ଇମା ଉ ତ୍ଵା ପସ୍ପୃଧାନାସୋ ଅତ୍ର ମନ୍ଦ୍ରା ଗିରୋ ଦେଵଯନ୍ତୀରୁପ ସ୍ଥୁଃ । ଅର୍ଵାଚୀ ତେ ପଥ୍ଯା ରାଯ ଏତୁ ସ୍ଯାମ ତେ ସୁମତାଵିନ୍ଦ୍ର ଶର୍ମନ୍
ଏଠାରେ ଏହି ମଧୁର ଗୀତଗୁଡିକ ତୁମ ପାଇଁ ଉପସ୍ଥାପିତ ହୋଇଛି, ଦେବତା; ତୁମର ଦୟାଳୁ ଧନର ପଥ ଆସୁ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ତୁମର ଭଲ ଦୃଷ୍ଟିରେ ରହିବା, ତୁମର ରକ୍ଷା ରେ ରହିବା।
ଧେନୁଂ ନ ତ୍ଵା ସୂଯଵସେ ଦୁଦୁକ୍ଷନ୍ନୁପ ବ୍ରହ୍ମାଣି ସସୃଜେ ଵସିଷ୍ଠଃ । ତ୍ଵାମିନ୍ମେ ଗୋପତିଂ ଵିଶ୍ଵ ଆହା ନ ଇନ୍ଦ୍ରଃ ସୁମତିଂ ଗନ୍ତ୍ଵଚ୍ଛ
ଧେନୁ ଦୁଧ ଦେବାକୁ ଚାହିଁ, ବସିଷ୍ଠ ତୁମକୁ ବ୍ରହ୍ମା ଗାନ ଦେଇଛନ୍ତି; ସମସ୍ତ ଲୋକ ତୁମକୁ ଗୋପତି ଭାବେ ଡାକନ୍ତି, ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ଦୟା ଆମ ପାଖରେ ଆସୁ।
ଅର୍ଣାଂସି ଚିତ୍ପପ୍ରଥାନା ସୁଦାସ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଗାଧାନ୍ଯକୃଣୋତ୍ସୁପାରା । ଶର୍ଧନ୍ତଂ ଶିମ୍ଯୁମୁଚଥସ୍ଯ ନଵ୍ଯଃ ଶାପଂ ସିନ୍ଧୂନାମକୃଣୋଦଶସ୍ତୀଃ
ଇନ୍ଦ୍ର ସୁଦାସ ପାଇଁ ବିସ୍ତୃତ ଓ ଗଭୀର ଜଳକୁ ଚାଲିବା ଯୋଗ୍ୟ କରିଦେଲେ; ଶିମ୍ୟୁଙ୍କର ଆଗ୍ରସର ଦଳକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେଲେ, ଏବଂ ସିନ୍ଧୁ ନଦୀର ଶାପକୁ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲେ।
ପୁରୋଳା ଇତ୍ତୁର୍ଵଶୋ ଯକ୍ଷୁରାସୀଦ୍ରାଯେ ମତ୍ସ୍ଯାସୋ ନିଶିତା ଅପୀଵ । ଶ୍ରୁଷ୍ଟିଂ ଚକ୍ରୁର୍ଭୃଗଵୋ ଦ୍ରୁହ୍ଯଵଶ୍ଚ ସଖା ସଖାଯମତରଦ୍ଵିଷୂଚୋଃ
ତୁର୍ବଶ ଓ ଯଦୁ ଯଜ୍ନ କରୁଥିଲେ, ମତ୍ସ୍ୟ ଧନ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ଓ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ମନେ; ଭୃଗୁ ଓ ଦ୍ରୁହ୍ୟୁ ମିଳି ସଂଘ ଗଠନ କଲେ, ମିତ୍ର ମିତ୍ରଙ୍କୁ ଶତ୍ରୁତାରେ ଅତିକ୍ରମ କଲେ।
ଆ ପକ୍ଥାସୋ ଭଲାନସୋ ଭନନ୍ତାଲିନାସୋ ଵିଷାଣିନଃ ଶିଵାସଃ । ଆ ଯୋଽନଯତ୍ସଧମା ଆର୍ଯସ୍ଯ ଗଵ୍ଯା ତୃତ୍ସୁଭ୍ଯୋ ଅଜଗନ୍ଯୁଧା ନୄନ୍
ପକ୍ଥ, ଭଳାନ, ଅଲିନ, ବିଷାଣିନ, ଶିବା ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ; ଯିଏ ଆର୍ୟଙ୍କର ସଭାକୁ ଗାଁ ପାଇଁ ନେଇଗଲେ, ଇନ୍ଦ୍ର ତୃତ୍ସୁଙ୍କର ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ପରାଜିତ କରିଦେଲେ।
ଦୁରାଧ୍ଯୋ ଅଦିତିଂ ସ୍ରେଵଯନ୍ତୋଽଚେତସୋ ଵି ଜଗୃଭ୍ରେ ପରୁଷ୍ଣୀମ୍ । ମହ୍ନାଵିଵ୍ଯକ୍ପୃଥିଵୀଂ ପତ୍ଯମାନଃ ପଶୁଷ୍କଵିରଶଯଚ୍ଚାଯମାନଃ
ଅବିବେକୀ ଲୋକମାନେ ଅଦିତିଙ୍କର କୃପା ପାଇଁ ପାରୁଷ୍ଣୀକୁ ଦଳିଲେ; କିନ୍ତୁ ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ମହାନତାରେ ପୃଥିବୀକୁ ଶାସନ କରୁଥିବା ଲୋକ ପାଇଁ ବିସ୍ତାର କଲେ, ଏବଂ ପଶୁମାନେକୁ ଚାଲିବାକୁ ଛାଡିଦେଲେ।
ଈଯୁରର୍ଥଂ ନ ନ୍ଯର୍ଥଂ ପରୁଷ୍ଣୀମାଶୁଶ୍ଚନେଦଭିପିତ୍ଵଂ ଜଗାମ । ସୁଦାସ ଇନ୍ଦ୍ରଃ ସୁତୁକାଁ ଅମିତ୍ରାନରନ୍ଧଯନ୍ମାନୁଷେ ଵଧ୍ରିଵାଚଃ
ସେମାନେ ଲାଭ ପାଇଁ, ହାନି ପାଇଁ ନୁହେଁ, ପାରୁଷ୍ଣୀକୁ ଆସିଲେ; ତେଜରେ ଆଗେ ଆଗେ ଚାଲିଲେ, ଜିତିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ ଇନ୍ଦ୍ର, ସୋମ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ, ସୁଦାସ ପାଇଁ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଅଟକାଇଦେଲେ।
ଈଯୁର୍ଗାଵୋ ନ ଯଵସାଦଗୋପା ଯଥାକୃତମଭି ମିତ୍ରଂ ଚିତାସଃ । ପୃଶ୍ନିଗାଵଃ ପୃଶ୍ନିନିପ୍ରେଷିତାସଃ ଶ୍ରୁଷ୍ଟିଂ ଚକ୍ରୁର୍ନିଯୁତୋ ରନ୍ତଯଶ୍ଚ
ଗାଁମାନେ ଗୋପାଳମାନେ ପରି ଚରାଗାହକୁ ଯାଇଲେ, ଯେପରି ତାଙ୍କର ଆଦତ; ଶତ୍ରୁମାନେ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ; ପ୍ରଶ୍ନି ଗାଁ, ପ୍ରଶ୍ନିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପଠାଯାଇଥିଲେ, ଏକ ରାସ୍ତା କରିଦେଲେ, ଦଳମାନେ ଆନନ୍ଦ କଲେ।
ଏକଂ ଚ ଯୋ ଵିଂଶତିଂ ଚ ଶ୍ରଵସ୍ଯା ଵୈକର୍ଣଯୋର୍ଜନାନ୍ରାଜା ନ୍ଯସ୍ତଃ । ଦସ୍ମୋ ନ ସଦ୍ମନ୍ନି ଶିଶାତି ବର୍ହିଃ ଶୂରଃ ସର୍ଗମକୃଣୋଦିନ୍ଦ୍ର ଏଷାମ୍
ଯିଏ ରାଜା, ଏକ ଓ ଏକାଇଶି ଖ୍ୟାତିପ୍ରାପ୍ତ ବୈକର୍ଣ୍ଣ ଜନମାନେକୁ ଅପସାରିଦେଲେ; ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବରେ ଘରେ ବସିଛନ୍ତି, ଇନ୍ଦ୍ର, ବୀର, ସେମାନେ ପାଇଁ ଏକ ଝରଣା କରିଦେଲେ।
ଅଧ ଶ୍ରୁତଂ କଵଷଂ ଵୃଦ୍ଧମପ୍ସ୍ଵନୁ ଦ୍ରୁହ୍ଯୁଂ ନି ଵୃଣଗ୍ଵଜ୍ରବାହୁଃ । ଵୃଣାନା ଅତ୍ର ସଖ୍ଯାଯ ସଖ୍ଯଂ ତ୍ଵାଯନ୍ତୋ ଯେ ଅମଦନ୍ନନୁ ତ୍ଵା
ତାପରେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ ଦ୍ୱାରା କବଷ, ବୃଦ୍ଧ, ଜଳରେ ଓ ଦ୍ରୁହ୍ୟୁକୁ ଅପସାରିଦେଲେ; ଏଠାରେ, ମିତ୍ରତା ଚାହିଁଥିବାମାନେ ମିତ୍ରତା ପାଇଲେ, ତୁମେ ଯେଉଁମାନେ ଆନନ୍ଦ କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ତୁମେ ପଛରେ ଚାଲିଲେ।
ଵି ସଦ୍ଯୋ ଵିଶ୍ଵା ଦୃଂହିତାନ୍ଯେଷାମିନ୍ଦ୍ରଃ ପୁରଃ ସହସା ସପ୍ତ ଦର୍ଦଃ । ଵ୍ଯାନଵସ୍ଯ ତୃତ୍ସଵେ ଗଯଂ ଭାଗ୍ଜେଷ୍ମ ପୂରୁଂ ଵିଦଥେ ମୃଧ୍ରଵାଚମ୍
ଇନ୍ଦ୍ର ଏକାଥରେ ସମସ୍ତ ଦୃଢ଼ ଦୁର୍ଗ, ସପ୍ତ ଦୁର୍ଗକୁ ଶକ୍ତିରେ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲେ; ଗୟକୁ ତୃତ୍ସୁ ପାଇଁ ଦୂର କରିଦେଲେ, ଏବଂ ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ, ଦୁଷ୍ଟ ଭାଷା କରୁଥିବା ପୂରୁକୁ ଅଟକାଇଦେଲେ।
ନି ଗଵ୍ଯଵୋଽନଵୋ ଦ୍ରୁହ୍ଯଵଶ୍ଚ ଷଷ୍ଟିଃ ଶତା ସୁଷୁପୁଃ ଷଟ୍ ସହସ୍ରା । ଷଷ୍ଟିର୍ଵୀରାସୋ ଅଧି ଷଡ୍ଦୁଵୋଯୁ ଵିଶ୍ଵେଦିନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଵୀର୍ଯା କୃତାନି
ଅନୁ ଓ ଦ୍ରୁହ୍ୟୁଙ୍କର ଦଳରେ ଷଠି, ଏକ ଶତ, ଏବଂ ଛଅ ହଜାର ଜଣ ଶୟାନ ହେଲେ, ଷଠି ବୀର ଓ ଛଅ ନେତା; ଏସବୁ କାର୍ଯ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ସମ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି।
ଇନ୍ଦ୍ରେଣୈତେ ତୃତ୍ସଵୋ ଵେଵିଷାଣା ଆପୋ ନ ସୃଷ୍ଟା ଅଧଵନ୍ତ ନୀଚୀଃ । ଦୁର୍ମିତ୍ରାସଃ ପ୍ରକଲଵିନ୍ମିମାନା ଜହୁର୍ଵିଶ୍ଵାନି ଭୋଜନା ସୁଦାସେ
ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ, ତୃତ୍ସୁମାନେ ଉଲ୍ଲାସିତ ହୋଇ ନଦୀ ପରି ଉତ୍ସର ହେଲେ, ତଳକୁ ବହିଲେ; ଦୁଷ୍ଟ ମନ ଥିବାମାନେ, ତାଙ୍କର ଚାଳ ମାପି, ସମସ୍ତ ଧନ ସୁଦାସକୁ ଛାଡିଦେଲେ।
ଅର୍ଧଂ ଵୀରସ୍ଯ ଶୃତପାମନିନ୍ଦ୍ରଂ ପରା ଶର୍ଧନ୍ତଂ ନୁନୁଦେ ଅଭି କ୍ଷାମ୍ । ଇନ୍ଦ୍ରୋ ମନ୍ଯୁଂ ମନ୍ଯୁମ୍ଯୋ ମିମାଯ ଭେଜେ ପଥୋ ଵର୍ତନିଂ ପତ୍ଯମାନଃ
ସୋମ ପିତା ବୀର ଇନ୍ଦ୍ର ଆଗ୍ରସର ଦଳର ଅର୍ଧକୁ ଅପସାରିଦେଲେ, ଅହଂକାରୀଙ୍କୁ ବିରୋଧ କଲେ; ଇନ୍ଦ୍ର କ୍ରୋଧକୁ କ୍ରୋଧରେ ମାପିଲେ, ନିଜ ପଥ ଚୟନ କଲେ, ଶାସନ କଲେ।
ଆଧ୍ରେଣ ଚିତ୍ତଦ୍ଵେକଂ ଚକାର ସିଂହ୍ଯଂ ଚିତ୍ପେତ୍ଵେନା ଜଘାନ । ଅଵ ସ୍ରକ୍ତୀର୍ଵେଶ୍ଯାଵୃଶ୍ଚଦିନ୍ଦ୍ରଃ ପ୍ରାଯଚ୍ଛଦ୍ଵିଶ୍ଵା ଭୋଜନା ସୁଦାସେ
ଏକ ଘାତରେ ତିବ୍ର ଦଳକୁ କମ୍ପିତ କରିଦେଲେ, ସିଂହକୁ ମଧ୍ୟ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ମାରିଦେଲେ; ଇନ୍ଦ୍ର ଶତ୍ରୁଙ୍କର ନେତାମାନେକୁ କଟିଦେଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଧନ ସୁଦାସକୁ ଦେଇଦେଲେ।
ଶଶ୍ଵନ୍ତୋ ହି ଶତ୍ରଵୋ ରାରଧୁଷ୍ଟେ ଭେଦସ୍ଯ ଚିଚ୍ଛର୍ଧତୋ ଵିନ୍ଦ ରନ୍ଧିମ୍ । ମର୍ତାଁ ଏନ ସ୍ତୁଵତୋ ଯଃ କୃଣୋତି ତିଗ୍ମଂ ତସ୍ମିନ୍ନି ଜହି ଵଜ୍ରମିନ୍ଦ୍ର
ଶତ୍ରୁମାନେ ସଦା ଦ୍ୱେଷୀ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଭଙ୍ଗ ହୋଇଗଲେ, ଯେଉଁମାନେ ଭାଙ୍ଗିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ ସେମାନେ ମଧ୍ୟ; ଯେ ମଣିଷ ତୁମକୁ ଷ୍ଟୁତି କରେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ତାଙ୍କୁ ତୁମର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବଜ୍ର ଦେଇ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦଳିଦିଅ।
ଆଵଦିନ୍ଦ୍ରଂ ଯମୁନା ତୃତ୍ସଵଶ୍ଚ ପ୍ରାତ୍ର ଭେଦଂ ସର୍ଵତାତା ମୁଷାଯତ୍ । ଅଜାସଶ୍ଚ ଶିଗ୍ରଵୋ ଯକ୍ଷଵଶ୍ଚ ବଲିଂ ଶୀର୍ଷାଣି ଜଭ୍ରୁରଶ୍ଵ୍ଯାନି
ତୃତ୍ସୁ ମାନେ ଯମୁନା ସହିତ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରଭାତରେ ଆଗକୁ ଚାଲିଥିଲେ, ସମସ୍ତ ବାଧାକୁ ଭଙ୍ଗ କରିଥିଲେ; ଅଜା, ଶିଗ୍ରୁ ଓ ଯକ୍ଷ ମାନେ ଦାନ ନେଇ ଘୋଡାମାନଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଉଠାଇ ନେଇଗଲେ।
ନ ତ ଇନ୍ଦ୍ର ସୁମତଯୋ ନ ରାଯଃ ସଂଚକ୍ଷେ ପୂର୍ଵା ଉଷସୋ ନ ନୂତ୍ନାଃ । ଦେଵକଂ ଚିନ୍ମାନ୍ଯମାନଂ ଜଘନ୍ଥାଵ ତ୍ମନା ବୃହତଃ ଶମ୍ବରଂ ଭେତ୍
ପୁରୁଣା ଓ ନୂତନ ଉଷା, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର କୃପା କିମ୍ବା ଧନ, କେହି ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିପାରିଲେ ନାହିଁ; ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଦେବକଙ୍କୁ, ଯିଏ ନିଜକୁ ବଡ଼ ବିଚାର କରିଥିଲେ, ପରାସ୍ତ କରିଲେ, ଏବଂ ବଡ଼ ଶମ୍ବରକୁ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲେ।
ପ୍ର ଯେ ଗୃହାଦମମଦୁସ୍ତ୍ଵାଯା ପରାଶରଃ ଶତଯାତୁର୍ଵସିଷ୍ଠଃ । ନ ତେ ଭୋଜସ୍ଯ ସଖ୍ଯଂ ମୃଷନ୍ତାଧା ସୂରିଭ୍ଯଃ ସୁଦିନା ଵ୍ଯୁଚ୍ଛାନ୍
ଶତୟାତୁ, ପରାଶର ଓ ବସିଷ୍ଠ, ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଘରରେ ଆନନ୍ଦ କରିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର ଭୋଜାଙ୍କ ସହ ମିତ୍ରତା ଛାଡ଼ିନାହିଁ; ଏହିପରି, ବୁଦ୍ଧିମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଭଲ ଦିନ ଆସିଛି।
ଦ୍ଵେ ନପ୍ତୁର୍ଦେଵଵତଃ ଶତେ ଗୋର୍ଦ୍ଵା ରଥା ଵଧୂମନ୍ତା ସୁଦାସଃ । ଅର୍ହନ୍ନଗ୍ନେ ପୈଜଵନସ୍ଯ ଦାନଂ ହୋତେଵ ସଦ୍ମ ପର୍ଯେମି ରେଭନ୍
ଦେବବତଙ୍କର ନତି ସୁଦାସ ଦୁଇ ଶତ ଗାଁ ଓ ଦୁଇଟି ବାହା ଗାଡ଼ି ଜିତିଛନ୍ତି; ଅଗ୍ନି, ପୈଜବନଙ୍କର ଦାନକୁ ସମ୍ମାନ କରି, ପୁରୋହିତ ପରି ଘରକୁ ପରିକ୍ରମା କରି, ପ୍ରଶଂସା କରୁଛି।
ଚତ୍ଵାରୋ ମା ପୈଜଵନସ୍ଯ ଦାନାଃ ସ୍ମଦ୍ଦିଷ୍ଟଯଃ କୃଶନିନୋ ନିରେକେ । ଋଜ୍ରାସୋ ମା ପୃଥିଵିଷ୍ଠାଃ ସୁଦାସସ୍ତୋକଂ ତୋକାଯ ଶ୍ରଵସେ ଵହନ୍ତି
ପୈଜବନଙ୍କର ଚାରିଟି ଦାନ, ମୋ ପାଇଁ ଚିହ୍ନିତ, ଶୁକ୍ଳ ମାନେ ଅଲଗା କରିଛନ୍ତି; ସୁଦାସଙ୍କର ତ୍ୱରିତ ଲୋକେ ପୃଥିବୀରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ, ସନ୍ତାନ ଓ ପରମ୍ପରା ପାଇଁ ଖ୍ୟାତି ବହନ କରୁଛନ୍ତି।
ଯସ୍ଯ ଶ୍ରଵୋ ରୋଦସୀ ଅନ୍ତରୁର୍ଵୀ ଶୀର୍ଷ୍ଣେଶୀର୍ଷ୍ଣେ ଵିବଭାଜା ଵିଭକ୍ତା । ସପ୍ତେଦିନ୍ଦ୍ରଂ ନ ସ୍ରଵତୋ ଗୃଣନ୍ତି ନି ଯୁଧ୍ଯାମଧିମଶିଶାଦଭୀକେ
ଯାହାର ଖ୍ୟାତି ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟରେ ବିସ୍ତାରିତ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଶିଖରରେ ବିଭାଜିତ; ସାତ ଧାରା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛି, ବହିଯାଉଛି, ଯୁଦ୍ଧରେ ସେ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଜୟ କରିଛନ୍ତି।
ଇମଂ ନରୋ ମରୁତଃ ସଶ୍ଚତାନୁ ଦିଵୋଦାସଂ ନ ପିତରଂ ସୁଦାସଃ । ଅଵିଷ୍ଟନା ପୈଜଵନସ୍ଯ କେତଂ ଦୂଣାଶଂ କ୍ଷତ୍ରମଜରଂ ଦୁଵୋଯୁ
ଏହି ଲୋକମାନେ, ମାରୁତ ସହିତ, ସୁଦାସଙ୍କର ପିତା ଦିବୋଦାସଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରିଛନ୍ତି; ପୈଜବନ, ଆମକୁ ଚିହ୍ନ, ଅକ୍ଷୟ ଏବଂ ଅବିନାଶୀ ଶକ୍ତି ଦିଅ, ରକ୍ଷା ପାଇଁ।
ଯସ୍ତିଗ୍ମଶୃଙ୍ଗୋ ଵୃଷଭୋ ନ ଭୀମ ଏକଃ କୃଷ୍ଟୀଶ୍ଚ୍ଯାଵଯତି ପ୍ର ଵିଶ୍ଵାଃ । ଯଃ ଶଶ୍ଵତୋ ଅଦାଶୁଷୋ ଗଯସ୍ଯ ପ୍ରଯନ୍ତାସି ସୁଷ୍ଵିତରାଯ ଵେଦଃ
ଯିଏ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶିଂଗ ଥିବା ବଳିଯୁକ୍ତ ବୃଷଭ ପରି ଭୟଙ୍କର, ସେ ଏକା ଏହି ସମସ୍ତ ଲୋକମାନେକୁ ଉତ୍ତେଜିତ କରିଥାଏ; ଯିଏ ସଦା ଦାନଶୀଳ ଗୟାଙ୍କୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଦାନ ପାଇଁ ନେଇଯାଏ, ସେ ସବୁ ଜାଣିଥାଏ।
ତ୍ଵଂ ହ ତ୍ଯଦିନ୍ଦ୍ର କୁତ୍ସମାଵଃ ଶୁଶ୍ରୂଷମାଣସ୍ତନ୍ଵା ସମର୍ଯେ । ଦାସଂ ଯଚ୍ଛୁଷ୍ଣଂ କୁଯଵଂ ନ୍ଯସ୍ମା ଅରନ୍ଧଯ ଆର୍ଜୁନେଯାଯ ଶିକ୍ଷନ୍
ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ କୁତ୍ସଙ୍କୁ, ଯିଏ ସେବା କରିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ, ନିଜ ଶରୀରରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ; ତୁମେ ଦାସ ଶୁଷ୍ଣ ଓ କୁୟବକୁ ଦମନ କରିଲେ, ଅର୍ଜୁନେୟଙ୍କୁ ଜୟ ଦେଲେ।
ତ୍ଵଂ ଧୃଷ୍ଣୋ ଧୃଷତା ଵୀତହଵ୍ଯଂ ପ୍ରାଵୋ ଵିଶ୍ଵାଭିରୂତିଭିଃ ସୁଦାସମ୍ । ପ୍ର ପୌରୁକୁତ୍ସିଂ ତ୍ରସଦସ୍ଯୁମାଵଃ କ୍ଷେତ୍ରସାତା ଵୃତ୍ରହତ୍ଯେଷୁ ପୂରୁମ୍
ତୁମେ, ସାହସୀ, ସମସ୍ତ ସାହାଯ୍ୟ ଦେଇ, ସୁଦାସଙ୍କୁ ନେଇଥିଲେ, ଯିଏ ଭଲ ଅଞ୍ଜଳି ଦେଇଥାଏ; ତୁମେ ପୌରୁକୁତ୍ସି ଓ ତ୍ରସଦସ୍ୟୁ, ଏବଂ ପୁରୁଙ୍କୁ ଭୂମି ଜିତିବା ଓ ବୃତ୍ର ଦମନରେ ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ।
ତ୍ଵଂ ନୃଭିର୍ନୃମଣୋ ଦେଵଵୀତୌ ଭୂରୀଣି ଵୃତ୍ରା ହର୍ଯଶ୍ଵ ହଂସି । ତ୍ଵଂ ନି ଦସ୍ଯୁଂ ଚୁମୁରିଂ ଧୁନିଂ ଚାସ୍ଵାପଯୋ ଦଭୀତଯେ ସୁହନ୍ତୁ
ତୁମେ, ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ମନୁଷ୍ୟଙ୍କର ଅଞ୍ଜଳିରେ ଆନନ୍ଦ କରି, ଅନେକ ବୃତ୍ରକୁ ହତ୍ୟା କରିଛ; ତୁମେ ଦାସ୍ୟୁ କୁମୁରି ଓ ଧୁନିକୁ ତଳେ ଫିଙ୍ଗିଲେ, ଉପାସକଙ୍କ ପାଇଁ ସେମାନେକୁ ଶାନ୍ତ କରିଦେଲେ।
ତଵ ଚ୍ଯୌତ୍ନାନି ଵଜ୍ରହସ୍ତ ତାନି ନଵ ଯତ୍ପୁରୋ ନଵତିଂ ଚ ସଦ୍ଯଃ । ନିଵେଶନେ ଶତତମାଵିଵେଷୀରହଞ୍ଚ ଵୃତ୍ରଂ ନମୁଚିମୁତାହନ୍
ତୁମର ଏହି କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡିକ, ବଜ୍ରଧାରୀ ଇନ୍ଦ୍ର, ପ୍ରସିଦ୍ଧ; ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଏକ ସମୟରେ ନବତି ନଗରକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଥିଲେ; ଶତମ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ବୃତ୍ର ଓ ନାମୁଚିକୁ ମରିଦେଲେ।
ସନା ତା ତ ଇନ୍ଦ୍ର ଭୋଜନାନି ରାତହଵ୍ଯାଯ ଦାଶୁଷେ ସୁଦାସେ । ଵୃଷ୍ଣେ ତେ ହରୀ ଵୃଷଣା ଯୁନଜ୍ମି ଵ୍ଯନ୍ତୁ ବ୍ରହ୍ମାଣି ପୁରୁଶାକ ଵାଜମ୍
ଏହି ପୁରୁଣା ଦାନଗୁଡିକ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଅଞ୍ଜଳି ଦେଇଥିବା ସୁଦାସ ପାଇଁ; ତୁମର ଦୁଇଟି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଘୋଡାକୁ ଆମେ ଯୁଗାଇଛି, ପାଠ ତୁମକୁ ବହୁତ ଶକ୍ତି ଦିଅନ୍ତୁ।
ମା ତେ ଅସ୍ଯାଂ ସହସାଵନ୍ପରିଷ୍ଟାଵଘାଯ ଭୂମ ହରିଵଃ ପରାଦୈ । ତ୍ରାଯସ୍ଵ ନୋଽଵୃକେଭିର୍ଵରୂଥୈସ୍ତଵ ପ୍ରିଯାସଃ ସୂରିଷୁ ସ୍ଯାମ
ଏହି ଶକ୍ତିର ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ଆମେ ପଛରେ ଚାଲିନାଯିବି ନାହିଁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର; ତୁମର ଅଚ୍ୟୁତ ରକ୍ଷା ଦେଇ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର, ଦାନଶୀଳମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଆମେ ତୁମର ପ୍ରିୟ ହେବାକୁ ଚାହୁଁ।