ପ୍ରତ୍ଯଙ୍ଦେଵାନାଂ ଵିଶଃ ପ୍ରତ୍ଯଙ୍ଙୁଦେଷି ମାନୁଷାନ୍ । ପ୍ରତ୍ଯଙ୍ଵିଶ୍ଵଂ ସ୍ଵର୍ଦୃଶେ
ତୁମେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଣ୍ଡଳୀ, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଣ୍ଡଳୀ, ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ମୁହଁ ଫେରାଅ।
ଯେନା ପାଵକ ଚକ୍ଷସା ଭୁରଣ୍ଯନ୍ତଂ ଜନାଁ ଅନୁ । ତ୍ଵଂ ଵରୁଣ ପଶ୍ଯସି
ହେ ପବିତ୍ର ଚକ୍ଷୁ, ହେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ ଦେଖ, ହେ ବରୁଣ, ତୁମେ ଦେଖୁଛ।
ଵି ଦ୍ଯାମେଷି ରଜସ୍ପୃଥ୍ଵହା ମିମାନୋ ଅକ୍ତୁଭିଃ । ପଶ୍ଯଞ୍ଜନ୍ମାନି ସୂର୍ଯ
ତୁମେ ତୁମର କିରଣରେ ଆକାଶର ବିସ୍ତୃତ ପଥ ମାପୁଛ, ହେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଉତ୍ପତ୍ତିଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖୁଛ।
ସପ୍ତ ତ୍ଵା ହରିତୋ ରଥେ ଵହନ୍ତି ଦେଵ ସୂର୍ଯ । ଶୋଚିଷ୍କେଶଂ ଵିଚକ୍ଷଣ
ସାତଟି ହରିତ ଘୋଡ଼ା ତୁମର ରଥକୁ ଟାଣୁଛି, ହେ ଦେବତା ସୂର୍ଯ୍ୟ, ତୁମେ ଅଗ୍ନିମୟ କେଶ ଓ ସମସ୍ତକୁ ଦେଖୁଥିବା।
ଅଯୁକ୍ତ ସପ୍ତ ଶୁନ୍ଧ୍ଯୁଵଃ ସୂରୋ ରଥସ୍ଯ ନପ୍ତ୍ଯଃ । ତାଭିର୍ଯାତି ସ୍ଵଯୁକ୍ତିଭିଃ
ସୂର୍ଯ୍ୟ ରଥର ସନ୍ତାନ, ସାତିଟି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଘୋଡ଼ିକୁ ନିଜେ ଯୋଗାଇଛନ୍ତି; ସେଇ ନିଜେ ଚାଲିଥିବା ଘୋଡ଼ିମାନେ ସହିତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଯାଉଛନ୍ତି।
ଉଦ୍ଵଯଂ ତମସସ୍ପରି ଜ୍ଯୋତିଷ୍ପଶ୍ଯନ୍ତ ଉତ୍ତରମ୍ । ଦେଵଂ ଦେଵତ୍ରା ସୂର୍ଯମଗନ୍ମ ଜ୍ଯୋତିରୁତ୍ତମମ୍
ଅନ୍ଧକାର ଉପରେ ଉଠି, ଆମେ ଉଚ୍ଚ ଆଲୋକକୁ ଦେଖୁଛୁ; ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦେବ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ସେଇ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଆଲୋକକୁ ଆମେ ପହଞ୍ଚିଛୁ।
ଉଦ୍ଯନ୍ନଦ୍ଯ ମିତ୍ରମହ ଆରୋହନ୍ନୁତ୍ତରାଂ ଦିଵମ୍ । ହୃଦ୍ରୋଗଂ ମମ ସୂର୍ଯ ହରିମାଣଂ ଚ ନାଶଯ
ଆଜି ଉଦୟମାନ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ସମସ୍ତଙ୍କର ବନ୍ଧୁ, ଉଚ୍ଚ ଆକାଶକୁ ଆରୋହଣ କର, ମୋର ହୃଦୟର ରୋଗ ଓ ହଳଦିଆ ରଙ୍ଗକୁ ଦୂର କର।
ଶୁକେଷୁ ମେ ହରିମାଣଂ ରୋପଣାକାସୁ ଦଧ୍ମସି । ଅଥୋ ହାରିଦ୍ରଵେଷୁ ମେ ହରିମାଣଂ ନି ଦଧ୍ମସି
ଧଳା ପାତ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ମୋର ହଳଦିଆ ରଙ୍ଗ ରଖୁଛି; ଏବଂ ହଳଦି ପାତ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ମୋର ହଳଦିଆ ରଙ୍ଗ ରଖୁଛି।
ଉଦଗାଦଯମାଦିତ୍ଯୋ ଵିଶ୍ଵେନ ସହସା ସହ । ଦ୍ଵିଷନ୍ତଂ ମହ୍ଯଂ ରନ୍ଧଯନ୍ମୋ ଅହଂ ଦ୍ଵିଷତେ ରଧମ୍
ଏହି ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ସହିତ ଉଦୟ ହୋଇଛନ୍ତି; ସେ ମୋର ଶତ୍ରୁକୁ ଦୂର କରନ୍ତୁ, ମୁଁ କେବେ ମୋ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ପଡ଼ିନଉ।
ଅଭି ତ୍ଯଂ ମେଷଂ ପୁରୁହୂତମୃଗ୍ମିଯମିନ୍ଦ୍ରଂ ଗୀର୍ଭିର୍ମଦତା ଵସ୍ଵୋ ଅର୍ଣଵମ୍ । ଯସ୍ଯ ଦ୍ଯାଵୋ ନ ଵିଚରନ୍ତି ମାନୁଷା ଭୁଜେ ମଂହିଷ୍ଠମଭି ଵିପ୍ରମର୍ଚତ
ଆସନ୍ତୁ, ଆମେ ଗୀତ ଦ୍ୱାରା ବହୁବାର ଡାକାଯାଉଥିବା, ଗୀତଯୋଗ୍ୟ, ଧନର ସମୁଦ୍ର ସ୍ୱାମୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିବା; ଯାହାଙ୍କୁ ଆକାଶ ପରି କେହି ଆବୃତ କରିପାରନ୍ତିନାହିଁ, ଯାହାଙ୍କ ଶକ୍ତି ସବୁଠାରୁ ବଡ଼—ଏହି ପ୍ରେରିତମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତୁ।
ଅଭୀମଵନ୍ଵନ୍ସ୍ଵଭିଷ୍ଟିମୂତଯୋଽନ୍ତରିକ୍ଷପ୍ରାଂ ତଵିଷୀଭିରାଵୃତମ୍ । ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଦକ୍ଷାସ ଋଭଵୋ ମଦଚ୍ଯୁତଂ ଶତକ୍ରତୁଂ ଜଵନୀ ସୂନୃତାରୁହତ୍
ନିଜ ଇଚ୍ଛା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିବା ଉତ୍ସାହୀମାନେ, ଯାହାଙ୍କ ଶକ୍ତି ମଧ୍ୟାକାଶକୁ ପୂରିଛି, ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆସିଛନ୍ତି; ଦକ୍ଷମାନେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ସହିତ, ଶତଶକ୍ତି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ, ଆନନ୍ଦରେ ଉତ୍ସାହିତ କରିଛନ୍ତି।
ତ୍ଵଂ ଗୋତ୍ରମଙ୍ଗିରୋଭ୍ଯୋଽଵୃଣୋରପୋତାତ୍ରଯେ ଶତଦୁରେଷୁ ଗାତୁଵିତ୍ । ସସେନ ଚିଦ୍ଵିମଦାଯାଵହୋ ଵସ୍ଵାଜାଵଦ୍ରିଂ ଵାଵସାନସ୍ଯ ନର୍ତଯନ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଅଙ୍ଗିରସମାନେ ପାଇଁ ଗାଈ ଚୟନ କଲ, ଦୂରବାସୀମାନେ ପାଇଁ ପଥ ଖୋଲିଲ; ତୁମର ସେନା ସହିତ ମଧ୍ୟ, ଉତ୍ସାହୀ ବିମଦା ପାଇଁ ଧନ ଆଣିଲ, ଆଗ୍ରହୀ ପାଇଁ ପାହାଡ଼କୁ ନଚାଇଲ।
ତ୍ଵମପାମପିଧାନାଵୃଣୋରପାଧାରଯଃ ପର୍ଵତେ ଦାନୁମଦ୍ଵସୁ । ଵୃତ୍ରଂ ଯଦିନ୍ଦ୍ର ଶଵସାଵଧୀରହିମାଦିତ୍ସୂର୍ଯଂ ଦିଵ୍ଯାରୋହଯୋ ଦୃଶେ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଜଳର ଆବରଣ ଖୋଲିଲ, ପାହାଡ଼ରେ ଝରଣା ଚାଲିଲ; ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ବୃତ୍ରକୁ ମାରି, ଆକାଶରେ ଦେଖିବା ପାଇଁ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଉଠାଇଲ।
ତ୍ଵଂ ମାଯାଭିରପ ମାଯିନୋଽଧମଃ ସ୍ଵଧାଭିର୍ଯେ ଅଧି ଶୁପ୍ତାଵଜୁହ୍ଵତ । ତ୍ଵଂ ପିପ୍ରୋର୍ନୃମଣଃ ପ୍ରାରୁଜଃ ପୁରଃ ପ୍ର ଋଜିଶ୍ଵାନଂ ଦସ୍ଯୁହତ୍ଯେଷ୍ଵାଵିଥ
ତୁମ ମାୟାରେ ଚତୁରମାନେ ତାଙ୍କର ଚତୁରତା ସହିତ ତଳେ ପଡ଼ିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ନିଜ ସ୍ୱଭାବରେ ଶୁଅଥିଲେ; ତୁମେ ପିପ୍ରୁଙ୍କ ଦୃଢ଼ ଦୁର୍ଗ ଭାଙ୍ଗିଲ, ଏବଂ ଶତ୍ରୁ ହତ୍ୟାରେ ଋଜିଶ୍ୱାନଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କଲ।
ତ୍ଵଂ କୁତ୍ସଂ ଶୁଷ୍ଣହତ୍ଯେଷ୍ଵାଵିଥାରନ୍ଧଯୋଽତିଥିଗ୍ଵାଯ ଶମ୍ବରମ୍ । ମହାନ୍ତଂ ଚିଦର୍ବୁଦଂ ନି କ୍ରମୀଃ ପଦା ସନାଦେଵ ଦସ୍ଯୁହତ୍ଯାଯ ଜଜ୍ଞିଷେ
ତୁମେ କୁତ୍ସଙ୍କୁ ଶୁଷ୍ଣ ହତ୍ୟାରେ ସାହାଯ୍ୟ କଲ, ଏବଂ ଅତିଥିଗ୍ବା ପାଇଁ ଶମ୍ବରଙ୍କୁ ଦମନ କଲ; ବଡ଼ ଅର୍ବୁଦକୁ ମଧ୍ୟ ପାଦ ତଳେ ଦଳିଲ; ପ୍ରାଚୀନ କାଳରୁ ତୁମେ ଶତ୍ରୁ ହତ୍ୟା ପାଇଁ ଜନ୍ମ ନେଇଛ।
ତ୍ଵେ ଵିଶ୍ଵା ତଵିଷୀ ସଧ୍ର୍ଯଗ୍ଘିତା ତଵ ରାଧଃ ସୋମପୀଥାଯ ହର୍ଷତେ । ତଵ ଵଜ୍ରଶ୍ଚିକିତେ ବାହ୍ଵୋର୍ହିତୋ ଵୃଶ୍ଚା ଶତ୍ରୋରଵ ଵିଶ୍ଵାନି ଵୃଷ୍ଣ୍ଯା
ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ତୁମରେ ଏକତ୍ରିତ, ସଦା ସାଙ୍ଗରେ; ତୁମର ଦାନ ସୋମ ଅର୍ପଣରେ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାଏ; ତୁମ ବଜ୍ର ହସ୍ତେ ରହିଛି, ଏହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିକୁ ଭଙ୍ଗ କର।
ଵି ଜାନୀହ୍ଯାର୍ଯାନ୍ଯେ ଚ ଦସ୍ଯଵୋ ବର୍ହିଷ୍ମତେ ରନ୍ଧଯା ଶାସଦଵ୍ରତାନ୍ । ଶାକୀ ଭଵ ଯଜମାନସ୍ଯ ଚୋଦିତା ଵିଶ୍ଵେତ୍ତା ତେ ସଧମାଦେଷୁ ଚାକନ
ଆର୍ୟ ଓ ଦାସ୍ୟୁମାନେ କିଏ ତାହା ବୁଝ; ନିୟମ ନ ମାନୁଥିବାମାନେ ଉପରେ ଦମନ କର, ଯେଉଁଠାରେ ଯଜ୍ଞ ହେଉଛି; ଯଜ୍ଞକାରୀ ପାଇଁ ଉତ୍ସାହଦାୟକ ହୁଅ, ତୁମ ସମସ୍ତ କୃପା ସଭାମାନେ ରହୁ।
ଅନୁଵ୍ରତାଯ ରନ୍ଧଯନ୍ନପଵ୍ରତାନାଭୂଭିରିନ୍ଦ୍ରଃ ଶ୍ନଥଯନ୍ନନାଭୁଵଃ । ଵୃଦ୍ଧସ୍ଯ ଚିଦ୍ଵର୍ଧତୋ ଦ୍ଯାମିନକ୍ଷତ ସ୍ତଵାନୋ ଵମ୍ରୋ ଵି ଜଘାନ ସଂଦିହଃ
ଅନୁସରଣ କରୁଥିବା ଓ ନ କରୁଥିବାମାନେ ଉପରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଦମନ କରିଛନ୍ତି, ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଭଙ୍ଗ କରିଛନ୍ତି; ଅନାଗ୍ରହୀମାନେ ଉପରେ ମଧ୍ୟ ଦୟା କରିନାହାନ୍ତି—ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିବା ନମ୍ରମାନେ ଅଭିମାନୀକୁ ହତ୍ୟା କରିଛନ୍ତି।
ତକ୍ଷଦ୍ଯତ୍ତ ଉଶନା ସହସା ସହୋ ଵି ରୋଦସୀ ମଜ୍ମନା ବାଧତେ ଶଵଃ । ଆ ତ୍ଵା ଵାତସ୍ଯ ନୃମଣୋ ମନୋଯୁଜ ଆ ପୂର୍ଯମାଣମଵହନ୍ନଭି ଶ୍ରଵଃ
ଉଶନା ଯେତେବେଳେ ଶକ୍ତି ତିଆରି କଲେ, ଯାହା ଏ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଦିନ ଓ ରାତି ପୂରିଯାଏ, ତୁମର ଶକ୍ତି, ଇନ୍ଦ୍ର, ବିଜୟ କରେ; ବାୟୁପୁତ୍ରଙ୍କ ମନ ଦ୍ୱାରା ଯୋଗାଯୋଗ କରି, ସମସ୍ତ ଯଶସ୍ୱୀ ତୁମ ପାଖକୁ ଆଣାଯାଏ।
ମନ୍ଦିଷ୍ଟ ଯଦୁଶନେ କାଵ୍ଯେ ସଚାଁ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଵଙ୍କୂ ଵଙ୍କୁତରାଧି ତିଷ୍ଠତି । ଉଗ୍ରୋ ଯଯିଂ ନିରପଃ ସ୍ରୋତସାସୃଜଦ୍ଵି ଶୁଷ୍ଣସ୍ଯ ଦୃଂହିତା ଐରଯତ୍ପୁରଃ
ଉଶନାଙ୍କର ଜ୍ଞାନ ସବୁଠାରୁ ଆନନ୍ଦଦାୟକ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ର ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଉପରେ ରହନ୍ତି; ଭୟଙ୍କର ଇନ୍ଦ୍ର ଯୁଦ୍ଧରେ ଜଳକୁ ମୁକ୍ତ କଲେ, ଶୁଷ୍ଣଙ୍କ ଦୁର୍ଗକୁ ଭଙ୍ଗ କଲେ।
ଆ ସ୍ମା ରଥଂ ଵୃଷପାଣେଷୁ ତିଷ୍ଠସି ଶାର୍ଯାତସ୍ଯ ପ୍ରଭୃତା ଯେଷୁ ମନ୍ଦସେ । ଇନ୍ଦ୍ର ଯଥା ସୁତସୋମେଷୁ ଚାକନୋଽନର୍ଵାଣଂ ଶ୍ଲୋକମା ରୋହସେ ଦିଵି
ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ରଥ ଉପରେ ଦଢ଼ିଆଅଛ; ଯେଉଁଠାରେ ଶାର୍ୟାତଙ୍କ ଉପହାର ତୁମର ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ଦିଆଯାଏ; ଇନ୍ଦ୍ର, ଯେପରି ସୋମ ରସରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଅ, ତେଉଁପରି ତୁମେ ଆକାଶରେ ଅକ୍ଷୟ ଯଶକୁ ଅର୍ଜନ କର।
ଅଦଦା ଅର୍ଭାଂ ମହତେ ଵଚସ୍ଯଵେ କକ୍ଷୀଵତେ ଵୃଚଯାମିନ୍ଦ୍ର ସୁନ୍ଵତେ । ମେନାଭଵୋ ଵୃଷଣଶ୍ଵସ୍ଯ ସୁକ୍ରତୋ ଵିଶ୍ଵେତ୍ତା ତେ ସଵନେଷୁ ପ୍ରଵାଚ୍ଯା
ତୁମେ ଛୋଟ ଜଣକୁ ବଡ଼ ବକ୍ତା କାକ୍ଷୀବତଙ୍କୁ ଦେଲ, ଇନ୍ଦ୍ର, ସୋମ ରସ ଚଳାଇବା ପାଇଁ; ବୃଷଣଶ୍ୱଙ୍କ ଚତୁରତା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଭ୍ରମିତ ହେଲେନାହିଁ—ତୁମ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଯଜ୍ଞରେ ପ୍ରଶଂସା ଯୋଗ୍ୟ।
ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଅଶ୍ରାଯି ସୁଧ୍ଯୋ ନିରେକେ ପଜ୍ରେଷୁ ସ୍ତୋମୋ ଦୁର୍ଯୋ ନ ଯୂପଃ । ଅଶ୍ଵଯୁର୍ଗଵ୍ଯୂ ରଥଯୁର୍ଵସୂଯୁରିନ୍ଦ୍ର ଇଦ୍ରାଯଃ କ୍ଷଯତି ପ୍ରଯନ୍ତା
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ପାଇଁ ଭଲଭାବରେ ଚାପିଥିବା ସୋମ ଧାରା କରାଯାଇଛି; ଯଜ୍ଞରେ ଯେପରି ଯୂପ ଗଢ଼ାଯାଏ, ସେପରି ପାତ୍ରରେ ସ୍ତୁତି ରଖାଯାଇଛି। ଘୋଡ଼ା, ଗାଈ, ରଥ ଓ ଧନ-ସମ୍ପତିରେ ଯୋକ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ମଙ୍ଗଳ ଆଣୁଥିବା ନେତା।
ଇଦଂ ନମୋ ଵୃଷଭାଯ ସ୍ଵରାଜେ ସତ୍ଯଶୁଷ୍ମାଯ ତଵସେଽଵାଚି । ଅସ୍ମିନ୍ନିନ୍ଦ୍ର ଵୃଜନେ ସର୍ଵଵୀରାଃ ସ୍ମତ୍ସୂରିଭିସ୍ତଵ ଶର୍ମନ୍ସ୍ଯାମ
ଏହି ନମସ୍କାର ଆମେ ପ୍ରଭାର ମାଳିକ, ସତ୍ୟ ଶକ୍ତି ଓ ଦୃଢ଼ ପ୍ରଭାବ ଥିବା ବୃଷଭଙ୍କୁ ଦେଉଛୁ। ଏହି ସଭାରେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମର ସମସ୍ତ ବୀର ଓ ଦାନଶୀଳ ବନ୍ଧୁମାନେ ସହିତ ଆମେ ତୁମର ରକ୍ଷା ମଧ୍ୟରେ ରୁହିବାକୁ ଚାହୁଁ।
ତ୍ଯଂ ସୁ ମେଷଂ ମହଯା ସ୍ଵର୍ଵିଦଂ ଶତଂ ଯସ୍ଯ ସୁଭ୍ଵଃ ସାକମୀରତେ । ଅତ୍ଯଂ ନ ଵାଜଂ ହଵନସ୍ଯଦଂ ରଥମେନ୍ଦ୍ରଂ ଵଵୃତ୍ଯାମଵସେ ସୁଵୃକ୍ତିଭିଃ
ଆମେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଶ୍ଲୋକରେ ସେଇ ଆଲୋକ ଜ୍ଞାନୀ ମେଷକୁ ପ୍ରଶଂସା କରିବା। ଯାହା ସହିତ ଶତାଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏକାସাথে ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି। ଦୃତ ଘୋଡ଼ା ଓ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜିତିଥିବା ରଥ ପରି, ଭଲ କଥାରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସହାୟତା ପାଇଁ ଡାକିବା।
ସ ପର୍ଵତୋ ନ ଧରୁଣେଷ୍ଵଚ୍ଯୁତଃ ସହସ୍ରମୂତିସ୍ତଵିଷୀଷୁ ଵାଵୃଧେ । ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଯଦ୍ଵୃତ୍ରମଵଧୀନ୍ନଦୀଵୃତମୁବ୍ଜନ୍ନର୍ଣାଂସି ଜର୍ହୃଷାଣୋ ଅନ୍ଧସା
ସେ ପାହାଡ଼ ପରି ଦୃଢ଼ ଭିତିରେ ଅଚଳ ଓ ହଜାର ଶକ୍ତିରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଛନ୍ତି। ଇନ୍ଦ୍ର ଯେତେବେଳେ ବୃତ୍ରକୁ ହତ୍ୟା କଲେ, ଯିଏ ନଦୀମାନେ ଅଟକାଇଥିଲେ, ସେତେବେଳେ ସେ ସୋମର ଆନନ୍ଦରେ ଜଳକୁ ମୁକ୍ତ କଲେ।
ସ ହି ଦ୍ଵରୋ ଦ୍ଵରିଷୁ ଵଵ୍ର ଊଧନି ଚନ୍ଦ୍ରବୁଧ୍ନୋ ମଦଵୃଦ୍ଧୋ ମନୀଷିଭିଃ । ଇନ୍ଦ୍ରଂ ତମହ୍ଵେ ସ୍ଵପସ୍ଯଯା ଧିଯା ମଂହିଷ୍ଠରାତିଂ ସ ହି ପପ୍ରିରନ୍ଧସଃ
ସେ ଯୁଦ୍ଧରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ରକ୍ଷକ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଉଦର ଓ ମଦ ଓ ଜ୍ଞାନରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଥିବା। ଏହି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ନିର୍ମଳ ବୁଦ୍ଧିରେ ଡାକୁଛି, କାରଣ ସେ ସୋମରେ ଆନନ୍ଦ ପାଆନ୍ତି ଓ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାତା।
ଆ ଯଂ ପୃଣନ୍ତି ଦିଵି ସଦ୍ମବର୍ହିଷଃ ସମୁଦ୍ରଂ ନ ସୁଭ୍ଵଃ ସ୍ଵା ଅଭିଷ୍ଟଯଃ । ତଂ ଵୃତ୍ରହତ୍ଯେ ଅନୁ ତସ୍ଥୁରୂତଯଃ ଶୁଷ୍ମା ଇନ୍ଦ୍ରମଵାତା ଅହ୍ରୁତପ୍ସଵଃ
ଯେଉଁଠାରେ ସ୍ୱର୍ଗର ଆସନମାନେ ନିଜ ଧନରେ ସମୁଦ୍ର ପରି ପୂରଣ କରନ୍ତି, ବୃତ୍ର ବିଧ୍ୱଂସରେ ସେଠାରେ ନଦୀମାନେ ଦୃଢ଼ ରହିଛନ୍ତି। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶକ୍ତି ଅକ୍ଳାନ୍ତ ଓ ଜଳକୁ ମୁକ୍ତ କରିଛି, ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି କେହି ଚୋରି କରିପାରିନାହାନ୍ତି।
ଅଭି ସ୍ଵଵୃଷ୍ଟିଂ ମଦେ ଅସ୍ଯ ଯୁଧ୍ଯତୋ ରଘ୍ଵୀରିଵ ପ୍ରଵଣେ ସସ୍ରୁରୂତଯଃ । ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଯଦ୍ଵଜ୍ରୀ ଧୃଷମାଣୋ ଅନ୍ଧସା ଭିନଦ୍ଵଲସ୍ଯ ପରିଧୀଁରିଵ ତ୍ରିତଃ
ତାଙ୍କର ଆନନ୍ଦରେ, ନଦୀମାନେ ତୀବ୍ର ଢାଳ ତଳେ ଝରାପରି ବେଗରେ ଚାଲିଗଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ବଜ୍ରଧାରୀ ଏବଂ ସୋମରେ ଦୃଢ଼ ହୋଇ, ବଳାର ବାଧାକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ଯେପରି ତୃତିୟ ଦେଲେ।
ପରୀଂ ଘୃଣା ଚରତି ତିତ୍ଵିଷେ ଶଵୋଽପୋ ଵୃତ୍ଵୀ ରଜସୋ ବୁଧ୍ନମାଶଯତ୍ । ଵୃତ୍ରସ୍ଯ ଯତ୍ପ୍ରଵଣେ ଦୁର୍ଗୃଭିଶ୍ଵନୋ ନିଜଘନ୍ଥ ହନ୍ଵୋରିନ୍ଦ୍ର ତନ୍ଯତୁମ୍
ତାଙ୍କର ତେଜ ତାପରେ ଚାଲିଥାଏ, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ। ସେ ଜଳକୁ ଜିତି, ଆକାଶର ତଳକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ବୃତ୍ର ତଳକୁ ପଡ଼ିବାବେଳେ, ଅତି ଦୁର୍ଲଭ ଅସ୍ତ୍ରରେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ବିଜ୍ଳିକୁ ଆଘାତ କଲେ।