ଯଦ୍ଦଧିଷେ ପ୍ରଦିଵି ଚାର୍ଵନ୍ନଂ ଦିଵେଦିଵେ ପୀତିମିଦସ୍ଯ ଵକ୍ଷି । ଉତ ହୃଦୋତ ମନସା ଜୁଷାଣ ଉଶନ୍ନିନ୍ଦ୍ର ପ୍ରସ୍ଥିତାନ୍ପାହି ସୋମାନ୍
ଆପଣ ଆକାଶରେ ଯେଉଁ ରସ ରଖିଛନ୍ତି, ଦିନକୁ ଦିନ ତାହାର ପୁଷ୍ଟି ଆଣିଦେଉଛନ୍ତି; ହୃଦୟ ଓ ମନରେ ସ୍ୱୀକାର କରି, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ପ୍ରସ୍ତୁତ ସୋମ ପିଇଅନ୍ତୁ ।
ଜଜ୍ଞାନଃ ସୋମଂ ସହସେ ପପାଥ ପ୍ର ତେ ମାତା ମହିମାନମୁଵାଚ । ଏନ୍ଦ୍ର ପପ୍ରାଥୋର୍ଵନ୍ତରିକ୍ଷଂ ଯୁଧା ଦେଵେଭ୍ଯୋ ଵରିଵଶ୍ଚକର୍ଥ
ଶକ୍ତି ପାଇଁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ସୋମ ଚାପାଯାଇଛି; ତୁମ ମାଆ ତୁମ ମହିମା କହିଛନ୍ତି; ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ଥାନ ଭରିଦେଇଛ, ଯୁଦ୍ଧ ଦ୍ୱାରା ଦେବତାଙ୍କୁ ପଥ ଦେଇଛ ।
ଯଦ୍ଯୋଧଯା ମହତୋ ମନ୍ଯମାନାନ୍ସାକ୍ଷାମ ତାନ୍ବାହୁଭିଃ ଶାଶଦାନାନ୍ । ଯଦ୍ଵା ନୃଭିର୍ଵୃତ ଇନ୍ଦ୍ରାଭିଯୁଧ୍ଯାସ୍ତଂ ତ୍ଵଯାଜିଂ ସୌଶ୍ରଵସଂ ଜଯେମ
ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଗର୍ବିତ ବଳଶାଳୀମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କଲ, ତୁମ ବାହୁଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିରୋଧକୁ ଦମନ କଲ; ଯେତେବେଳେ ଇନ୍ଦ୍ର ମନୁଷ୍ୟମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ, ତୁମ ସହିତ ଆମେ ଖ୍ୟାତିଶାଳୀ ଯୁଦ୍ଧ ଜିତିବା ।
ପ୍ରେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଵୋଚଂ ପ୍ରଥମା କୃତାନି ପ୍ର ନୂତନା ମଘଵା ଯା ଚକାର । ଯଦେଦଦେଵୀରସହିଷ୍ଟ ମାଯା ଅଥାଭଵତ୍କେଵଲଃ ସୋମୋ ଅସ୍ଯ
ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରଥମ କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଏବେ ମଘବାନ୍ କରିଥିବା ନୂତନ କାର୍ଯ୍ୟ କହୁଛି; ଯେତେବେଳେ ଦେବୀମାନେ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ସହିପାରିଲେ ନାହିଁ, ସେତେବେଳେ ସୋମ ତାଙ୍କର ଏକମାତ୍ର ହେଲା ।
ତଵେଦଂ ଵିଶ୍ଵମଭିତଃ ପଶଵ୍ଯଂ ଯତ୍ପଶ୍ଯସି ଚକ୍ଷସା ସୂର୍ଯସ୍ଯ । ଗଵାମସି ଗୋପତିରେକ ଇନ୍ଦ୍ର ଭକ୍ଷୀମହି ତେ ପ୍ରଯତସ୍ଯ ଵସ୍ଵଃ
ସମସ୍ତ ଜଗତ ତୁମର ଚରାଗାହ, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ଯେଉଁଠି ପଡ଼େ, ସେଠି ସବୁ ତୁମେ ଦେଖୁଛ। ଗାଁମାନଙ୍କର ଏକମାତ୍ର ରକ୍ଷକ ଓ ସ୍ୱାମୀ ହେଉଛ, ଇନ୍ଦ୍ର। ଆମେ ତୁମର ଦିଆ ଧନର ଭାଗୀ ହେବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ।
ବୃହସ୍ପତେ ଯୁଵମିନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚ ଵସ୍ଵୋ ଦିଵ୍ଯସ୍ଯେଶାଥେ ଉତ ପାର୍ଥିଵସ୍ଯ । ଧତ୍ତଂ ରଯିଂ ସ୍ତୁଵତେ କୀରଯେ ଚିଦ୍ଯୂଯଂ ପାତ ସ୍ଵସ୍ତିଭିଃ ସଦା ନଃ
ବୃହସ୍ପତି ଓ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦୁହେଁ ଦିବ୍ୟ ଓ ପୃଥିବୀର ଧନର ଅଧିପତି। ଯିଏ ଗୀତ ଗାଏ ଓ ପ୍ରଶଂସା କରେ, ସେଉଁଠିକୁ ଧନ ଦିଅ। ସଦା ଆମକୁ ମଙ୍ଗଳରେ ରକ୍ଷା କର।
ପରୋ ମାତ୍ରଯା ତନ୍ଵା ଵୃଧାନ ନ ତେ ମହିତ୍ଵମନ୍ଵଶ୍ନୁଵନ୍ତି । ଉଭେ ତେ ଵିଦ୍ମ ରଜସୀ ପୃଥିଵ୍ଯା ଵିଷ୍ଣୋ ଦେଵ ତ୍ଵଂ ପରମସ୍ଯ ଵିତ୍ସେ
ତୁମେ ମାପ ଓ ଦେହକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ବଡ଼ ହେଉଛ। ତୁମର ମହତ୍ତ୍ୱ କେହି ପହଞ୍ଚିପାରିନାହାନ୍ତି। ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ଆମେ ତୁମର ଦୁଇଟି ଲୋକ ଜାଣୁଛୁ, ତୁମେ ସବୁଠାରୁ ଉଚ୍ଚ ସ୍ଥାନକୁ ଧାରଣ କରିଛ।
ନ ତେ ଵିଷ୍ଣୋ ଜାଯମାନୋ ନ ଜାତୋ ଦେଵ ମହିମ୍ନଃ ପରମନ୍ତମାପ । ଉଦସ୍ତଭ୍ନା ନାକମୃଷ୍ଵଂ ବୃହନ୍ତଂ ଦାଧର୍ଥ ପ୍ରାଚୀଂ କକୁଭଂ ପୃଥିଵ୍ଯାଃ
ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ଜନ୍ମରେ କିମ୍ବା ଜନ୍ମ ପରେ ମଧ୍ୟ କେହି ତୁମର ମହିମାର ସୀମାକୁ ପହଞ୍ଚିପାରିନାହାନ୍ତି। ତୁମେ ଉଚ୍ଚ ଓ ବିସ୍ତୃତ ଆକାଶକୁ ଧାରଣ କରିଛ, ପୃଥିବୀର ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ସ୍ଥାପନ କରିଛ।
ଇରାଵତୀ ଧେନୁମତୀ ହି ଭୂତଂ ସୂଯଵସିନୀ ମନୁଷେ ଦଶସ୍ଯା । ଵ୍ଯସ୍ତଭ୍ନା ରୋଦସୀ ଵିଷ୍ଣଵେତେ ଦାଧର୍ଥ ପୃଥିଵୀମଭିତୋ ମଯୂଖୈଃ
ପୃଥିବୀ ମୃଦୁ ଓ ଦୁଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉ, ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଭଲ ଫଳ ଦିଅ। ବିଷ୍ଣୁ, ତୁମେ ଦୁଇ ଲୋକକୁ ବିସ୍ତାର କରିଛ, ତୁମର କିରଣରେ ପୃଥିବୀକୁ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଧାରଣ କରିଛ।
ଉରୁଂ ଯଜ୍ଞାଯ ଚକ୍ରଥୁରୁ ଲୋକଂ ଜନଯନ୍ତା ସୂର୍ଯମୁଷାସମଗ୍ନିମ୍ । ଦାସସ୍ଯ ଚିଦ୍ଵୃଷଶିପ୍ରସ୍ଯ ମାଯା ଜଘ୍ନଥୁର୍ନରା ପୃତନାଜ୍ଯେଷୁ
ତୁମେ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ବିସ୍ତୃତ ସ୍ଥାନ ତିଆରି କରିଛ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଉଷା ଓ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଛ। ଦାସଙ୍କର ଚତୁର୍ ମାୟାକୁ ମଧ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମେ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେଲ।
ଇନ୍ଦ୍ରାଵିଷ୍ଣୂ ଦୃଂହିତାଃ ଶମ୍ବରସ୍ଯ ନଵ ପୁରୋ ନଵତିଂ ଚ ଶ୍ନଥିଷ୍ଟମ୍ । ଶତଂ ଵର୍ଚିନଃ ସହସ୍ରଂ ଚ ସାକଂ ହଥୋ ଅପ୍ରତ୍ଯସୁରସ୍ଯ ଵୀରାନ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବିଷ୍ଣୁ, ତୁମେ ଶମ୍ବରଙ୍କର ନବଟି ଏବଂ ନବେଟି ଦୁର୍ଗକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲ। ତୁମେ ବର୍ଚିନଙ୍କର ଶତମାନେ ଓ ଏକସାଥି ହଜାର ଅପରାଜିତ ଯୋଦ୍ଧାକୁ ବିନଶ୍ଟ କରିଦେଲ।
ଇଯଂ ମନୀଷା ବୃହତୀ ବୃହନ୍ତୋରୁକ୍ରମା ତଵସା ଵର୍ଧଯନ୍ତୀ । ରରେ ଵାଂ ସ୍ତୋମଂ ଵିଦଥେଷୁ ଵିଷ୍ଣୋ ପିନ୍ଵତମିଷୋ ଵୃଜନେଷ୍ଵିନ୍ଦ୍ର
ଏହି ଉଚ୍ଚ ଷ୍ଟୁତି, ତୁମ ମହାନ ପଦକୁ ବଡ଼ କରେ, ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଏ। ବିଷ୍ଣୁ, ମୁଁ ଏହି ସଭାରେ ତୁମକୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛି; ଇନ୍ଦ୍ର, ମୋ ଗୀତ ଯୁଦ୍ଧରେ ଆମକୁ ଅଧିକ ଧନ ଦିଅ।
ଵଷଟ୍ ତେ ଵିଷ୍ଣଵାସ ଆ କୃଣୋମି ତନ୍ମେ ଜୁଷସ୍ଵ ଶିପିଵିଷ୍ଟ ହଵ୍ଯମ୍ । ଵର୍ଧନ୍ତୁ ତ୍ଵା ସୁଷ୍ଟୁତଯୋ ଗିରୋ ମେ ଯୂଯଂ ପାତ ସ୍ଵସ୍ତିଭିଃ ସଦା ନଃ
ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ବଷଟ୍ ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଛି; ଶିପିବିଷ୍ଟ, ଏହି ହବିକୁ ଗ୍ରହଣ କର। ମୋ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଷ୍ଟୁତି ତୁମକୁ ବୃଦ୍ଧି କରୁ। ତୁମେ ସବୁବେଳେ ଆମକୁ ମଙ୍ଗଳରେ ରକ୍ଷା କର।
ନୂ ମର୍ତୋ ଦଯତେ ସନିଷ୍ଯନ୍ଯୋ ଵିଷ୍ଣଵ ଉରୁଗାଯାଯ ଦାଶତ୍ । ପ୍ର ଯଃ ସତ୍ରାଚା ମନସା ଯଜାତ ଏତାଵନ୍ତଂ ନର୍ଯମାଵିଵାସାତ୍
ଏବେ ମଣିଷ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଭକ୍ତିରେ ସେବା କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁନ୍ତୁ। ଯିଏ ଦୃଢ଼ ମନ ଓ ଯଜ୍ଞରେ ପୂଜା କରେ, ସେଉଁଠିକୁ ବିଷ୍ଣୁ କେବେ ତ୍ୟାଗ କରନାହାନ୍ତି।
ତ୍ଵଂ ଵିଷ୍ଣୋ ସୁମତିଂ ଵିଶ୍ଵଜନ୍ଯାମପ୍ରଯୁତାମେଵଯାଵୋ ମତିଂ ଦାଃ । ପର୍ଚୋ ଯଥା ନଃ ସୁଵିତସ୍ଯ ଭୂରେରଶ୍ଵାଵତଃ ପୁରୁଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ରାଯଃ
ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ ଅକ୍ଷୟ ଓ ଚଞ୍ଚଳ ଜ୍ଞାନ ଦିଅ। ଆମକୁ ଅଧିକ ଭାଗ୍ୟ, ଘୋଡ଼ା ଓ ଚମକୁଥିବା ଧନ ଦିଅ।
ତ୍ରିର୍ଦେଵଃ ପୃଥିଵୀମେଷ ଏତାଂ ଵି ଚକ୍ରମେ ଶତର୍ଚସଂ ମହିତ୍ଵା । ପ୍ର ଵିଷ୍ଣୁରସ୍ତୁ ତଵସସ୍ତଵୀଯାନ୍ତ୍ଵେଷଂ ହ୍ଯସ୍ଯ ସ୍ଥଵିରସ୍ଯ ନାମ
ଦେବତା ବିଷ୍ଣୁ ତାଙ୍କର ମହିମାରେ ଏହି ପୃଥିବୀକୁ ତିନିଥରେ ମାପିଥିଲେ। ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବିଷ୍ଣୁ ଆଗେ ବଢ଼ନ୍ତୁ; ତାଙ୍କର ନାମ ପୁରୁଣା ଓ ସ୍ଥାୟୀ।
ଵି ଚକ୍ରମେ ପୃଥିଵୀମେଷ ଏତାଂ କ୍ଷେତ୍ରାଯ ଵିଷ୍ଣୁର୍ମନୁଷେ ଦଶସ୍ଯନ୍ । ଧ୍ରୁଵାସୋ ଅସ୍ଯ କୀରଯୋ ଜନାସ ଉରୁକ୍ଷିତିଂ ସୁଜନିମା ଚକାର
ବିଷ୍ଣୁ ଏହି ପୃଥିବୀକୁ ମାନବଙ୍କ ଉନ୍ନତି ପାଇଁ ବିସ୍ତାର କରିଛ। ତାଙ୍କର ଷ୍ଟୁତି ଅଟୁଟ, ତାଙ୍କର ଲୋକ ଦୃଢ଼; ସେ ବିସ୍ତୃତ ଓ ମଜବୁତ ନିବାସ ତିଆରି କରିଛ।
ପ୍ର ତତ୍ତେ ଅଦ୍ଯ ଶିପିଵିଷ୍ଟ ନାମାର୍ଯଃ ଶଂସାମି ଵଯୁନାନି ଵିଦ୍ଵାନ୍ । ତଂ ତ୍ଵା ଗୃଣାମି ତଵସମତଵ୍ଯାନ୍କ୍ଷଯନ୍ତମସ୍ଯ ରଜସଃ ପରାକେ
ଏବେ ଶିପିବିଷ୍ଟ, ତୁମର ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ନାମ ଓ କାର୍ଯ୍ୟ ଜାଣି, ମୁଁ ଏହାକୁ ଘୋଷଣା କରୁଛି। ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଅରଣ୍ୟରେ ବସୁଥିବା, ଏହି ବିଶ୍ୱର ସର୍ବାଧିକ ସୀମାକୁ ଧାରଣ କରୁଥିବା ତୁମକୁ ମୁଁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛି।
କିମିତ୍ତେ ଵିଷ୍ଣୋ ପରିଚକ୍ଷ୍ଯଂ ଭୂତ୍ପ୍ର ଯଦ୍ଵଵକ୍ଷେ ଶିପିଵିଷ୍ଟୋ ଅସ୍ମି । ମା ଵର୍ପୋ ଅସ୍ମଦପ ଗୂହ ଏତଦ୍ଯଦନ୍ଯରୂପଃ ସମିଥେ ବଭୂଥ
ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ମୁଁ ଶିପିବିଷ୍ଟ ଭାବେ ଯାହା କହିଛି, ତାହା ତୁମ ପାଖରୁ କିଛି ଲୁଚିପାରିବ କି? ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ଅନ୍ୟ ରୂପେ ସଭାରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଉଛ, ସେତେବେଳେ ତୁମର ରୂପ ଆମଠାରୁ ଲୁଚାଇବା ନାହିଁ।
ଵଷଟ୍ ତେ ଵିଷ୍ଣଵାସ ଆ କୃଣୋମି ତନ୍ମେ ଜୁଷସ୍ଵ ଶିପିଵିଷ୍ଟ ହଵ୍ଯମ୍ । ଵର୍ଧନ୍ତୁ ତ୍ଵା ସୁଷ୍ଟୁତଯୋ ଗିରୋ ମେ ଯୂଯଂ ପାତ ସ୍ଵସ୍ତିଭିଃ ସଦା ନଃ
ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ବଷଟ୍ ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଛି; ଶିପିବିଷ୍ଟ, ଏହି ହବିକୁ ଗ୍ରହଣ କର। ମୋ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଷ୍ଟୁତି ତୁମକୁ ବୃଦ୍ଧି କରୁ। ତୁମେ ସବୁବେଳେ ଆମକୁ ମଙ୍ଗଳରେ ରକ୍ଷା କର।
ତିସ୍ରୋ ଵାଚଃ ପ୍ର ଵଦ ଜ୍ଯୋତିରଗ୍ରା ଯା ଏତଦ୍ଦୁହ୍ରେ ମଧୁଦୋଘମୂଧଃ । ସ ଵତ୍ସଂ କୃଣ୍ଵନ୍ଗର୍ଭମୋଷଧୀନାଂ ସଦ୍ଯୋ ଜାତୋ ଵୃଷଭୋ ରୋରଵୀତି
ତିନୋଟି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କଥା କହ, ଯାହା ଏହି ମଧୁ ଝରୁଥିବା ଥନକୁ ଦୁହିଛି। ସେମାନେ ଗଛମାନଙ୍କର ଗର୍ଭ ଭାବେ ବଛାକୁ ତିଆରି କରନ୍ତି; ଜନ୍ମ ହେଉଥିବା ସମୟରେ, ବଳିୟା ବୃଷ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରେ ଡାକେ।
ଯୋ ଵର୍ଧନ ଓଷଧୀନାଂ ଯୋ ଅପାଂ ଯୋ ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ଜଗତୋ ଦେଵ ଈଶେ । ସ ତ୍ରିଧାତୁ ଶରଣଂ ଶର୍ମ ଯଂସତ୍ତ୍ରିଵର୍ତୁ ଜ୍ଯୋତିଃ ସ୍ଵଭିଷ୍ଟ୍ଯସ୍ମେ
ଯିଏ ଔଷଧି, ପାଣି ଓ ସମସ୍ତ ଚଳିତ ବିଶ୍ୱର ଦେବତା ଓ ପୋଷକ, ସେ ତିନି ରୂପରେ ଆଶ୍ରୟ ଓ ସୁରକ୍ଷା ଦେଇଥାନ୍ତି, ତିନି ପ୍ରକାରର ଆଲୋକ ଓ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଆମକୁ ଚିକିତ୍ସା କରନ୍ତି।
ସ୍ତରୀରୁ ତ୍ଵଦ୍ଭଵତି ସୂତ ଉ ତ୍ଵଦ୍ଯଥାଵଶଂ ତନ୍ଵଂ ଚକ୍ର ଏଷଃ । ପିତୁଃ ପଯଃ ପ୍ରତି ଗୃଭ୍ଣାତି ମାତା ତେନ ପିତା ଵର୍ଧତେ ତେନ ପୁତ୍ରଃ
ତୁମ ପ୍ରଭାବରେ ସାରଥି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୁଏ, ତୁମ ଇଚ୍ଛାଅନୁଯାୟୀ ରଥ ଚାଲିଥାଏ। ମାଆଁ ବାପାଙ୍କ ଦୁଧ ନେଇଥାଏ, ଏହି ଦୁଧରେ ବାପା ବଢ଼ନ୍ତି, ଏହି ଦୁଧରେ ପୁଅ ବଢ଼େ।
ଯସ୍ମିନ୍ଵିଶ୍ଵାନି ଭୁଵନାନି ତସ୍ଥୁସ୍ତିସ୍ରୋ ଦ୍ଯାଵସ୍ତ୍ରେଧା ସସ୍ରୁରାପଃ । ତ୍ରଯଃ କୋଶାସ ଉପସେଚନାସୋ ମଧ୍ଵ ଶ୍ଚୋତନ୍ତ୍ଯଭିତୋ ଵିରପ୍ଶମ୍
ଯାହାର ଉପରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଅଟୁଟ ଅଛି, ତିନୋଟି ଆକାଶ ଓ ତିନିପ୍ରକାର ପାଣି ପ୍ରବାହିତ ହୁଏ। ତିନିଟି ପାତ୍ର ମଧୁ ଛିଟାଇ ଚାରିପାଖରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେବତାଙ୍କୁ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ କରନ୍ତି।
ଇଦଂ ଵଚଃ ପର୍ଜନ୍ଯାଯ ସ୍ଵରାଜେ ହୃଦୋ ଅସ୍ତ୍ଵନ୍ତରଂ ତଜ୍ଜୁଜୋଷତ୍ । ମଯୋଭୁଵୋ ଵୃଷ୍ଟଯଃ ସନ୍ତ୍ଵସ୍ମେ ସୁପିପ୍ପଲା ଓଷଧୀର୍ଦେଵଗୋପାଃ
ଏହି କଥା ପର୍ଜନ୍ୟ, ସୂର୍ଯ୍ୟର ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରୁ। ଏହା ହୃଦୟରେ ବସୁ। ବର୍ଷାମାନେ ଆମକୁ ଆନନ୍ଦ ଦିଅନ୍ତୁ, ଦେବତାମାନେ ରକ୍ଷା କରୁଥିବା ମିଠା ଫଳ ଓ ଔଷଧିମାନେ ଆମ ପାଇଁ ବଢ଼ନ୍ତୁ।
ସ ରେତୋଧା ଵୃଷଭଃ ଶଶ୍ଵତୀନାଂ ତସ୍ମିନ୍ନାତ୍ମା ଜଗତସ୍ତସ୍ଥୁଷଶ୍ଚ । ତନ୍ମ ଋତଂ ପାତୁ ଶତଶାରଦାଯ ଯୂଯଂ ପାତ ସ୍ଵସ୍ତିଭିଃ ସଦା ନଃ
ସେ ଅମର ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବୀଜ ଧାରଣ କରୁଥିବା ବୃଷଭ। ତାଙ୍କରେ ଚଳନଶୀଳ ଓ ଅଚଳ ସମସ୍ତର ଆତ୍ମା ଅଛି। ସେଇ ସତ୍ୟ ଆମକୁ ଶତବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରକ୍ଷା କରୁ। ତୁମେ ସବୁବେଳେ ଆମକୁ ମଙ୍ଗଳ ଦିଅ।
ପର୍ଜନ୍ଯାଯ ପ୍ର ଗାଯତ ଦିଵସ୍ପୁତ୍ରାଯ ମୀଳ୍ହୁଷେ । ସ ନୋ ଯଵସମିଚ୍ଛତୁ
ପର୍ଜନ୍ୟ, ଦିନର ପୁଅ, ଦାନଶୀଳଙ୍କୁ ଗୀତ ଗାଅ। ସେ ଆମକୁ ପ୍ରଚୁର ଯବ ଦିଅନ୍ତୁ।
ଯୋ ଗର୍ଭମୋଷଧୀନାଂ ଗଵାଂ କୃଣୋତ୍ଯର୍ଵତାମ୍ । ପର୍ଜନ୍ଯଃ ପୁରୁଷୀଣାମ୍
ଯିଏ ଔଷଧି, ଗାଈ ଓ ଘୋଡ଼ାଙ୍କର ବୀଜ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି—ସେଇ ପର୍ଜନ୍ୟ, ସମସ୍ତ ମଣିଷଙ୍କ ପିତା।
ତସ୍ମା ଇଦାସ୍ଯେ ହଵିର୍ଜୁହୋତା ମଧୁମତ୍ତମମ୍ । ଇଳାଂ ନଃ ସଂଯତଂ କରତ୍
ସେଠାରେ ସବୁଠାରୁ ମିଠା ହବିଷ ଅର୍ପଣ କର। ସେ ଆମକୁ ପୋଷଣ ଦେଉନ୍ତୁ।
ସଂଵତ୍ସରଂ ଶଶଯାନା ବ୍ରାହ୍ମଣା ଵ୍ରତଚାରିଣଃ । ଵାଚଂ ପର୍ଜନ୍ଯଜିନ୍ଵିତାଂ ପ୍ର ମଣ୍ଡୂକା ଅଵାଦିଷୁଃ
ଏକ ବର୍ଷ ଧରି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ବ୍ରତ ରଖି ନିରବ ରହିଲେ; ବର୍ଷା ଆସିବା ପରେ, ପର୍ଜନ୍ୟଙ୍କ ପ୍ରେରଣାରେ ବେଙ୍ଗମାନେ କଥା କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।