ଵି ସଦ୍ଯୋ ଵିଶ୍ଵା ଦୃଂହିତାନ୍ଯେଷାମିନ୍ଦ୍ରଃ ପୁରଃ ସହସା ସପ୍ତ ଦର୍ଦଃ । ଵ୍ଯାନଵସ୍ଯ ତୃତ୍ସଵେ ଗଯଂ ଭାଗ୍ଜେଷ୍ମ ପୂରୁଂ ଵିଦଥେ ମୃଧ୍ରଵାଚମ୍
ଇନ୍ଦ୍ର ଏକାଥରେ ସମସ୍ତ ଦୃଢ଼ ଦୁର୍ଗ, ସପ୍ତ ଦୁର୍ଗକୁ ଶକ୍ତିରେ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲେ; ଗୟକୁ ତୃତ୍ସୁ ପାଇଁ ଦୂର କରିଦେଲେ, ଏବଂ ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ, ଦୁଷ୍ଟ ଭାଷା କରୁଥିବା ପୂରୁକୁ ଅଟକାଇଦେଲେ।
ନି ଗଵ୍ଯଵୋଽନଵୋ ଦ୍ରୁହ୍ଯଵଶ୍ଚ ଷଷ୍ଟିଃ ଶତା ସୁଷୁପୁଃ ଷଟ୍ ସହସ୍ରା । ଷଷ୍ଟିର୍ଵୀରାସୋ ଅଧି ଷଡ୍ଦୁଵୋଯୁ ଵିଶ୍ଵେଦିନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଵୀର୍ଯା କୃତାନି
ଅନୁ ଓ ଦ୍ରୁହ୍ୟୁଙ୍କର ଦଳରେ ଷଠି, ଏକ ଶତ, ଏବଂ ଛଅ ହଜାର ଜଣ ଶୟାନ ହେଲେ, ଷଠି ବୀର ଓ ଛଅ ନେତା; ଏସବୁ କାର୍ଯ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ସମ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି।
ଇନ୍ଦ୍ରେଣୈତେ ତୃତ୍ସଵୋ ଵେଵିଷାଣା ଆପୋ ନ ସୃଷ୍ଟା ଅଧଵନ୍ତ ନୀଚୀଃ । ଦୁର୍ମିତ୍ରାସଃ ପ୍ରକଲଵିନ୍ମିମାନା ଜହୁର୍ଵିଶ୍ଵାନି ଭୋଜନା ସୁଦାସେ
ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ, ତୃତ୍ସୁମାନେ ଉଲ୍ଲାସିତ ହୋଇ ନଦୀ ପରି ଉତ୍ସର ହେଲେ, ତଳକୁ ବହିଲେ; ଦୁଷ୍ଟ ମନ ଥିବାମାନେ, ତାଙ୍କର ଚାଳ ମାପି, ସମସ୍ତ ଧନ ସୁଦାସକୁ ଛାଡିଦେଲେ।
ଅର୍ଧଂ ଵୀରସ୍ଯ ଶୃତପାମନିନ୍ଦ୍ରଂ ପରା ଶର୍ଧନ୍ତଂ ନୁନୁଦେ ଅଭି କ୍ଷାମ୍ । ଇନ୍ଦ୍ରୋ ମନ୍ଯୁଂ ମନ୍ଯୁମ୍ଯୋ ମିମାଯ ଭେଜେ ପଥୋ ଵର୍ତନିଂ ପତ୍ଯମାନଃ
ସୋମ ପିତା ବୀର ଇନ୍ଦ୍ର ଆଗ୍ରସର ଦଳର ଅର୍ଧକୁ ଅପସାରିଦେଲେ, ଅହଂକାରୀଙ୍କୁ ବିରୋଧ କଲେ; ଇନ୍ଦ୍ର କ୍ରୋଧକୁ କ୍ରୋଧରେ ମାପିଲେ, ନିଜ ପଥ ଚୟନ କଲେ, ଶାସନ କଲେ।
ଆଧ୍ରେଣ ଚିତ୍ତଦ୍ଵେକଂ ଚକାର ସିଂହ୍ଯଂ ଚିତ୍ପେତ୍ଵେନା ଜଘାନ । ଅଵ ସ୍ରକ୍ତୀର୍ଵେଶ୍ଯାଵୃଶ୍ଚଦିନ୍ଦ୍ରଃ ପ୍ରାଯଚ୍ଛଦ୍ଵିଶ୍ଵା ଭୋଜନା ସୁଦାସେ
ଏକ ଘାତରେ ତିବ୍ର ଦଳକୁ କମ୍ପିତ କରିଦେଲେ, ସିଂହକୁ ମଧ୍ୟ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ମାରିଦେଲେ; ଇନ୍ଦ୍ର ଶତ୍ରୁଙ୍କର ନେତାମାନେକୁ କଟିଦେଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଧନ ସୁଦାସକୁ ଦେଇଦେଲେ।
ଶଶ୍ଵନ୍ତୋ ହି ଶତ୍ରଵୋ ରାରଧୁଷ୍ଟେ ଭେଦସ୍ଯ ଚିଚ୍ଛର୍ଧତୋ ଵିନ୍ଦ ରନ୍ଧିମ୍ । ମର୍ତାଁ ଏନ ସ୍ତୁଵତୋ ଯଃ କୃଣୋତି ତିଗ୍ମଂ ତସ୍ମିନ୍ନି ଜହି ଵଜ୍ରମିନ୍ଦ୍ର
ଶତ୍ରୁମାନେ ସଦା ଦ୍ୱେଷୀ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଭଙ୍ଗ ହୋଇଗଲେ, ଯେଉଁମାନେ ଭାଙ୍ଗିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ ସେମାନେ ମଧ୍ୟ; ଯେ ମଣିଷ ତୁମକୁ ଷ୍ଟୁତି କରେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ତାଙ୍କୁ ତୁମର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବଜ୍ର ଦେଇ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦଳିଦିଅ।
ଆଵଦିନ୍ଦ୍ରଂ ଯମୁନା ତୃତ୍ସଵଶ୍ଚ ପ୍ରାତ୍ର ଭେଦଂ ସର୍ଵତାତା ମୁଷାଯତ୍ । ଅଜାସଶ୍ଚ ଶିଗ୍ରଵୋ ଯକ୍ଷଵଶ୍ଚ ବଲିଂ ଶୀର୍ଷାଣି ଜଭ୍ରୁରଶ୍ଵ୍ଯାନି
ତୃତ୍ସୁ ମାନେ ଯମୁନା ସହିତ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରଭାତରେ ଆଗକୁ ଚାଲିଥିଲେ, ସମସ୍ତ ବାଧାକୁ ଭଙ୍ଗ କରିଥିଲେ; ଅଜା, ଶିଗ୍ରୁ ଓ ଯକ୍ଷ ମାନେ ଦାନ ନେଇ ଘୋଡାମାନଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଉଠାଇ ନେଇଗଲେ।
ନ ତ ଇନ୍ଦ୍ର ସୁମତଯୋ ନ ରାଯଃ ସଂଚକ୍ଷେ ପୂର୍ଵା ଉଷସୋ ନ ନୂତ୍ନାଃ । ଦେଵକଂ ଚିନ୍ମାନ୍ଯମାନଂ ଜଘନ୍ଥାଵ ତ୍ମନା ବୃହତଃ ଶମ୍ବରଂ ଭେତ୍
ପୁରୁଣା ଓ ନୂତନ ଉଷା, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର କୃପା କିମ୍ବା ଧନ, କେହି ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିପାରିଲେ ନାହିଁ; ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଦେବକଙ୍କୁ, ଯିଏ ନିଜକୁ ବଡ଼ ବିଚାର କରିଥିଲେ, ପରାସ୍ତ କରିଲେ, ଏବଂ ବଡ଼ ଶମ୍ବରକୁ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲେ।
ପ୍ର ଯେ ଗୃହାଦମମଦୁସ୍ତ୍ଵାଯା ପରାଶରଃ ଶତଯାତୁର୍ଵସିଷ୍ଠଃ । ନ ତେ ଭୋଜସ୍ଯ ସଖ୍ଯଂ ମୃଷନ୍ତାଧା ସୂରିଭ୍ଯଃ ସୁଦିନା ଵ୍ଯୁଚ୍ଛାନ୍
ଶତୟାତୁ, ପରାଶର ଓ ବସିଷ୍ଠ, ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଘରରେ ଆନନ୍ଦ କରିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର ଭୋଜାଙ୍କ ସହ ମିତ୍ରତା ଛାଡ଼ିନାହିଁ; ଏହିପରି, ବୁଦ୍ଧିମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଭଲ ଦିନ ଆସିଛି।
ଦ୍ଵେ ନପ୍ତୁର୍ଦେଵଵତଃ ଶତେ ଗୋର୍ଦ୍ଵା ରଥା ଵଧୂମନ୍ତା ସୁଦାସଃ । ଅର୍ହନ୍ନଗ୍ନେ ପୈଜଵନସ୍ଯ ଦାନଂ ହୋତେଵ ସଦ୍ମ ପର୍ଯେମି ରେଭନ୍
ଦେବବତଙ୍କର ନତି ସୁଦାସ ଦୁଇ ଶତ ଗାଁ ଓ ଦୁଇଟି ବାହା ଗାଡ଼ି ଜିତିଛନ୍ତି; ଅଗ୍ନି, ପୈଜବନଙ୍କର ଦାନକୁ ସମ୍ମାନ କରି, ପୁରୋହିତ ପରି ଘରକୁ ପରିକ୍ରମା କରି, ପ୍ରଶଂସା କରୁଛି।
ଚତ୍ଵାରୋ ମା ପୈଜଵନସ୍ଯ ଦାନାଃ ସ୍ମଦ୍ଦିଷ୍ଟଯଃ କୃଶନିନୋ ନିରେକେ । ଋଜ୍ରାସୋ ମା ପୃଥିଵିଷ୍ଠାଃ ସୁଦାସସ୍ତୋକଂ ତୋକାଯ ଶ୍ରଵସେ ଵହନ୍ତି
ପୈଜବନଙ୍କର ଚାରିଟି ଦାନ, ମୋ ପାଇଁ ଚିହ୍ନିତ, ଶୁକ୍ଳ ମାନେ ଅଲଗା କରିଛନ୍ତି; ସୁଦାସଙ୍କର ତ୍ୱରିତ ଲୋକେ ପୃଥିବୀରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ, ସନ୍ତାନ ଓ ପରମ୍ପରା ପାଇଁ ଖ୍ୟାତି ବହନ କରୁଛନ୍ତି।
ଯସ୍ଯ ଶ୍ରଵୋ ରୋଦସୀ ଅନ୍ତରୁର୍ଵୀ ଶୀର୍ଷ୍ଣେଶୀର୍ଷ୍ଣେ ଵିବଭାଜା ଵିଭକ୍ତା । ସପ୍ତେଦିନ୍ଦ୍ରଂ ନ ସ୍ରଵତୋ ଗୃଣନ୍ତି ନି ଯୁଧ୍ଯାମଧିମଶିଶାଦଭୀକେ
ଯାହାର ଖ୍ୟାତି ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟରେ ବିସ୍ତାରିତ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଶିଖରରେ ବିଭାଜିତ; ସାତ ଧାରା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛି, ବହିଯାଉଛି, ଯୁଦ୍ଧରେ ସେ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଜୟ କରିଛନ୍ତି।
ଇମଂ ନରୋ ମରୁତଃ ସଶ୍ଚତାନୁ ଦିଵୋଦାସଂ ନ ପିତରଂ ସୁଦାସଃ । ଅଵିଷ୍ଟନା ପୈଜଵନସ୍ଯ କେତଂ ଦୂଣାଶଂ କ୍ଷତ୍ରମଜରଂ ଦୁଵୋଯୁ
ଏହି ଲୋକମାନେ, ମାରୁତ ସହିତ, ସୁଦାସଙ୍କର ପିତା ଦିବୋଦାସଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରିଛନ୍ତି; ପୈଜବନ, ଆମକୁ ଚିହ୍ନ, ଅକ୍ଷୟ ଏବଂ ଅବିନାଶୀ ଶକ୍ତି ଦିଅ, ରକ୍ଷା ପାଇଁ।
ଯସ୍ତିଗ୍ମଶୃଙ୍ଗୋ ଵୃଷଭୋ ନ ଭୀମ ଏକଃ କୃଷ୍ଟୀଶ୍ଚ୍ଯାଵଯତି ପ୍ର ଵିଶ୍ଵାଃ । ଯଃ ଶଶ୍ଵତୋ ଅଦାଶୁଷୋ ଗଯସ୍ଯ ପ୍ରଯନ୍ତାସି ସୁଷ୍ଵିତରାଯ ଵେଦଃ
ଯିଏ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶିଂଗ ଥିବା ବଳିଯୁକ୍ତ ବୃଷଭ ପରି ଭୟଙ୍କର, ସେ ଏକା ଏହି ସମସ୍ତ ଲୋକମାନେକୁ ଉତ୍ତେଜିତ କରିଥାଏ; ଯିଏ ସଦା ଦାନଶୀଳ ଗୟାଙ୍କୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଦାନ ପାଇଁ ନେଇଯାଏ, ସେ ସବୁ ଜାଣିଥାଏ।
ତ୍ଵଂ ହ ତ୍ଯଦିନ୍ଦ୍ର କୁତ୍ସମାଵଃ ଶୁଶ୍ରୂଷମାଣସ୍ତନ୍ଵା ସମର୍ଯେ । ଦାସଂ ଯଚ୍ଛୁଷ୍ଣଂ କୁଯଵଂ ନ୍ଯସ୍ମା ଅରନ୍ଧଯ ଆର୍ଜୁନେଯାଯ ଶିକ୍ଷନ୍
ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ କୁତ୍ସଙ୍କୁ, ଯିଏ ସେବା କରିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ, ନିଜ ଶରୀରରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ; ତୁମେ ଦାସ ଶୁଷ୍ଣ ଓ କୁୟବକୁ ଦମନ କରିଲେ, ଅର୍ଜୁନେୟଙ୍କୁ ଜୟ ଦେଲେ।
ତ୍ଵଂ ଧୃଷ୍ଣୋ ଧୃଷତା ଵୀତହଵ୍ଯଂ ପ୍ରାଵୋ ଵିଶ୍ଵାଭିରୂତିଭିଃ ସୁଦାସମ୍ । ପ୍ର ପୌରୁକୁତ୍ସିଂ ତ୍ରସଦସ୍ଯୁମାଵଃ କ୍ଷେତ୍ରସାତା ଵୃତ୍ରହତ୍ଯେଷୁ ପୂରୁମ୍
ତୁମେ, ସାହସୀ, ସମସ୍ତ ସାହାଯ୍ୟ ଦେଇ, ସୁଦାସଙ୍କୁ ନେଇଥିଲେ, ଯିଏ ଭଲ ଅଞ୍ଜଳି ଦେଇଥାଏ; ତୁମେ ପୌରୁକୁତ୍ସି ଓ ତ୍ରସଦସ୍ୟୁ, ଏବଂ ପୁରୁଙ୍କୁ ଭୂମି ଜିତିବା ଓ ବୃତ୍ର ଦମନରେ ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ।
ତ୍ଵଂ ନୃଭିର୍ନୃମଣୋ ଦେଵଵୀତୌ ଭୂରୀଣି ଵୃତ୍ରା ହର୍ଯଶ୍ଵ ହଂସି । ତ୍ଵଂ ନି ଦସ୍ଯୁଂ ଚୁମୁରିଂ ଧୁନିଂ ଚାସ୍ଵାପଯୋ ଦଭୀତଯେ ସୁହନ୍ତୁ
ତୁମେ, ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ମନୁଷ୍ୟଙ୍କର ଅଞ୍ଜଳିରେ ଆନନ୍ଦ କରି, ଅନେକ ବୃତ୍ରକୁ ହତ୍ୟା କରିଛ; ତୁମେ ଦାସ୍ୟୁ କୁମୁରି ଓ ଧୁନିକୁ ତଳେ ଫିଙ୍ଗିଲେ, ଉପାସକଙ୍କ ପାଇଁ ସେମାନେକୁ ଶାନ୍ତ କରିଦେଲେ।
ତଵ ଚ୍ଯୌତ୍ନାନି ଵଜ୍ରହସ୍ତ ତାନି ନଵ ଯତ୍ପୁରୋ ନଵତିଂ ଚ ସଦ୍ଯଃ । ନିଵେଶନେ ଶତତମାଵିଵେଷୀରହଞ୍ଚ ଵୃତ୍ରଂ ନମୁଚିମୁତାହନ୍
ତୁମର ଏହି କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡିକ, ବଜ୍ରଧାରୀ ଇନ୍ଦ୍ର, ପ୍ରସିଦ୍ଧ; ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଏକ ସମୟରେ ନବତି ନଗରକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଥିଲେ; ଶତମ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ବୃତ୍ର ଓ ନାମୁଚିକୁ ମରିଦେଲେ।
ସନା ତା ତ ଇନ୍ଦ୍ର ଭୋଜନାନି ରାତହଵ୍ଯାଯ ଦାଶୁଷେ ସୁଦାସେ । ଵୃଷ୍ଣେ ତେ ହରୀ ଵୃଷଣା ଯୁନଜ୍ମି ଵ୍ଯନ୍ତୁ ବ୍ରହ୍ମାଣି ପୁରୁଶାକ ଵାଜମ୍
ଏହି ପୁରୁଣା ଦାନଗୁଡିକ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଅଞ୍ଜଳି ଦେଇଥିବା ସୁଦାସ ପାଇଁ; ତୁମର ଦୁଇଟି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଘୋଡାକୁ ଆମେ ଯୁଗାଇଛି, ପାଠ ତୁମକୁ ବହୁତ ଶକ୍ତି ଦିଅନ୍ତୁ।
ମା ତେ ଅସ୍ଯାଂ ସହସାଵନ୍ପରିଷ୍ଟାଵଘାଯ ଭୂମ ହରିଵଃ ପରାଦୈ । ତ୍ରାଯସ୍ଵ ନୋଽଵୃକେଭିର୍ଵରୂଥୈସ୍ତଵ ପ୍ରିଯାସଃ ସୂରିଷୁ ସ୍ଯାମ
ଏହି ଶକ୍ତିର ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ଆମେ ପଛରେ ଚାଲିନାଯିବି ନାହିଁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର; ତୁମର ଅଚ୍ୟୁତ ରକ୍ଷା ଦେଇ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର, ଦାନଶୀଳମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଆମେ ତୁମର ପ୍ରିୟ ହେବାକୁ ଚାହୁଁ।
ପ୍ରିଯାସ ଇତ୍ତେ ମଘଵନ୍ନଭିଷ୍ଟୌ ନରୋ ମଦେମ ଶରଣେ ସଖାଯଃ । ନି ତୁର୍ଵଶଂ ନି ଯାଦ୍ଵଂ ଶିଶୀହ୍ଯତିଥିଗ୍ଵାଯ ଶଂସ୍ଯଂ କରିଷ୍ଯନ୍
ତୁମର ପ୍ରିୟତାରେ, ଦାନଶୀଳ, ଆମେ ତୁମର ମିତ୍ରମାନେ ଆନନ୍ଦ କରିବାକୁ ଚାହୁଁ, ତୁମର ଆଶ୍ରୟରେ; ତୁର୍ବଶ ଓ ଯାଦୁକୁ ଦମନ କର, ଅତିଥିଗ୍ବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ଖ୍ୟାତି ଦିଅ।
ସଦ୍ଯଶ୍ଚିନ୍ନୁ ତେ ମଘଵନ୍ନଭିଷ୍ଟୌ ନରଃ ଶଂସନ୍ତ୍ଯୁକ୍ଥଶାସ ଉକ୍ଥା । ଯେ ତେ ହଵେଭିର୍ଵି ପଣୀଁରଦାଶନ୍ନସ୍ମାନ୍ଵୃଣୀଷ୍ଵ ଯୁଜ୍ଯାଯ ତସ୍ମୈ
ଏଉଁ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ମଧ୍ୟ, ଦାନଶୀଳ, ତୁମର ପ୍ରିୟତାରେ ଲୋକମାନେ ଗୀତ ଓ ପାଠରେ ତୁମକୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛନ୍ତି; ଯେମାନେ ତୁମର ଆହ୍ୱାନରେ ପଣିମାନେକୁ ଦୂର କରିଛନ୍ତି—ସେ ଏକତା ପାଇଁ ଆମକୁ ଚୟନ କର।
ଏତେ ସ୍ତୋମା ନରାଂ ନୃତମ ତୁଭ୍ଯମସ୍ମଦ୍ର୍ଯଞ୍ଚୋ ଦଦତୋ ମଘାନି । ତେଷାମିନ୍ଦ୍ର ଵୃତ୍ରହତ୍ଯେ ଶିଵୋ ଭୂଃ ସଖା ଚ ଶୂରୋଽଵିତା ଚ ନୃଣାମ୍
ଏହି ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କର ପ୍ରଶଂସା, ସବୁଠୁ ସାହସୀ, ତୁମ ପାଇଁ; ସେମାନେ ଆମକୁ ଉପହାର ଦେଇଛନ୍ତି; ବୃତ୍ର ଦମନରେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଦୟାଳୁ ହେଉ, ମିତ୍ର, ସାହସୀ ଓ ଲୋକମାନଙ୍କର ରକ୍ଷକ ହେଉ।
ନୂ ଇନ୍ଦ୍ର ଶୂର ସ୍ତଵମାନ ଊତୀ ବ୍ରହ୍ମଜୂତସ୍ତନ୍ଵା ଵାଵୃଧସ୍ଵ । ଉପ ନୋ ଵାଜାନ୍ମିମୀହ୍ଯୁପ ସ୍ତୀନ୍ଯୂଯଂ ପାତ ସ୍ଵସ୍ତିଭିଃ ସଦା ନଃ
ଏବେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ସାହସୀ, ପ୍ରଶଂସିତ, ପାଠ ଓ ନିଜ ଶକ୍ତିର ସାହାଯ୍ୟରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଉ; ଶକ୍ତି ପାଇଁ ଆମ ପାଖକୁ ଆସ, ଆସନ ପାଇଁ ଆସ—ସଦା ଆମକୁ ଶୁଭ ରକ୍ଷା କର।
ଉଗ୍ରୋ ଜଜ୍ଞେ ଵୀର୍ଯାଯ ସ୍ଵଧାଵାଞ୍ଚକ୍ରିରପୋ ନର୍ଯୋ ଯତ୍କରିଷ୍ଯନ୍ । ଜଗ୍ମିର୍ଯୁଵା ନୃଷଦନମଵୋଭିସ୍ତ୍ରାତା ନ ଇନ୍ଦ୍ର ଏନସୋ ମହଶ୍ଚିତ୍
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର ଶୌର୍ୟ ପାଇଁ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ସ୍ୱୟଂ ସମର୍ଥ ଥିଲେ, ଜଳକୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ, ଏବଂ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ଯୁବକ ଇନ୍ଦ୍ର ସହାୟତା ସହିତ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଗଲେ; ସେ ରକ୍ଷାକାରୀ ଭାବେ ଆମକୁ ବଡ଼ ଅପରାଧରୁ ମଧ୍ୟ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି।
ହନ୍ତା ଵୃତ୍ରମିନ୍ଦ୍ରଃ ଶୂଶୁଵାନଃ ପ୍ରାଵୀନ୍ନୁ ଵୀରୋ ଜରିତାରମୂତୀ । କର୍ତା ସୁଦାସେ ଅହ ଵା ଉ ଲୋକଂ ଦାତା ଵସୁ ମୁହୁରା ଦାଶୁଷେ ଭୂତ୍
ବୃତ୍ରକୁ ବଧ କରିଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ତେଜରେ ଚମକୁଛନ୍ତି, ଏବଂ ଗାୟକଙ୍କୁ ବୀର ଭଳି ରକ୍ଷା କରିଛନ୍ତି। ସେ ସୁଦାସଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ସ୍ଥାନ ତିଆରି କରିଛନ୍ତି, ଏବଂ ସେ ଦାନଶୀଳ, ପୂଜାରେ ନିତନୂତନ ଧନ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ଯୁଧ୍ମୋ ଅନର୍ଵା ଖଜକୃତ୍ସମଦ୍ଵା ଶୂରଃ ସତ୍ରାଷାଡ୍ଜନୁଷେମଷାଳ୍ହଃ । ଵ୍ଯାସ ଇନ୍ଦ୍ରଃ ପୃତନାଃ ସ୍ଵୋଜା ଅଧା ଵିଶ୍ଵଂ ଶତ୍ରୂଯନ୍ତଂ ଜଘାନ
ଯୁଦ୍ଧରେ ଦୃଢ଼, କ୍ଳାନ୍ତିହୀନ, ବାଧା ଭାଙ୍ଗିଦେଇଥିବା, ସଦା ବିଜୟୀ ଏବଂ ଜନ୍ମଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଶତ୍ରୁ ସେନାମାନୋକୁ ଚିତ୍ତିଭ୍ରମ କରିଦେଲେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ବିରୋଧୀଙ୍କୁ ବିନଶ୍ଟ କରିଦେଲେ।
ଉଭେ ଚିଦିନ୍ଦ୍ର ରୋଦସୀ ମହିତ୍ଵା ପପ୍ରାଥ ତଵିଷୀଭିସ୍ତୁଵିଷ୍ମଃ । ନି ଵଜ୍ରମିନ୍ଦ୍ରୋ ହରିଵାନ୍ମିମିକ୍ଷନ୍ସମନ୍ଧସା ମଦେଷୁ ଵା ଉଵୋଚ
ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ଦୁଇଟି ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ମହାନତାରେ ପୂରିଦେଲେ; ତାଙ୍କର ବଳରେ, ବଜ୍ରଧାରୀ ଇନ୍ଦ୍ର ଏହାକୁ ମାପିଲେ, ଏବଂ ସୋମର ଆନନ୍ଦରେ ବିଶେଷ କଥା କହିଲେ।
ଵୃଷା ଜଜାନ ଵୃଷଣଂ ରଣାଯ ତମୁ ଚିନ୍ନାରୀ ନର୍ଯଂ ସସୂଵ । ପ୍ର ଯଃ ସେନାନୀରଧ ନୃଭ୍ଯୋ ଅସ୍ତୀନଃ ସତ୍ଵା ଗଵେଷଣଃ ସ ଧୃଷ୍ଣୁଃ
ଏକ ବୃଷଭ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଅନ୍ୟ ବୃଷଭଙ୍କୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ; ଏକ ଉତ୍ତମ ନାରୀ ମଧ୍ୟ ଏହି ପୁରୁଷକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ଯିଏ ସେନାପତି, ଲୋକଙ୍କର ସହାୟକ, ଦୃଢ଼ ମନର, ଗୋଧନ ଅନ୍ୱେଷଣକାରୀ, ସେ ନିଷ୍ଠୁର ଓ ନିର୍ଭୟ।
ନୂ ଚିତ୍ସ ଭ୍ରେଷତେ ଜନୋ ନ ରେଷନ୍ମନୋ ଯୋ ଅସ୍ଯ ଘୋରମାଵିଵାସାତ୍ । ଯଜ୍ଞୈର୍ଯ ଇନ୍ଦ୍ରେ ଦଧତେ ଦୁଵାଂସି କ୍ଷଯତ୍ସ ରାଯ ଋତପା ଋତେଜାଃ
ଏବେ ତାଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତିକୁ ଯେଉଁମାନେ ଆହ୍ୱାନ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ କେବେ ଅସ୍ଥିର ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ, ମନ ମଧ୍ୟ ଭ୍ରମିତ ହୁଏନାହିଁ। ଯେଉଁମାନେ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଧର୍ମିକ ଓ ସତ୍ୟବାନ, ସେମାନେ ଦୀର୍ଘକାଳ ଧନର ଅଧିକାରୀ।