ଇନ୍ଦ୍ରାଵିଷ୍ଣୂ ଦୃଂହିତାଃ ଶମ୍ବରସ୍ଯ ନଵ ପୁରୋ ନଵତିଂ ଚ ଶ୍ନଥିଷ୍ଟମ୍ । ଶତଂ ଵର୍ଚିନଃ ସହସ୍ରଂ ଚ ସାକଂ ହଥୋ ଅପ୍ରତ୍ଯସୁରସ୍ଯ ଵୀରାନ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବିଷ୍ଣୁ, ତୁମେ ଶମ୍ବରଙ୍କର ନବଟି ଏବଂ ନବେଟି ଦୁର୍ଗକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲ। ତୁମେ ବର୍ଚିନଙ୍କର ଶତମାନେ ଓ ଏକସାଥି ହଜାର ଅପରାଜିତ ଯୋଦ୍ଧାକୁ ବିନଶ୍ଟ କରିଦେଲ।
ଇଯଂ ମନୀଷା ବୃହତୀ ବୃହନ୍ତୋରୁକ୍ରମା ତଵସା ଵର୍ଧଯନ୍ତୀ । ରରେ ଵାଂ ସ୍ତୋମଂ ଵିଦଥେଷୁ ଵିଷ୍ଣୋ ପିନ୍ଵତମିଷୋ ଵୃଜନେଷ୍ଵିନ୍ଦ୍ର
ଏହି ଉଚ୍ଚ ଷ୍ଟୁତି, ତୁମ ମହାନ ପଦକୁ ବଡ଼ କରେ, ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଏ। ବିଷ୍ଣୁ, ମୁଁ ଏହି ସଭାରେ ତୁମକୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛି; ଇନ୍ଦ୍ର, ମୋ ଗୀତ ଯୁଦ୍ଧରେ ଆମକୁ ଅଧିକ ଧନ ଦିଅ।
ଵଷଟ୍ ତେ ଵିଷ୍ଣଵାସ ଆ କୃଣୋମି ତନ୍ମେ ଜୁଷସ୍ଵ ଶିପିଵିଷ୍ଟ ହଵ୍ଯମ୍ । ଵର୍ଧନ୍ତୁ ତ୍ଵା ସୁଷ୍ଟୁତଯୋ ଗିରୋ ମେ ଯୂଯଂ ପାତ ସ୍ଵସ୍ତିଭିଃ ସଦା ନଃ
ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ବଷଟ୍ ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଛି; ଶିପିବିଷ୍ଟ, ଏହି ହବିକୁ ଗ୍ରହଣ କର। ମୋ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଷ୍ଟୁତି ତୁମକୁ ବୃଦ୍ଧି କରୁ। ତୁମେ ସବୁବେଳେ ଆମକୁ ମଙ୍ଗଳରେ ରକ୍ଷା କର।
ନୂ ମର୍ତୋ ଦଯତେ ସନିଷ୍ଯନ୍ଯୋ ଵିଷ୍ଣଵ ଉରୁଗାଯାଯ ଦାଶତ୍ । ପ୍ର ଯଃ ସତ୍ରାଚା ମନସା ଯଜାତ ଏତାଵନ୍ତଂ ନର୍ଯମାଵିଵାସାତ୍
ଏବେ ମଣିଷ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଭକ୍ତିରେ ସେବା କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁନ୍ତୁ। ଯିଏ ଦୃଢ଼ ମନ ଓ ଯଜ୍ଞରେ ପୂଜା କରେ, ସେଉଁଠିକୁ ବିଷ୍ଣୁ କେବେ ତ୍ୟାଗ କରନାହାନ୍ତି।
ତ୍ଵଂ ଵିଷ୍ଣୋ ସୁମତିଂ ଵିଶ୍ଵଜନ୍ଯାମପ୍ରଯୁତାମେଵଯାଵୋ ମତିଂ ଦାଃ । ପର୍ଚୋ ଯଥା ନଃ ସୁଵିତସ୍ଯ ଭୂରେରଶ୍ଵାଵତଃ ପୁରୁଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ରାଯଃ
ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ ଅକ୍ଷୟ ଓ ଚଞ୍ଚଳ ଜ୍ଞାନ ଦିଅ। ଆମକୁ ଅଧିକ ଭାଗ୍ୟ, ଘୋଡ଼ା ଓ ଚମକୁଥିବା ଧନ ଦିଅ।
ତ୍ରିର୍ଦେଵଃ ପୃଥିଵୀମେଷ ଏତାଂ ଵି ଚକ୍ରମେ ଶତର୍ଚସଂ ମହିତ୍ଵା । ପ୍ର ଵିଷ୍ଣୁରସ୍ତୁ ତଵସସ୍ତଵୀଯାନ୍ତ୍ଵେଷଂ ହ୍ଯସ୍ଯ ସ୍ଥଵିରସ୍ଯ ନାମ
ଦେବତା ବିଷ୍ଣୁ ତାଙ୍କର ମହିମାରେ ଏହି ପୃଥିବୀକୁ ତିନିଥରେ ମାପିଥିଲେ। ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବିଷ୍ଣୁ ଆଗେ ବଢ଼ନ୍ତୁ; ତାଙ୍କର ନାମ ପୁରୁଣା ଓ ସ୍ଥାୟୀ।
ଵି ଚକ୍ରମେ ପୃଥିଵୀମେଷ ଏତାଂ କ୍ଷେତ୍ରାଯ ଵିଷ୍ଣୁର୍ମନୁଷେ ଦଶସ୍ଯନ୍ । ଧ୍ରୁଵାସୋ ଅସ୍ଯ କୀରଯୋ ଜନାସ ଉରୁକ୍ଷିତିଂ ସୁଜନିମା ଚକାର
ବିଷ୍ଣୁ ଏହି ପୃଥିବୀକୁ ମାନବଙ୍କ ଉନ୍ନତି ପାଇଁ ବିସ୍ତାର କରିଛ। ତାଙ୍କର ଷ୍ଟୁତି ଅଟୁଟ, ତାଙ୍କର ଲୋକ ଦୃଢ଼; ସେ ବିସ୍ତୃତ ଓ ମଜବୁତ ନିବାସ ତିଆରି କରିଛ।
ପ୍ର ତତ୍ତେ ଅଦ୍ଯ ଶିପିଵିଷ୍ଟ ନାମାର୍ଯଃ ଶଂସାମି ଵଯୁନାନି ଵିଦ୍ଵାନ୍ । ତଂ ତ୍ଵା ଗୃଣାମି ତଵସମତଵ୍ଯାନ୍କ୍ଷଯନ୍ତମସ୍ଯ ରଜସଃ ପରାକେ
ଏବେ ଶିପିବିଷ୍ଟ, ତୁମର ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ନାମ ଓ କାର୍ଯ୍ୟ ଜାଣି, ମୁଁ ଏହାକୁ ଘୋଷଣା କରୁଛି। ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଅରଣ୍ୟରେ ବସୁଥିବା, ଏହି ବିଶ୍ୱର ସର୍ବାଧିକ ସୀମାକୁ ଧାରଣ କରୁଥିବା ତୁମକୁ ମୁଁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛି।
କିମିତ୍ତେ ଵିଷ୍ଣୋ ପରିଚକ୍ଷ୍ଯଂ ଭୂତ୍ପ୍ର ଯଦ୍ଵଵକ୍ଷେ ଶିପିଵିଷ୍ଟୋ ଅସ୍ମି । ମା ଵର୍ପୋ ଅସ୍ମଦପ ଗୂହ ଏତଦ୍ଯଦନ୍ଯରୂପଃ ସମିଥେ ବଭୂଥ
ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ମୁଁ ଶିପିବିଷ୍ଟ ଭାବେ ଯାହା କହିଛି, ତାହା ତୁମ ପାଖରୁ କିଛି ଲୁଚିପାରିବ କି? ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ଅନ୍ୟ ରୂପେ ସଭାରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଉଛ, ସେତେବେଳେ ତୁମର ରୂପ ଆମଠାରୁ ଲୁଚାଇବା ନାହିଁ।
ଵଷଟ୍ ତେ ଵିଷ୍ଣଵାସ ଆ କୃଣୋମି ତନ୍ମେ ଜୁଷସ୍ଵ ଶିପିଵିଷ୍ଟ ହଵ୍ଯମ୍ । ଵର୍ଧନ୍ତୁ ତ୍ଵା ସୁଷ୍ଟୁତଯୋ ଗିରୋ ମେ ଯୂଯଂ ପାତ ସ୍ଵସ୍ତିଭିଃ ସଦା ନଃ
ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ବଷଟ୍ ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଛି; ଶିପିବିଷ୍ଟ, ଏହି ହବିକୁ ଗ୍ରହଣ କର। ମୋ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଷ୍ଟୁତି ତୁମକୁ ବୃଦ୍ଧି କରୁ। ତୁମେ ସବୁବେଳେ ଆମକୁ ମଙ୍ଗଳରେ ରକ୍ଷା କର।
ତିସ୍ରୋ ଵାଚଃ ପ୍ର ଵଦ ଜ୍ଯୋତିରଗ୍ରା ଯା ଏତଦ୍ଦୁହ୍ରେ ମଧୁଦୋଘମୂଧଃ । ସ ଵତ୍ସଂ କୃଣ୍ଵନ୍ଗର୍ଭମୋଷଧୀନାଂ ସଦ୍ଯୋ ଜାତୋ ଵୃଷଭୋ ରୋରଵୀତି
ତିନୋଟି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କଥା କହ, ଯାହା ଏହି ମଧୁ ଝରୁଥିବା ଥନକୁ ଦୁହିଛି। ସେମାନେ ଗଛମାନଙ୍କର ଗର୍ଭ ଭାବେ ବଛାକୁ ତିଆରି କରନ୍ତି; ଜନ୍ମ ହେଉଥିବା ସମୟରେ, ବଳିୟା ବୃଷ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରେ ଡାକେ।
ଯୋ ଵର୍ଧନ ଓଷଧୀନାଂ ଯୋ ଅପାଂ ଯୋ ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ଜଗତୋ ଦେଵ ଈଶେ । ସ ତ୍ରିଧାତୁ ଶରଣଂ ଶର୍ମ ଯଂସତ୍ତ୍ରିଵର୍ତୁ ଜ୍ଯୋତିଃ ସ୍ଵଭିଷ୍ଟ୍ଯସ୍ମେ
ଯିଏ ଔଷଧି, ପାଣି ଓ ସମସ୍ତ ଚଳିତ ବିଶ୍ୱର ଦେବତା ଓ ପୋଷକ, ସେ ତିନି ରୂପରେ ଆଶ୍ରୟ ଓ ସୁରକ୍ଷା ଦେଇଥାନ୍ତି, ତିନି ପ୍ରକାରର ଆଲୋକ ଓ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଆମକୁ ଚିକିତ୍ସା କରନ୍ତି।
ସ୍ତରୀରୁ ତ୍ଵଦ୍ଭଵତି ସୂତ ଉ ତ୍ଵଦ୍ଯଥାଵଶଂ ତନ୍ଵଂ ଚକ୍ର ଏଷଃ । ପିତୁଃ ପଯଃ ପ୍ରତି ଗୃଭ୍ଣାତି ମାତା ତେନ ପିତା ଵର୍ଧତେ ତେନ ପୁତ୍ରଃ
ତୁମ ପ୍ରଭାବରେ ସାରଥି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୁଏ, ତୁମ ଇଚ୍ଛାଅନୁଯାୟୀ ରଥ ଚାଲିଥାଏ। ମାଆଁ ବାପାଙ୍କ ଦୁଧ ନେଇଥାଏ, ଏହି ଦୁଧରେ ବାପା ବଢ଼ନ୍ତି, ଏହି ଦୁଧରେ ପୁଅ ବଢ଼େ।
ଯସ୍ମିନ୍ଵିଶ୍ଵାନି ଭୁଵନାନି ତସ୍ଥୁସ୍ତିସ୍ରୋ ଦ୍ଯାଵସ୍ତ୍ରେଧା ସସ୍ରୁରାପଃ । ତ୍ରଯଃ କୋଶାସ ଉପସେଚନାସୋ ମଧ୍ଵ ଶ୍ଚୋତନ୍ତ୍ଯଭିତୋ ଵିରପ୍ଶମ୍
ଯାହାର ଉପରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଅଟୁଟ ଅଛି, ତିନୋଟି ଆକାଶ ଓ ତିନିପ୍ରକାର ପାଣି ପ୍ରବାହିତ ହୁଏ। ତିନିଟି ପାତ୍ର ମଧୁ ଛିଟାଇ ଚାରିପାଖରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେବତାଙ୍କୁ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ କରନ୍ତି।
ଇଦଂ ଵଚଃ ପର୍ଜନ୍ଯାଯ ସ୍ଵରାଜେ ହୃଦୋ ଅସ୍ତ୍ଵନ୍ତରଂ ତଜ୍ଜୁଜୋଷତ୍ । ମଯୋଭୁଵୋ ଵୃଷ୍ଟଯଃ ସନ୍ତ୍ଵସ୍ମେ ସୁପିପ୍ପଲା ଓଷଧୀର୍ଦେଵଗୋପାଃ
ଏହି କଥା ପର୍ଜନ୍ୟ, ସୂର୍ଯ୍ୟର ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରୁ। ଏହା ହୃଦୟରେ ବସୁ। ବର୍ଷାମାନେ ଆମକୁ ଆନନ୍ଦ ଦିଅନ୍ତୁ, ଦେବତାମାନେ ରକ୍ଷା କରୁଥିବା ମିଠା ଫଳ ଓ ଔଷଧିମାନେ ଆମ ପାଇଁ ବଢ଼ନ୍ତୁ।
ସ ରେତୋଧା ଵୃଷଭଃ ଶଶ୍ଵତୀନାଂ ତସ୍ମିନ୍ନାତ୍ମା ଜଗତସ୍ତସ୍ଥୁଷଶ୍ଚ । ତନ୍ମ ଋତଂ ପାତୁ ଶତଶାରଦାଯ ଯୂଯଂ ପାତ ସ୍ଵସ୍ତିଭିଃ ସଦା ନଃ
ସେ ଅମର ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବୀଜ ଧାରଣ କରୁଥିବା ବୃଷଭ। ତାଙ୍କରେ ଚଳନଶୀଳ ଓ ଅଚଳ ସମସ୍ତର ଆତ୍ମା ଅଛି। ସେଇ ସତ୍ୟ ଆମକୁ ଶତବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରକ୍ଷା କରୁ। ତୁମେ ସବୁବେଳେ ଆମକୁ ମଙ୍ଗଳ ଦିଅ।
ପର୍ଜନ୍ଯାଯ ପ୍ର ଗାଯତ ଦିଵସ୍ପୁତ୍ରାଯ ମୀଳ୍ହୁଷେ । ସ ନୋ ଯଵସମିଚ୍ଛତୁ
ପର୍ଜନ୍ୟ, ଦିନର ପୁଅ, ଦାନଶୀଳଙ୍କୁ ଗୀତ ଗାଅ। ସେ ଆମକୁ ପ୍ରଚୁର ଯବ ଦିଅନ୍ତୁ।
ଯୋ ଗର୍ଭମୋଷଧୀନାଂ ଗଵାଂ କୃଣୋତ୍ଯର୍ଵତାମ୍ । ପର୍ଜନ୍ଯଃ ପୁରୁଷୀଣାମ୍
ଯିଏ ଔଷଧି, ଗାଈ ଓ ଘୋଡ଼ାଙ୍କର ବୀଜ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି—ସେଇ ପର୍ଜନ୍ୟ, ସମସ୍ତ ମଣିଷଙ୍କ ପିତା।
ତସ୍ମା ଇଦାସ୍ଯେ ହଵିର୍ଜୁହୋତା ମଧୁମତ୍ତମମ୍ । ଇଳାଂ ନଃ ସଂଯତଂ କରତ୍
ସେଠାରେ ସବୁଠାରୁ ମିଠା ହବିଷ ଅର୍ପଣ କର। ସେ ଆମକୁ ପୋଷଣ ଦେଉନ୍ତୁ।
ସଂଵତ୍ସରଂ ଶଶଯାନା ବ୍ରାହ୍ମଣା ଵ୍ରତଚାରିଣଃ । ଵାଚଂ ପର୍ଜନ୍ଯଜିନ୍ଵିତାଂ ପ୍ର ମଣ୍ଡୂକା ଅଵାଦିଷୁଃ
ଏକ ବର୍ଷ ଧରି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ବ୍ରତ ରଖି ନିରବ ରହିଲେ; ବର୍ଷା ଆସିବା ପରେ, ପର୍ଜନ୍ୟଙ୍କ ପ୍ରେରଣାରେ ବେଙ୍ଗମାନେ କଥା କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଦିଵ୍ଯା ଆପୋ ଅଭି ଯଦେନମାଯନ୍ଦୃତିଂ ନ ଶୁଷ୍କଂ ସରସୀ ଶଯାନମ୍ । ଗଵାମହ ନ ମାଯୁର୍ଵତ୍ସିନୀନାଂ ମଣ୍ଡୂକାନାଂ ଵଗ୍ନୁରତ୍ରା ସମେତି
ଦିବ୍ୟ ଜଳ ଯେତେବେଳେ ଶୁଖିଲା ପୋଖରୀ ଉପରେ ପଡ଼ିଲା, ବେଙ୍ଗମାନେ ଗାଈ ଓ ଛୁଆଁ ପରି ଏକଠା ହେଲେ।
ଯଦୀମେନାଁ ଉଶତୋ ଅଭ୍ଯଵର୍ଷୀତ୍ତୃଷ୍ଯାଵତଃ ପ୍ରାଵୃଷ୍ଯାଗତାଯାମ୍ । ଅଖ୍ଖଲୀକୃତ୍ଯା ପିତରଂ ନ ପୁତ୍ରୋ ଅନ୍ଯୋ ଅନ୍ଯମୁପ ଵଦନ୍ତମେତି
ଯେତେବେଳେ ପ୍ରବଳ ବର୍ଷା ପଡ଼ିଲା, ତିଆରି ଓ ବର୍ଷା ଆସିବାକୁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିବା ବେଙ୍ଗମାନେ, ପୁଅ ବାପାକୁ ଡାକିବା ପରି, ଏକ ଅନ୍ୟକୁ କଥା କହିବାକୁ ଯାଏ।
ଅନ୍ଯୋ ଅନ୍ଯମନୁ ଗୃଭ୍ଣାତ୍ଯେନୋରପାଂ ପ୍ରସର୍ଗେ ଯଦମନ୍ଦିଷାତାମ୍ । ମଣ୍ଡୂକୋ ଯଦଭିଵୃଷ୍ଟଃ କନିଷ୍କନ୍ପୃଶ୍ନିଃ ସମ୍ପୃଙ୍କ୍ତେ ହରିତେନ ଵାଚମ୍
ଯେତେବେଳେ ପାଣି ବଢ଼ିଯାଏ ଏବଂ ସେମାନେ ତୃପ୍ତି ହୋଇନାହାନ୍ତି, ଗୋଟିଏ ବେଙ୍ଗ ଅନ୍ୟ ବେଙ୍ଗକୁ ଧରେ। ବେଙ୍ଗ ଭିଜିଯିବା ପରେ, ଚିଟିକା ବେଙ୍ଗ ହରିତ ବେଙ୍ଗ ସହିତ ମିଶି ଗଳା ମିଳାଏ।
ଯଦେଷାମନ୍ଯୋ ଅନ୍ଯସ୍ଯ ଵାଚଂ ଶାକ୍ତସ୍ଯେଵ ଵଦତି ଶିକ୍ଷମାଣଃ । ସର୍ଵଂ ତଦେଷାଂ ସମୃଧେଵ ପର୍ଵ ଯତ୍ସୁଵାଚୋ ଵଦଥନାଧ୍ଯପ୍ସୁ
ଯେତେବେଳେ ଗୋଟିଏ ବେଙ୍ଗ ଅନ୍ୟ ବେଙ୍ଗର ଗଳା ଅନୁକରଣ କରେ, ଶିକ୍ଷାର୍ଥୀ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଶିଖିବା ପରି, ସେମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ କଥା ଏକତାରେ ଲାଗେ, ଯେଉଁପରି ସେମାନେ ପାଣିରେ ମିଠା ଶବ୍ଦ କହୁଛନ୍ତି।
ଗୋମାଯୁରେକୋ ଅଜମାଯୁରେକଃ ପୃଶ୍ନିରେକୋ ହରିତ ଏକ ଏଷାମ୍ । ସମାନଂ ନାମ ବିଭ୍ରତୋ ଵିରୂପାଃ ପୁରୁତ୍ରା ଵାଚଂ ପିପିଶୁର୍ଵଦନ୍ତଃ
ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଗୋଟିଏ ଭୂରା, ଗୋଟିଏ କଳା, ଗୋଟିଏ ଚିଟିକା, ଗୋଟିଏ ହରିତ। ସମାନ ନାମ ଧାରଣ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ ବିଭିନ୍ନ ରୂପରେ ରହି, ସବୁଠାରେ ଏକାଠି ଗଳା ମିଳାଏ।
ବ୍ରାହ୍ମଣାସୋ ଅତିରାତ୍ରେ ନ ସୋମେ ସରୋ ନ ପୂର୍ଣମଭିତୋ ଵଦନ୍ତଃ । ସଂଵତ୍ସରସ୍ଯ ତଦହଃ ପରି ଷ୍ଠ ଯନ୍ମଣ୍ଡୂକାଃ ପ୍ରାଵୃଷୀଣଂ ବଭୂଵ
ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଯେପରି ଶୋମ ଯଜ୍ଞରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ପୋଖରୀ ଚାରିପାଖରେ କଥା କହନ୍ତି, ସେପରି ବର୍ଷ ପରେ ଏହି ଦିନରେ ବେଙ୍ଗମାନେ ବର୍ଷା ଡାକିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ବ୍ରାହ୍ମଣାସଃ ସୋମିନୋ ଵାଚମକ୍ରତ ବ୍ରହ୍ମ କୃଣ୍ଵନ୍ତଃ ପରିଵତ୍ସରୀଣମ୍ । ଅଧ୍ଵର୍ଯଵୋ ଘର୍ମିଣଃ ସିଷ୍ଵିଦାନା ଆଵିର୍ଭଵନ୍ତି ଗୁହ୍ଯା ନ କେ ଚିତ୍
ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଶୋମ ପିବାକୁ, ସମ୍ବର୍ଷ ଧରି ପୂଜା କରି କଥା କହିଛନ୍ତି। ଯଜ୍ଞକାରୀ, ଅଗ୍ନିରେ ତାପିତ, କେହି ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ, କେହି ଲୁଚି ରହିଲେ।
ଦେଵହିତିଂ ଜୁଗୁପୁର୍ଦ୍ଵାଦଶସ୍ଯ ଋତୁଂ ନରୋ ନ ପ୍ର ମିନନ୍ତ୍ଯେତେ । ସଂଵତ୍ସରେ ପ୍ରାଵୃଷ୍ଯାଗତାଯାଂ ତପ୍ତା ଘର୍ମା ଅଶ୍ନୁଵତେ ଵିସର୍ଗମ୍
ସେମାନେ ଦେବତାଙ୍କ ନିୟମକୁ ରକ୍ଷା କଲେ, ଦ୍ୱାଦଶ ଋତୁକୁ ଅବହେଳା କଲେନି। ବର୍ଷ ପରେ ବର୍ଷା ଆସିଲେ, ତାପିତମାନେ ମୁକ୍ତି ଲାଗି ପାଇଲେ।
ଗୋମାଯୁରଦାଦଜମାଯୁରଦାତ୍ପୃଶ୍ନିରଦାଦ୍ଧରିତୋ ନୋ ଵସୂନି । ଗଵାଂ ମଣ୍ଡୂକା ଦଦତଃ ଶତାନି ସହସ୍ରସାଵେ ପ୍ର ତିରନ୍ତ ଆଯୁଃ
ଭୂରା ଦେଲେ, କଳା ଦେଲେ, ଚିଟିକା ଦେଲେ, ହରିତ ଆମକୁ ଧନ ଦେଲେ। ବେଙ୍ଗମାନେ ଗାଈ ପରି ଶତ ଶତ, ହଜାର ହଜାର ଦେଇ, ଆମ ଆୟୁଷ୍ୟ ବଢ଼ାନ୍ତି।
ଇନ୍ଦ୍ରାସୋମା ତପତଂ ରକ୍ଷ ଉବ୍ଜତଂ ନ୍ଯର୍ପଯତଂ ଵୃଷଣା ତମୋଵୃଧଃ । ପରା ଶୃଣୀତମଚିତୋ ନ୍ଯୋଷତଂ ହତଂ ନୁଦେଥାଂ ନି ଶିଶୀତମତ୍ରିଣଃ
ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ସୋମ, ରକ୍ଷସକୁ ଦହା, ଦୂରେ ହଟା, ତଳେ ପକେଇଦିଅ, ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯେ ଅନ୍ଧକାର ବଢ଼ାଅ। ଆମ ଆବାଜ ଶୁଣ, ତାକୁ ଦୂରେ ହଟା, ମାର, ଦୂରେ ନେଇଯାଅ, ଶୀତଳ କର, ଅତ୍ରିଙ୍କ ପୁଅମାନେ।