ତିସ୍ରୋ ଵାଚଃ ପ୍ର ଵଦ ଜ୍ଯୋତିରଗ୍ରା ଯା ଏତଦ୍ଦୁହ୍ରେ ମଧୁଦୋଘମୂଧଃ । ସ ଵତ୍ସଂ କୃଣ୍ଵନ୍ଗର୍ଭମୋଷଧୀନାଂ ସଦ୍ଯୋ ଜାତୋ ଵୃଷଭୋ ରୋରଵୀତି
ତିନୋଟି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କଥା କହ, ଯାହା ଏହି ମଧୁ ଝରୁଥିବା ଥନକୁ ଦୁହିଛି। ସେମାନେ ଗଛମାନଙ୍କର ଗର୍ଭ ଭାବେ ବଛାକୁ ତିଆରି କରନ୍ତି; ଜନ୍ମ ହେଉଥିବା ସମୟରେ, ବଳିୟା ବୃଷ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରେ ଡାକେ।
ଯୋ ଵର୍ଧନ ଓଷଧୀନାଂ ଯୋ ଅପାଂ ଯୋ ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ଜଗତୋ ଦେଵ ଈଶେ । ସ ତ୍ରିଧାତୁ ଶରଣଂ ଶର୍ମ ଯଂସତ୍ତ୍ରିଵର୍ତୁ ଜ୍ଯୋତିଃ ସ୍ଵଭିଷ୍ଟ୍ଯସ୍ମେ
ଯିଏ ଔଷଧି, ପାଣି ଓ ସମସ୍ତ ଚଳିତ ବିଶ୍ୱର ଦେବତା ଓ ପୋଷକ, ସେ ତିନି ରୂପରେ ଆଶ୍ରୟ ଓ ସୁରକ୍ଷା ଦେଇଥାନ୍ତି, ତିନି ପ୍ରକାରର ଆଲୋକ ଓ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଆମକୁ ଚିକିତ୍ସା କରନ୍ତି।
ସ୍ତରୀରୁ ତ୍ଵଦ୍ଭଵତି ସୂତ ଉ ତ୍ଵଦ୍ଯଥାଵଶଂ ତନ୍ଵଂ ଚକ୍ର ଏଷଃ । ପିତୁଃ ପଯଃ ପ୍ରତି ଗୃଭ୍ଣାତି ମାତା ତେନ ପିତା ଵର୍ଧତେ ତେନ ପୁତ୍ରଃ
ତୁମ ପ୍ରଭାବରେ ସାରଥି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୁଏ, ତୁମ ଇଚ୍ଛାଅନୁଯାୟୀ ରଥ ଚାଲିଥାଏ। ମାଆଁ ବାପାଙ୍କ ଦୁଧ ନେଇଥାଏ, ଏହି ଦୁଧରେ ବାପା ବଢ଼ନ୍ତି, ଏହି ଦୁଧରେ ପୁଅ ବଢ଼େ।
ଯସ୍ମିନ୍ଵିଶ୍ଵାନି ଭୁଵନାନି ତସ୍ଥୁସ୍ତିସ୍ରୋ ଦ୍ଯାଵସ୍ତ୍ରେଧା ସସ୍ରୁରାପଃ । ତ୍ରଯଃ କୋଶାସ ଉପସେଚନାସୋ ମଧ୍ଵ ଶ୍ଚୋତନ୍ତ୍ଯଭିତୋ ଵିରପ୍ଶମ୍
ଯାହାର ଉପରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଅଟୁଟ ଅଛି, ତିନୋଟି ଆକାଶ ଓ ତିନିପ୍ରକାର ପାଣି ପ୍ରବାହିତ ହୁଏ। ତିନିଟି ପାତ୍ର ମଧୁ ଛିଟାଇ ଚାରିପାଖରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେବତାଙ୍କୁ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ କରନ୍ତି।
ଇଦଂ ଵଚଃ ପର୍ଜନ୍ଯାଯ ସ୍ଵରାଜେ ହୃଦୋ ଅସ୍ତ୍ଵନ୍ତରଂ ତଜ୍ଜୁଜୋଷତ୍ । ମଯୋଭୁଵୋ ଵୃଷ୍ଟଯଃ ସନ୍ତ୍ଵସ୍ମେ ସୁପିପ୍ପଲା ଓଷଧୀର୍ଦେଵଗୋପାଃ
ଏହି କଥା ପର୍ଜନ୍ୟ, ସୂର୍ଯ୍ୟର ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରୁ। ଏହା ହୃଦୟରେ ବସୁ। ବର୍ଷାମାନେ ଆମକୁ ଆନନ୍ଦ ଦିଅନ୍ତୁ, ଦେବତାମାନେ ରକ୍ଷା କରୁଥିବା ମିଠା ଫଳ ଓ ଔଷଧିମାନେ ଆମ ପାଇଁ ବଢ଼ନ୍ତୁ।
ସ ରେତୋଧା ଵୃଷଭଃ ଶଶ୍ଵତୀନାଂ ତସ୍ମିନ୍ନାତ୍ମା ଜଗତସ୍ତସ୍ଥୁଷଶ୍ଚ । ତନ୍ମ ଋତଂ ପାତୁ ଶତଶାରଦାଯ ଯୂଯଂ ପାତ ସ୍ଵସ୍ତିଭିଃ ସଦା ନଃ
ସେ ଅମର ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବୀଜ ଧାରଣ କରୁଥିବା ବୃଷଭ। ତାଙ୍କରେ ଚଳନଶୀଳ ଓ ଅଚଳ ସମସ୍ତର ଆତ୍ମା ଅଛି। ସେଇ ସତ୍ୟ ଆମକୁ ଶତବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରକ୍ଷା କରୁ। ତୁମେ ସବୁବେଳେ ଆମକୁ ମଙ୍ଗଳ ଦିଅ।
ପର୍ଜନ୍ଯାଯ ପ୍ର ଗାଯତ ଦିଵସ୍ପୁତ୍ରାଯ ମୀଳ୍ହୁଷେ । ସ ନୋ ଯଵସମିଚ୍ଛତୁ
ପର୍ଜନ୍ୟ, ଦିନର ପୁଅ, ଦାନଶୀଳଙ୍କୁ ଗୀତ ଗାଅ। ସେ ଆମକୁ ପ୍ରଚୁର ଯବ ଦିଅନ୍ତୁ।
ଯୋ ଗର୍ଭମୋଷଧୀନାଂ ଗଵାଂ କୃଣୋତ୍ଯର୍ଵତାମ୍ । ପର୍ଜନ୍ଯଃ ପୁରୁଷୀଣାମ୍
ଯିଏ ଔଷଧି, ଗାଈ ଓ ଘୋଡ଼ାଙ୍କର ବୀଜ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି—ସେଇ ପର୍ଜନ୍ୟ, ସମସ୍ତ ମଣିଷଙ୍କ ପିତା।
ତସ୍ମା ଇଦାସ୍ଯେ ହଵିର୍ଜୁହୋତା ମଧୁମତ୍ତମମ୍ । ଇଳାଂ ନଃ ସଂଯତଂ କରତ୍
ସେଠାରେ ସବୁଠାରୁ ମିଠା ହବିଷ ଅର୍ପଣ କର। ସେ ଆମକୁ ପୋଷଣ ଦେଉନ୍ତୁ।
ସଂଵତ୍ସରଂ ଶଶଯାନା ବ୍ରାହ୍ମଣା ଵ୍ରତଚାରିଣଃ । ଵାଚଂ ପର୍ଜନ୍ଯଜିନ୍ଵିତାଂ ପ୍ର ମଣ୍ଡୂକା ଅଵାଦିଷୁଃ
ଏକ ବର୍ଷ ଧରି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ବ୍ରତ ରଖି ନିରବ ରହିଲେ; ବର୍ଷା ଆସିବା ପରେ, ପର୍ଜନ୍ୟଙ୍କ ପ୍ରେରଣାରେ ବେଙ୍ଗମାନେ କଥା କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଦିଵ୍ଯା ଆପୋ ଅଭି ଯଦେନମାଯନ୍ଦୃତିଂ ନ ଶୁଷ୍କଂ ସରସୀ ଶଯାନମ୍ । ଗଵାମହ ନ ମାଯୁର୍ଵତ୍ସିନୀନାଂ ମଣ୍ଡୂକାନାଂ ଵଗ୍ନୁରତ୍ରା ସମେତି
ଦିବ୍ୟ ଜଳ ଯେତେବେଳେ ଶୁଖିଲା ପୋଖରୀ ଉପରେ ପଡ଼ିଲା, ବେଙ୍ଗମାନେ ଗାଈ ଓ ଛୁଆଁ ପରି ଏକଠା ହେଲେ।
ଯଦୀମେନାଁ ଉଶତୋ ଅଭ୍ଯଵର୍ଷୀତ୍ତୃଷ୍ଯାଵତଃ ପ୍ରାଵୃଷ୍ଯାଗତାଯାମ୍ । ଅଖ୍ଖଲୀକୃତ୍ଯା ପିତରଂ ନ ପୁତ୍ରୋ ଅନ୍ଯୋ ଅନ୍ଯମୁପ ଵଦନ୍ତମେତି
ଯେତେବେଳେ ପ୍ରବଳ ବର୍ଷା ପଡ଼ିଲା, ତିଆରି ଓ ବର୍ଷା ଆସିବାକୁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିବା ବେଙ୍ଗମାନେ, ପୁଅ ବାପାକୁ ଡାକିବା ପରି, ଏକ ଅନ୍ୟକୁ କଥା କହିବାକୁ ଯାଏ।
ଅନ୍ଯୋ ଅନ୍ଯମନୁ ଗୃଭ୍ଣାତ୍ଯେନୋରପାଂ ପ୍ରସର୍ଗେ ଯଦମନ୍ଦିଷାତାମ୍ । ମଣ୍ଡୂକୋ ଯଦଭିଵୃଷ୍ଟଃ କନିଷ୍କନ୍ପୃଶ୍ନିଃ ସମ୍ପୃଙ୍କ୍ତେ ହରିତେନ ଵାଚମ୍
ଯେତେବେଳେ ପାଣି ବଢ଼ିଯାଏ ଏବଂ ସେମାନେ ତୃପ୍ତି ହୋଇନାହାନ୍ତି, ଗୋଟିଏ ବେଙ୍ଗ ଅନ୍ୟ ବେଙ୍ଗକୁ ଧରେ। ବେଙ୍ଗ ଭିଜିଯିବା ପରେ, ଚିଟିକା ବେଙ୍ଗ ହରିତ ବେଙ୍ଗ ସହିତ ମିଶି ଗଳା ମିଳାଏ।
ଯଦେଷାମନ୍ଯୋ ଅନ୍ଯସ୍ଯ ଵାଚଂ ଶାକ୍ତସ୍ଯେଵ ଵଦତି ଶିକ୍ଷମାଣଃ । ସର୍ଵଂ ତଦେଷାଂ ସମୃଧେଵ ପର୍ଵ ଯତ୍ସୁଵାଚୋ ଵଦଥନାଧ୍ଯପ୍ସୁ
ଯେତେବେଳେ ଗୋଟିଏ ବେଙ୍ଗ ଅନ୍ୟ ବେଙ୍ଗର ଗଳା ଅନୁକରଣ କରେ, ଶିକ୍ଷାର୍ଥୀ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଶିଖିବା ପରି, ସେମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ କଥା ଏକତାରେ ଲାଗେ, ଯେଉଁପରି ସେମାନେ ପାଣିରେ ମିଠା ଶବ୍ଦ କହୁଛନ୍ତି।
ଗୋମାଯୁରେକୋ ଅଜମାଯୁରେକଃ ପୃଶ୍ନିରେକୋ ହରିତ ଏକ ଏଷାମ୍ । ସମାନଂ ନାମ ବିଭ୍ରତୋ ଵିରୂପାଃ ପୁରୁତ୍ରା ଵାଚଂ ପିପିଶୁର୍ଵଦନ୍ତଃ
ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଗୋଟିଏ ଭୂରା, ଗୋଟିଏ କଳା, ଗୋଟିଏ ଚିଟିକା, ଗୋଟିଏ ହରିତ। ସମାନ ନାମ ଧାରଣ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ ବିଭିନ୍ନ ରୂପରେ ରହି, ସବୁଠାରେ ଏକାଠି ଗଳା ମିଳାଏ।
ବ୍ରାହ୍ମଣାସୋ ଅତିରାତ୍ରେ ନ ସୋମେ ସରୋ ନ ପୂର୍ଣମଭିତୋ ଵଦନ୍ତଃ । ସଂଵତ୍ସରସ୍ଯ ତଦହଃ ପରି ଷ୍ଠ ଯନ୍ମଣ୍ଡୂକାଃ ପ୍ରାଵୃଷୀଣଂ ବଭୂଵ
ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଯେପରି ଶୋମ ଯଜ୍ଞରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ପୋଖରୀ ଚାରିପାଖରେ କଥା କହନ୍ତି, ସେପରି ବର୍ଷ ପରେ ଏହି ଦିନରେ ବେଙ୍ଗମାନେ ବର୍ଷା ଡାକିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ବ୍ରାହ୍ମଣାସଃ ସୋମିନୋ ଵାଚମକ୍ରତ ବ୍ରହ୍ମ କୃଣ୍ଵନ୍ତଃ ପରିଵତ୍ସରୀଣମ୍ । ଅଧ୍ଵର୍ଯଵୋ ଘର୍ମିଣଃ ସିଷ୍ଵିଦାନା ଆଵିର୍ଭଵନ୍ତି ଗୁହ୍ଯା ନ କେ ଚିତ୍
ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଶୋମ ପିବାକୁ, ସମ୍ବର୍ଷ ଧରି ପୂଜା କରି କଥା କହିଛନ୍ତି। ଯଜ୍ଞକାରୀ, ଅଗ୍ନିରେ ତାପିତ, କେହି ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ, କେହି ଲୁଚି ରହିଲେ।
ଦେଵହିତିଂ ଜୁଗୁପୁର୍ଦ୍ଵାଦଶସ୍ଯ ଋତୁଂ ନରୋ ନ ପ୍ର ମିନନ୍ତ୍ଯେତେ । ସଂଵତ୍ସରେ ପ୍ରାଵୃଷ୍ଯାଗତାଯାଂ ତପ୍ତା ଘର୍ମା ଅଶ୍ନୁଵତେ ଵିସର୍ଗମ୍
ସେମାନେ ଦେବତାଙ୍କ ନିୟମକୁ ରକ୍ଷା କଲେ, ଦ୍ୱାଦଶ ଋତୁକୁ ଅବହେଳା କଲେନି। ବର୍ଷ ପରେ ବର୍ଷା ଆସିଲେ, ତାପିତମାନେ ମୁକ୍ତି ଲାଗି ପାଇଲେ।
ଗୋମାଯୁରଦାଦଜମାଯୁରଦାତ୍ପୃଶ୍ନିରଦାଦ୍ଧରିତୋ ନୋ ଵସୂନି । ଗଵାଂ ମଣ୍ଡୂକା ଦଦତଃ ଶତାନି ସହସ୍ରସାଵେ ପ୍ର ତିରନ୍ତ ଆଯୁଃ
ଭୂରା ଦେଲେ, କଳା ଦେଲେ, ଚିଟିକା ଦେଲେ, ହରିତ ଆମକୁ ଧନ ଦେଲେ। ବେଙ୍ଗମାନେ ଗାଈ ପରି ଶତ ଶତ, ହଜାର ହଜାର ଦେଇ, ଆମ ଆୟୁଷ୍ୟ ବଢ଼ାନ୍ତି।
ଇନ୍ଦ୍ରାସୋମା ତପତଂ ରକ୍ଷ ଉବ୍ଜତଂ ନ୍ଯର୍ପଯତଂ ଵୃଷଣା ତମୋଵୃଧଃ । ପରା ଶୃଣୀତମଚିତୋ ନ୍ଯୋଷତଂ ହତଂ ନୁଦେଥାଂ ନି ଶିଶୀତମତ୍ରିଣଃ
ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ସୋମ, ରକ୍ଷସକୁ ଦହା, ଦୂରେ ହଟା, ତଳେ ପକେଇଦିଅ, ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯେ ଅନ୍ଧକାର ବଢ଼ାଅ। ଆମ ଆବାଜ ଶୁଣ, ତାକୁ ଦୂରେ ହଟା, ମାର, ଦୂରେ ନେଇଯାଅ, ଶୀତଳ କର, ଅତ୍ରିଙ୍କ ପୁଅମାନେ।
ଇନ୍ଦ୍ରାସୋମା ସମଘଶଂସମଭ୍ଯଘଂ ତପୁର୍ଯଯସ୍ତୁ ଚରୁରଗ୍ନିଵାଁ ଇଵ । ବ୍ରହ୍ମଦ୍ଵିଷେ କ୍ରଵ୍ଯାଦେ ଘୋରଚକ୍ଷସେ ଦ୍ଵେଷୋ ଧତ୍ତମନଵାଯଂ କିମୀଦିନେ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ସୋମ, ଯିଏ ଦୁଷ୍ଟ କଥା କହେ, ଯିଏ ଭୟଙ୍କର ଓ ଦାହକ ଅଗ୍ନି ପରି ଚଳିଥାଏ, ତାଙ୍କୁ ତୁମେ ଦ୍ୱେଷ କର। ଯିଏ ପୂଜାକୁ ଘୃଣା କରେ, ମାଂସ ଖାଏ, ଭୟଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ରଖେ, ଦୁଷ୍ଟ ଓ ନିୟମ ଭଙ୍ଗ କରେ, ତାଙ୍କୁ ତୁମେ ଘୃଣାର ଲକ୍ଷ୍ୟ କର।
ଇନ୍ଦ୍ରାସୋମା ଦୁଷ୍କୃତୋ ଵଵ୍ରେ ଅନ୍ତରନାରମ୍ଭଣେ ତମସି ପ୍ର ଵିଧ୍ଯତମ୍ । ଯଥା ନାତଃ ପୁନରେକଶ୍ଚନୋଦଯତ୍ତଦ୍ଵାମସ୍ତୁ ସହସେ ମନ୍ଯୁମଚ୍ଛଵଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ସୋମ, ଦୁଷ୍ଟମାନେଙ୍କୁ ତୁମେ ଗଭୀର ଅନ୍ଧକାର ଗର୍ତ୍ତରେ ଫିଙ୍ଗିଦିଅ, ଯେଉଁଠାରେ ସେମାନେ କେବେ ଉଠିପାରିବେ ନାହିଁ। ତୁମର କ୍ରୋଧ ଓ ଶକ୍ତି ଏହିପରି ହେଉ।
ଇନ୍ଦ୍ରାସୋମା ଵର୍ତଯତଂ ଦିଵୋ ଵଧଂ ସଂ ପୃଥିଵ୍ଯା ଅଘଶଂସାଯ ତର୍ହଣମ୍ । ଉତ୍ତକ୍ଷତଂ ସ୍ଵର୍ଯଂ ପର୍ଵତେଭ୍ଯୋ ଯେନ ରକ୍ଷୋ ଵାଵୃଧାନଂ ନିଜୂର୍ଵଥଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ସୋମ, ଦୁଷ୍ଟ କଥା କହୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଆକାଶର ବଜ୍ର ଓ ପୃଥିବୀର ନାଶ ଆଣ। ପାହାଡ଼ରୁ ଦିବ୍ୟ ଆଲୋକ ଉଠାଇ ଦିଅ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ବଡ଼ ଦାନବକୁ ନାଶ କରିଥିଲ।
ଇନ୍ଦ୍ରାସୋମା ଵର୍ତଯତଂ ଦିଵସ୍ପର୍ଯଗ୍ନିତପ୍ତେଭିର୍ଯୁଵମଶ୍ମହନ୍ମଭିଃ । ତପୁର୍ଵଧେଭିରଜରେଭିରତ୍ରିଣୋ ନି ପର୍ଶାନେ ଵିଧ୍ଯତଂ ଯନ୍ତୁ ନିସ୍ଵରମ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ସୋମ, ଆକାଶରୁ ପଥର ଝରାଇଦିଅ, ତୁମ ଅଗ୍ନିରେ ତାପିତ ଓ ପଥର ଭଙ୍ଗାଇବା ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା। ଅମର ଓ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ରରେ ଦୁଷ୍ଟମାନେଙ୍କୁ ମାରିଦିଅ, ସେମାନେ ଚିରକାଳ ପାଇଁ ନିରବ ହେଉ।
ଇନ୍ଦ୍ରାସୋମା ପରି ଵାଂ ଭୂତୁ ଵିଶ୍ଵତ ଇଯଂ ମତିଃ କକ୍ଷ୍ଯାଶ୍ଵେଵ ଵାଜିନା । ଯାଂ ଵାଂ ହୋତ୍ରାଂ ପରିହିନୋମି ମେଧଯେମା ବ୍ରହ୍ମାଣି ନୃପତୀଵ ଜିନ୍ଵତମ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ସୋମ, ମୋର ଏହି ପ୍ରାର୍ଥନା ତୁମକୁ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଘେରି ରଉ, ଯେପରି ଦୌଡ଼ରେ ଦ୍ରୁତ ଘୋଡ଼ା। ଯେ ହବି ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଉଛି, ତାହା ପ୍ରାପ୍ତ କର, ରାଜାଙ୍କ ପରି ମତି ଓ ପୁଣ୍ୟ ଦିଅ, ଏହି ସ୍ତୁତିକୁ ପୁରସ୍କୃତ କର।
ପ୍ରତି ସ୍ମରେଥାଂ ତୁଜଯଦ୍ଭିରେଵୈର୍ହତଂ ଦ୍ରୁହୋ ରକ୍ଷସୋ ଭଙ୍ଗୁରାଵତଃ । ଇନ୍ଦ୍ରାସୋମା ଦୁଷ୍କୃତେ ମା ସୁଗଂ ଭୂଦ୍ଯୋ ନଃ କଦା ଚିଦଭିଦାସତି ଦ୍ରୁହା
ତୁମେ ବିଜୟୀ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଦୁଷ୍ଟ, ଦାନବ ଓ ଭଙ୍ଗାଇଦେବା ଲୋକଙ୍କୁ ମାରିଦିଅ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ସୋମ, ଦୁଷ୍ଟମାନେ କେବେ ଆମ ପାଇଁ ସହଜ ପଥ ନ ପାଉନ୍ତୁ, ସେମାନେ କେବେ ଆମକୁ କ୍ଷତି କରିପାରିବେ ନାହିଁ।
ଯୋ ମା ପାକେନ ମନସା ଚରନ୍ତମଭିଚଷ୍ଟେ ଅନୃତେଭିର୍ଵଚୋଭିଃ । ଆପ ଇଵ କାଶିନା ସଂଗୃଭୀତା ଅସନ୍ନସ୍ତ୍ଵାସତ ଇନ୍ଦ୍ର ଵକ୍ତା
ଯିଏ ମୋତେ ଦୁଷ୍ଟ ମନରେ ଦେଖେ କିମ୍ବା ମିଥ୍ୟା କଥା କହେ, ଯେପରି ଝାଲିରେ ପାଣି ଧରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରେ, ସେ ଅନ୍ତେ ରୁହିଯାଉ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସେ ମୁଖ ହୀନ ହେଉ।
ଯେ ପାକଶଂସଂ ଵିହରନ୍ତ ଏଵୈର୍ଯେ ଵା ଭଦ୍ରଂ ଦୂଷଯନ୍ତି ସ୍ଵଧାଭିଃ । ଅହଯେ ଵା ତାନ୍ପ୍ରଦଦାତୁ ସୋମ ଆ ଵା ଦଧାତୁ ନିରୃତେରୁପସ୍ଥେ
ଯେମାନେ ଦୁଷ୍ଟ କଥାରେ ଆନନ୍ଦ ପାଆନ୍ତି କିମ୍ବା ନିଜ ସ୍ୱଭାବରେ ଭଲକୁ ଖରାପ କରନ୍ତି, ସେମାନେକୁ ସୋମ ସାପର ହାତକୁ ଦେଉନ୍ତୁ କିମ୍ବା ନାଶର କୋଳରେ ପକାଇଦିଅନ୍ତୁ।
ଯୋ ନୋ ରସଂ ଦିପ୍ସତି ପିତ୍ଵୋ ଅଗ୍ନେ ଯୋ ଅଶ୍ଵାନାଂ ଯୋ ଗଵାଂ ଯସ୍ତନୂନାମ୍ । ରିପୁ ସ୍ତେନ ସ୍ତେଯକୃଦ୍ଦଭ୍ରମେତୁ ନି ଷ ହୀଯତାଂ ତନ୍ଵା ତନା ଚ
ହେ ଅଗ୍ନି, ଯିଏ ଆମ ରସ, ପାନୀୟ, ଘୋଡ଼ା, ଗାଈ କିମ୍ବା ଲୋକମାନେଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରିବାକୁ ଚାହେ, ସେ ଶତ୍ରୁ, ଚୋର କିମ୍ବା ଦୁଷ୍ଟ ଯିଏ ହେଉ, ସେ ଶରୀର ଓ ସନ୍ତାନରେ ନଶ୍ଟ ହେଉ।
ପରଃ ସୋ ଅସ୍ତୁ ତନ୍ଵା ତନା ଚ ତିସ୍ରଃ ପୃଥିଵୀରଧୋ ଅସ୍ତୁ ଵିଶ୍ଵାଃ । ପ୍ରତି ଶୁଷ୍ଯତୁ ଯଶୋ ଅସ୍ଯ ଦେଵା ଯୋ ନୋ ଦିଵା ଦିପ୍ସତି ଯଶ୍ଚ ନକ୍ତମ୍
ସେ ଦୂରେ ଚାଲିଯାଉ, ତାଙ୍କର ଶରୀର ଓ ସନ୍ତାନ ଦୂର ହେଉ, ସମସ୍ତ ତିନୋଟି ପୃଥିବୀ ତଳେ ତାଙ୍କୁ ଫେଲାଯିଅ। ଦେବତାମାନେ, ଯିଏ ଦିନ କିମ୍ବା ରାତିରେ ଆମକୁ କ୍ଷତି କରିବାକୁ ଚାହେ, ତାଙ୍କର କୀର୍ତ୍ତି ଶୁଷ୍କ ହେଉ।