ମନ୍ତ୍ରମଖର୍ଵଂ ସୁଧିତଂ ସୁପେଶସଂ ଦଧାତ ଯଜ୍ଞିଯେଷ୍ଵା । ପୂର୍ଵୀଶ୍ଚନ ପ୍ରସିତଯସ୍ତରନ୍ତି ତଂ ଯ ଇନ୍ଦ୍ରେ କର୍ମଣା ଭୁଵତ୍
ଯଜ୍ଞରେ ଅଭିନ୍ନ, ଭଲ ଗଢ଼ା, ସୁନ୍ଦର ମନ୍ତ୍ର ରଖ, କାରଣ ଇନ୍ଦ୍ର ଯାହାଙ୍କୁ କାର୍ଯ୍ୟରେ ସହଯୋଗ କରନ୍ତି, ପୂର୍ବଜମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଉଁଠାରେ ଅତିକ୍ରମ କରିଯାନ୍ତି।
କସ୍ତମିନ୍ଦ୍ର ତ୍ଵାଵସୁମା ମର୍ତ୍ଯୋ ଦଧର୍ଷତି । ଶ୍ରଦ୍ଧା ଇତ୍ତେ ମଘଵନ୍ପାର୍ଯେ ଦିଵି ଵାଜୀ ଵାଜଂ ସିଷାସତି
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଧନରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, କିଏ ଆପଣଙ୍କୁ ଜିତିପାରିବ? ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ, ଦାନଶୀଳ, ଯୋଦ୍ଧା ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସ୍ୱର୍ଗରେ ବିଜୟ ଲାଭ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରେ।
ମଘୋନଃ ସ୍ମ ଵୃତ୍ରହତ୍ଯେଷୁ ଚୋଦଯ ଯେ ଦଦତି ପ୍ରିଯା ଵସୁ । ତଵ ପ୍ରଣୀତୀ ହର୍ଯଶ୍ଵ ସୂରିଭିର୍ଵିଶ୍ଵା ତରେମ ଦୁରିତା
ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରିୟ ଧନ ଦେଇଥାନ୍ତି, ଭଲ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ବୃତ୍ର ନାଶରେ ଉତ୍ସାହିତ କର। ହେ ହରିଘୋଡ଼ା ଇନ୍ଦ୍ର, ଆପଣଙ୍କର ନେତୃତ୍ୱରେ ଆମେ ବୁଦ୍ଧିମାନଙ୍କ ସହ ଦୁଃଖ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବା।
ତଵେଦିନ୍ଦ୍ରାଵମଂ ଵସୁ ତ୍ଵଂ ପୁଷ୍ଯସି ମଧ୍ଯମମ୍ । ସତ୍ରା ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ପରମସ୍ଯ ରାଜସି ନକିଷ୍ଟ୍ଵା ଗୋଷୁ ଵୃଣ୍ଵତେ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆପଣଙ୍କର ଧନ ସବୁଠୁ ତଳରୁ ଆରମ୍ଭ, ଆପଣ ମଧ୍ୟମକୁ ବଢ଼ାନ୍ତି, ଏବଂ ସବୁଠୁ ଉଚ୍ଚ ଉପରେ ଏକାଠି ଶାସନ କରନ୍ତି—କେହି ମଧ୍ୟ ଗୋଧନକୁ ଆପଣଙ୍କୁ ଅବରୋଧ କରନ୍ତିନାହିଁ।
ତ୍ଵଂ ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ଧନଦା ଅସି ଶ୍ରୁତୋ ଯ ଈଂ ଭଵନ୍ତ୍ଯାଜଯଃ । ତଵାଯଂ ଵିଶ୍ଵଃ ପୁରୁହୂତ ପାର୍ଥିଵୋଽଵସ୍ଯୁର୍ନାମ ଭିକ୍ଷତେ
ଆପଣ ସମସ୍ତ ଧନର ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଦାତା, ଯାହାଁକୁ ଜିତିଥିବାମାନେ ଆସନ୍ତି। ହେ ବହୁବାର ଡାକାଯାଉଥିବା, ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀର ଲୋକ ଆପଣଙ୍କଠାରେ ସହଯୋଗ ଚାହିଁ ଆସନ୍ତି।
ଯଦିନ୍ଦ୍ର ଯାଵତସ୍ତ୍ଵମେତାଵଦହମୀଶୀଯ । ସ୍ତୋତାରମିଦ୍ଦିଧିଷେଯ ରଦାଵସୋ ନ ପାପତ୍ଵାଯ ରାସୀଯ
ଯେତେ ଆପଣଙ୍କର ଶକ୍ତି, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସେତେ ମୋର ହେଉ। ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରୁଥିବା, ଆପଣଙ୍କର କୃପା ଚାହେଁ—ଦୁଷ୍ଟଙ୍କୁ ଆପଣ ଦୟା ଦିଅନ୍ତୁନାହିଁ।
ଶିକ୍ଷେଯମିନ୍ମହଯତେ ଦିଵେଦିଵେ ରାଯ ଆ କୁହଚିଦ୍ଵିଦେ । ନହି ତ୍ଵଦନ୍ଯନ୍ମଘଵନ୍ନ ଆପ୍ଯଂ ଵସ୍ଯୋ ଅସ୍ତି ପିତା ଚନ
ମୁଁ ଏହି ଜ୍ଞାନ ଦିନକୁ ଦିନ ଶିଖିବାକୁ ଚାହେଁ, କେଉଁଠି ଧନ ମିଳେ। ହେ ଦାନଶୀଳ, ଆପଣ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କେହି ଧନର ଉତ୍ସ ନାହାନ୍ତି, ପିତା ମଧ୍ୟ ନୁହଁ।
ତରଣିରିତ୍ସିଷାସତି ଵାଜଂ ପୁରଂଧ୍ଯା ଯୁଜା । ଆ ଵ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ପୁରୁହୂତଂ ନମେ ଗିରା ନେମିଂ ତଷ୍ଟେଵ ସୁଦ୍ର୍ଵମ୍
ଦ୍ରୁତ ଲୋକ ପୁରନ୍ଧୀଙ୍କ ସହିତ ବିଜୟ ଲାଭ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରେ। ମୁଁ ମୋର ଗୀତରେ ବହୁବାର ଡାକାଯାଉଥିବା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ, ଯେପରି ଏକ ଭଲ ଚକ୍ର ଗଢ଼ାଯାଏ।
ନ ଦୁଷ୍ଟୁତୀ ମର୍ତ୍ଯୋ ଵିନ୍ଦତେ ଵସୁ ନ ସ୍ରେଧନ୍ତଂ ରଯିର୍ନଶତ୍ । ସୁଶକ୍ତିରିନ୍ମଘଵନ୍ତୁଭ୍ଯଂ ମାଵତେ ଦେଷ୍ଣଂ ଯତ୍ପାର୍ଯେ ଦିଵି
ଖରାପ ସ୍ତୁତି କରି କେହି ଧନ ମିଳେନାହିଁ, ଅଳସ ଲୋକଙ୍କୁ ଧନ୍ୟ ମିଳେନାହିଁ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନଶୀଳ ଆମକୁ ଉଚିତ ଭାବରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ନିଶ୍ଚିତ ଦାନ ଦିଅନ୍ତୁ।
ଅଭି ତ୍ଵା ଶୂର ନୋନୁମୋ ଽଦୁଗ୍ଧା ଇଵ ଧେନଵଃ । ଈଶାନମ୍ ଅସ୍ଯ ଜଗତଃ ସ୍ଵର୍ଦୃଶମ୍ ଈଶାନମ୍ ଇନ୍ଦ୍ର ତସ୍ଥୁଷଃ
ହେ ଶୂରବୀର ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ତୁମକୁ ସେହି ଦୁଧ ନଦେଇଥିବା ଗାଈମାନେ ଯେପରି ତାଙ୍କର ମାଲିକଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଆନ୍ତି, ସେପରି ଭକ୍ତିସହିତ ନିକଟବର୍ତ୍ତୀ ହେଉଛୁ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଏହି ଚଳନଶୀଳ ଓ ଅଚଳ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଶାସକ ଓ ଦିବ୍ୟ ଆଲୋକର ଦର୍ଶନ କରୁଥିବା ପ୍ରଭୁ।
ନ ତ୍ଵାଵାꣳ ଅନ୍ଯୋ ଦିଵ୍ଯୋ ନ ପାର୍ଥିଵୋ ନ ଜାତୋ ନ ଜନିଷ୍ଯତେ । ଅଶ୍ଵାଯନ୍ତୋ ମଘଵନ୍ନ୍ ଇନ୍ଦ୍ର ଵାଜିନୋ ଗଵ୍ଯନ୍ତସ୍ ତ୍ଵା ହଵାମହେ
ତୁମ ପରି ଆଉ କେହି ନାହାଁନ୍ତି, ନ ସ୍ୱର୍ଗରେ, ନ ପୃଥିବୀରେ, ନ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି, ନ ଆଗକୁ ନେବେ। ହେ ଦାନଶୀଳ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ତୁମକୁ ଡାକୁଛୁ, ଘୋଡ଼ା, ଶକ୍ତି ଓ ଗାଈ ପାଇଁ ଆଶା କରୁଛୁ।
ଅଭୀ ଷତସ୍ ତଦ୍ ଆ ଭରେନ୍ଦ୍ର ଜ୍ଯାଯଃ କନୀଯସଃ । ପୁରୂଵସୁର୍ ହି ମଘଵନ୍ ସନାଦ୍ ଅସି ଭରେ-ଭରେ ଚ ହଵ୍ଯଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ବଡ଼ ଲୋକଙ୍କର ଶକ୍ତିକୁ ଛୋଟ ଉପରେ ଆଣିଦିଅ। ହେ ଦାନଶୀଳ, ତୁମେ ପ୍ରାଚୀନ କାଳରୁ ଅନେକଙ୍କୁ ଉପକାର କରୁଥିବା ଦୟାଳୁ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯୁଦ୍ଧରେ ଉଚ୍ଚାରଣ ଯୋଗ୍ୟ।
ପରା ଣୁଦସ୍ଵ ମଘଵନ୍ନ୍ ଅମିତ୍ରାନ୍ ସୁଵେଦା ନୋ ଵସୂ କୃଧି । ଅସ୍ମାକମ୍ ବୋଧ୍ଯ୍ ଅଵିତା ମହାଧନେ ଭଵା ଵୃଧଃ ସଖୀନାମ୍
ହେ ଦାନଶୀଳ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମ ସତ୍ରୁମାନେକୁ ଦୂରେ ହଟାଇଦିଅ। ଆମକୁ ସତ୍ୟ ଧନ-ସମ୍ପଦ ଦିଅ। ବଡ଼ ଧନରେ ଆମର ରକ୍ଷକ ହେଉ, ଓ ସଙ୍ଗୀମାନଙ୍କର ଶକ୍ତି ହେଉ।
ଇନ୍ଦ୍ର କ୍ରତୁꣳ ନ ଆ ଭର ପିତା ପୁତ୍ରେଭ୍ଯୋ ଯଥା । ଶିକ୍ଷା ଣୋ ଅସ୍ମିନ୍ ପୁରୁହୂତ ଯାମନି ଜୀଵା ଜ୍ଯୋତିର୍ ଅଶୀମହି
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ବାପା ଯେମିତି ତାଙ୍କର ପୁଅମାନଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ ଇଚ୍ଛା ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେହିପରି ଆମକୁ ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପ ଦିଅ। ବହୁବାର ଡାକାଯାଉଥିବା ପ୍ରଭୁ, ଏହି ପଥରେ ଆମକୁ ଶିଖାଅ, ଯେଉଁଠାରେ ଆମେ ଜୀବନର ଆଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିବା।
ମା ନୋ ଅଜ୍ଞାତା ଵୃଜନା ଦୁରାଧ୍ଯୋ୩ ମାଶିଵାସୋ ଅଵ କ୍ରମୁଃ । ତ୍ଵଯା ଵଯମ୍ ପ୍ରଵତଃ ଶଶ୍ଵତୀର୍ ଅପୋ ଽତି ଶୂର ତରାମସି
ଅଜଣା କିମ୍ବା ଶତ୍ରୁମନ୍ତି ଲୋକେ ଆମକୁ ଦମନ କରିନପାରନ୍ତୁ, ଦୁଷ୍ଟତା ଆମ ମଧ୍ୟରେ ବସିନପାରନ୍ତୁ। ତୁମେ ଥିଲେ, ହେ ବୀର, ଆମେ ସଦା ଗଭୀର ଜଳ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବା।
ଶ୍ଵିତ୍ଯଞ୍ଚୋ ମା ଦକ୍ଷିଣତସ୍କପର୍ଦା ଧିଯଂଜିନ୍ଵାସୋ ଅଭି ହି ପ୍ରମନ୍ଦୁଃ । ଉତ୍ତିଷ୍ଠନ୍ଵୋଚେ ପରି ବର୍ହିଷୋ ନୄନ୍ନ ମେ ଦୂରାଦଵିତଵେ ଵସିଷ୍ଠାଃ
ଧଳା ଟିପ୍ପା ଓ ଡାହାଣ କପାର୍ଦ୍ଦ ସହିତ, ଚିନ୍ତାକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରୁଥିବା, ସେମାନେ ଆସି ଆନନ୍ଦ ଦେଲେ। ମୁଁ ଉଠି, ବର୍ହିରେ ବସିଥିବା ଲୋକମାନେ ପାଇଁ କହୁଁଛି: ହେ ବସିଷ୍ଠମାନେ, ଦୂରରୁ ମୋତେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।
ଦୂରାଦିନ୍ଦ୍ରମନଯନ୍ନା ସୁତେନ ତିରୋ ଵୈଶନ୍ତମତି ପାନ୍ତମୁଗ୍ରମ୍ । ପାଶଦ୍ଯୁମ୍ନସ୍ଯ ଵାଯତସ୍ଯ ସୋମାତ୍ସୁତାଦିନ୍ଦ୍ରୋଽଵୃଣୀତା ଵସିଷ୍ଠାନ୍
ସେମାନେ ଦୂରରୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସୋମ ଚାପି ଆଣିଥିଲେ, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ଅଟକାଇ ରଖିଥିଲେ। ପାଶଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କ ସନ୍ତାନଙ୍କର ସୋମ ଦ୍ୱାରା, ଇନ୍ଦ୍ର ବସିଷ୍ଠମାନେକୁ ବାଛିଥିଲେ।
ଏଵେନ୍ନୁ କଂ ସିନ୍ଧୁମେଭିସ୍ତତାରେଵେନ୍ନୁ କଂ ଭେଦମେଭିର୍ଜଘାନ । ଏଵେନ୍ନୁ କଂ ଦାଶରାଜ୍ଞେ ସୁଦାସଂ ପ୍ରାଵଦିନ୍ଦ୍ରୋ ବ୍ରହ୍ମଣା ଵୋ ଵସିଷ୍ଠାଃ
ଏହିମାନେ ସହିତ ସେ ସିନ୍ଧୁ ଅତିକ୍ରମ କଲେ, ଏହିମାନେ ସହିତ ବାଧା ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ। ଏହିମାନେ ସହିତ, ଦିବୋଦାସଙ୍କ ପୁତ୍ର ସୁଦାସ ପାଇଁ, ଇନ୍ଦ୍ର ତୁମେ ବସିଷ୍ଠମାନେଙ୍କର ପ୍ରାର୍ଥନାରେ ଅଗ୍ରଗତି କଲେ।
ଜୁଷ୍ଟୀ ନରୋ ବ୍ରହ୍ମଣା ଵଃ ପିତୄଣାମକ୍ଷମଵ୍ଯଯଂ ନ କିଲା ରିଷାଥ । ଯଚ୍ଛକ୍ଵରୀଷୁ ବୃହତା ରଵେଣେନ୍ଦ୍ରେ ଶୁଷ୍ମମଦଧାତା ଵସିଷ୍ଠାଃ
ମନେ ପ୍ରିୟ, ତୁମେ ତୁମ ଆଗଜନଙ୍କର ଅମର ଶକ୍ତିକୁ ବେଦବାଣୀ ଦ୍ୱାରା ଧାରଣ କରିଛ; ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ, ତୁମେ କେବେ ଭ୍ରମ କରନାହାଁ। ବଡ଼ ପାଠରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ଦୂର୍ଦ୍ଦମ ଶକ୍ତି ସହ ବସିଷ୍ଠଙ୍କୁ ଶକ୍ତି ଦେଇଥିଲେ।
ଉଦ୍ଦ୍ଯାମିଵେତ୍ତୃଷ୍ଣଜୋ ନାଥିତାସୋଽଦୀଧଯୁର୍ଦାଶରାଜ୍ଞେ ଵୃତାସଃ । ଵସିଷ୍ଠସ୍ଯ ସ୍ତୁଵତ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଅଶ୍ରୋଦୁରୁଂ ତୃତ୍ସୁଭ୍ଯୋ ଅକୃଣୋଦୁ ଲୋକମ୍
ପିଆସି ଲୋକମାନେ ଯେମିତି ପାଣି ଖୋଜନ୍ତି, ସେହିପରି ଚୟନିତମାନେ ଦଶରାଜ୍ନଙ୍କ ପାଇଁ ଆଲୋକିତ ହେଲେ। ବସିଷ୍ଠଙ୍କର ଷ୍ଟୁତି ଶୁଣି, ଇନ୍ଦ୍ର ତୃତ୍ସୁମାନେ ପାଇଁ ବିସ୍ତୃତ ସ୍ଥାନ ଦେଲେ।
ଦଣ୍ଡା ଇଵେଦ୍ଗୋଅଜନାସ ଆସନ୍ପରିଚ୍ଛିନ୍ନା ଭରତା ଅର୍ଭକାସଃ । ଅଭଵଚ୍ଚ ପୁରଏତା ଵସିଷ୍ଠ ଆଦିତ୍ତୃତ୍ସୂନାଂ ଵିଶୋ ଅପ୍ରଥନ୍ତ
ଲୋକମାନେ ଦଣ୍ଡ ଭଳି ଥିଲେ, ଭାରତମାନେ ଶିଶୁ ଭଳି ସୀମିତ ଥିଲେ। ବସିଷ୍ଠ ନେତା ହେଲେ, ତୃତ୍ସୁ ଜନମାନେ ବିସ୍ତାରିତ ହେଲେ।
ତ୍ରଯଃ କୃଣ୍ଵନ୍ତି ଭୁଵନେଷୁ ରେତସ୍ତିସ୍ରଃ ପ୍ରଜା ଆର୍ଯା ଜ୍ଯୋତିରଗ୍ରାଃ । ତ୍ରଯୋ ଘର୍ମାସ ଉଷସଂ ସଚନ୍ତେ ସର୍ଵାଁ ଇତ୍ତାଁ ଅନୁ ଵିଦୁର୍ଵସିଷ୍ଠାଃ
ତିନି ଜଣେ ଏହି ଜଗତରେ ବୀଜ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି, ତିନି ଆର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରଜା, ଆଲୋକର ଅଗ୍ରଣୀ। ତିନି ହୋମ ଉଷାକୁ ସହଯୋଗ କରନ୍ତି, ବସିଷ୍ଠମାନେ ସମସ୍ତ କଥା ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଜାଣନ୍ତି।
ସୂର୍ଯସ୍ଯେଵ ଵକ୍ଷଥୋ ଜ୍ଯୋତିରେଷାଂ ସମୁଦ୍ରସ୍ଯେଵ ମହିମା ଗଭୀରଃ । ଵାତସ୍ଯେଵ ପ୍ରଜଵୋ ନାନ୍ଯେନ ସ୍ତୋମୋ ଵସିଷ୍ଠା ଅନ୍ଵେତଵେ ଵଃ
ତାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ସୂର୍ଯ୍ୟର ଆଲୋକ ପରି, ତାଙ୍କର ମହିମା ସମୁଦ୍ର ପରି ଗଭୀର। ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ବାୟୁର ସନ୍ତାନ ପରି; ବସିଷ୍ଠଙ୍କ ଷ୍ଟୁତି ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ପ୍ରଶଂସା ଅନୁସରଣୀୟ ନୁହେଁ।
ତ ଇନ୍ନିଣ୍ଯଂ ହୃଦଯସ୍ଯ ପ୍ରକେତୈଃ ସହସ୍ରଵଲ୍ଶମଭି ସଂ ଚରନ୍ତି । ଯମେନ ତତଂ ପରିଧିଂ ଵଯନ୍ତୋଽପ୍ସରସ ଉପ ସେଦୁର୍ଵସିଷ୍ଠାଃ
ହୃଦୟର ଜ୍ଞାନ ସହିତ, ସେମାନେ ଏକାଠି ହଜାର ଧାରାରେ ଚଳନ୍ତି। ଯମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତଣା ଯାଇଥିବା ସୀମାକୁ ବୁନି, ବସିଷ୍ଠମାନେ ଅପ୍ସରାମାନଙ୍କ ନିକଟକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଵିଦ୍ଯୁତୋ ଜ୍ଯୋତିଃ ପରି ସଂଜିହାନଂ ମିତ୍ରାଵରୁଣା ଯଦପଶ୍ଯତାଂ ତ୍ଵା । ତତ୍ତେ ଜନ୍ମୋତୈକଂ ଵସିଷ୍ଠାଗସ୍ତ୍ଯୋ ଯତ୍ତ୍ଵା ଵିଶ ଆଜଭାର
ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ ତୁମକୁ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ପରି ଚମକୁଥିବା ଆଲୋକ ଭାବେ ଦେଖିଥିଲେ, ସେଇ ତୁମର ଜନ୍ମ। ବସିଷ୍ଠ ଋଷିଙ୍କୁ ଲୋକମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ।
ଉତାସି ମୈତ୍ରାଵରୁଣୋ ଵସିଷ୍ଠୋର୍ଵଶ୍ଯା ବ୍ରହ୍ମନ୍ମନସୋଽଧି ଜାତଃ । ଦ୍ରପ୍ସଂ ସ୍କନ୍ନଂ ବ୍ରହ୍ମଣା ଦୈଵ୍ଯେନ ଵିଶ୍ଵେ ଦେଵାଃ ପୁଷ୍କରେ ତ୍ଵାଦଦନ୍ତ
ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କ ପୁତ୍ର ବସିଷ୍ଠ, ଉର୍ବଶୀଙ୍କୁ ମନର ଶକ୍ତିରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛ। ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତିରେ ତୁମକୁ ପଦ୍ମରେ ପଡ଼ିଥିବା ଦିବ୍ୟ ବିନ୍ଦୁ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କଲେ।
ସ ପ୍ରକେତ ଉଭଯସ୍ଯ ପ୍ରଵିଦ୍ଵାନ୍ସହସ୍ରଦାନ ଉତ ଵା ସଦାନଃ । ଯମେନ ତତଂ ପରିଧିଂ ଵଯିଷ୍ଯନ୍ନପ୍ସରସଃ ପରି ଜଜ୍ଞେ ଵସିଷ୍ଠଃ
ଉଭୟରେ ପ୍ରଜ୍ଞାନୀ, ସମସ୍ତ କଥା ଜାଣିଥିବା, ହଜାର ଦାନ କରୁଥିବା ଏବଂ ସଦା ଦାନଶୀଳ ବସିଷ୍ଠ, ଯମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତଣା ସୀମାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ଅପ୍ସରାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ସତ୍ରେ ହ ଜାତାଵିଷିତା ନମୋଭିଃ କୁମ୍ଭେ ରେତଃ ସିଷିଚତୁଃ ସମାନମ୍ । ତତୋ ହ ମାନ ଉଦିଯାଯ ମଧ୍ଯାତ୍ତତୋ ଜାତମୃଷିମାହୁର୍ଵସିଷ୍ଠମ୍
ସତ୍ୟ, ସଭାରେ ଦୁଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭକ୍ତି ସହିତ ଏକେ ରେତସ୍ କୁମ୍ଭରେ ଢାଲିଥିଲେ। ତାହାର ମଧ୍ୟରୁ ମୁଁ ଉଦ୍ଭବ ହେଲି, ଏହି ଜନ୍ମରୁ ମୋତେ ବସିଷ୍ଠ ଋଷି ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଉକ୍ଥଭୃତଂ ସାମଭୃତଂ ବିଭର୍ତି ଗ୍ରାଵାଣଂ ବିଭ୍ରତ୍ପ୍ର ଵଦାତ୍ଯଗ୍ରେ । ଉପୈନମାଧ୍ଵଂ ସୁମନସ୍ଯମାନା ଆ ଵୋ ଗଚ୍ଛାତି ପ୍ରତୃଦୋ ଵସିଷ୍ଠଃ
ସେ ଉକ୍ଥ ଓ ସାମ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ପାଥର ଧରି ଆଗରେ କଥା କହନ୍ତି। ଭଲ ମନସ୍କାରେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖୀନ ହୁଅ, କାରଣ ଦାନଶୀଳ ବସିଷ୍ଠ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସୁଛନ୍ତି।
ପ୍ର ଶୁକ୍ରୈତୁ ଦେଵୀ ମନୀଷା ଅସ୍ମତ୍ସୁତଷ୍ଟୋ ରଥୋ ନ ଵାଜୀ
ଦେବୀ ଶୁଭ୍ର ଚିନ୍ତା ଆମ ପ୍ରସନ୍ନତାରେ, ଦୃତ ରଥ ପରି, ଆଗକୁ ବଢ଼ିଯାଉ।