ପ୍ର ମେ ପନ୍ଥା ଦେଵଯାନା ଅଦୃଶ୍ରନ୍ନମର୍ଧନ୍ତୋ ଵସୁଭିରିଷ୍କୃତାସଃ । ଅଭୂଦୁ କେତୁରୁଷସଃ ପୁରସ୍ତାତ୍ପ୍ରତୀଚ୍ଯାଗାଦଧି ହର୍ମ୍ଯେଭ୍ଯଃ
ଦେବତାଙ୍କର ପଥ ମୋ ପାଖରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା, କୌଣସି ବାଧା ନାହିଁ, ଧନରେ ଭରିଆ; ଉଷାର ଚିହ୍ନ ପୂର୍ବରୁ ଦେଖାଗଲା, ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରୁ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ତାନୀଦହାନି ବହୁଲାନ୍ଯାସନ୍ଯା ପ୍ରାଚୀନମୁଦିତା ସୂର୍ଯସ୍ଯ । ଯତଃ ପରି ଜାର ଇଵାଚରନ୍ତ୍ଯୁଷୋ ଦଦୃକ୍ଷେ ନ ପୁନର୍ଯତୀଵ
ସେଇ ବହୁ ଦିନ ଚାଲିଗଲା, ସୂର୍ଯ୍ୟ ସହିତ ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ଉଦୟ ହେଇ; ପ୍ରେମିକ ଭଳି ଉଷା ଘୁଞ୍ଚିଘୁଞ୍ଚି ଚାଲିଥାଏ, ଦେଖାଯାଏ କିନ୍ତୁ ପୁଣି ଫେରେନାହିଁ।
ତ ଇଦ୍ଦେଵାନାଂ ସଧମାଦ ଆସନ୍ନୃତାଵାନଃ କଵଯଃ ପୂର୍ଵ୍ଯାସଃ । ଗୂଳ୍ହଂ ଜ୍ଯୋତିଃ ପିତରୋ ଅନ୍ଵଵିନ୍ଦନ୍ସତ୍ଯମନ୍ତ୍ରା ଅଜନଯନ୍ନୁଷାସମ୍
ସେଇ ପୁରୁଣା ଋଷିମାନେ, ସତ୍ୟବାଦୀ ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଦେବତାଙ୍କ ସଭାରେ ବସିଥିଲେ; ପିତୃମାନେ ଗୁପ୍ତ ଆଲୋକ ଖୋଜିଥିଲେ, ସତ୍ୟ କଥା କହି ଉଷାଙ୍କୁ ଆଣିଥିଲେ।
ସମାନ ଊର୍ଵେ ଅଧି ସଂଗତାସଃ ସଂ ଜାନତେ ନ ଯତନ୍ତେ ମିଥସ୍ତେ । ତେ ଦେଵାନାଂ ନ ମିନନ୍ତି ଵ୍ରତାନ୍ଯମର୍ଧନ୍ତୋ ଵସୁଭିର୍ଯାଦମାନାଃ
ସେମାନେ ଏକ ଜାଗାରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ଜାଣିଥିଲେ, କେହି କାହା ସହିତ ବିରୋଧ କରିନଥିଲେ; ସେମାନେ ଦେବତାଙ୍କର ନୀତି ଭଙ୍ଗ କରନଥିଲେ, ବାଧା ବିନା ଧନ ଚାହିଁଥିଲେ।
ପ୍ରତି ତ୍ଵା ସ୍ତୋମୈରୀଳତେ ଵସିଷ୍ଠା ଉଷର୍ବୁଧଃ ସୁଭଗେ ତୁଷ୍ଟୁଵାଂସଃ । ଗଵାଂ ନେତ୍ରୀ ଵାଜପତ୍ନୀ ନ ଉଚ୍ଛୋଷଃ ସୁଜାତେ ପ୍ରଥମା ଜରସ୍ଵ
ବସିଷ୍ଠମାନେ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି ଦେଉଛନ୍ତି, ହେ ଉଷା, ଜାଗ୍ରତ ହେଇଥିବା ଶୁଭେ, ତୁମର ଗୁଣଗାନ କରୁଛନ୍ତି; ଗାଁମାନେ ନେତ୍ରୀ, ବଳର ଭାର୍ଯ୍ୟା, ଉଷା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା, ପ୍ରଥମେ ବୟସ୍କ ହେଉ।
ଏଷା ନେତ୍ରୀ ରାଧସଃ ସୂନୃତାନାମୁଷା ଉଚ୍ଛନ୍ତୀ ରିଭ୍ଯତେ ଵସିଷ୍ଠୈଃ । ଦୀର୍ଘଶ୍ରୁତଂ ରଯିମସ୍ମେ ଦଧାନା ଯୂଯଂ ପାତ ସ୍ଵସ୍ତିଭିଃ ସଦା ନଃ
ଏହି ଧନ ଓ ଭଲ କଥାର ନେତ୍ରୀ, ଉଦୟ ହେଉଥିବା ଉଷା, ବସିଷ୍ଠମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛନ୍ତି; ଆମ ପାଇଁ ଦୀର୍ଘ ସ୍ମୃତି ଓ ଧନ ଦିଅ—ତୁମେ ସଦା ଆମକୁ ଭଲ ଆଶୀର୍ବାଦରେ ରକ୍ଷା କର।
ଉପୋ ରୁରୁଚେ ଯୁଵତିର୍ନ ଯୋଷା ଵିଶ୍ଵଂ ଜୀଵଂ ପ୍ରସୁଵନ୍ତୀ ଚରାଯୈ । ଅଭୂଦଗ୍ନିଃ ସମିଧେ ମାନୁଷାଣାମକର୍ଜ୍ଯୋତିର୍ବାଧମାନା ତମାଂସି
ଯୁବତୀ ଭଳି ଉଷା ଚମକିଉଠିଲେ, ସମସ୍ତ ଚଳିତ ଜୀବକୁ ଜୀବନ ଦେଉଛନ୍ତି; ମାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଅଗ୍ନି ପ୍ରକାଶିଲେ, ଆଲୋକ ଜଳାଇ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କଲେ।
ଵିଶ୍ଵଂ ପ୍ରତୀଚୀ ସପ୍ରଥା ଉଦସ୍ଥାଦ୍ରୁଶଦ୍ଵାସୋ ବିଭ୍ରତୀ ଶୁକ୍ରମଶ୍ଵୈତ୍ । ହିରଣ୍ଯଵର୍ଣା ସୁଦୃଶୀକସଂଦୃଗ୍ଗଵାଂ ମାତା ନେତ୍ର୍ଯହ୍ନାମରୋଚି
ପ୍ରତିଚ୍ଛା ଉଷା ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ପ୍ରସାରିତ ହେଲେ, ଚମକୁଥିବା ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆଲୋକ ଧରି; ସୁନା ରଙ୍ଗର, ଦେଖିବାକୁ ସୁନ୍ଦର, ଗାଁମାନେ ମାଆ, ଦିନମାନେ ନେତ୍ରୀ, ସେ ଚମକିଉଠିଲେ।
ଦେଵାନାଂ ଚକ୍ଷୁଃ ସୁଭଗା ଵହନ୍ତୀ ଶ୍ଵେତଂ ନଯନ୍ତୀ ସୁଦୃଶୀକମଶ୍ଵମ୍ । ଉଷା ଅଦର୍ଶି ରଶ୍ମିଭିର୍ଵ୍ଯକ୍ତା ଚିତ୍ରାମଘା ଵିଶ୍ଵମନୁ ପ୍ରଭୂତା
ଦେବତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ନେଇ ଆସୁଥିବା ଶୁଭେ, ଧଳା ଓ ସୁନ୍ଦର ଘୋଡ଼ାକୁ ନେଇ ଯାଉଛ; ଉଷା ତାଙ୍କର କିରଣରେ ପ୍ରକାଶିତ, ଚମତ୍କାର ଓ ଦାନଶୀଳ, ସମସ୍ତ ଉପରେ ପ୍ରସାରିତ।
ଅନ୍ତିଵାମା ଦୂରେ ଅମିତ୍ରମୁଚ୍ଛୋର୍ଵୀଂ ଗଵ୍ଯୂତିମଭଯଂ କୃଧୀ ନଃ । ଯାଵଯ ଦ୍ଵେଷ ଆ ଭରା ଵସୂନି ଚୋଦଯ ରାଧୋ ଗୃଣତେ ମଘୋନି
ନିକଟକୁ ଆସ, ଦୂରରୁ ଆସୁଥିବା ଉଷା, ଶତ୍ରୁକୁ ଦୂର କର; ଆମ ପାଇଁ ବଡ଼ ଚରାଗାହକୁ ନିରାପଦ କର; ଦ୍ୱେଷ ଦୂର କର, ଆମକୁ ଧନ ଦିଅ, ଦାତାରେ ଦାନଶୀଳତା ଜଗାଇଦିଅ।
ଅସ୍ମେ ଶ୍ରେଷ୍ଠେଭିର୍ଭାନୁଭିର୍ଵି ଭାହ୍ଯୁଷୋ ଦେଵି ପ୍ରତିରନ୍ତୀ ନ ଆଯୁଃ । ଇଷଂ ଚ ନୋ ଦଧତୀ ଵିଶ୍ଵଵାରେ ଗୋମଦଶ୍ଵାଵଦ୍ରଥଵଚ୍ଚ ରାଧଃ
ହେ ଦେବୀ ଉଷା, ତୁମର ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ କିରଣମାନେ ଆମ ଉପରେ ପ୍ରଭା ଛଡ଼ାନ୍ତୁ, ଯେପରି ଜଣେ ଜଣାଣୀ ଆୟୁଷ୍ୟ ବଢ଼ାଏ। ହେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେବାଳି, ଆମକୁ ଗୋ, ଘୋଡ଼ା ଓ ରଥରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଧନ-ସମ୍ପଦ ଦିଅ।
ଯାଂ ତ୍ଵା ଦିଵୋ ଦୁହିତର୍ଵର୍ଧଯନ୍ତ୍ଯୁଷଃ ସୁଜାତେ ମତିଭିର୍ଵସିଷ୍ଠାଃ । ସାସ୍ମାସୁ ଧା ରଯିମୃଷ୍ଵଂ ବୃହନ୍ତଂ ଯୂଯଂ ପାତ ସ୍ଵସ୍ତିଭିଃ ସଦା ନଃ
ହେ ଉତ୍ତମ ଜନ୍ମ ଉଷା, ଯାହାକୁ ବସିଷ୍ଠମାନେ ତାଙ୍କର ଶ୍ରଦ୍ଧାଭରା ଗୀତରେ ପୂଜନ୍ତି, ସେଇ ଉଷା ଆମ ପାଖରେ ବଡ଼ ଓ ଅଧିକ ଧନ ଦିଅ। ତୁମେ ସଦା ଆମକୁ ଶୁଭ ଆଶୀର୍ବାଦରେ ରକ୍ଷା କର।
ପ୍ରତି କେତଵଃ ପ୍ରଥମା ଅଦୃଶ୍ରନ୍ନୂର୍ଧ୍ଵା ଅସ୍ଯା ଅଞ୍ଜଯୋ ଵି ଶ୍ରଯନ୍ତେ । ଉଷୋ ଅର୍ଵାଚା ବୃହତା ରଥେନ ଜ୍ଯୋତିଷ୍ମତା ଵାମମସ୍ମଭ୍ଯଂ ଵକ୍ଷି
ଉଷାର ପ୍ରଥମ କିରଣମାନେ ଦେଖାଦେଲେ, ତାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପ୍ରଭା ଉପରକୁ ବିସ୍ତାରିତ ହେଲା। ହେ ଉଷା, ତୁମର ବଡ଼ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରଥରେ ଆସ, ଆମକୁ କୃପା ଓ ଆଲୋକ ଦିଅ।
ପ୍ରତି ଷୀମଗ୍ନିର୍ଜରତେ ସମିଦ୍ଧଃ ପ୍ରତି ଵିପ୍ରାସୋ ମତିଭିର୍ଗୃଣନ୍ତଃ । ଉଷା ଯାତି ଜ୍ଯୋତିଷା ବାଧମାନା ଵିଶ୍ଵା ତମାଂସି ଦୁରିତାପ ଦେଵୀ
ଅଗ୍ନି ଆଲୋକରେ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ ହେଉଛନ୍ତି, ପ୍ରେରିତ ମନ୍ତ୍ରଦାତାମାନେ ଗୀତ ଗାଉଛନ୍ତି। ଦେବୀ ଉଷା ତାଙ୍କର ଆଲୋକରେ ଆଗେ ବଢ଼ୁଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଅନ୍ଧକାର ଓ ଅପଶକୁ ଦୂର କରୁଛନ୍ତି।
ଏତା ଉ ତ୍ଯାଃ ପ୍ରତ୍ଯଦୃଶ୍ରନ୍ପୁରସ୍ତାଜ୍ଜ୍ଯୋତିର୍ଯଚ୍ଛନ୍ତୀରୁଷସୋ ଵିଭାତୀଃ । ଅଜୀଜନନ୍ସୂର୍ଯଂ ଯଜ୍ଞମଗ୍ନିମପାଚୀନଂ ତମୋ ଅଗାଦଜୁଷ୍ଟମ୍
ଏହି ଉଷାମାନେ ଆଲୋକରେ ଚମକୁଛନ୍ତି, ସମ୍ମୁଖରେ ଦେଖାଦେଲେ, ଅନ୍ଧକାରକୁ ହଟାଇଲେ। ସେମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଯଜ୍ଞ ଓ ଅଗ୍ନିକୁ ଉଦ୍ଭବ କରି, ଅପ୍ରିୟ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରିଦେଲେ।
ଅଚେତି ଦିଵୋ ଦୁହିତା ମଘୋନୀ ଵିଶ୍ଵେ ପଶ୍ଯନ୍ତ୍ଯୁଷସଂ ଵିଭାତୀମ୍ । ଆସ୍ଥାଦ୍ରଥଂ ସ୍ଵଧଯା ଯୁଜ୍ଯମାନମା ଯମଶ୍ଵାସଃ ସୁଯୁଜୋ ଵହନ୍ତି
ଦିବସର ଦୟାଳୁ କନ୍ୟା ଉଷା ଜାଗିଉଛନ୍ତି, ସମସ୍ତେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଉଷାକୁ ଦେଖୁଛନ୍ତି। ସେ ନିଜେ ଯୋଗ୍ୟ ଘୋଡ଼ା ଦ୍ୱାରା ଚାଳିତ ରଥରେ ବସିଛନ୍ତି।
ପ୍ରତି ତ୍ଵାଦ୍ଯ ସୁମନସୋ ବୁଧନ୍ତାସ୍ମାକାସୋ ମଘଵାନୋ ଵଯଂ ଚ । ତିଲ୍ଵିଲାଯଧ୍ଵମୁଷସୋ ଵିଭାତୀର୍ଯୂଯଂ ପାତ ସ୍ଵସ୍ତିଭିଃ ସଦା ନଃ
ଆଜି ଆମେ ଓ ଦୟାଳୁମାନେ ଉଷା ପାଇଁ ଭଲ ଭାବନାରେ ଜାଗୁ। ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଉଷାମାନେ, ଅନ୍ଧକାରକୁ ହଟାଅ, ଏବଂ ସଦା ଆମକୁ ଶୁଭ ଆଶୀର୍ବାଦରେ ରକ୍ଷା କର।
ଵ୍ଯୁଷା ଆଵଃ ପଥ୍ଯା ଜନାନାଂ ପଞ୍ଚ କ୍ଷିତୀର୍ମାନୁଷୀର୍ବୋଧଯନ୍ତୀ । ସୁସଂଦୃଗ୍ଭିରୁକ୍ଷଭିର୍ଭାନୁମଶ୍ରେଦ୍ଵି ସୂର୍ଯୋ ରୋଦସୀ ଚକ୍ଷସାଵଃ
ଉଷା ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପଥ ଖୋଲିଛନ୍ତି, ପାଞ୍ଚ ମାନବ ଜାତିକୁ ଜାଗାଇଛନ୍ତି। ସୁସ୍ପଷ୍ଟ ଦୃଷ୍ଟି ଥିବା ବୃଷଭମାନେ ଆଲୋକ ଆଣନ୍ତି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦିନ ଓ ରାତିକୁ ପୂରଣ କରନ୍ତି।
ଵ୍ଯଞ୍ଜତେ ଦିଵୋ ଅନ୍ତେଷ୍ଵକ୍ତୂନ୍ଵିଶୋ ନ ଯୁକ୍ତା ଉଷସୋ ଯତନ୍ତେ । ସଂ ତେ ଗାଵସ୍ତମ ଆ ଵର୍ତଯନ୍ତି ଜ୍ଯୋତିର୍ଯଚ୍ଛନ୍ତି ସଵିତେଵ ବାହୂ
ସେ ଆକାଶର ସୀମାରେ ଋତୁମାନେ ପ୍ରକାଶ କରନ୍ତି; ଯେପରି ଯୁକ୍ତ ଜଣାଣୀମାନେ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି, ଉଷାମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଭଳି। ତୁମ ଗାଈମାନେ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଫେରାଇ ଦେଇ, ଆଲୋକ ଆଣନ୍ତି, ଯେପରି ସବିତା ତାଙ୍କର ବାହୁ ପ୍ରସାରିତ କରନ୍ତି।
ଅଭୂଦୁଷା ଇନ୍ଦ୍ରତମା ମଘୋନ୍ଯଜୀଜନତ୍ସୁଵିତାଯ ଶ୍ରଵାଂସି । ଵି ଦିଵୋ ଦେଵୀ ଦୁହିତା ଦଧାତ୍ଯଙ୍ଗିରସ୍ତମା ସୁକୃତେ ଵସୂନି
ଉଷା ଏବେ ଇନ୍ଦ୍ର ସଦୃଶ ଓ ଦୟାଳୁ ହୋଇଛନ୍ତି, ସେ ଭଲ ଭାଗ୍ୟ ପାଇଁ କୀର୍ତ୍ତି ଆଣିଛନ୍ତି। ଦେବତା ଦିବସର କନ୍ୟା ଉଷା ଭକ୍ତ ଅଙ୍ଗିରସଙ୍କୁ ଧନ ଦେଇଛନ୍ତି।
ତାଵଦୁଷୋ ରାଧୋ ଅସ୍ମଭ୍ଯଂ ରାସ୍ଵ ଯାଵତ୍ସ୍ତୋତୃଭ୍ଯୋ ଅରଦୋ ଗୃଣାନା । ଯାଂ ତ୍ଵା ଜଜ୍ଞୁର୍ଵୃଷଭସ୍ଯା ରଵେଣ ଵି ଦୃଳ୍ହସ୍ଯ ଦୁରୋ ଅଦ୍ରେରୌର୍ଣୋଃ
ହେ ଉଷା, ଯେତେ ଧନ ତୁମେ ତୁମ ପ୍ରଶଂସକମାନେକୁ ଦେଇଛ, ସେତେ ଆମକୁ ମଧ୍ୟ ଦିଅ। ତୁମେ ଯେଉଁଠାରେ ବୃଷଭର ଗର୍ଜନାରେ ଜନ୍ମ ନେଲ, ମେଘର ଦୃଢ଼ ଦ୍ୱାର ଭାଙ୍ଗି ଦେଲ।
ଦେଵଂଦେଵଂ ରାଧସେ ଚୋଦଯନ୍ତ୍ଯସ୍ମଦ୍ର୍ଯକ୍ସୂନୃତା ଈରଯନ୍ତୀ । ଵ୍ଯୁଚ୍ଛନ୍ତୀ ନଃ ସନଯେ ଧିଯୋ ଧା ଯୂଯଂ ପାତ ସ୍ଵସ୍ତିଭିଃ ସଦା ନଃ
ସେ ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ଦାନ ଦେବାକୁ ପ୍ରେରିତ କରନ୍ତି, ଆମକୁ ସତ୍ୟପଥରେ ଉତ୍ସାହିତ କରନ୍ତି। ତୁମେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିବାବେଳେ, ଆମ ଉନ୍ନତି ପାଇଁ ବୁଦ୍ଧି ଦିଅ, ଏବଂ ସଦା ଆମକୁ ଶୁଭ ଆଶୀର୍ବାଦରେ ରକ୍ଷା କର।
ପ୍ରତି ସ୍ତୋମେଭିରୁଷସଂ ଵସିଷ୍ଠା ଗୀର୍ଭିର୍ଵିପ୍ରାସଃ ପ୍ରଥମା ଅବୁଧ୍ରନ୍ । ଵିଵର୍ତଯନ୍ତୀଂ ରଜସୀ ସମନ୍ତେ ଆଵିଷ୍କୃଣ୍ଵତୀଂ ଭୁଵନାନି ଵିଶ୍ଵା
ବସିଷ୍ଠମାନେ ଗୀତ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଥମେ ଉଷାକୁ ଜାଗାଇଲେ; ସେ ଦୁଇ ଲୋକକୁ ଘୁରାଇଦେଇ, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ପ୍ରକାଶ କରିଦେଲେ।
ଏଷା ସ୍ଯା ନଵ୍ଯମାଯୁର୍ଦଧାନା ଗୂଢ୍ଵୀ ତମୋ ଜ୍ଯୋତିଷୋଷା ଅବୋଧି । ଅଗ୍ର ଏତି ଯୁଵତିରହ୍ରଯାଣା ପ୍ରାଚିକିତତ୍ସୂର୍ଯଂ ଯଜ୍ଞମଗ୍ନିମ୍
ସେ ନୂତନ ଜୀବନ ନେଇ ଅନ୍ଧକାରରୁ ଆଲୋକକୁ ଜାଗିଲେ; ଯୁବତୀ ଏବଂ ଲଜ୍ଜାହୀନ ଉଷା ସମ୍ମୁଖରେ ଯାଉଛନ୍ତି, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଯଜ୍ଞ ଓ ଅଗ୍ନିକୁ ଉଦ୍ଭବ କରୁଛନ୍ତି।
ଅଶ୍ଵାଵତୀର୍ଗୋମତୀର୍ନ ଉଷାସୋ ଵୀରଵତୀଃ ସଦମୁଚ୍ଛନ୍ତୁ ଭଦ୍ରାଃ । ଘୃତଂ ଦୁହାନା ଵିଶ୍ଵତଃ ପ୍ରପୀତା ଯୂଯଂ ପାତ ସ୍ଵସ୍ତିଭିଃ ସଦା ନଃ
ଘୋଡ଼ା, ଗାଈ ଓ ବୀରରେ ଧନୀ ଉଷାମାନେ ସଦା ଆମ ପାଇଁ ଉଦୟ ହେଉନ୍ତୁ, ଭଲ ଭାଗ୍ୟ ଆଣନ୍ତୁ। ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଘୃତ ଝରାଉଛନ୍ତି—ତୁମେ ସଦା ଆମକୁ ଶୁଭ ଆଶୀର୍ବାଦରେ ରକ୍ଷା କର।
ପ୍ରତ୍ଯୁ ଅଦର୍ଶ୍ଯାଯତ୍ଯୁଚ୍ଛନ୍ତୀ ଦୁହିତା ଦିଵଃ । ଅପୋ ମହି ଵ୍ଯଯତି ଚକ୍ଷସେ ତମୋ ଜ୍ଯୋତିଷ୍କୃଣୋତି ସୂନରୀ
ଦିବସର କନ୍ୟା ଉଷା ଉଦୟ ହେଲେ, ଚମକୁଛନ୍ତି। ସେ ଦୃଷ୍ଟି ପାଇଁ ବଡ଼ ଅନ୍ଧକାରକୁ ହଟାଇ, ଆଲୋକ କରନ୍ତି, ହେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳା।
ଉଦୁସ୍ରିଯାଃ ସୃଜତେ ସୂର୍ଯଃ ସଚାଁ ଉଦ୍ଯନ୍ନକ୍ଷତ୍ରମର୍ଚିଵତ୍ । ତଵେଦୁଷୋ ଵ୍ଯୁଷି ସୂର୍ଯସ୍ଯ ଚ ସଂ ଭକ୍ତେନ ଗମେମହି
ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କର କିରଣ ସହ ଉଦୟ ହୁଅନ୍ତି, ତାରା ଚମକି ଉପରକୁ ଯାଉଛି। ତୁମ ଉଦୟ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଉଦୟବେଳେ, ଆମେ ଆମ ଅଂଶ ସହ ଆଗେ ବଢ଼ିଯିବା।
ପ୍ରତି ତ୍ଵା ଦୁହିତର୍ଦିଵ ଉଷୋ ଜୀରା ଅଭୁତ୍ସ୍ମହି । ଯା ଵହସି ପୁରୁ ସ୍ପାର୍ହଂ ଵନନ୍ଵତି ରତ୍ନଂ ନ ଦାଶୁଷେ ମଯଃ
ହେ ବୃଦ୍ଧା ଦିବସର କନ୍ୟା ଉଷା, ଆମେ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିଛୁ। ତୁମେ ଭକ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷିତ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଧନ ଆଣୁଛ।
ଉଚ୍ଛନ୍ତୀ ଯା କୃଣୋଷି ମଂହନା ମହି ପ୍ରଖ୍ଯୈ ଦେଵି ସ୍ଵର୍ଦୃଶେ । ତସ୍ଯାସ୍ତେ ରତ୍ନଭାଜ ଈମହେ ଵଯଂ ସ୍ଯାମ ମାତୁର୍ନ ସୂନଵଃ
ହେ ଦେବୀ, ତୁମେ ଯେଉଁଠି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଛ, ମହାନ ଏବଂ ପ୍ରସିଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଛ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ପ୍ରକାଶିତ, ତୁମେ ଯେଉଁଠି ଧନ-ଧାନ୍ୟ ଦିଅ, ଆମେ ସେଇ ଦେବୀଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ କରୁଛୁ, ଯେପରି ଜଣେ ପୁଅ ମାଆଙ୍କୁ ଭଲପାଏ, ସେପରି ଆମେ ତୁମ ପାଖରେ ରୁହିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ।
ତଚ୍ଚିତ୍ରଂ ରାଧ ଆ ଭରୋଷୋ ଯଦ୍ଦୀର୍ଘଶ୍ରୁତ୍ତମମ୍ । ଯତ୍ତେ ଦିଵୋ ଦୁହିତର୍ମର୍ତଭୋଜନଂ ତଦ୍ରାସ୍ଵ ଭୁନଜାମହୈ
ହେ ଦିବ୍ୟ କନ୍ୟା, ତୁମେ ଯେ ଅଦ୍ଭୁତ ଦାନ ଦେଉଛ, ଯାହା ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଆମ ପାଖରେ ଆଣ; ମାନବମାନେ ଯେଉଁ ଭୋଗ କରିପାରିବେ, ସେ ଦୟାକରି ଆମକୁ ଦିଅ, ଯେପରି ଆମେ ତାହା ଉପଭୋଗ କରିପାରିବା।