ଅସ୍ମେ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଵରୁଣୋ ମିତ୍ରୋ ଅର୍ଯମା ଦ୍ଯୁମ୍ନଂ ଯଚ୍ଛନ୍ତୁ ମହି ଶର୍ମ ସପ୍ରଥଃ । ଅଵଧ୍ରଂ ଜ୍ଯୋତିରଦିତେରୃତାଵୃଧୋ ଦେଵସ୍ଯ ଶ୍ଲୋକଂ ସଵିତୁର୍ମନାମହେ
ଇନ୍ଦ୍ର, ବରୁଣ, ମିତ୍ର ଓ ଅର୍ଯ୍ୟମା ଆମକୁ ବଡ଼ ମହିମା ଓ ବିସ୍ତୃତ ରକ୍ଷା ଦିଅନ୍ତୁ; ଆଦିତିଙ୍କର ଅବିରୋଧ ଆଲୋକ, ନ୍ୟାୟର ରକ୍ଷକ, ଦେବତା ସବିତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ତେଜକୁ ଆମେ ପ୍ରଶଂସା କରୁ।
ଆ ଵାଂ ରାଜାନାଵଧ୍ଵରେ ଵଵୃତ୍ଯାଂ ହଵ୍ଯେଭିରିନ୍ଦ୍ରାଵରୁଣା ନମୋଭିଃ । ପ୍ର ଵାଂ ଘୃତାଚୀ ବାହ୍ଵୋର୍ଦଧାନା ପରି ତ୍ମନା ଵିଷୁରୂପା ଜିଗାତି
ଏହି ଯଜ୍ଞରେ, ହେ ରାଜା ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବରୁଣ, ଆମେ ନମସ୍କାର ଓ ହବିଷ୍ୟ ନେଇ ତୁମ୍ମାନେକୁ ଆହ୍ୱାନ କରୁଛୁ; ଘୃତର ଧାରା, ତୁମ୍ମାନେର ବାହୁରେ ରଖାଯାଇ, ବିଭିନ୍ନ ରୂପ ଧାରଣ କରି ଚାରିପଟେ ବହୁଛି।
ଯୁଵୋ ରାଷ୍ଟ୍ରଂ ବୃହଦିନ୍ଵତି ଦ୍ଯୌର୍ଯୌ ସେତୃଭିରରଜ୍ଜୁଭିଃ ସିନୀଥଃ । ପରି ନୋ ହେଳୋ ଵରୁଣସ୍ଯ ଵୃଜ୍ଯା ଉରୁଂ ନ ଇନ୍ଦ୍ରଃ କୃଣଵଦୁ ଲୋକମ୍
ତୁମ୍ମାନେର ରାଜ୍ୟ ଆକାଶ ପରି ବିସ୍ତୃତ, ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଓ ଦୀର୍ଘସ୍ଥାୟୀ, ନେତା ଓ ପଥ ଦ୍ୱାରା ଏହା ଉପସ୍ଥାପିତ; ବରୁଣଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ଆମଉପରେ ନ ପଡ଼ୁ, ଇନ୍ଦ୍ର ଆମ ପାଇଁ ବିସ୍ତୃତ ଜଗତ୍ କରନ୍ତୁ।
କୃତଂ ନୋ ଯଜ୍ଞଂ ଵିଦଥେଷୁ ଚାରୁଂ କୃତଂ ବ୍ରହ୍ମାଣି ସୂରିଷୁ ପ୍ରଶସ୍ତା । ଉପୋ ରଯିର୍ଦେଵଜୂତୋ ନ ଏତୁ ପ୍ର ଣ ସ୍ପାର୍ହାଭିରୂତିଭିସ୍ତିରେତମ୍
ଆମର ଯଜ୍ଞ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉ, ସଭାରେ ସୁନ୍ଦର ହେଉ; ଆମର ସ୍ତୁତି ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଶଂସିତ ହେଉ; ଦେବତାମାନେ ସହିତ ଧନ ଆମ ପାଖକୁ ଆସୁ, ଆମେ ମହତ୍ ସାହାଯ୍ୟରେ ସମସ୍ତ ବିପଦ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଉ।
ଅସ୍ମେ ଇନ୍ଦ୍ରାଵରୁଣା ଵିଶ୍ଵଵାରଂ ରଯିଂ ଧତ୍ତଂ ଵସୁମନ୍ତଂ ପୁରୁକ୍ଷୁମ୍ । ପ୍ର ଯ ଆଦିତ୍ଯୋ ଅନୃତା ମିନାତ୍ଯମିତା ଶୂରୋ ଦଯତେ ଵସୂନି
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବରୁଣ, ଆମକୁ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବିସ୍ତୃତ, ଧନ-ସମ୍ପଦରେ ପ୍ରଚୁର ଧନ ଦିଅନ୍ତୁ; ଆଦିତ୍ୟ, ଅପାର ଶୂରବୀର, ଅସତ୍ୟକୁ ଦୂର କରନ୍ତି ଓ ଧନ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ଇଯମିନ୍ଦ୍ରଂ ଵରୁଣମଷ୍ଟ ମେ ଗୀଃ ପ୍ରାଵତ୍ତୋକେ ତନଯେ ତୂତୁଜାନା । ସୁରତ୍ନାସୋ ଦେଵଵୀତିଂ ଗମେମ ଯୂଯଂ ପାତ ସ୍ଵସ୍ତିଭିଃ ସଦା ନଃ
ଏହି ଆଠଟି ସ୍ତୁତି ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କ ପାଇଁ କହିଛି, ସନ୍ତାନ ଓ ପରିବାରର ଭଲ ପାଇଁ; ଆମେ ଉତ୍ତମ ଦାନରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ ଦେବପୂଜାକୁ ପହଞ୍ଚୁ; ତୁମ୍ମାନେ ସଦା ଆମକୁ ଶୁଭ ଦିଅ।
ପୁନୀଷେ ଵାମରକ୍ଷସଂ ମନୀଷାଂ ସୋମମିନ୍ଦ୍ରାଯ ଵରୁଣାଯ ଜୁହ୍ଵତ୍ । ଘୃତପ୍ରତୀକାମୁଷସଂ ନ ଦେଵୀଂ ତା ନୋ ଯାମନ୍ନୁରୁଷ୍ଯତାମଭୀକେ
ମୁଁ ମୋର ଜ୍ଞାନକୁ ପବିତ୍ର କରୁଛି, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କୁ ସୋମ ଅର୍ପଣ କରୁଛି; ଘୃତରେ ଶୋଭିତ ଦେବୀ ଉଷା ପରି, ସେ ଆମ ପାଖକୁ ବିସ୍ତୃତ ରକ୍ଷା ନେଇ ଆସୁନ୍ତୁ।
ସ୍ପର୍ଧନ୍ତେ ଵା ଉ ଦେଵହୂଯେ ଅତ୍ର ଯେଷୁ ଧ୍ଵଜେଷୁ ଦିଦ୍ଯଵଃ ପତନ୍ତି । ଯୁଵଂ ତାଁ ଇନ୍ଦ୍ରାଵରୁଣାଵମିତ୍ରାନ୍ହତଂ ପରାଚଃ ଶର୍ଵା ଵିଷୂଚଃ
ଏଠାରେ ଦେବତାଙ୍କ ଆହ୍ୱାନରେ ଯେଉଁମାନେ ଯୁଦ୍ଧ କରନ୍ତି, ସେଠାରେ ପତାକା ଚମକେ ଓ ଖସିପଡ଼େ; ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବରୁଣ, ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ବିନାଶ କର, ଦୂରେ ହଟାଇ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଛିଟିଯାଅ।
ଆପଶ୍ଚିଦ୍ଧି ସ୍ଵଯଶସଃ ସଦସ୍ସୁ ଦେଵୀରିନ୍ଦ୍ରଂ ଵରୁଣଂ ଦେଵତା ଧୁଃ । କୃଷ୍ଟୀରନ୍ଯୋ ଧାରଯତି ପ୍ରଵିକ୍ତା ଵୃତ୍ରାଣ୍ଯନ୍ଯୋ ଅପ୍ରତୀନି ହନ୍ତି
ପାଣିମାନେ ମଧ୍ୟ, ନିଜ ମହିମା ସହିତ, ତାଙ୍କ ନିଜ ଗୃହରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କୁ ଦେବତା ଭାବେ ପୂଜନ୍ତି; ଜଣେ ନେତା ଲୋକମାନେକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଅନ୍ୟଜଣେ ଅଜୟ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ବଧ କରନ୍ତି।
ସ ସୁକ୍ରତୁରୃତଚିଦସ୍ତୁ ହୋତା ଯ ଆଦିତ୍ଯ ଶଵସା ଵାଂ ନମସ୍ଵାନ୍ । ଆଵଵର୍ତଦଵସେ ଵାଂ ହଵିଷ୍ମାନସଦିତ୍ସ ସୁଵିତାଯ ପ୍ରଯସ୍ଵାନ୍
ଯିଏ ଆଦିତ୍ୟ, ଶକ୍ତି ଓ ଭକ୍ତି ସହିତ ତୁମ୍ମାନେକୁ ଆଶ୍ରୟ କରିଛନ୍ତି, ସେ ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ ଓ ସତ୍ୟ ଜାଣିଥିବା ପୁରୋହିତ ହେଉନ୍ତୁ; ସେ ତୁମ୍ମାନେର ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ଆସିଛନ୍ତି, ହବିଷ୍ୟ ନେଇ ବସିଛନ୍ତି, ଭାଗ୍ୟ ପାଇଁ ଆଗ୍ରହୀ।
ଇଯମିନ୍ଦ୍ରଂ ଵରୁଣମଷ୍ଟ ମେ ଗୀଃ ପ୍ରାଵତ୍ତୋକେ ତନଯେ ତୂତୁଜାନା । ସୁରତ୍ନାସୋ ଦେଵଵୀତିଂ ଗମେମ ଯୂଯଂ ପାତ ସ୍ଵସ୍ତିଭିଃ ସଦା ନଃ
ଏହି ଆଠଟି ସ୍ତୁତି ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କ ପାଇଁ କହିଛି, ସନ୍ତାନ ଓ ପରିବାରର ଭଲ ପାଇଁ; ଆମେ ଉତ୍ତମ ଦାନରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ ଦେବପୂଜାକୁ ପହଞ୍ଚୁ; ତୁମ୍ମାନେ ସଦା ଆମକୁ ଶୁଭ ଦିଅ।
ଧୀରା ତ୍ଵସ୍ଯ ମହିନା ଜନୂଂଷି ଵି ଯସ୍ତସ୍ତମ୍ଭ ରୋଦସୀ ଚିଦୁର୍ଵୀ । ପ୍ର ନାକମୃଷ୍ଵଂ ନୁନୁଦେ ବୃହନ୍ତଂ ଦ୍ଵିତା ନକ୍ଷତ୍ରଂ ପପ୍ରଥଚ୍ଚ ଭୂମ
ତାଙ୍କର ମହିମା ଦ୍ୱାରା, ଜ୍ଞାନୀ ଜଣେ ସମସ୍ତ ପ୍ରଜାକୁ ବିସ୍ତାର କରିଛନ୍ତି; ସେ ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ମଧ୍ୟ ଉଠେଇ ରଖିଛନ୍ତି; ସେ ଉଚ୍ଚ ଗଗନକୁ ଉପରକୁ ଠେଲିଛନ୍ତି, ତାଳା ତାରାମାନେକୁ ଦିଗବ୍ୟାପୀ କରିଛନ୍ତି।
ଉତ ସ୍ଵଯା ତନ୍ଵା ସଂ ଵଦେ ତତ୍କଦା ନ୍ଵନ୍ତର୍ଵରୁଣେ ଭୁଵାନି । କିଂ ମେ ହଵ୍ଯମହୃଣାନୋ ଜୁଷେତ କଦା ମୃଳୀକଂ ସୁମନା ଅଭି ଖ୍ଯମ୍
ସେ ନିଜ ରୂପରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ସହ କଥାହୁଏ; କେବେ ମୁଁ ବରୁଣଙ୍କ ଭିତରେ ବସିପାରିବି? ମୋର କେଉଁ ଅର୍ପଣ ସେ ଗ୍ରହଣ କରିବେ, କେବେ ଦୟାଳୁ ଓ ସୁମନ ମୋତେ ଦେଖିବେ?
ପୃଚ୍ଛେ ତଦେନୋ ଵରୁଣ ଦିଦୃକ୍ଷୂପୋ ଏମି ଚିକିତୁଷୋ ଵିପୃଚ୍ଛମ୍ । ସମାନମିନ୍ମେ କଵଯଶ୍ଚିଦାହୁରଯଂ ହ ତୁଭ୍ଯଂ ଵରୁଣୋ ହୃଣୀତେ
ମୁଁ ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ପଚାରୁଛି, ହେ ବରୁଣ, ଦେଖିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି; ମୁଁ ନିକଟକୁ ଆସି ଜାଣିବାକୁ ଚାହେଁ; ଜ୍ଞାନୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି କଥା କହନ୍ତି: ଏହି ବରୁଣ ନିଜେ ପାପକୁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି।
କିମାଗ ଆସ ଵରୁଣ ଜ୍ଯେଷ୍ଠଂ ଯତ୍ସ୍ତୋତାରଂ ଜିଘାଂସସି ସଖାଯମ୍ । ପ୍ର ତନ୍ମେ ଵୋଚୋ ଦୂଳଭ ସ୍ଵଧାଵୋଽଵ ତ୍ଵାନେନା ନମସା ତୁର ଇଯାମ୍
ହେ ବରୁଣ, କେଉଁ ପୁରୁଣା ଅପରାଧ ପାଇଁ ତୁମେ ତୁମର ଭକ୍ତ, ତୁମର ବନ୍ଧୁକୁ ଦଣ୍ଡ ଦେବାକୁ ଚାହୁଁଛ? ମୋତେ ସଠିକ୍ ଭାବେ କହ, ହେ ସହଜରେ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବା ଯୋଗ୍ୟ ପ୍ରଭୁ, କଣ ତାହା? ଏହି ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ମୁଁ ତୁମ ପାଖକୁ ତୁରନ୍ତ ଆସିଛି।
ଅଵ ଦ୍ରୁଗ୍ଧାନି ପିତ୍ର୍ଯା ସୃଜା ନୋଽଵ ଯା ଵଯଂ ଚକୃମା ତନୂଭିଃ । ଅଵ ରାଜନ୍ପଶୁତୃପଂ ନ ତାଯୁଂ ସୃଜା ଵତ୍ସଂ ନ ଦାମ୍ନୋ ଵସିଷ୍ଠମ୍
ପୂର୍ବଜମାନେ କରିଥିବା ଅପରାଧରୁ ଆମକୁ ମୁକ୍ତ କର, ଆମେ ନିଜେ ଶରୀରରେ କରିଥିବା ଅପରାଧରୁ ମଧ୍ୟ ମୁକ୍ତ କର। ହେ ରାଜା, ବସିଷ୍ଠଙ୍କୁ ଗୋଁଡ଼ିଠାରୁ ଛୁଟିଥିବା ବଛଡ଼ା ପରି, ଫାନ୍ଦରୁ ମୁକ୍ତ ହେଉଥିବା ପଶୁ ପରି, ତାଙ୍କୁ ଅପରାଧରୁ ମୁକ୍ତ କର।
ନ ସ ସ୍ଵୋ ଦକ୍ଷୋ ଵରୁଣ ଧ୍ରୁତିଃ ସା ସୁରା ମନ୍ଯୁର୍ଵିଭୀଦକୋ ଅଚିତ୍ତିଃ । ଅସ୍ତି ଜ୍ଯାଯାନ୍କନୀଯସ ଉପାରେ ସ୍ଵପ୍ନଶ୍ଚନେଦନୃତସ୍ଯ ପ୍ରଯୋତା
ହେ ବରୁଣ, କାହାର ନିଜ ଦକ୍ଷତା, ଧୃତି, ବୀରତା କିମ୍ବା ବୁଦ୍ଧି ଯଥେଷ୍ଟ ନୁହେଁ। ବଡ଼ ଓ ଛୋଟ ଏଠାରେ ଏକାଠି ଅଛନ୍ତି; ନିଦ୍ରା ଓ ମିଥ୍ୟା କଥା କହିବା ଆଗ୍ରହ ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ।
ଅରଂ ଦାସୋ ନ ମୀଳ୍ହୁଷେ କରାଣ୍ଯହଂ ଦେଵାଯ ଭୂର୍ଣଯେଽନାଗାଃ । ଅଚେତଯଦଚିତୋ ଦେଵୋ ଅର୍ଯୋ ଗୃତ୍ସଂ ରାଯେ କଵିତରୋ ଜୁନାତି
ଦାସ ଯେମିତି ନିଜ ଦାତା ପାଇଁ ନିଷ୍ପାପ କାମ କରେ, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଭଗବାନ ପାଇଁ ନିଷ୍ପାପ କାର୍ଯ୍ୟ କରେଉଛି, ଧନ-ଧାନ୍ୟ ପାଇଁ ଆସାକୁଳ। ଅଜଣା ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଜ୍ଞାନୀ ଦେବତା ଚେତନା ଦେଇଥାନ୍ତି; ମହାନ ବ୍ୟକ୍ତି ଗାୟକକୁ ଧନ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ଅଯଂ ସୁ ତୁଭ୍ଯଂ ଵରୁଣ ସ୍ଵଧାଵୋ ହୃଦି ସ୍ତୋମ ଉପଶ୍ରିତଶ୍ଚିଦସ୍ତୁ । ଶଂ ନଃ କ୍ଷେମେ ଶମୁ ଯୋଗେ ନୋ ଅସ୍ତୁ ଯୂଯଂ ପାତ ସ୍ଵସ୍ତିଭିଃ ସଦା ନଃ
ହେ ବରୁଣ, ଏହି ଭକ୍ତିଭରା ସ୍ତୁତି ତୁମ ପାଇଁ ଓ ମୋ ହୃଦୟରେ ବସିଛି। ଆମ ଘରେ ଶୁଭ ହେଉ, ଆମ ଚେଷ୍ଟାରେ ମଧ୍ୟ ଶୁଭ ହେଉ; ତୁମେ ସଦା ଆମକୁ ମଙ୍ଗଳରେ ରକ୍ଷା କର।
ରଦତ୍ପଥୋ ଵରୁଣଃ ସୂର୍ଯାଯ ପ୍ରାର୍ଣାଂସି ସମୁଦ୍ରିଯା ନଦୀନାମ୍ । ସର୍ଗୋ ନ ସୃଷ୍ଟୋ ଅର୍ଵତୀରୃତାଯଞ୍ଚକାର ମହୀରଵନୀରହଭ୍ଯଃ
ବରୁଣ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ପଥ ଖୋଲିଦେଇଛନ୍ତି; ନଦୀମାନଙ୍କର ଜଳ, ସମୁଦ୍ର ପରି ବହୁଛି। ମୁକ୍ତ ହୋଇଥିବା ବନ୍ୟା ପରି, ସେ ତୀବ୍ର ଗତିର ନଦୀମାନେ ଚଳାଇଛନ୍ତି, ଧର୍ମ ପାଇଁ ବଡ଼ ନଦୀମାନେ ବହୁଛନ୍ତି।
ଆତ୍ମା ତେ ଵାତୋ ରଜ ଆ ନଵୀନୋତ୍ପଶୁର୍ନ ଭୂର୍ଣିର୍ଯଵସେ ସସଵାନ୍ । ଅନ୍ତର୍ମହୀ ବୃହତୀ ରୋଦସୀମେ ଵିଶ୍ଵା ତେ ଧାମ ଵରୁଣ ପ୍ରିଯାଣି
ତୁମର ଶ୍ୱାସ ହେଉଛି ପବନ, ତୁମର ଛଡ଼ା ହେଉଛି ଆକାଶ, ସଦା ନୂତନ। ତୁମର ଶକ୍ତି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଘୋଡ଼ା ପରି। ବିଶାଳ ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶ ଭିତରେ, ହେ ବରୁଣ, ତୁମର ସମସ୍ତ ପ୍ରିୟ ନିବାସ ଅଛି।
ପରି ସ୍ପଶୋ ଵରୁଣସ୍ଯ ସ୍ମଦିଷ୍ଟା ଉଭେ ପଶ୍ଯନ୍ତି ରୋଦସୀ ସୁମେକେ । ଋତାଵାନଃ କଵଯୋ ଯଜ୍ଞଧୀରାଃ ପ୍ରଚେତସୋ ଯ ଇଷଯନ୍ତ ମନ୍ମ
ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶ, ଦୁଇଁଜଣ, ବରୁଣଙ୍କର ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସୀମାକୁ ଭଲଭାବରେ ଦେଖନ୍ତି। ନିଷ୍ଠାବାନ୍, ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଯଜ୍ଞରେ ଚିନ୍ତାଶୀଳ ଲୋକେ, ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ବୁଝିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି।
ଉଵାଚ ମେ ଵରୁଣୋ ମେଧିରାଯ ତ୍ରିଃ ସପ୍ତ ନାମାଘ୍ନ୍ଯା ବିଭର୍ତି । ଵିଦ୍ଵାନ୍ପଦସ୍ଯ ଗୁହ୍ଯା ନ ଵୋଚଦ୍ଯୁଗାଯ ଵିପ୍ର ଉପରାଯ ଶିକ୍ଷନ୍
ବରୁଣ ଚିନ୍ତାଶୀଳ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ କହିଥିଲେ: ଗାଈ ତିନିଥର ସାତଟି ନାମ ବହନ କରେ। ପଥର ଗୁପ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱ ଜାଣିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ କହନାହାନ୍ତି; ପ୍ରେରିତ ବ୍ୟକ୍ତି ଆସନ୍ତା ଯୁଗ ପାଇଁ ଶିଖନ୍ତି।
ତିସ୍ରୋ ଦ୍ଯାଵୋ ନିହିତା ଅନ୍ତରସ୍ମିନ୍ତିସ୍ରୋ ଭୂମୀରୁପରାଃ ଷଡ୍ଵିଧାନାଃ । ଗୃତ୍ସୋ ରାଜା ଵରୁଣଶ୍ଚକ୍ର ଏତଂ ଦିଵି ପ୍ରେଙ୍ଖଂ ହିରଣ୍ଯଯଂ ଶୁଭେ କମ୍
ତିନିଟି ଆକାଶ ଭିତରେ ରଖାଯାଇଛି, ତିନିଟି ପୃଥିବୀ ଉପରେ, ଛଅଟି ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଭାବରେ। ଜ୍ଞାନୀ ରାଜା ବରୁଣ ଏହି ସୁନାର ପାଳଙ୍ଗଟିକୁ ଆକାଶରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରିଛନ୍ତି।
ଅଵ ସିନ୍ଧୁଂ ଵରୁଣୋ ଦ୍ଯୌରିଵ ସ୍ଥାଦ୍ଦ୍ରପ୍ସୋ ନ ଶ୍ଵେତୋ ମୃଗସ୍ତୁଵିଷ୍ମାନ୍ । ଗମ୍ଭୀରଶଂସୋ ରଜସୋ ଵିମାନଃ ସୁପାରକ୍ଷତ୍ରଃ ସତୋ ଅସ୍ଯ ରାଜା
ବରୁଣ ଆକାଶ ପରି ନଦୀ ଉପରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ। ଧଳା, ତୀବ୍ର ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପଶୁ, ତାଙ୍କର ଅଟୁଟ ଶକ୍ତି। ଗଭୀର ଚିନ୍ତାରେ, ସେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଦେଖନ୍ତି; ତାଙ୍କର ଶାସନ ଉତ୍ତମ, ସେ ସମସ୍ତ ଦେଖାଯାଉଥିବାର ରାଜା।
ଯୋ ମୃଳଯାତି ଚକ୍ରୁଷେ ଚିଦାଗୋ ଵଯଂ ସ୍ଯାମ ଵରୁଣେ ଅନାଗାଃ । ଅନୁ ଵ୍ରତାନ୍ଯଦିତେରୃଧନ୍ତୋ ଯୂଯଂ ପାତ ସ୍ଵସ୍ତିଭିଃ ସଦା ନଃ
ଯିଏ ଅପରାଧ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଦୟା କରନ୍ତି, ସେ ବରୁଣଙ୍କ ପାଖରେ ଅପରାଧହୀନ ହେଉ। ଅଦିତିଙ୍କର ନୀତି ଅନୁସରି, ଶକ୍ତି ବୃଦ୍ଧି କରି, ତୁମେ ସଦା ଆମକୁ ମଙ୍ଗଳରେ ରକ୍ଷା କର।
ପ୍ର ଶୁନ୍ଧ୍ଯୁଵଂ ଵରୁଣାଯ ପ୍ରେଷ୍ଠାଂ ମତିଂ ଵସିଷ୍ଠ ମୀଳ୍ହୁଷେ ଭରସ୍ଵ । ଯ ଈମର୍ଵାଞ୍ଚଂ କରତେ ଯଜତ୍ରଂ ସହସ୍ରାମଘଂ ଵୃଷଣଂ ବୃହନ୍ତମ୍
ବସିଷ୍ଠ, ବରୁଣଙ୍କୁ ତୁମର ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ସ୍ତୁତି ଅର୍ପଣ କର, ସେ ଦାତା, ନିକଟରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ପୂଜ୍ୟ, ହଜାର ଦାନ କରନ୍ତି, ପ୍ରଭଳ ଓ ବଡ଼।
ଅଧା ନ୍ଵସ୍ଯ ସଂଦୃଶଂ ଜଗନ୍ଵାନଗ୍ନେରନୀକଂ ଵରୁଣସ୍ଯ ମଂସି । ସ୍ଵର୍ଯଦଶ୍ମନ୍ନଧିପା ଉ ଅନ୍ଧୋଽଭି ମା ଵପୁର୍ଦୃଶଯେ ନିନୀଯାତ୍
ତାଙ୍କର ଦର୍ଶନ ଦେଖି, ମୁଁ ଅଗ୍ନିଙ୍କ ସାନିଧ୍ୟ ଓ ବରୁଣଙ୍କ ଚିନ୍ତାକୁ ଅନୁସରିଛି। ଯେଉଁମାନେ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ଭୋଜନର ଅଧିପତି, ସେମାନେ ତାଙ୍କର ରୂପକୁ ମୋ ପାଇଁ ପ୍ରକାଶ କରନ୍ତୁ।
ଆ ଯଦ୍ରୁହାଵ ଵରୁଣଶ୍ଚ ନାଵଂ ପ୍ର ଯତ୍ସମୁଦ୍ରମୀରଯାଵ ମଧ୍ଯମ୍ । ଅଧି ଯଦପାଂ ସ୍ନୁଭିଶ୍ଚରାଵ ପ୍ର ପ୍ରେଙ୍ଖ ଈଙ୍ଖଯାଵହୈ ଶୁଭେ କମ୍
ବରୁଣ ଓ ମୁଁ ଯେତେବେଳେ ନୌକାରେ ଚଢ଼ିଲୁ, ଯେତେବେଳେ ଆମେ ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟରେ ଯାଇଥିଲୁ, ଯେତେବେଳେ ଆମେ ଜଳ ମଧ୍ୟରେ ଚେପା ଚଳାଇଥିଲୁ, ଆମେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପାଳଙ୍ଗଟିକୁ ଝୁଲାଇବା।
ଵସିଷ୍ଠଂ ହ ଵରୁଣୋ ନାଵ୍ଯାଧାଦୃଷିଂ ଚକାର ସ୍ଵପା ମହୋଭିଃ । ସ୍ତୋତାରଂ ଵିପ୍ରଃ ସୁଦିନତ୍ଵେ ଅହ୍ନାଂ ଯାନ୍ନୁ ଦ୍ଯାଵସ୍ତତନନ୍ଯାଦୁଷାସଃ
ବରୁଣ ବସିଷ୍ଠଙ୍କୁ ନୌକାରୁ ଋଷି କରିଥିଲେ; ତାଙ୍କର ବଡ଼ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଜ୍ଞାନୀ କରିଥିଲେ। ଗାୟକ, ପ୍ରେରିତ ବ୍ୟକ୍ତି, ଶୁଭ ଦିନର ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇଥିଲେ, ଯାହାକୁ ଆକାଶ ଓ ଉଷା ଆଗକୁ ବଢ଼ାଇଛନ୍ତି।