ମଧ୍ଵୋ ଵୋ ନାମ ମାରୁତଂ ଯଜତ୍ରାଃ ପ୍ର ଯଜ୍ଞେଷୁ ଶଵସା ମଦନ୍ତି । ଯେ ରେଜଯନ୍ତି ରୋଦସୀ ଚିଦୁର୍ଵୀ ପିନ୍ଵନ୍ତ୍ଯୁତ୍ସଂ ଯଦଯାସୁରୁଗ୍ରାଃ
ହେ ପୂଜ୍ୟ ମରୁତମାନେ, ତୁମର ମଧୁର ନାମ ଯଜ୍ଞରେ ଗୀତିତ ହୁଏ, ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ଏହାରେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି। ତୁମେ ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀକୁ କମ୍ପିତ କର, ତୁମେ ବଡ଼ ଶକ୍ତିରେ ଉତ୍ସକୁ ପୂରଣ କର, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଚଳିଯାଉଛ।
ନିଚେତାରୋ ହି ମରୁତୋ ଗୃଣନ୍ତଂ ପ୍ରଣେତାରୋ ଯଜମାନସ୍ଯ ମନ୍ମ । ଅସ୍ମାକମଦ୍ଯ ଵିଦଥେଷୁ ବର୍ହିରା ଵୀତଯେ ସଦତ ପିପ୍ରିଯାଣାଃ
ମରୁତମାନେ ସ୍ତୁତିକାରୀଙ୍କୁ ଶୁଣନ୍ତି, ଯଜ୍ଞକାରୀଙ୍କର ଗୀତର ନେତୃତ୍ୱ କରନ୍ତି। ଆଜି ତୁମେ ଆମ ସମାବେଶରେ ପବିତ୍ର କୁଶରେ ବସ, ଆମ ଭଲ ପାଇଁ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଅ।
ନୈତାଵଦନ୍ଯେ ମରୁତୋ ଯଥେମେ ଭ୍ରାଜନ୍ତେ ରୁକ୍ମୈରାଯୁଧୈସ୍ତନୂଭିଃ । ଆ ରୋଦସୀ ଵିଶ୍ଵପିଶଃ ପିଶାନାଃ ସମାନମଞ୍ଜ୍ଯଞ୍ଜତେ ଶୁଭେ କମ୍
ଅନ୍ୟ କେହି ମରୁତମାନେ ପରି ନୁହଁନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ସୁନାର ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଦେହରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ। ସମସ୍ତ ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀରେ ତାଙ୍କର ଶୋଭା ଛଟା ଛଟିଏ, ସମସ୍ତେ ଏକାତ୍ମ ଭାବେ ଶୁଭ୍ର ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧନ୍ତି।
ଋଧକ୍ସା ଵୋ ମରୁତୋ ଦିଦ୍ଯୁଦସ୍ତୁ ଯଦ୍ଵ ଆଗଃ ପୁରୁଷତା କରାମ । ମା ଵସ୍ତସ୍ଯାମପି ଭୂମା ଯଜତ୍ରା ଅସ୍ମେ ଵୋ ଅସ୍ତୁ ସୁମତିଶ୍ଚନିଷ୍ଠା
ହେ ମରୁତମାନେ, ତୁମର ବିଜୁଳି ଆମ ଉନ୍ନତି ପାଇଁ ହେଉ। ଯଦି ଆମେ ମାନବୀୟ ଦୁର୍ବଳତାରେ କିଛି ତ୍ରୁଟି କରିଥିଲେ, ଦୟାକରି ଆମକୁ ଅଭାବରେ ପଡ଼ିବା ଦିଅନାହାଁତୁ। ତୁମର ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭଲ ଚିନ୍ତା ସଦା ଆମ ପାଖରେ ରହୁ।
କୃତେ ଚିଦତ୍ର ମରୁତୋ ରଣନ୍ତାନଵଦ୍ଯାସଃ ଶୁଚଯଃ ପାଵକାଃ । ପ୍ର ଣୋଽଵତ ସୁମତିଭିର୍ଯଜତ୍ରାଃ ପ୍ର ଵାଜେଭିସ୍ତିରତ ପୁଷ୍ଯସେ ନଃ
କୌଣସି କାମ କରାଯାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ମରୁତମାନେ ତୁମେ ଗର୍ଜନ କର, ନିର୍ମଳ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅଛ। ତୁମର ଦୟାଳୁ ଚିନ୍ତା ଦ୍ୱାରା ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର, ତୁମର ଦାନ ଦ୍ୱାରା ଆମକୁ ସମୃଦ୍ଧି ଦିଅ।
ଉତ ସ୍ତୁତାସୋ ମରୁତୋ ଵ୍ଯନ୍ତୁ ଵିଶ୍ଵେଭିର୍ନାମଭିର୍ନରୋ ହଵୀଂଷି । ଦଦାତ ନୋ ଅମୃତସ୍ଯ ପ୍ରଜାଯୈ ଜିଗୃତ ରାଯଃ ସୂନୃତା ମଘାନି
ସମସ୍ତ ନାମରେ ପ୍ରଶଂସିତ ମରୁତମାନେ, ଆମ ପୂଜା ଶୁଣନ୍ତୁ। ଆମ ସନ୍ତାନ ପାଇଁ ଅମୃତର ଅଂଶ ଦିଅ, ଆମକୁ ଧନ, ଭଲ କଥା ଓ ଉପହାର ଦିଅ।
ଆ ସ୍ତୁତାସୋ ମରୁତୋ ଵିଶ୍ଵ ଊତୀ ଅଚ୍ଛା ସୂରୀନ୍ସର୍ଵତାତା ଜିଗାତ । ଯେ ନସ୍ତ୍ମନା ଶତିନୋ ଵର୍ଧଯନ୍ତି ଯୂଯଂ ପାତ ସ୍ଵସ୍ତିଭିଃ ସଦା ନଃ
ପ୍ରଶଂସିତ ମରୁତମାନେ, ସମସ୍ତ ସାହାଯ୍ୟ ସହ ଆସନ୍ତୁ; ସମସ୍ତଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିବା ଦାନଶୀଳ ପ୍ରଭୁମାନଙ୍କୁ ନିକଟରେ ଯାଆନ୍ତୁ। ତୁମେ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଆମକୁ ବୃଦ୍ଧି କର, ସଦା ଆମକୁ ମଙ୍ଗଳ ଦେଇ ରକ୍ଷା କର।
ପ୍ର ସାକମୁକ୍ଷେ ଅର୍ଚତା ଗଣାଯ ଯୋ ଦୈଵ୍ଯସ୍ଯ ଧାମ୍ନସ୍ତୁଵିଷ୍ମାନ୍ । ଉତ କ୍ଷୋଦନ୍ତି ରୋଦସୀ ମହିତ୍ଵା ନକ୍ଷନ୍ତେ ନାକଂ ନିରୃତେରଵଂଶାତ୍
ସମସ୍ତେ ଏକାସାଥିରେ ଦେବମାନେ ପାଇଁ ଗୀତ ଗାଅ, ଯିଏ ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତିରେ ପ୍ରବଳ। ତାଙ୍କର ମହତ୍ତ୍ୱରେ ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀ କମ୍ପିତ ହୁଏ, ତାଙ୍କର ଶିଖରକୁ କେବେ ନାଶ ଛୁଇଁପାରେନାହିଁ।
ଜନୂଶ୍ଚିଦ୍ଵୋ ମରୁତସ୍ତ୍ଵେଷ୍ଯେଣ ଭୀମାସସ୍ତୁଵିମନ୍ଯଵୋଽଯାସଃ । ପ୍ର ଯେ ମହୋଭିରୋଜସୋତ ସନ୍ତି ଵିଶ୍ଵୋ ଵୋ ଯାମନ୍ଭଯତେ ସ୍ଵର୍ଦୃକ୍
ହେ ମରୁତମାନେ, ଜନ୍ମରୁ ତୁମେ ଭୟଙ୍କର, ଦୃଢ଼ ଇଚ୍ଛାଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରବଳ। ଯେଉଁମାନେ ଶକ୍ତି ଓ ତେଜରେ ବଡ଼, ସମସ୍ତ ଜଗତ ତୁମର ଆଗମନକୁ ଭୟ କରେ, ହେ ସୂର୍ୟଦର୍ଶୀ।
ବୃହଦ୍ଵଯୋ ମଘଵଦ୍ଭ୍ଯୋ ଦଧାତ ଜୁଜୋଷନ୍ନିନ୍ମରୁତଃ ସୁଷ୍ଟୁତିଂ ନଃ । ଗତୋ ନାଧ୍ଵା ଵି ତିରାତି ଜନ୍ତୁଂ ପ୍ର ଣ ସ୍ପାର୍ହାଭିରୂତିଭିସ୍ତିରେତ
ଦାନଶୀଳମାନେ ପାଇଁ ବଡ଼ ଶକ୍ତି ଦିଅ, ମରୁତମାନେ, ଆମର ଭଲ ସ୍ତୁତି ଗ୍ରହଣ କର। ଏହି ପଥରେ ଆସି, ଶତ୍ରୁକୁ ଦୂରେ ହଟାଅ, ତୁମର ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ସାହାଯ୍ୟରେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର।
ଯୁଷ୍ମୋତୋ ଵିପ୍ରୋ ମରୁତଃ ଶତସ୍ଵୀ ଯୁଷ୍ମୋତୋ ଅର୍ଵା ସହୁରିଃ ସହସ୍ରୀ । ଯୁଷ୍ମୋତଃ ସମ୍ରାଳୁତ ହନ୍ତି ଵୃତ୍ରଂ ପ୍ର ତଦ୍ଵୋ ଅସ୍ତୁ ଧୂତଯୋ ଦେଷ୍ଣମ୍
ତୁମଠାରୁ, ମରୁତମାନେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶତଗୁଣ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୁଏ; ତୁମଠାରୁ ବଳବାନ୍ ହଜାରଗୁଣ ଶକ୍ତି ପାଏ। ତୁମଠାରୁ ରାଜା ଶତ୍ରୁକୁ ବିନାଶ କରେ। ତୁମର ଚେତନା ଏହି କାମରେ ସବୁଠାରୁ ପ୍ରବଳ ହେଉ।
ତାଁ ଆ ରୁଦ୍ରସ୍ଯ ମୀଳ୍ହୁଷୋ ଵିଵାସେ କୁଵିନ୍ନଂସନ୍ତେ ମରୁତଃ ପୁନର୍ନଃ । ଯତ୍ସସ୍ଵର୍ତା ଜିହୀଳିରେ ଯଦାଵିରଵ ତଦେନ ଈମହେ ତୁରାଣାମ୍
ମୁଁ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଦୟାଳୁ ସଙ୍ଗୀମାନଙ୍କୁ ଡାକୁଛି—ମରୁତମାନେ, ଆଉଥରେ ଆମ ପାଖକୁ ଫେରିଆସନ୍ତୁ। ଯେଉଁଠି ତୁମେ ଲୁଚାଇଛ କିମ୍ବା ପ୍ରକାଶ କରିଛ, ତାହା ଦ୍ୱାରା ଆମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କ ଦୟା ଚାହୁଁ।
ପ୍ର ସା ଵାଚି ସୁଷ୍ଟୁତିର୍ମଘୋନାମିଦଂ ସୂକ୍ତଂ ମରୁତୋ ଜୁଷନ୍ତ । ଆରାଚ୍ଚିଦ୍ଦ୍ଵେଷୋ ଵୃଷଣୋ ଯୁଯୋତ ଯୂଯଂ ପାତ ସ୍ଵସ୍ତିଭିଃ ସଦା ନଃ
ଏହି ସୁନ୍ଦର ଗୀତ ଓ ସ୍ତୁତି ଦାନଶୀଳ ମରୁତମାନେ ପସନ୍ଦ କରନ୍ତୁ। ଦୂରରୁ ଦ୍ୱେଷକୁ ଦୂରେ ହଟାଅ, ହେ ପ୍ରବଳମାନେ। ସଦା ଆମକୁ ମଙ୍ଗଳ ଦେଇ ରକ୍ଷା କର।
ଯଂ ତ୍ରାଯଧ୍ଵ ଇଦମିଦଂ ଦେଵାସୋ ଯଂ ଚ ନଯଥ । ତସ୍ମା ଅଗ୍ନେ ଵରୁଣ ମିତ୍ରାର୍ଯମନ୍ମରୁତଃ ଶର୍ମ ଯଚ୍ଛତ
ଯାହାକୁ ତୁମେ ଦେବତାମାନେ ରକ୍ଷା କର, ଯାହାକୁ ତୁମେ ନେଇଯାଉଛ, ହେ ଅଗ୍ନି, ବରୁଣ, ମିତ୍ର, ଅର୍ୟମାନ, ମରୁତମାନେ—ସେଉଁଠିକୁ ତୁମେ ଆଶ୍ରୟ ଦିଅ।
ଯୁଷ୍ମାକଂ ଦେଵା ଅଵସାହନି ପ୍ରିଯ ଈଜାନସ୍ତରତି ଦ୍ଵିଷଃ । ପ୍ର ସ କ୍ଷଯଂ ତିରତେ ଵି ମହୀରିଷୋ ଯୋ ଵୋ ଵରାଯ ଦାଶତି
ତୁମ ଦେବତାମାନଙ୍କର ସାହାଯ୍ୟରେ, ଯଜ୍ଞକାରୀ ଯୁଦ୍ଧରେ ଶତ୍ରୁକୁ ଜିତିପାରେ। ଯେଉଁଠିକି ତୁମେ ଦୟା କର, ସେଉଁଠିକି ସମୃଦ୍ଧି ଓ ବଡ଼ ଧନ ସାଧନ କରିପାରେ।
ନହି ଵଶ୍ଚରମଂ ଚନ ଵସିଷ୍ଠଃ ପରିମଂସତେ । ଅସ୍ମାକମଦ୍ଯ ମରୁତଃ ସୁତେ ସଚା ଵିଶ୍ଵେ ପିବତ କାମିନଃ
ବସିଷ୍ଠ କେବେ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ଭୁଲିନାହାନ୍ତି। ଆଜି, ମରୁତମାନେ, ସୋମ ରସ ଚାପିବାବେଳେ ଆମ ସହ ଯୋଗ ଦିଅ, ସମସ୍ତ ଆଶାବାନ୍ମାନେ ପିଉନ୍ତୁ।
ନହି ଵ ଊତିଃ ପୃତନାସୁ ମର୍ଧତି ଯସ୍ମା ଅରାଧ୍ଵଂ ନରଃ । ଅଭି ଵ ଆଵର୍ତ୍ସୁମତିର୍ନଵୀଯସୀ ତୂଯଂ ଯାତ ପିପୀଷଵଃ
ଯେଉଁମାନେ ତୁମର କୃପା ଅନ୍ୱେଷଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧରେ କେବେ ରକ୍ଷା ଅସଫଳ ହୁଏ ନାହିଁ। ତୁମର ନିତନୂତନ ଦୟା ସଦା ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଖି ଆସେ, ହେ ଉତ୍ସାହୀମାନେ।
ଓ ଷୁ ଘୃଷ୍ଵିରାଧସୋ ଯାତନାନ୍ଧାଂସି ପୀତଯେ । ଇମା ଵୋ ହଵ୍ଯା ମରୁତୋ ରରେ ହି କଂ ମୋ ଷ୍ଵନ୍ଯତ୍ର ଗନ୍ତନ
ଏବେ ଆସ, ହେ ଶକ୍ତିଦାତାମାନେ, ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କର, ଯେଉଁଠାରେ ଆମେ ପାନ କରିବାକୁ ଚାହୁଁ। ଏହି ହବି ଗ୍ରହଣ କର, ହେ ମରୁତମାନେ, ଅନ୍ୟ କୌଣସିଠାରେ ଯିଅନାହଁ।
ଆ ଚ ନୋ ବର୍ହିଃ ସଦତାଵିତା ଚ ନ ସ୍ପାର୍ହାଣି ଦାତଵେ ଵସୁ । ଅସ୍ରେଧନ୍ତୋ ମରୁତଃ ସୋମ୍ଯେ ମଧୌ ସ୍ଵାହେହ ମାଦଯାଧ୍ଵୈ
ଆସ, ଆମର ବୈଦିକ କୁଶାସନରେ ବସ, ଏବଂ ଉତ୍ତମ ଧନ-ସମ୍ପଦ ଦେଉ। ଅଚଳ ମରୁତମାନେ, ଏଠାରେ ସୋମର ମଧୁରତାରେ, ଯଜ୍ଞରେ ଆନନ୍ଦ କର।
ସସ୍ଵଶ୍ଚିଦ୍ଧି ତନ୍ଵଃ ଶୁମ୍ଭମାନା ଆ ହଂସାସୋ ନୀଲପୃଷ୍ଠା ଅପପ୍ତନ୍ । ଵିଶ୍ଵଂ ଶର୍ଧୋ ଅଭିତୋ ମା ନି ଷେଦ ନରୋ ନ ରଣ୍ଵାଃ ସଵନେ ମଦନ୍ତଃ
ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କର ଦେହକୁ ଶୋଭାୟମାନ କରିଛନ୍ତି, ନୀଳ ପିଠି ହଂସମାନେ ପରି ଉଡ଼ିଯାନ୍ତି। ତୁମ ସମସ୍ତ ସେନା ଆମଠାରୁ ଦୂରେ ବସି ନ ରୁହୁ, ହେ ପୁରୁଷମାନେ, ସୋମ ପିଇ ଆନନ୍ଦ କରୁଥିବା ସମୟରେ।
ଯୋ ନୋ ମରୁତୋ ଅଭି ଦୁର୍ହୃଣାଯୁସ୍ତିରଶ୍ଚିତ୍ତାନି ଵସଵୋ ଜିଘାଂସତି । ଦ୍ରୁହଃ ପାଶାନ୍ପ୍ରତି ସ ମୁଚୀଷ୍ଟ ତପିଷ୍ଠେନ ହନ୍ମନା ହନ୍ତନା ତମ୍
ଯେଉଁଠି ମରୁତମାନେ, କେହି ଦୁଷ୍ଟ ମନଭାବରେ ଆମକୁ କ୍ଷତି କରିବାକୁ ଚାହେ, କିମ୍ବା ଚୁପେଚାପେ ଆମକୁ ହାନି କରିବାକୁ ଚାହେ, ତାଙ୍କର ମିଥ୍ୟା ଫାନ୍ଦରୁ ଆମକୁ ମୁକ୍ତ କର। ତୁମର ତୀବ୍ର ଅସ୍ତ୍ରଦ୍ୱାରା ସେଇ ଶତ୍ରୁକୁ ଦଳନ କର।
ସାଂତପନା ଇଦଂ ହଵିର୍ମରୁତସ୍ତଜ୍ଜୁଜୁଷ୍ଟନ । ଯୁଷ୍ମାକୋତୀ ରିଶାଦସଃ
ଏହି ଉତ୍ସାହରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହବି ମରୁତମାନେ, ଗ୍ରହଣ କର। ତୁମର ରକ୍ଷା, ହେ ଶତ୍ରୁନାଶକମାନେ, ସଦା ଆମ ସହିତ ରହୁ।
ଗୃହମେଧାସ ଆ ଗତ ମରୁତୋ ମାପ ଭୂତନ । ଯୁଷ୍ମାକୋତୀ ସୁଦାନଵଃ
ଘରସ୍ଥ ଯଜ୍ଞକୁ ଆସ, ହେ ମରୁତମାନେ, ଅନୁପସ୍ଥିତ ହେଉନାହଁ। ତୁମର ରକ୍ଷା, ହେ ଦାନଶୀଳମାନେ, ସଦା ଆମ ସହିତ ରହୁ।
ଇହେହ ଵଃ ସ୍ଵତଵସଃ କଵଯଃ ସୂର୍ଯତ୍ଵଚଃ । ଯଜ୍ଞଂ ମରୁତ ଆ ଵୃଣେ
ଏଠାରେ, ହେ ସତ୍ୟ ଶକ୍ତିର ଅଧିକାରୀ, ଜ୍ଞାନୀ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ମୁଁ ତୁମକୁ, ମରୁତମାନେ, ଏହି ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ବାଛିଲି।
ତ୍ର୍ଯମ୍ବକଂ ଯଜାମହେ ସୁଗନ୍ଧିଂ ପୁଷ୍ଟିଵର୍ଧନମ୍ । ଉର୍ଵାରୁକମିଵ ବନ୍ଧନାନ୍ମୃତ୍ଯୋର୍ମୁକ୍ଷୀଯ ମାମୃତାତ୍
ଆମେ ତ୍ରୟମ୍ବକଙ୍କୁ ପୂଜା କରୁଛୁ, ଯିଏ ସୁଗନ୍ଧ ଏବଂ ପୁଷ୍ଟି ବଢ଼ାଏ। ମୁଁ ମୃତ୍ୟୁର ବନ୍ଧନରୁ ଉଦ୍ଧାର ପାଉଁ, ଯେପରି ଉର୍ବରା କକୁଡି ତାର ଡାଳିରୁ ଛୁଟିଯାଏ, କିନ୍ତୁ ଅମୃତତ୍ୱରୁ ନୁହେଁ।
ଯଦଦ୍ଯ ସୂର୍ଯ ବ୍ରଵୋଽନାଗା ଉଦ୍ଯନ୍ମିତ୍ରାଯ ଵରୁଣାଯ ସତ୍ଯମ୍ । ଵଯଂ ଦେଵତ୍ରାଦିତେ ସ୍ଯାମ ତଵ ପ୍ରିଯାସୋ ଅର୍ଯମନ୍ଗୃଣନ୍ତଃ
ଏଇ ଦିନ, ମୁଁ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଯାହା କହିବି, ତାହା ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କ ପାଇଁ ସତ୍ୟ ହେଉ। ହେ ଅଦିତି, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆମେ ତୁମର ପ୍ରିୟ ହେଉ, ଆମେ ଆର୍ୟମାନଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରୁଥିବା।
ଏଷ ସ୍ଯ ମିତ୍ରାଵରୁଣା ନୃଚକ୍ଷା ଉଭେ ଉଦେତି ସୂର୍ଯୋ ଅଭି ଜ୍ମନ୍ । ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ସ୍ଥାତୁର୍ଜଗତଶ୍ଚ ଗୋପା ଋଜୁ ମର୍ତେଷୁ ଵୃଜିନା ଚ ପଶ୍ଯନ୍
ଏହି ସୂର୍ଯ୍ୟ, ହେ ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ, ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ସହିତ ଉଦୟ ହୁଏ, ଦୁଇଟି ପଥ ଚାଲିଯାଏ। ସେ ସମସ୍ତ ଚଳିତ ଓ ଅଚଳ ବସ୍ତୁର ରକ୍ଷକ, ସେ ସିଧା ଓ ବାଙ୍କା କାମକୁ ଦେଖେ।
ଅଯୁକ୍ତ ସପ୍ତ ହରିତଃ ସଧସ୍ଥାଦ୍ଯା ଈଂ ଵହନ୍ତି ସୂର୍ଯଂ ଘୃତାଚୀଃ । ଧାମାନି ମିତ୍ରାଵରୁଣା ଯୁଵାକୁଃ ସଂ ଯୋ ଯୂଥେଵ ଜନିମାନି ଚଷ୍ଟେ
ସପ୍ତଟି ହଳଦିଆ ଘୋଡ଼ା ସଭାସ୍ଥଳକୁ ଯୋଗାଯୋଗ କରି, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ନେଇଯାଏ, ଯିଏ ଘୃତର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଚମକେ। ହେ ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ, ତୁମେ ଏହି ନିବାସଗୁଡ଼ିକୁ ନିର୍ମାଣ କରିଛ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ନେତା ପରି ସମସ୍ତ ପିଢ଼ିକୁ ଦେଖେ।
ଉଦ୍ଵାଂ ପୃକ୍ଷାସୋ ମଧୁମନ୍ତୋ ଅସ୍ଥୁରା ସୂର୍ଯୋ ଅରୁହଚ୍ଛୁକ୍ରମର୍ଣଃ । ଯସ୍ମା ଆଦିତ୍ଯା ଅଧ୍ଵନୋ ରଦନ୍ତି ମିତ୍ରୋ ଅର୍ଯମା ଵରୁଣଃ ସଜୋଷାଃ
ମଧୁର ରଶ୍ମିଗୁଡ଼ିକ ଉଦୟ ହେଲା, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆକାଶକୁ ଆରୋହଣ କଲେ। ଯାହାପାଇଁ, ହେ ଆଦିତ୍ୟମାନେ, ପଥଗୁଡ଼ିକ ସୁଖଳ ହୁଏ—ମିତ୍ର, ଆର୍ୟମାନ ଓ ବରୁଣ ସହିତ।
ଇମେ ଚେତାରୋ ଅନୃତସ୍ଯ ଭୂରେର୍ମିତ୍ରୋ ଅର୍ଯମା ଵରୁଣୋ ହି ସନ୍ତି । ଇମ ଋତସ୍ଯ ଵାଵୃଧୁର୍ଦୁରୋଣେ ଶଗ୍ମାସଃ ପୁତ୍ରା ଅଦିତେରଦବ୍ଧାଃ
ଏମାନେ ଅସତ୍ୟର ରକ୍ଷକ—ମିତ୍ର, ଆର୍ୟମାନ ଓ ବରୁଣ। ଏମାନେ ସତ୍ୟରେ ଅଡ଼ିଗ, ନିଜ ଗୃହରେ ବଢ଼ିଛନ୍ତି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଅଚ୍ୟୁତ ଅଦିତିର ପୁଅମାନେ।