ଯଦି ବିଭିନ୍ନ ଭାବରେ ତୁମକୁ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ଡାକୁଛନ୍ତି, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମର ଏହି ପ୍ରାର୍ଥନା ତୁମ ପାଇଁ ହେଉ; ଏହା ଆଜି ତୁମ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଉନ୍ନତି ଆଣୁ।
ଵି ତର୍ତୂର୍ଯନ୍ତେ ମଘଵନ୍ଵିପଶ୍ଚିତୋଽର୍ଯୋ ଵିପୋ ଜନାନାମ୍ । ଉପ କ୍ରମସ୍ଵ ପୁରୁରୂପମା ଭର ଵାଜଂ ନେଦିଷ୍ଠମୂତଯେ
ଯିଏ ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଦାନଶୀଳ, ସେ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରେ; ତୁମର ବିଭିନ୍ନ ରୂପ ନେଇ ଆମ ପାଖକୁ ଆସ, ଆମ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ସବୁଠାରୁ ନିକଟ ଲାଭ ଆଣ।
ମହେ ଚନ ତ୍ଵାମଦ୍ରିଵଃ ପରା ଶୁଲ୍କାଯ ଦେଯାମ୍ । ନ ସହସ୍ରାଯ ନାଯୁତାଯ ଵଜ୍ରିଵୋ ନ ଶତାଯ ଶତାମଘ
ହେ ପାହାଡ଼ ଭେଦିବାଳା, ବଡ଼ ଦାମ ଦେଲେ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଇପାରିବିନି; ହଜାର, ଦଶହଜାର, ବଜ୍ରଧାରୀ, କିମ୍ବା ଶତ, ଶତ ଉପହାର ଦେଲେ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।
ଵସ୍ଯାଁ ଇନ୍ଦ୍ରାସି ମେ ପିତୁରୁତ ଭ୍ରାତୁରଭୁଞ୍ଜତଃ । ମାତା ଚ ମେ ଛଦଯଥଃ ସମା ଵସୋ ଵସୁତ୍ଵନାଯ ରାଧସେ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ମୋ ପାଇଁ, ମୋ ବାପା ଓ ଭାଇଁ ଯେଉଁମାନେ ଭାଗ ନେଇଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଉପକାରୀ। ଧନ ଓ କୃପା ପାଇଁ, ମୋ ମାଆକୁ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ଆଶ୍ରୟ ଦେଇଥିଲ।