ଦିଵ୍ଯା ଆପୋ ଅଭି ଯଦେନମାଯନ୍ଦୃତିଂ ନ ଶୁଷ୍କଂ ସରସୀ ଶଯାନମ୍ । ଗଵାମହ ନ ମାଯୁର୍ଵତ୍ସିନୀନାଂ ମଣ୍ଡୂକାନାଂ ଵଗ୍ନୁରତ୍ରା ସମେତି
ଦିବ୍ୟ ଜଳ ଯେତେବେଳେ ଶୁଖିଲା ପୋଖରୀ ଉପରେ ପଡ଼ିଲା, ବେଙ୍ଗମାନେ ଗାଈ ଓ ଛୁଆଁ ପରି ଏକଠା ହେଲେ।
ଯଦୀମେନାଁ ଉଶତୋ ଅଭ୍ଯଵର୍ଷୀତ୍ତୃଷ୍ଯାଵତଃ ପ୍ରାଵୃଷ୍ଯାଗତାଯାମ୍ । ଅଖ୍ଖଲୀକୃତ୍ଯା ପିତରଂ ନ ପୁତ୍ରୋ ଅନ୍ଯୋ ଅନ୍ଯମୁପ ଵଦନ୍ତମେତି
ଯେତେବେଳେ ପ୍ରବଳ ବର୍ଷା ପଡ଼ିଲା, ତିଆରି ଓ ବର୍ଷା ଆସିବାକୁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିବା ବେଙ୍ଗମାନେ, ପୁଅ ବାପାକୁ ଡାକିବା ପରି, ଏକ ଅନ୍ୟକୁ କଥା କହିବାକୁ ଯାଏ।
ଅନ୍ଯୋ ଅନ୍ଯମନୁ ଗୃଭ୍ଣାତ୍ଯେନୋରପାଂ ପ୍ରସର୍ଗେ ଯଦମନ୍ଦିଷାତାମ୍ । ମଣ୍ଡୂକୋ ଯଦଭିଵୃଷ୍ଟଃ କନିଷ୍କନ୍ପୃଶ୍ନିଃ ସମ୍ପୃଙ୍କ୍ତେ ହରିତେନ ଵାଚମ୍
ଯେତେବେଳେ ପାଣି ବଢ଼ିଯାଏ ଏବଂ ସେମାନେ ତୃପ୍ତି ହୋଇନାହାନ୍ତି, ଗୋଟିଏ ବେଙ୍ଗ ଅନ୍ୟ ବେଙ୍ଗକୁ ଧରେ। ବେଙ୍ଗ ଭିଜିଯିବା ପରେ, ଚିଟିକା ବେଙ୍ଗ ହରିତ ବେଙ୍ଗ ସହିତ ମିଶି ଗଳା ମିଳାଏ।
ଯଦେଷାମନ୍ଯୋ ଅନ୍ଯସ୍ଯ ଵାଚଂ ଶାକ୍ତସ୍ଯେଵ ଵଦତି ଶିକ୍ଷମାଣଃ । ସର୍ଵଂ ତଦେଷାଂ ସମୃଧେଵ ପର୍ଵ ଯତ୍ସୁଵାଚୋ ଵଦଥନାଧ୍ଯପ୍ସୁ
ଯେତେବେଳେ ଗୋଟିଏ ବେଙ୍ଗ ଅନ୍ୟ ବେଙ୍ଗର ଗଳା ଅନୁକରଣ କରେ, ଶିକ୍ଷାର୍ଥୀ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଶିଖିବା ପରି, ସେମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ କଥା ଏକତାରେ ଲାଗେ, ଯେଉଁପରି ସେମାନେ ପାଣିରେ ମିଠା ଶବ୍ଦ କହୁଛନ୍ତି।
ଗୋମାଯୁରେକୋ ଅଜମାଯୁରେକଃ ପୃଶ୍ନିରେକୋ ହରିତ ଏକ ଏଷାମ୍ । ସମାନଂ ନାମ ବିଭ୍ରତୋ ଵିରୂପାଃ ପୁରୁତ୍ରା ଵାଚଂ ପିପିଶୁର୍ଵଦନ୍ତଃ
ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଗୋଟିଏ ଭୂରା, ଗୋଟିଏ କଳା, ଗୋଟିଏ ଚିଟିକା, ଗୋଟିଏ ହରିତ। ସମାନ ନାମ ଧାରଣ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ ବିଭିନ୍ନ ରୂପରେ ରହି, ସବୁଠାରେ ଏକାଠି ଗଳା ମିଳାଏ।
ବ୍ରାହ୍ମଣାସୋ ଅତିରାତ୍ରେ ନ ସୋମେ ସରୋ ନ ପୂର୍ଣମଭିତୋ ଵଦନ୍ତଃ । ସଂଵତ୍ସରସ୍ଯ ତଦହଃ ପରି ଷ୍ଠ ଯନ୍ମଣ୍ଡୂକାଃ ପ୍ରାଵୃଷୀଣଂ ବଭୂଵ
ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଯେପରି ଶୋମ ଯଜ୍ଞରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ପୋଖରୀ ଚାରିପାଖରେ କଥା କହନ୍ତି, ସେପରି ବର୍ଷ ପରେ ଏହି ଦିନରେ ବେଙ୍ଗମାନେ ବର୍ଷା ଡାକିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ବ୍ରାହ୍ମଣାସଃ ସୋମିନୋ ଵାଚମକ୍ରତ ବ୍ରହ୍ମ କୃଣ୍ଵନ୍ତଃ ପରିଵତ୍ସରୀଣମ୍ । ଅଧ୍ଵର୍ଯଵୋ ଘର୍ମିଣଃ ସିଷ୍ଵିଦାନା ଆଵିର୍ଭଵନ୍ତି ଗୁହ୍ଯା ନ କେ ଚିତ୍
ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଶୋମ ପିବାକୁ, ସମ୍ବର୍ଷ ଧରି ପୂଜା କରି କଥା କହିଛନ୍ତି। ଯଜ୍ଞକାରୀ, ଅଗ୍ନିରେ ତାପିତ, କେହି ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ, କେହି ଲୁଚି ରହିଲେ।
ଦେଵହିତିଂ ଜୁଗୁପୁର୍ଦ୍ଵାଦଶସ୍ଯ ଋତୁଂ ନରୋ ନ ପ୍ର ମିନନ୍ତ୍ଯେତେ । ସଂଵତ୍ସରେ ପ୍ରାଵୃଷ୍ଯାଗତାଯାଂ ତପ୍ତା ଘର୍ମା ଅଶ୍ନୁଵତେ ଵିସର୍ଗମ୍
ସେମାନେ ଦେବତାଙ୍କ ନିୟମକୁ ରକ୍ଷା କଲେ, ଦ୍ୱାଦଶ ଋତୁକୁ ଅବହେଳା କଲେନି। ବର୍ଷ ପରେ ବର୍ଷା ଆସିଲେ, ତାପିତମାନେ ମୁକ୍ତି ଲାଗି ପାଇଲେ।
ଗୋମାଯୁରଦାଦଜମାଯୁରଦାତ୍ପୃଶ୍ନିରଦାଦ୍ଧରିତୋ ନୋ ଵସୂନି । ଗଵାଂ ମଣ୍ଡୂକା ଦଦତଃ ଶତାନି ସହସ୍ରସାଵେ ପ୍ର ତିରନ୍ତ ଆଯୁଃ
ଭୂରା ଦେଲେ, କଳା ଦେଲେ, ଚିଟିକା ଦେଲେ, ହରିତ ଆମକୁ ଧନ ଦେଲେ। ବେଙ୍ଗମାନେ ଗାଈ ପରି ଶତ ଶତ, ହଜାର ହଜାର ଦେଇ, ଆମ ଆୟୁଷ୍ୟ ବଢ଼ାନ୍ତି।
ଇନ୍ଦ୍ରାସୋମା ତପତଂ ରକ୍ଷ ଉବ୍ଜତଂ ନ୍ଯର୍ପଯତଂ ଵୃଷଣା ତମୋଵୃଧଃ । ପରା ଶୃଣୀତମଚିତୋ ନ୍ଯୋଷତଂ ହତଂ ନୁଦେଥାଂ ନି ଶିଶୀତମତ୍ରିଣଃ
ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ସୋମ, ରକ୍ଷସକୁ ଦହା, ଦୂରେ ହଟା, ତଳେ ପକେଇଦିଅ, ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯେ ଅନ୍ଧକାର ବଢ଼ାଅ। ଆମ ଆବାଜ ଶୁଣ, ତାକୁ ଦୂରେ ହଟା, ମାର, ଦୂରେ ନେଇଯାଅ, ଶୀତଳ କର, ଅତ୍ରିଙ୍କ ପୁଅମାନେ।
ଇନ୍ଦ୍ରାସୋମା ସମଘଶଂସମଭ୍ଯଘଂ ତପୁର୍ଯଯସ୍ତୁ ଚରୁରଗ୍ନିଵାଁ ଇଵ । ବ୍ରହ୍ମଦ୍ଵିଷେ କ୍ରଵ୍ଯାଦେ ଘୋରଚକ୍ଷସେ ଦ୍ଵେଷୋ ଧତ୍ତମନଵାଯଂ କିମୀଦିନେ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ସୋମ, ଯିଏ ଦୁଷ୍ଟ କଥା କହେ, ଯିଏ ଭୟଙ୍କର ଓ ଦାହକ ଅଗ୍ନି ପରି ଚଳିଥାଏ, ତାଙ୍କୁ ତୁମେ ଦ୍ୱେଷ କର। ଯିଏ ପୂଜାକୁ ଘୃଣା କରେ, ମାଂସ ଖାଏ, ଭୟଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ରଖେ, ଦୁଷ୍ଟ ଓ ନିୟମ ଭଙ୍ଗ କରେ, ତାଙ୍କୁ ତୁମେ ଘୃଣାର ଲକ୍ଷ୍ୟ କର।
ଇନ୍ଦ୍ରାସୋମା ଦୁଷ୍କୃତୋ ଵଵ୍ରେ ଅନ୍ତରନାରମ୍ଭଣେ ତମସି ପ୍ର ଵିଧ୍ଯତମ୍ । ଯଥା ନାତଃ ପୁନରେକଶ୍ଚନୋଦଯତ୍ତଦ୍ଵାମସ୍ତୁ ସହସେ ମନ୍ଯୁମଚ୍ଛଵଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ସୋମ, ଦୁଷ୍ଟମାନେଙ୍କୁ ତୁମେ ଗଭୀର ଅନ୍ଧକାର ଗର୍ତ୍ତରେ ଫିଙ୍ଗିଦିଅ, ଯେଉଁଠାରେ ସେମାନେ କେବେ ଉଠିପାରିବେ ନାହିଁ। ତୁମର କ୍ରୋଧ ଓ ଶକ୍ତି ଏହିପରି ହେଉ।
ଇନ୍ଦ୍ରାସୋମା ଵର୍ତଯତଂ ଦିଵୋ ଵଧଂ ସଂ ପୃଥିଵ୍ଯା ଅଘଶଂସାଯ ତର୍ହଣମ୍ । ଉତ୍ତକ୍ଷତଂ ସ୍ଵର୍ଯଂ ପର୍ଵତେଭ୍ଯୋ ଯେନ ରକ୍ଷୋ ଵାଵୃଧାନଂ ନିଜୂର୍ଵଥଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ସୋମ, ଦୁଷ୍ଟ କଥା କହୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଆକାଶର ବଜ୍ର ଓ ପୃଥିବୀର ନାଶ ଆଣ। ପାହାଡ଼ରୁ ଦିବ୍ୟ ଆଲୋକ ଉଠାଇ ଦିଅ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ବଡ଼ ଦାନବକୁ ନାଶ କରିଥିଲ।
ଇନ୍ଦ୍ରାସୋମା ଵର୍ତଯତଂ ଦିଵସ୍ପର୍ଯଗ୍ନିତପ୍ତେଭିର୍ଯୁଵମଶ୍ମହନ୍ମଭିଃ । ତପୁର୍ଵଧେଭିରଜରେଭିରତ୍ରିଣୋ ନି ପର୍ଶାନେ ଵିଧ୍ଯତଂ ଯନ୍ତୁ ନିସ୍ଵରମ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ସୋମ, ଆକାଶରୁ ପଥର ଝରାଇଦିଅ, ତୁମ ଅଗ୍ନିରେ ତାପିତ ଓ ପଥର ଭଙ୍ଗାଇବା ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା। ଅମର ଓ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ରରେ ଦୁଷ୍ଟମାନେଙ୍କୁ ମାରିଦିଅ, ସେମାନେ ଚିରକାଳ ପାଇଁ ନିରବ ହେଉ।
ଇନ୍ଦ୍ରାସୋମା ପରି ଵାଂ ଭୂତୁ ଵିଶ୍ଵତ ଇଯଂ ମତିଃ କକ୍ଷ୍ଯାଶ୍ଵେଵ ଵାଜିନା । ଯାଂ ଵାଂ ହୋତ୍ରାଂ ପରିହିନୋମି ମେଧଯେମା ବ୍ରହ୍ମାଣି ନୃପତୀଵ ଜିନ୍ଵତମ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ସୋମ, ମୋର ଏହି ପ୍ରାର୍ଥନା ତୁମକୁ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଘେରି ରଉ, ଯେପରି ଦୌଡ଼ରେ ଦ୍ରୁତ ଘୋଡ଼ା। ଯେ ହବି ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଉଛି, ତାହା ପ୍ରାପ୍ତ କର, ରାଜାଙ୍କ ପରି ମତି ଓ ପୁଣ୍ୟ ଦିଅ, ଏହି ସ୍ତୁତିକୁ ପୁରସ୍କୃତ କର।
ପ୍ରତି ସ୍ମରେଥାଂ ତୁଜଯଦ୍ଭିରେଵୈର୍ହତଂ ଦ୍ରୁହୋ ରକ୍ଷସୋ ଭଙ୍ଗୁରାଵତଃ । ଇନ୍ଦ୍ରାସୋମା ଦୁଷ୍କୃତେ ମା ସୁଗଂ ଭୂଦ୍ଯୋ ନଃ କଦା ଚିଦଭିଦାସତି ଦ୍ରୁହା
ତୁମେ ବିଜୟୀ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଦୁଷ୍ଟ, ଦାନବ ଓ ଭଙ୍ଗାଇଦେବା ଲୋକଙ୍କୁ ମାରିଦିଅ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ସୋମ, ଦୁଷ୍ଟମାନେ କେବେ ଆମ ପାଇଁ ସହଜ ପଥ ନ ପାଉନ୍ତୁ, ସେମାନେ କେବେ ଆମକୁ କ୍ଷତି କରିପାରିବେ ନାହିଁ।
ଯୋ ମା ପାକେନ ମନସା ଚରନ୍ତମଭିଚଷ୍ଟେ ଅନୃତେଭିର୍ଵଚୋଭିଃ । ଆପ ଇଵ କାଶିନା ସଂଗୃଭୀତା ଅସନ୍ନସ୍ତ୍ଵାସତ ଇନ୍ଦ୍ର ଵକ୍ତା
ଯିଏ ମୋତେ ଦୁଷ୍ଟ ମନରେ ଦେଖେ କିମ୍ବା ମିଥ୍ୟା କଥା କହେ, ଯେପରି ଝାଲିରେ ପାଣି ଧରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରେ, ସେ ଅନ୍ତେ ରୁହିଯାଉ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସେ ମୁଖ ହୀନ ହେଉ।
ଯେ ପାକଶଂସଂ ଵିହରନ୍ତ ଏଵୈର୍ଯେ ଵା ଭଦ୍ରଂ ଦୂଷଯନ୍ତି ସ୍ଵଧାଭିଃ । ଅହଯେ ଵା ତାନ୍ପ୍ରଦଦାତୁ ସୋମ ଆ ଵା ଦଧାତୁ ନିରୃତେରୁପସ୍ଥେ
ଯେମାନେ ଦୁଷ୍ଟ କଥାରେ ଆନନ୍ଦ ପାଆନ୍ତି କିମ୍ବା ନିଜ ସ୍ୱଭାବରେ ଭଲକୁ ଖରାପ କରନ୍ତି, ସେମାନେକୁ ସୋମ ସାପର ହାତକୁ ଦେଉନ୍ତୁ କିମ୍ବା ନାଶର କୋଳରେ ପକାଇଦିଅନ୍ତୁ।
ଯୋ ନୋ ରସଂ ଦିପ୍ସତି ପିତ୍ଵୋ ଅଗ୍ନେ ଯୋ ଅଶ୍ଵାନାଂ ଯୋ ଗଵାଂ ଯସ୍ତନୂନାମ୍ । ରିପୁ ସ୍ତେନ ସ୍ତେଯକୃଦ୍ଦଭ୍ରମେତୁ ନି ଷ ହୀଯତାଂ ତନ୍ଵା ତନା ଚ
ହେ ଅଗ୍ନି, ଯିଏ ଆମ ରସ, ପାନୀୟ, ଘୋଡ଼ା, ଗାଈ କିମ୍ବା ଲୋକମାନେଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରିବାକୁ ଚାହେ, ସେ ଶତ୍ରୁ, ଚୋର କିମ୍ବା ଦୁଷ୍ଟ ଯିଏ ହେଉ, ସେ ଶରୀର ଓ ସନ୍ତାନରେ ନଶ୍ଟ ହେଉ।
ପରଃ ସୋ ଅସ୍ତୁ ତନ୍ଵା ତନା ଚ ତିସ୍ରଃ ପୃଥିଵୀରଧୋ ଅସ୍ତୁ ଵିଶ୍ଵାଃ । ପ୍ରତି ଶୁଷ୍ଯତୁ ଯଶୋ ଅସ୍ଯ ଦେଵା ଯୋ ନୋ ଦିଵା ଦିପ୍ସତି ଯଶ୍ଚ ନକ୍ତମ୍
ସେ ଦୂରେ ଚାଲିଯାଉ, ତାଙ୍କର ଶରୀର ଓ ସନ୍ତାନ ଦୂର ହେଉ, ସମସ୍ତ ତିନୋଟି ପୃଥିବୀ ତଳେ ତାଙ୍କୁ ଫେଲାଯିଅ। ଦେବତାମାନେ, ଯିଏ ଦିନ କିମ୍ବା ରାତିରେ ଆମକୁ କ୍ଷତି କରିବାକୁ ଚାହେ, ତାଙ୍କର କୀର୍ତ୍ତି ଶୁଷ୍କ ହେଉ।
ସୁଵିଜ୍ଞାନଂ ଚିକିତୁଷେ ଜନାଯ ସଚ୍ଚାସଚ୍ଚ ଵଚସୀ ପସ୍ପୃଧାତେ । ତଯୋର୍ଯତ୍ସତ୍ଯଂ ଯତରଦୃଜୀଯସ୍ତଦିତ୍ସୋମୋଽଵତି ହନ୍ତ୍ଯାସତ୍
ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଲୋକ ପାଇଁ ସତ୍ୟ ଓ ମିଥ୍ୟାର ଭେଦ ସ୍ପଷ୍ଟ। ଯେଉଁ ଦୁଇଟି କଥା ମଧ୍ୟରୁ ଏକଟି ସତ୍ୟ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସୋମ ତାହାକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି ଓ ମିଥ୍ୟାକୁ ନାଶ କରନ୍ତି।
ନ ଵା ଉ ସୋମୋ ଵୃଜିନଂ ହିନୋତି ନ କ୍ଷତ୍ରିଯଂ ମିଥୁଯା ଧାରଯନ୍ତମ୍ । ହନ୍ତି ରକ୍ଷୋ ହନ୍ତ୍ଯାସଦ୍ଵଦନ୍ତମୁଭାଵିନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ପ୍ରସିତୌ ଶଯାତେ
ସୋମ କେବେ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ କିମ୍ବା ନ୍ୟାୟବାନ୍ ଯୋଦ୍ଧାକୁ କ୍ଷତି କରନ୍ତି ନାହିଁ। ସେ ଦାନବ ଓ ମିଥ୍ୟାବାଦୀକୁ ନାଶ କରନ୍ତି, ଦୁଇଏ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶକ୍ତି ତଳେ ପଡ଼ି ରହନ୍ତି।
ଯଦି ଵାହମନୃତଦେଵ ଆସ ମୋଘଂ ଵା ଦେଵାଁ ଅପ୍ଯୂହେ ଅଗ୍ନେ । କିମସ୍ମଭ୍ଯଂ ଜାତଵେଦୋ ହୃଣୀଷେ ଦ୍ରୋଘଵାଚସ୍ତେ ନିରୃଥଂ ସଚନ୍ତାମ୍
ଯଦି ମୁଁ ମିଥ୍ୟା ଦେବତା ହେଉଛି କିମ୍ବା ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ହେଉଛି, ହେ ଦେବତାମାନେ, ତଥାପି, ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଆମ ପାଇଁ କ’ଣ ଧରିଛ? ଯେମାନେ ଠକା କଥା କହନ୍ତି, ସେମାନେ ନାଶ ସହିତ ଏକତ୍ର ହେଉନ୍ତୁ।
ଅଦ୍ଯା ମୁରୀଯ ଯଦି ଯାତୁଧାନୋ ଅସ୍ମି ଯଦି ଵାଯୁସ୍ତତପ ପୂରୁଷସ୍ଯ । ଅଧା ସ ଵୀରୈର୍ଦଶଭିର୍ଵି ଯୂଯା ଯୋ ମା ମୋଘଂ ଯାତୁଧାନେତ୍ଯାହ
ଯଦି ଆଜି ମୁଁ ଯାତୁଧାନ ହେଉଛି କିମ୍ବା କାହାକୁ କ୍ଷତି କରିଛି, ତେବେ ଯିଏ ମୋତେ ମିଥ୍ୟା ଯାତୁଧାନ ବୋଲି କହେ, ସେ ଦଶଜଣ ସାଥୀଠାରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହେଉ।
ଯୋ ମାଯାତୁଂ ଯାତୁଧାନେତ୍ଯାହ ଯୋ ଵା ରକ୍ଷାଃ ଶୁଚିରସ୍ମୀତ୍ଯାହ । ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ତଂ ହନ୍ତୁ ମହତା ଵଧେନ ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ଜନ୍ତୋରଧମସ୍ପଦୀଷ୍ଟ
ଯିଏ ମୋତେ ଯାତୁଧାନ ବୋଲି କହେ କିମ୍ବା ଦାନବ ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ 'ମୁଁ ପବିତ୍ର' ବୋଲି କହେ, ତାକୁ ଇନ୍ଦ୍ର ବଡ଼ ଆଘାତରେ ମାରନ୍ତୁ, ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ନିମ୍ନ ସ୍ଥାନରେ ପଡ଼ି ରହୁ।
ପ୍ର ଯା ଜିଗାତି ଖର୍ଗଲେଵ ନକ୍ତମପ ଦ୍ରୁହା ତନ୍ଵଂ ଗୂହମାନା । ଵଵ୍ରାଁ ଅନନ୍ତାଁ ଅଵ ସା ପଦୀଷ୍ଟ ଗ୍ରାଵାଣୋ ଘ୍ନନ୍ତୁ ରକ୍ଷସ ଉପବ୍ଦୈଃ
ଯିଏ ରାତିରେ ଖରଗୋଶ ପରି ଚୁପଚାପ ଚଳେ, ଦୁଷ୍ଟତାରେ ନିଜ ଦେହ ଲୁଚାଏ, ସେ ଅନନ୍ତ ଗର୍ତ୍ତରେ ପଡ଼ିଯାଉ, ପଥର ଦ୍ୱାରା ଦାନବକୁ ଆଘାତ କର।
ଵି ତିଷ୍ଠଧ୍ଵଂ ମରୁତୋ ଵିକ୍ଷ୍ଵିଚ୍ଛତ ଗୃଭାଯତ ରକ୍ଷସଃ ସଂ ପିନଷ୍ଟନ । ଵଯୋ ଯେ ଭୂତ୍ଵୀ ପତଯନ୍ତି ନକ୍ତଭିର୍ଯେ ଵା ରିପୋ ଦଧିରେ ଦେଵେ ଅଧ୍ଵରେ
ମାରୁତମାନେ, ଉଠିଯାଅ, ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଚିତ୍ତିଭ୍ରମ କର, ଦାନବମାନେକୁ ଧରି ଚୁର୍ମାର କର। ଯେମାନେ ପକ୍ଷୀ ପରି ରାତିରେ ଉଡ଼ନ୍ତି କିମ୍ବା ଶତ୍ରୁ ହୋଇ ଯଜ୍ଞରେ ଅଂଶ ନେଇଛନ୍ତି, ସେମାନେକୁ ଦଣ୍ଡିତ କର।
ପ୍ର ଵର୍ତଯ ଦିଵୋ ଅଶ୍ମାନମିନ୍ଦ୍ର ସୋମଶିତଂ ମଘଵନ୍ସଂ ଶିଶାଧି । ପ୍ରାକ୍ତାଦପାକ୍ତାଦଧରାଦୁଦକ୍ତାଦଭି ଜହି ରକ୍ଷସଃ ପର୍ଵତେନ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ହେ ଦାନଶୀଳ, ସୋମରେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ହୋଇଥିବା ଆକାଶର ପଥର ଗଡ଼ିଦିଅ। ପୂର୍ବ, ପଶ୍ଚିମ, ତଳ, ଉପରୁ ଦାନବମାନେକୁ ପାହାଡ଼ ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କର।
ଏତ ଉ ତ୍ଯେ ପତଯନ୍ତି ଶ୍ଵଯାତଵ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଦିପ୍ସନ୍ତି ଦିପ୍ସଵୋଽଦାଭ୍ଯମ୍ । ଶିଶୀତେ ଶକ୍ରଃ ପିଶୁନେଭ୍ଯୋ ଵଧଂ ନୂନଂ ସୃଜଦଶନିଂ ଯାତୁମଦ୍ଭ୍ଯଃ
ଏହି ମାନେ କୁକୁର ଦାନ୍ତ ଭଳି ମୁହଁ ନେଇ, ଦୋଷହୀନଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି। ହେ ଶକ୍ର, ତୁମେ ଦୁଷ୍ଟମାନେ ଉପରେ ଅସ୍ତ୍ର ତୀକ୍ଷ୍ଣ କର, ଏବେ ଯାଦୁକରମାନେ ଉପରେ ତୁମର ବଜ୍ର ଛାଡ଼।
ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଯାତୂନାମଭଵତ୍ପରାଶରୋ ହଵିର୍ମଥୀନାମଭ୍ଯାଵିଵାସତାମ୍ । ଅଭୀଦୁ ଶକ୍ରଃ ପରଶୁର୍ଯଥା ଵନଂ ପାତ୍ରେଵ ଭିନ୍ଦନ୍ସତ ଏତି ରକ୍ଷସଃ
ପରାଶରଙ୍କ ପାଇଁ ଇନ୍ଦ୍ର ଯାଦୁକରମାନେଙ୍କ ନାଶକ ହେଲେ, ଯେଉଁମାନେ ହବି ହଲାଇ ଦୂରେଇ ଦେଉଛନ୍ତି। ଶକ୍ର ରାକ୍ଷସମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ, ଯେପରି ଏକ କୁହାଡ଼ି ଜଙ୍ଗଲ କାଟେ, କିମ୍ବା ଏକ ପାତ୍ର ଫାଟିଯାଏ, ସେପରି ସେ ରାକ୍ଷସମାନେ ଉପରେ ଚାଲିଗଲେ।