ଆତ୍ମା ତେ ଵାତୋ ରଜ ଆ ନଵୀନୋତ୍ପଶୁର୍ନ ଭୂର୍ଣିର୍ଯଵସେ ସସଵାନ୍ । ଅନ୍ତର୍ମହୀ ବୃହତୀ ରୋଦସୀମେ ଵିଶ୍ଵା ତେ ଧାମ ଵରୁଣ ପ୍ରିଯାଣି
ତୁମର ଶ୍ୱାସ ହେଉଛି ପବନ, ତୁମର ଛଡ଼ା ହେଉଛି ଆକାଶ, ସଦା ନୂତନ। ତୁମର ଶକ୍ତି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଘୋଡ଼ା ପରି। ବିଶାଳ ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶ ଭିତରେ, ହେ ବରୁଣ, ତୁମର ସମସ୍ତ ପ୍ରିୟ ନିବାସ ଅଛି।
ପରି ସ୍ପଶୋ ଵରୁଣସ୍ଯ ସ୍ମଦିଷ୍ଟା ଉଭେ ପଶ୍ଯନ୍ତି ରୋଦସୀ ସୁମେକେ । ଋତାଵାନଃ କଵଯୋ ଯଜ୍ଞଧୀରାଃ ପ୍ରଚେତସୋ ଯ ଇଷଯନ୍ତ ମନ୍ମ
ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶ, ଦୁଇଁଜଣ, ବରୁଣଙ୍କର ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସୀମାକୁ ଭଲଭାବରେ ଦେଖନ୍ତି। ନିଷ୍ଠାବାନ୍, ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଯଜ୍ଞରେ ଚିନ୍ତାଶୀଳ ଲୋକେ, ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ବୁଝିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି।
ଉଵାଚ ମେ ଵରୁଣୋ ମେଧିରାଯ ତ୍ରିଃ ସପ୍ତ ନାମାଘ୍ନ୍ଯା ବିଭର୍ତି । ଵିଦ୍ଵାନ୍ପଦସ୍ଯ ଗୁହ୍ଯା ନ ଵୋଚଦ୍ଯୁଗାଯ ଵିପ୍ର ଉପରାଯ ଶିକ୍ଷନ୍
ବରୁଣ ଚିନ୍ତାଶୀଳ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ କହିଥିଲେ: ଗାଈ ତିନିଥର ସାତଟି ନାମ ବହନ କରେ। ପଥର ଗୁପ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱ ଜାଣିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ କହନାହାନ୍ତି; ପ୍ରେରିତ ବ୍ୟକ୍ତି ଆସନ୍ତା ଯୁଗ ପାଇଁ ଶିଖନ୍ତି।
ତିସ୍ରୋ ଦ୍ଯାଵୋ ନିହିତା ଅନ୍ତରସ୍ମିନ୍ତିସ୍ରୋ ଭୂମୀରୁପରାଃ ଷଡ୍ଵିଧାନାଃ । ଗୃତ୍ସୋ ରାଜା ଵରୁଣଶ୍ଚକ୍ର ଏତଂ ଦିଵି ପ୍ରେଙ୍ଖଂ ହିରଣ୍ଯଯଂ ଶୁଭେ କମ୍
ତିନିଟି ଆକାଶ ଭିତରେ ରଖାଯାଇଛି, ତିନିଟି ପୃଥିବୀ ଉପରେ, ଛଅଟି ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଭାବରେ। ଜ୍ଞାନୀ ରାଜା ବରୁଣ ଏହି ସୁନାର ପାଳଙ୍ଗଟିକୁ ଆକାଶରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରିଛନ୍ତି।
ଅଵ ସିନ୍ଧୁଂ ଵରୁଣୋ ଦ୍ଯୌରିଵ ସ୍ଥାଦ୍ଦ୍ରପ୍ସୋ ନ ଶ୍ଵେତୋ ମୃଗସ୍ତୁଵିଷ୍ମାନ୍ । ଗମ୍ଭୀରଶଂସୋ ରଜସୋ ଵିମାନଃ ସୁପାରକ୍ଷତ୍ରଃ ସତୋ ଅସ୍ଯ ରାଜା
ବରୁଣ ଆକାଶ ପରି ନଦୀ ଉପରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ। ଧଳା, ତୀବ୍ର ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପଶୁ, ତାଙ୍କର ଅଟୁଟ ଶକ୍ତି। ଗଭୀର ଚିନ୍ତାରେ, ସେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଦେଖନ୍ତି; ତାଙ୍କର ଶାସନ ଉତ୍ତମ, ସେ ସମସ୍ତ ଦେଖାଯାଉଥିବାର ରାଜା।
ଯୋ ମୃଳଯାତି ଚକ୍ରୁଷେ ଚିଦାଗୋ ଵଯଂ ସ୍ଯାମ ଵରୁଣେ ଅନାଗାଃ । ଅନୁ ଵ୍ରତାନ୍ଯଦିତେରୃଧନ୍ତୋ ଯୂଯଂ ପାତ ସ୍ଵସ୍ତିଭିଃ ସଦା ନଃ
ଯିଏ ଅପରାଧ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଦୟା କରନ୍ତି, ସେ ବରୁଣଙ୍କ ପାଖରେ ଅପରାଧହୀନ ହେଉ। ଅଦିତିଙ୍କର ନୀତି ଅନୁସରି, ଶକ୍ତି ବୃଦ୍ଧି କରି, ତୁମେ ସଦା ଆମକୁ ମଙ୍ଗଳରେ ରକ୍ଷା କର।
ପ୍ର ଶୁନ୍ଧ୍ଯୁଵଂ ଵରୁଣାଯ ପ୍ରେଷ୍ଠାଂ ମତିଂ ଵସିଷ୍ଠ ମୀଳ୍ହୁଷେ ଭରସ୍ଵ । ଯ ଈମର୍ଵାଞ୍ଚଂ କରତେ ଯଜତ୍ରଂ ସହସ୍ରାମଘଂ ଵୃଷଣଂ ବୃହନ୍ତମ୍
ବସିଷ୍ଠ, ବରୁଣଙ୍କୁ ତୁମର ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ସ୍ତୁତି ଅର୍ପଣ କର, ସେ ଦାତା, ନିକଟରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ପୂଜ୍ୟ, ହଜାର ଦାନ କରନ୍ତି, ପ୍ରଭଳ ଓ ବଡ଼।
ଅଧା ନ୍ଵସ୍ଯ ସଂଦୃଶଂ ଜଗନ୍ଵାନଗ୍ନେରନୀକଂ ଵରୁଣସ୍ଯ ମଂସି । ସ୍ଵର୍ଯଦଶ୍ମନ୍ନଧିପା ଉ ଅନ୍ଧୋଽଭି ମା ଵପୁର୍ଦୃଶଯେ ନିନୀଯାତ୍
ତାଙ୍କର ଦର୍ଶନ ଦେଖି, ମୁଁ ଅଗ୍ନିଙ୍କ ସାନିଧ୍ୟ ଓ ବରୁଣଙ୍କ ଚିନ୍ତାକୁ ଅନୁସରିଛି। ଯେଉଁମାନେ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ଭୋଜନର ଅଧିପତି, ସେମାନେ ତାଙ୍କର ରୂପକୁ ମୋ ପାଇଁ ପ୍ରକାଶ କରନ୍ତୁ।
ଆ ଯଦ୍ରୁହାଵ ଵରୁଣଶ୍ଚ ନାଵଂ ପ୍ର ଯତ୍ସମୁଦ୍ରମୀରଯାଵ ମଧ୍ଯମ୍ । ଅଧି ଯଦପାଂ ସ୍ନୁଭିଶ୍ଚରାଵ ପ୍ର ପ୍ରେଙ୍ଖ ଈଙ୍ଖଯାଵହୈ ଶୁଭେ କମ୍
ବରୁଣ ଓ ମୁଁ ଯେତେବେଳେ ନୌକାରେ ଚଢ଼ିଲୁ, ଯେତେବେଳେ ଆମେ ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟରେ ଯାଇଥିଲୁ, ଯେତେବେଳେ ଆମେ ଜଳ ମଧ୍ୟରେ ଚେପା ଚଳାଇଥିଲୁ, ଆମେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପାଳଙ୍ଗଟିକୁ ଝୁଲାଇବା।
ଵସିଷ୍ଠଂ ହ ଵରୁଣୋ ନାଵ୍ଯାଧାଦୃଷିଂ ଚକାର ସ୍ଵପା ମହୋଭିଃ । ସ୍ତୋତାରଂ ଵିପ୍ରଃ ସୁଦିନତ୍ଵେ ଅହ୍ନାଂ ଯାନ୍ନୁ ଦ୍ଯାଵସ୍ତତନନ୍ଯାଦୁଷାସଃ
ବରୁଣ ବସିଷ୍ଠଙ୍କୁ ନୌକାରୁ ଋଷି କରିଥିଲେ; ତାଙ୍କର ବଡ଼ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଜ୍ଞାନୀ କରିଥିଲେ। ଗାୟକ, ପ୍ରେରିତ ବ୍ୟକ୍ତି, ଶୁଭ ଦିନର ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇଥିଲେ, ଯାହାକୁ ଆକାଶ ଓ ଉଷା ଆଗକୁ ବଢ଼ାଇଛନ୍ତି।
କ୍ଵ ତ୍ଯାନି ନୌ ସଖ୍ଯା ବଭୂଵୁଃ ସଚାଵହେ ଯଦଵୃକଂ ପୁରା ଚିତ୍ । ବୃହନ୍ତଂ ମାନଂ ଵରୁଣ ସ୍ଵଧାଵଃ ସହସ୍ରଦ୍ଵାରଂ ଜଗମା ଗୃହଂ ତେ
ଆଜି ଆମ ସେଇ ପୁରୁଣା ବନ୍ଧୁତ୍ୱ କେଉଁଠି ଅଛି, ଯାହା ସହିତ ଆମେ ପୂର୍ବେ ମିଶିଥିଲୁ, ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ମଧ୍ୟ? ହେ ବରୁଣ, ବଡ଼ ଓ ନିଜେ ନିଜକୁ ଧାରଣ କରିଥିବା, ମୁଁ ତୁମର ହଜାର ଦ୍ୱାର ଥିବା ଘରକୁ ପହଞ୍ଚିଛି।
ଯ ଆପିର୍ନିତ୍ଯୋ ଵରୁଣ ପ୍ରିଯଃ ସନ୍ତ୍ଵାମାଗାଂସି କୃଣଵତ୍ସଖା ତେ । ମା ତ ଏନସ୍ଵନ୍ତୋ ଯକ୍ଷିନ୍ଭୁଜେମ ଯନ୍ଧି ଷ୍ମା ଵିପ୍ର ସ୍ତୁଵତେ ଵରୂଥମ୍
ଯିଏ ସଦା ବରୁଣଙ୍କର ପ୍ରିୟ ବନ୍ଧୁ, ଯେଉଁଠି ଅପରାଧ ହୁଏ, ସେ ତୁମର ସାଥୀ ହେଉ। ଆମେ ଅପରାଧୀ ହୋଇ ତୁମ ରୋଷ ଭୋଗ ନ କରିବା; ଯିଏ ଗାନ କରି ପ୍ରଶଂସା କରେ, ସେଠିକି ରକ୍ଷା ଦିଅ।
ଧ୍ରୁଵାସୁ ତ୍ଵାସୁ କ୍ଷିତିଷୁ କ୍ଷିଯନ୍ତୋ ଵ୍ଯସ୍ମତ୍ପାଶଂ ଵରୁଣୋ ମୁମୋଚତ୍ । ଅଵୋ ଵନ୍ଵାନା ଅଦିତେରୁପସ୍ଥାଦ୍ଯୂଯଂ ପାତ ସ୍ଵସ୍ତିଭିଃ ସଦା ନଃ
ଏହି ଦୀର୍ଘକାଳ ରହୁଥିବା ଗୃହମାନେରେ ଆମେ ବସୁଛୁ, ବରୁଣ ଆମକୁ ତୁମ ଫାନ୍ଦରୁ ମୁକ୍ତ କର। ଯେମାନେ ଦୟା ଲାଗି ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଅଦିତିଙ୍କ ଆଞ୍ଚଳକୁ ଆସନ୍ତୁ। ତୁମେ ସଦା ଆମକୁ ମଙ୍ଗଳରେ ରକ୍ଷା କର।
ମୋ ଷୁ ଵରୁଣ ମୃନ୍ମଯଂ ଗୃହଂ ରାଜନ୍ନହଂ ଗମମ୍ । ମୃଳା ସୁକ୍ଷତ୍ର ମୃଳଯ
ହେ ବରୁଣ, ହେ ରାଜା, ମୁଁ କଦାପି ମାଟିର ଘରକୁ ଯିବିନାହିଁ। ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ମୋତେ କ୍ଷମା କର, ଦୟା କର।
ଯଦେମି ପ୍ରସ୍ଫୁରନ୍ନିଵ ଦୃତିର୍ନ ଧ୍ମାତୋ ଅଦ୍ରିଵଃ । ମୃଳା ସୁକ୍ଷତ୍ର ମୃଳଯ
ମୁଁ ଯଦି କମ୍ପିତ ହେଉଛି, ଅପକ୍ୱ ମାଟିର ଭାଣ୍ଡ ଭଳି, ହେ ଘର୍ଜନା କରୁଥିବା, ମୋତେ କ୍ଷମା କର, ଦୟା କର।
କ୍ରତ୍ଵଃ ସମହ ଦୀନତା ପ୍ରତୀପଂ ଜଗମା ଶୁଚେ । ମୃଳା ସୁକ୍ଷତ୍ର ମୃଳଯ
ମୋର ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ ଦୁର୍ବଳ ହେଲେ ଏବଂ ମୁଁ ଭ୍ରମିତ ହେଲି, ହେ ପବିତ୍ର, ମୋତେ କ୍ଷମା କର, ଦୟା କର।
ଅପାଂ ମଧ୍ଯେ ତସ୍ଥିଵାଂସଂ ତୃଷ୍ଣାଵିଦଜ୍ଜରିତାରମ୍ । ମୃଳା ସୁକ୍ଷତ୍ର ମୃଳଯ
ମୁଁ ଜଳ ମଧ୍ୟରେ ଦଁଡାଇ ରହିଛି, ତିପ୍ସାରେ ଏବଂ ବୃଦ୍ଧ ହୋଇ, ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ମୋତେ କ୍ଷମା କର, ଦୟା କର।
ଯତ୍କିଂ ଚେଦଂ ଵରୁଣ ଦୈଵ୍ଯେ ଜନେଽଭିଦ୍ରୋହଂ ମନୁଷ୍ଯାଶ୍ଚରାମସି । ଅଚିତ୍ତୀ ଯତ୍ତଵ ଧର୍ମା ଯୁଯୋପିମ ମା ନସ୍ତସ୍ମାଦେନସୋ ଦେଵ ରୀରିଷଃ
ହେ ବରୁଣ, ଆମେ ମାନବମାନେ ଦେବତାଙ୍କ ନିୟମ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଯେ କିଛି ଅପରାଧ କରୁ, ଜାଣିଛୁ କିମ୍ବା ଅଜାଣି, ଏହି ପାପ ଆମକୁ କଷ୍ଟ ନ ଦେଉ, ହେ ଦେବତା, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର।
ପ୍ର ଵୀରଯା ଶୁଚଯୋ ଦଦ୍ରିରେ ଵାମଧ୍ଵର୍ଯୁଭିର୍ମଧୁମନ୍ତଃ ସୁତାସଃ । ଵହ ଵାଯୋ ନିଯୁତୋ ଯାହ୍ଯଚ୍ଛା ପିବା ସୁତସ୍ଯାନ୍ଧସୋ ମଦାଯ
ପୂଜାରୀମାନେ ଶକ୍ତି ସହିତ ପବିତ୍ର ମଧୁର ପାନ ତୁମ ପାଇଁ ଢେଲାଇଛନ୍ତି। ହେ ବାୟୁ, ତୁମ ଦଳ ସହିତ ଆସ, ଏହି ଚାପିଥିବା ସୋମ ପିଉ, ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ।
ଈଶାନାଯ ପ୍ରହୁତିଂ ଯସ୍ତ ଆନଟ୍ ଛୁଚିଂ ସୋମଂ ଶୁଚିପାସ୍ତୁଭ୍ଯଂ ଵାଯୋ । କୃଣୋଷି ତଂ ମର୍ତ୍ଯେଷୁ ପ୍ରଶସ୍ତଂ ଜାତୋଜାତୋ ଜାଯତେ ଵାଜ୍ଯସ୍ଯ
ହେ ବାୟୁ, ଯିଏ ନିବେଦନ ଆଣିଛି, ସେ ତୁମ ପାଇଁ ପବିତ୍ର ସୋମ ଦେଇଛି। ତୁମେ ସେଉଁଠି ମାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଶଂସିତ କର, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜନ୍ମରେ ଉତ୍ସାହୀ ପାଇଁ ପୁରସ୍କାର ଦିଅ।
ରାଯେ ନୁ ଯଂ ଜଜ୍ଞତୂ ରୋଦସୀମେ ରାଯେ ଦେଵୀ ଧିଷଣା ଧାତି ଦେଵମ୍ । ଅଧ ଵାଯୁଂ ନିଯୁତଃ ସଶ୍ଚତ ସ୍ଵା ଉତ ଶ୍ଵେତଂ ଵସୁଧିତିଂ ନିରେକେ
ଯାହା ପାଇଁ ଦୁଇ ଜଗତ ଧନ ପାଇଁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି, ଯାହା ପାଇଁ ଦେବୀ ଧିଷଣା ଧନ ଦେଇଥାଏ, ସେଠାରେ ବାୟୁଙ୍କ ସହ ଦଳ ଯାଏ, ଏବଂ ଧନ ଦେଇଥିବା ଧଳା ଗୋଡ଼ା ଯୋଜାଯାଏ।
ଉଚ୍ଛନ୍ନୁଷସଃ ସୁଦିନା ଅରିପ୍ରା ଉରୁ ଜ୍ଯୋତିର୍ଵିଵିଦୁର୍ଦୀଧ୍ଯାନାଃ । ଗଵ୍ଯଂ ଚିଦୂର୍ଵମୁଶିଜୋ ଵି ଵଵ୍ରୁସ୍ତେଷାମନୁ ପ୍ରଦିଵଃ ସସ୍ରୁରାପଃ
ଉଷାମାନେ ଉଦୟ ହୋଇଛନ୍ତି, ଭଲ ଦିନ ଆଣିଛନ୍ତି, ଆଲୋକକୁ ବିସ୍ତାର କରୁଛନ୍ତି। ଗାଁମାନେ ମଧ୍ୟ ବିଶାଳ ପ୍ରାନ୍ତରେ ଛିଟିଯାଇଛନ୍ତି, ଜଳମାନେ ନିଜ ମାର୍ଗରେ ବହୁଛନ୍ତି।
ତେ ସତ୍ଯେନ ମନସା ଦୀଧ୍ଯାନାଃ ସ୍ଵେନ ଯୁକ୍ତାସଃ କ୍ରତୁନା ଵହନ୍ତି । ଇନ୍ଦ୍ରଵାଯୂ ଵୀରଵାହଂ ରଥଂ ଵାମୀଶାନଯୋରଭି ପୃକ୍ଷଃ ସଚନ୍ତେ
ସତ୍ୟ ମନସ୍କୁ ନେଇ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ, ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଯୋଜି, ସେମାନେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବାୟୁଙ୍କ ବୀରପୂର୍ଣ୍ଣ ରଥକୁ ଆଣନ୍ତି। ଦ୍ରୁତ ଦଳ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ଏକତ୍ରିତ ହୁଏ।
ଈଶାନାସୋ ଯେ ଦଧତେ ସ୍ଵର୍ଣୋ ଗୋଭିରଶ୍ଵେଭିର୍ଵସୁଭିର୍ହିରଣ୍ଯୈଃ । ଇନ୍ଦ୍ରଵାଯୂ ସୂରଯୋ ଵିଶ୍ଵମାଯୁରର୍ଵଦ୍ଭିର୍ଵୀରୈଃ ପୃତନାସୁ ସହ୍ଯୁଃ
ଯେ ସ୍ୱାମୀମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଗାଁ, ଘୋଡ଼ା, ଧନ ଓ ସୁନା ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବାୟୁ, ବଳବାନ୍, ନିଜ ଘୋଡ଼ା ଓ ବୀରମାନେ ସହିତ ସମସ୍ତ ଜୀବନକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜିତନ୍ତି।
ଅର୍ଵନ୍ତୋ ନ ଶ୍ରଵସୋ ଭିକ୍ଷମାଣା ଇନ୍ଦ୍ରଵାଯୂ ସୁଷ୍ଟୁତିଭିର୍ଵସିଷ୍ଠାଃ । ଵାଜଯନ୍ତଃ ସ୍ଵଵସେ ହୁଵେମ ଯୂଯଂ ପାତ ସ୍ଵସ୍ତିଭିଃ ସଦା ନଃ
ଦ୍ରୁତ ଘୋଡ଼ାମାନେ ପ୍ରଶଂସା ଲାଗି ଯେପରି ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବାୟୁ, ବଶିଷ୍ଠମାନେ ଭଲ ଷ୍ଟୁତି ସହିତ ତୁମକୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି। ଶକ୍ତି ଦେଇ, ଆମେ ତୁମକୁ ମଙ୍ଗଳ ଲାଗି ଡାକୁଛୁ—ତୁମେ ସଦା ଆମକୁ ମଙ୍ଗଳରେ ରକ୍ଷା କର।
କୁଵିଦଙ୍ଗ ନମସା ଯେ ଵୃଧାସଃ ପୁରା ଦେଵା ଅନଵଦ୍ଯାସ ଆସନ୍ । ତେ ଵାଯଵେ ମନଵେ ବାଧିତାଯାଵାସଯନ୍ନୁଷସଂ ସୂର୍ଯେଣ
କିଏ ଜାଣେ, ସେ ପୁରୁଣା ଦେବତାମାନେ, ନିର୍ମଳ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ପୂଜା ସହିତ ପୂଜିତ ହେଉଥିଲେ। ସେମାନେ ବାୟୁ ଓ ଦୁଃଖିତ ମନୁ ପାଇଁ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ସହିତ ଉଷାକୁ ଉଦୟ କରିଥିଲେ।
ଉଶନ୍ତା ଦୂତା ନ ଦଭାଯ ଗୋପା ମାସଶ୍ଚ ପାଥଃ ଶରଦଶ୍ଚ ପୂର୍ଵୀଃ । ଇନ୍ଦ୍ରଵାଯୂ ସୁଷ୍ଟୁତିର୍ଵାମିଯାନା ମାର୍ଡୀକମୀଟ୍ଟେ ସୁଵିତଂ ଚ ନଵ୍ଯମ୍
ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦୂତମାନେ, ଭ୍ରମିତ କରିପାରିବା ନଥିବା ରକ୍ଷକ, ମାସ ଓ ବହୁତ ବର୍ଷକୁ ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବାୟୁ, ତୁମ ଷ୍ଟୁତି ସଦା ନୂତନ, ମୁଁ ତୁମ ଦୟା ଓ ନୂତନ ସମୃଦ୍ଧି ଚାହେଁ।
ପୀଵୋଅନ୍ନାଁ ରଯିଵୃଧଃ ସୁମେଧାଃ ଶ୍ଵେତଃ ସିଷକ୍ତି ନିଯୁତାମଭିଶ୍ରୀଃ । ତେ ଵାଯଵେ ସମନସୋ ଵି ତସ୍ଥୁର୍ଵିଶ୍ଵେନ୍ନରଃ ସ୍ଵପତ୍ଯାନି ଚକ୍ରୁଃ
ଖାଦ୍ୟରେ ପ୍ରଚୁର, ଧନବୃଦ୍ଧିକାରୀ, ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଦଳମାନଙ୍କ ମହିମା ବହୁତ। ସେମାନେ ବାୟୁ ପାଇଁ ଏକମତ ହୋଇ ଦଁଡାଇ ରହିଥିଲେ, ସମସ୍ତ ପୁରୁଷ ନିଜ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ।
ଯାଵତ୍ତରସ୍ତନ୍ଵୋ ଯାଵଦୋଜୋ ଯାଵନ୍ନରଶ୍ଚକ୍ଷସା ଦୀଧ୍ଯାନାଃ । ଶୁଚିଂ ସୋମଂ ଶୁଚିପା ପାତମସ୍ମେ ଇନ୍ଦ୍ରଵାଯୂ ସଦତଂ ବର୍ହିରେଦମ୍
ତୁମର ଦେହ ଯେଉଁଠାକୁ ପହଞ୍ଚେ, ତୁମର ଶକ୍ତି ଯେତେ, ତୁମର ଦୃଷ୍ଟି ଯେଉଁଠାକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବାୟୁ, ପବିତ୍ର ସୋମ ଆନନ୍ଦରେ ପିଉ, ଏହି ବର୍ହିରେ ବସ।
ନିଯୁଵାନା ନିଯୁତ ସ୍ପାର୍ହଵୀରା ଇନ୍ଦ୍ରଵାଯୂ ସରଥଂ ଯାତମର୍ଵାକ୍ । ଇଦଂ ହି ଵାଂ ପ୍ରଭୃତଂ ମଧ୍ଵୋ ଅଗ୍ରମଧ ପ୍ରୀଣାନା ଵି ମୁମୁକ୍ତମସ୍ମେ
ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୀର ଦଳ ଯୋଜି, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବାୟୁ, ଏକ ରଥରେ ଏଠାକୁ ଆସ। ଏହି ତୁମ ପାଇଁ ପ୍ରଥମ ମଧୁର ଅଂଶ, ତୁମ ଦୟା ଆମ ପାଇଁ ମୁକ୍ତ କର।