ଉଷୋ ଯଦଦ୍ଯ ଭାନୁନା ଵି ଦ୍ଵାରାଵୃଣଵୋ ଦିଵଃ । ପ୍ର ନୋ ଯଚ୍ଛତାଦଵୃକଂ ପୃଥୁ ଚ୍ଛର୍ଦିଃ ପ୍ର ଦେଵି ଗୋମତୀରିଷଃ
ଉଷା, ଆଜି ତୁମେ ତୁମର ଆଲୋକରେ ଦିବ୍ୟ ଦ୍ୱାର ଖୋଲିଛ, ଆମକୁ ଅବିନାଶୀ, ବିସ୍ତୃତ ସୁରକ୍ଷା ଓ ଗୋ-ଧନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦିଅ।
ସଂ ନୋ ରାଯା ବୃହତା ଵିଶ୍ଵପେଶସା ମିମିକ୍ଷ୍ଵା ସମିଳାଭିରା । ସଂ ଦ୍ଯୁମ୍ନେନ ଵିଶ୍ଵତୁରୋଷୋ ମହି ସଂ ଵାଜୈର୍ଵାଜିନୀଵତି
ହେ ଉଷା, ଆମକୁ ବଡ଼, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ସୁନ୍ଦର ଧନ, ସମ୍ମିଳନ, ଏବଂ କୀର୍ତ୍ତି ସହିତ ଏକତ୍ର କର। ଆମକୁ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବିଜୟ, ଶକ୍ତି ଓ ପୁରସ୍କାର ଦିଅ।
ଉଷୋ ଭଦ୍ରେଭିରା ଗହି ଦିଵଶ୍ଚିଦ୍ରୋଚନାଦଧି । ଵହନ୍ତ୍ଵରୁଣପ୍ସଵ ଉପ ତ୍ଵା ସୋମିନୋ ଗୃହମ୍
ହେ ଉଷା, ଆଶୀର୍ବାଦ ସହିତ ଆସ, ସ୍ୱର୍ଗର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରୁ। ବରୁଣଙ୍କର ପରିଚାରକମାନେ ତୁମକୁ ଆଣନ୍ତି, ସୋମ ନିବେଦନକାରୀମାନେ ତୁମକୁ ନିଜ ଘରକୁ ସ୍ୱାଗତ କରନ୍ତି।
ସୁପେଶସଂ ସୁଖଂ ରଥଂ ଯମଧ୍ଯସ୍ଥା ଉଷସ୍ତ୍ଵମ୍ । ତେନା ସୁଶ୍ରଵସଂ ଜନଂ ପ୍ରାଵାଦ୍ଯ ଦୁହିତର୍ଦିଵଃ
ହେ ଉଷା, ତୁମେ ଯେଉଁ ସୁନ୍ଦର ଓ ସୁବିଧାଜନକ ରଥରେ ଦଣ୍ଡାଇଛ, ସେଇ ରଥ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ତମ କୀର୍ତ୍ତି ଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଆଗକୁ ନେଇଯାଅ, ହେ ଦିବସ୍ୟ କନ୍ୟା।
ଵଯଶ୍ଚିତ୍ତେ ପତତ୍ରିଣୋ ଦ୍ଵିପଚ୍ଚତୁଷ୍ପଦର୍ଜୁନି । ଉଷଃ ପ୍ରାରନ୍ନୃତୂଁରନୁ ଦିଵୋ ଅନ୍ତେଭ୍ଯସ୍ପରି
ହେ ଉଷା, ତୁମ ମନରେ ଥିବା ପକ୍ଷୀମାନେ, ଦୁଇପଦ ଓ ଚତୁଷ୍ପଦ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଋତୁକ୍ରମ ଅନୁସାରେ ଦିବସ ଶେଷରେ ଜାଗିଉଠିଛନ୍ତି।
ଵ୍ଯୁଚ୍ଛନ୍ତୀ ହି ରଶ୍ମିଭିର୍ଵିଶ୍ଵମାଭାସି ରୋଚନମ୍ । ତାଂ ତ୍ଵାମୁଷର୍ଵସୂଯଵୋ ଗୀର୍ଭିଃ କଣ୍ଵା ଅହୂଷତ
ତୁମେ ତୁମର କିରଣରେ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କର, ଉଷା। ତୁମକୁ ଧନ ଆଶା କରୁଥିବା କଣ୍ବମାନେ ଗୀତରେ ଡାକିଛନ୍ତି।
ଉଦୁ ତ୍ଯଂ ଜାତଵେଦସଂ ଦେଵଂ ଵହନ୍ତି କେତଵଃ । ଦୃଶେ ଵିଶ୍ଵାଯ ସୂର୍ଯମ୍
ତାରାମାନେ ସେଇ ଦେବତା ଜାତବେଦସ୍, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଉପରକୁ ନେଇଯାନ୍ତି।
ଅପ ତ୍ଯେ ତାଯଵୋ ଯଥା ନକ୍ଷତ୍ରା ଯନ୍ତ୍ଯକ୍ତୁଭିଃ । ସୂରାଯ ଵିଶ୍ଵଚକ୍ଷସେ
ଯେପରି ତାରାମାନେ ରାତି ସହିତ ଗୁପ୍ତଭାବରେ ଚାଲିଯାନ୍ତି, ସେପରି କିରଣମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଖୁଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଯାଆନ୍ତି।
ଅଦୃଶ୍ରମସ୍ଯ କେତଵୋ ଵି ରଶ୍ମଯୋ ଜନାଁ ଅନୁ । ଭ୍ରାଜନ୍ତୋ ଅଗ୍ନଯୋ ଯଥା
ଯାହାକୁ ଆମେ ଦେଖିନାହିଁ, ସେଠାର କିରଣମାନେ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସାରିତ ହେଉଛି, ଅଗ୍ନିମାନେ ପରି ଚମକୁଛି।
ତରଣିର୍ଵିଶ୍ଵଦର୍ଶତୋ ଜ୍ଯୋତିଷ୍କୃଦସି ସୂର୍ଯ । ଵିଶ୍ଵମା ଭାସି ରୋଚନମ୍
ହେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ତୁମେ ଦ୍ରୁତଗତି, ସମସ୍ତକୁ ଦେଖୁଥିବା, ଆଲୋକ ଦାତା। ତୁମେ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କର।
ପ୍ରତ୍ଯଙ୍ଦେଵାନାଂ ଵିଶଃ ପ୍ରତ୍ଯଙ୍ଙୁଦେଷି ମାନୁଷାନ୍ । ପ୍ରତ୍ଯଙ୍ଵିଶ୍ଵଂ ସ୍ଵର୍ଦୃଶେ
ତୁମେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଣ୍ଡଳୀ, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଣ୍ଡଳୀ, ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ମୁହଁ ଫେରାଅ।
ଯେନା ପାଵକ ଚକ୍ଷସା ଭୁରଣ୍ଯନ୍ତଂ ଜନାଁ ଅନୁ । ତ୍ଵଂ ଵରୁଣ ପଶ୍ଯସି
ହେ ପବିତ୍ର ଚକ୍ଷୁ, ହେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ ଦେଖ, ହେ ବରୁଣ, ତୁମେ ଦେଖୁଛ।
ଵି ଦ୍ଯାମେଷି ରଜସ୍ପୃଥ୍ଵହା ମିମାନୋ ଅକ୍ତୁଭିଃ । ପଶ୍ଯଞ୍ଜନ୍ମାନି ସୂର୍ଯ
ତୁମେ ତୁମର କିରଣରେ ଆକାଶର ବିସ୍ତୃତ ପଥ ମାପୁଛ, ହେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଉତ୍ପତ୍ତିଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖୁଛ।
ସପ୍ତ ତ୍ଵା ହରିତୋ ରଥେ ଵହନ୍ତି ଦେଵ ସୂର୍ଯ । ଶୋଚିଷ୍କେଶଂ ଵିଚକ୍ଷଣ
ସାତଟି ହରିତ ଘୋଡ଼ା ତୁମର ରଥକୁ ଟାଣୁଛି, ହେ ଦେବତା ସୂର୍ଯ୍ୟ, ତୁମେ ଅଗ୍ନିମୟ କେଶ ଓ ସମସ୍ତକୁ ଦେଖୁଥିବା।
ଅଯୁକ୍ତ ସପ୍ତ ଶୁନ୍ଧ୍ଯୁଵଃ ସୂରୋ ରଥସ୍ଯ ନପ୍ତ୍ଯଃ । ତାଭିର୍ଯାତି ସ୍ଵଯୁକ୍ତିଭିଃ
ସୂର୍ଯ୍ୟ ରଥର ସନ୍ତାନ, ସାତିଟି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଘୋଡ଼ିକୁ ନିଜେ ଯୋଗାଇଛନ୍ତି; ସେଇ ନିଜେ ଚାଲିଥିବା ଘୋଡ଼ିମାନେ ସହିତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଯାଉଛନ୍ତି।
ଉଦ୍ଵଯଂ ତମସସ୍ପରି ଜ୍ଯୋତିଷ୍ପଶ୍ଯନ୍ତ ଉତ୍ତରମ୍ । ଦେଵଂ ଦେଵତ୍ରା ସୂର୍ଯମଗନ୍ମ ଜ୍ଯୋତିରୁତ୍ତମମ୍
ଅନ୍ଧକାର ଉପରେ ଉଠି, ଆମେ ଉଚ୍ଚ ଆଲୋକକୁ ଦେଖୁଛୁ; ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦେବ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ସେଇ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଆଲୋକକୁ ଆମେ ପହଞ୍ଚିଛୁ।
ଉଦ୍ଯନ୍ନଦ୍ଯ ମିତ୍ରମହ ଆରୋହନ୍ନୁତ୍ତରାଂ ଦିଵମ୍ । ହୃଦ୍ରୋଗଂ ମମ ସୂର୍ଯ ହରିମାଣଂ ଚ ନାଶଯ
ଆଜି ଉଦୟମାନ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ସମସ୍ତଙ୍କର ବନ୍ଧୁ, ଉଚ୍ଚ ଆକାଶକୁ ଆରୋହଣ କର, ମୋର ହୃଦୟର ରୋଗ ଓ ହଳଦିଆ ରଙ୍ଗକୁ ଦୂର କର।
ଶୁକେଷୁ ମେ ହରିମାଣଂ ରୋପଣାକାସୁ ଦଧ୍ମସି । ଅଥୋ ହାରିଦ୍ରଵେଷୁ ମେ ହରିମାଣଂ ନି ଦଧ୍ମସି
ଧଳା ପାତ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ମୋର ହଳଦିଆ ରଙ୍ଗ ରଖୁଛି; ଏବଂ ହଳଦି ପାତ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ମୋର ହଳଦିଆ ରଙ୍ଗ ରଖୁଛି।
ଉଦଗାଦଯମାଦିତ୍ଯୋ ଵିଶ୍ଵେନ ସହସା ସହ । ଦ୍ଵିଷନ୍ତଂ ମହ୍ଯଂ ରନ୍ଧଯନ୍ମୋ ଅହଂ ଦ୍ଵିଷତେ ରଧମ୍
ଏହି ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ସହିତ ଉଦୟ ହୋଇଛନ୍ତି; ସେ ମୋର ଶତ୍ରୁକୁ ଦୂର କରନ୍ତୁ, ମୁଁ କେବେ ମୋ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ପଡ଼ିନଉ।
ଅଭି ତ୍ଯଂ ମେଷଂ ପୁରୁହୂତମୃଗ୍ମିଯମିନ୍ଦ୍ରଂ ଗୀର୍ଭିର୍ମଦତା ଵସ୍ଵୋ ଅର୍ଣଵମ୍ । ଯସ୍ଯ ଦ୍ଯାଵୋ ନ ଵିଚରନ୍ତି ମାନୁଷା ଭୁଜେ ମଂହିଷ୍ଠମଭି ଵିପ୍ରମର୍ଚତ
ଆସନ୍ତୁ, ଆମେ ଗୀତ ଦ୍ୱାରା ବହୁବାର ଡାକାଯାଉଥିବା, ଗୀତଯୋଗ୍ୟ, ଧନର ସମୁଦ୍ର ସ୍ୱାମୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିବା; ଯାହାଙ୍କୁ ଆକାଶ ପରି କେହି ଆବୃତ କରିପାରନ୍ତିନାହିଁ, ଯାହାଙ୍କ ଶକ୍ତି ସବୁଠାରୁ ବଡ଼—ଏହି ପ୍ରେରିତମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତୁ।
ଅଭୀମଵନ୍ଵନ୍ସ୍ଵଭିଷ୍ଟିମୂତଯୋଽନ୍ତରିକ୍ଷପ୍ରାଂ ତଵିଷୀଭିରାଵୃତମ୍ । ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଦକ୍ଷାସ ଋଭଵୋ ମଦଚ୍ଯୁତଂ ଶତକ୍ରତୁଂ ଜଵନୀ ସୂନୃତାରୁହତ୍
ନିଜ ଇଚ୍ଛା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିବା ଉତ୍ସାହୀମାନେ, ଯାହାଙ୍କ ଶକ୍ତି ମଧ୍ୟାକାଶକୁ ପୂରିଛି, ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆସିଛନ୍ତି; ଦକ୍ଷମାନେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ସହିତ, ଶତଶକ୍ତି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ, ଆନନ୍ଦରେ ଉତ୍ସାହିତ କରିଛନ୍ତି।
ତ୍ଵଂ ଗୋତ୍ରମଙ୍ଗିରୋଭ୍ଯୋଽଵୃଣୋରପୋତାତ୍ରଯେ ଶତଦୁରେଷୁ ଗାତୁଵିତ୍ । ସସେନ ଚିଦ୍ଵିମଦାଯାଵହୋ ଵସ୍ଵାଜାଵଦ୍ରିଂ ଵାଵସାନସ୍ଯ ନର୍ତଯନ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଅଙ୍ଗିରସମାନେ ପାଇଁ ଗାଈ ଚୟନ କଲ, ଦୂରବାସୀମାନେ ପାଇଁ ପଥ ଖୋଲିଲ; ତୁମର ସେନା ସହିତ ମଧ୍ୟ, ଉତ୍ସାହୀ ବିମଦା ପାଇଁ ଧନ ଆଣିଲ, ଆଗ୍ରହୀ ପାଇଁ ପାହାଡ଼କୁ ନଚାଇଲ।
ତ୍ଵମପାମପିଧାନାଵୃଣୋରପାଧାରଯଃ ପର୍ଵତେ ଦାନୁମଦ୍ଵସୁ । ଵୃତ୍ରଂ ଯଦିନ୍ଦ୍ର ଶଵସାଵଧୀରହିମାଦିତ୍ସୂର୍ଯଂ ଦିଵ୍ଯାରୋହଯୋ ଦୃଶେ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଜଳର ଆବରଣ ଖୋଲିଲ, ପାହାଡ଼ରେ ଝରଣା ଚାଲିଲ; ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ବୃତ୍ରକୁ ମାରି, ଆକାଶରେ ଦେଖିବା ପାଇଁ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଉଠାଇଲ।
ତ୍ଵଂ ମାଯାଭିରପ ମାଯିନୋଽଧମଃ ସ୍ଵଧାଭିର୍ଯେ ଅଧି ଶୁପ୍ତାଵଜୁହ୍ଵତ । ତ୍ଵଂ ପିପ୍ରୋର୍ନୃମଣଃ ପ୍ରାରୁଜଃ ପୁରଃ ପ୍ର ଋଜିଶ୍ଵାନଂ ଦସ୍ଯୁହତ୍ଯେଷ୍ଵାଵିଥ
ତୁମ ମାୟାରେ ଚତୁରମାନେ ତାଙ୍କର ଚତୁରତା ସହିତ ତଳେ ପଡ଼ିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ନିଜ ସ୍ୱଭାବରେ ଶୁଅଥିଲେ; ତୁମେ ପିପ୍ରୁଙ୍କ ଦୃଢ଼ ଦୁର୍ଗ ଭାଙ୍ଗିଲ, ଏବଂ ଶତ୍ରୁ ହତ୍ୟାରେ ଋଜିଶ୍ୱାନଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କଲ।
ତ୍ଵଂ କୁତ୍ସଂ ଶୁଷ୍ଣହତ୍ଯେଷ୍ଵାଵିଥାରନ୍ଧଯୋଽତିଥିଗ୍ଵାଯ ଶମ୍ବରମ୍ । ମହାନ୍ତଂ ଚିଦର୍ବୁଦଂ ନି କ୍ରମୀଃ ପଦା ସନାଦେଵ ଦସ୍ଯୁହତ୍ଯାଯ ଜଜ୍ଞିଷେ
ତୁମେ କୁତ୍ସଙ୍କୁ ଶୁଷ୍ଣ ହତ୍ୟାରେ ସାହାଯ୍ୟ କଲ, ଏବଂ ଅତିଥିଗ୍ବା ପାଇଁ ଶମ୍ବରଙ୍କୁ ଦମନ କଲ; ବଡ଼ ଅର୍ବୁଦକୁ ମଧ୍ୟ ପାଦ ତଳେ ଦଳିଲ; ପ୍ରାଚୀନ କାଳରୁ ତୁମେ ଶତ୍ରୁ ହତ୍ୟା ପାଇଁ ଜନ୍ମ ନେଇଛ।
ତ୍ଵେ ଵିଶ୍ଵା ତଵିଷୀ ସଧ୍ର୍ଯଗ୍ଘିତା ତଵ ରାଧଃ ସୋମପୀଥାଯ ହର୍ଷତେ । ତଵ ଵଜ୍ରଶ୍ଚିକିତେ ବାହ୍ଵୋର୍ହିତୋ ଵୃଶ୍ଚା ଶତ୍ରୋରଵ ଵିଶ୍ଵାନି ଵୃଷ୍ଣ୍ଯା
ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ତୁମରେ ଏକତ୍ରିତ, ସଦା ସାଙ୍ଗରେ; ତୁମର ଦାନ ସୋମ ଅର୍ପଣରେ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାଏ; ତୁମ ବଜ୍ର ହସ୍ତେ ରହିଛି, ଏହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିକୁ ଭଙ୍ଗ କର।
ଵି ଜାନୀହ୍ଯାର୍ଯାନ୍ଯେ ଚ ଦସ୍ଯଵୋ ବର୍ହିଷ୍ମତେ ରନ୍ଧଯା ଶାସଦଵ୍ରତାନ୍ । ଶାକୀ ଭଵ ଯଜମାନସ୍ଯ ଚୋଦିତା ଵିଶ୍ଵେତ୍ତା ତେ ସଧମାଦେଷୁ ଚାକନ
ଆର୍ୟ ଓ ଦାସ୍ୟୁମାନେ କିଏ ତାହା ବୁଝ; ନିୟମ ନ ମାନୁଥିବାମାନେ ଉପରେ ଦମନ କର, ଯେଉଁଠାରେ ଯଜ୍ଞ ହେଉଛି; ଯଜ୍ଞକାରୀ ପାଇଁ ଉତ୍ସାହଦାୟକ ହୁଅ, ତୁମ ସମସ୍ତ କୃପା ସଭାମାନେ ରହୁ।
ଅନୁଵ୍ରତାଯ ରନ୍ଧଯନ୍ନପଵ୍ରତାନାଭୂଭିରିନ୍ଦ୍ରଃ ଶ୍ନଥଯନ୍ନନାଭୁଵଃ । ଵୃଦ୍ଧସ୍ଯ ଚିଦ୍ଵର୍ଧତୋ ଦ୍ଯାମିନକ୍ଷତ ସ୍ତଵାନୋ ଵମ୍ରୋ ଵି ଜଘାନ ସଂଦିହଃ
ଅନୁସରଣ କରୁଥିବା ଓ ନ କରୁଥିବାମାନେ ଉପରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଦମନ କରିଛନ୍ତି, ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଭଙ୍ଗ କରିଛନ୍ତି; ଅନାଗ୍ରହୀମାନେ ଉପରେ ମଧ୍ୟ ଦୟା କରିନାହାନ୍ତି—ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିବା ନମ୍ରମାନେ ଅଭିମାନୀକୁ ହତ୍ୟା କରିଛନ୍ତି।
ତକ୍ଷଦ୍ଯତ୍ତ ଉଶନା ସହସା ସହୋ ଵି ରୋଦସୀ ମଜ୍ମନା ବାଧତେ ଶଵଃ । ଆ ତ୍ଵା ଵାତସ୍ଯ ନୃମଣୋ ମନୋଯୁଜ ଆ ପୂର୍ଯମାଣମଵହନ୍ନଭି ଶ୍ରଵଃ
ଉଶନା ଯେତେବେଳେ ଶକ୍ତି ତିଆରି କଲେ, ଯାହା ଏ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଦିନ ଓ ରାତି ପୂରିଯାଏ, ତୁମର ଶକ୍ତି, ଇନ୍ଦ୍ର, ବିଜୟ କରେ; ବାୟୁପୁତ୍ରଙ୍କ ମନ ଦ୍ୱାରା ଯୋଗାଯୋଗ କରି, ସମସ୍ତ ଯଶସ୍ୱୀ ତୁମ ପାଖକୁ ଆଣାଯାଏ।
ମନ୍ଦିଷ୍ଟ ଯଦୁଶନେ କାଵ୍ଯେ ସଚାଁ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଵଙ୍କୂ ଵଙ୍କୁତରାଧି ତିଷ୍ଠତି । ଉଗ୍ରୋ ଯଯିଂ ନିରପଃ ସ୍ରୋତସାସୃଜଦ୍ଵି ଶୁଷ୍ଣସ୍ଯ ଦୃଂହିତା ଐରଯତ୍ପୁରଃ
ଉଶନାଙ୍କର ଜ୍ଞାନ ସବୁଠାରୁ ଆନନ୍ଦଦାୟକ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ର ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଉପରେ ରହନ୍ତି; ଭୟଙ୍କର ଇନ୍ଦ୍ର ଯୁଦ୍ଧରେ ଜଳକୁ ମୁକ୍ତ କଲେ, ଶୁଷ୍ଣଙ୍କ ଦୁର୍ଗକୁ ଭଙ୍ଗ କଲେ।