ସ ଯୋଜତେ ଅରୁଷା ଵିଶ୍ଵଭୋଜସା ସ ଦୁଦ୍ରଵତ୍ସ୍ଵାହୁତଃ । ସୁବ୍ରହ୍ମା ଯଜ୍ଞଃ ସୁଶମୀ ଵସୂନାଂ ଦେଵଂ ରାଧୋ ଜନାନାମ୍
ସେ ଲାଲ ଘୋଡ଼ାରେ ଯୁକ୍ତ ହୋଇ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଇଥିବା, ଆମ ଡାକରେ ତୁରନ୍ତ ଆସିଥାଏ। ଯଜ୍ଞ ଭଲଭାବେ ପ୍ରଶଂସିତ, ଶ୍ରୁତି ମିଳିଥିବା; ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ଧନ ଦେଇଥିବା ଦେବତା, ଆପଣ ଆମେ ଗାନ୍ତି।
ଉଦସ୍ଯ ଶୋଚିରସ୍ଥାଦାଜୁହ୍ଵାନସ୍ଯ ମୀଳ୍ହୁଷଃ । ଉଦ୍ଧୂମାସୋ ଅରୁଷାସୋ ଦିଵିସ୍ପୃଶଃ ସମଗ୍ନିମିନ୍ଧତେ ନରଃ
ଯାହାକୁ ଅର୍ପଣ କରାଯାଇଛି, ଦୟାଳୁ ଅଗ୍ନିର ଆଗ୍ନିଶିଖା ଉପରକୁ ଉଠିଯାଏ। ଲାଲ ଧୂଆଁର ଭାଷା ଆକାଶକୁ ଛୁଇଁଯାଏ; ଲୋକେ ଏକସাথে ଅଗ୍ନିକୁ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କରନ୍ତି।
ତଂ ତ୍ଵା ଦୂତଂ କୃଣ୍ମହେ ଯଶସ୍ତମଂ ଦେଵାଁ ଆ ଵୀତଯେ ଵହ । ଵିଶ୍ଵା ସୂନୋ ସହସୋ ମର୍ତଭୋଜନା ରାସ୍ଵ ତଦ୍ଯତ୍ତ୍ଵେମହେ
ତୁମକୁ ଆମେ ଦୂତ ଭାବେ ନିଉଛୁ, ସବୁଠୁ ଯଶସ୍ବୀ; ଦେବତାମାନେ, ଆମ ପାଇଁ ଆନନ୍ଦ ଆଣ। ଶକ୍ତିର ପୁତ୍ର, ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ଭୋଗ୍ୟ ସମସ୍ତ ଦେଉ, ଯାହା ଆମେ ତୁମଠାରୁ ଚାହୁଁଛୁ।
ତ୍ଵମଗ୍ନେ ଗୃହପତିସ୍ତ୍ଵଂ ହୋତା ନୋ ଅଧ୍ଵରେ । ତ୍ଵଂ ପୋତା ଵିଶ୍ଵଵାର ପ୍ରଚେତା ଯକ୍ଷି ଵେଷି ଚ ଵାର୍ଯମ୍
ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଘରର ମାଲିକ, ଯଜ୍ଞରେ ଆମର ହୋତା। ତୁମେ ସମସ୍ତ ଚୟନ କରିବା, ବୁଦ୍ଧିମାନ ପୋତା; ପୂଜା କରିବା ଓ ଉପହାର ଦେବା।
କୃଧି ରତ୍ନଂ ଯଜମାନାଯ ସୁକ୍ରତୋ ତ୍ଵଂ ହି ରତ୍ନଧା ଅସି । ଆ ନ ଋତେ ଶିଶୀହି ଵିଶ୍ଵମୃତ୍ଵିଜଂ ସୁଶଂସୋ ଯଶ୍ଚ ଦକ୍ଷତେ
ଉତ୍ତମ ମନ ଥିବା, ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବାକୁ ଧନ ଦେଉ, କାରଣ ତୁମେ ଧନର ରକ୍ଷକ। ବିଳମ୍ବ ନ କରି, ସମସ୍ତ ଋତ୍ୱିଜ୍ମାନେ ଓ ଦକ୍ଷ ଲୋକଙ୍କୁ ପ୍ରେରଣା ଦିଅ।
ତ୍ଵେ ଅଗ୍ନେ ସ୍ଵାହୁତ ପ୍ରିଯାସଃ ସନ୍ତୁ ସୂରଯଃ । ଯନ୍ତାରୋ ଯେ ମଘଵାନୋ ଜନାନାମୂର୍ଵାନ୍ଦଯନ୍ତ ଗୋନାମ୍
ଅଗ୍ନି, ଯେଉଁ ଦାନବୀର ମହାନ୍ତି, ତୁମେ ଠିକ୍ ଭାବେ ଅର୍ପଣ କରିଲେ ପ୍ରିୟ, ସେମାନେ ଆମର ମିତ୍ର ହେଉ। ଯେଉଁ ଦାନୀ ଲୋକ ମନୁଷ୍ୟ ଓ ଗୋମାନଙ୍କୁ ବିସ୍ତୃତ ପଶୁଚାରା ଦେଇଥାନ୍ତି।
ଯେଷାମିଳା ଘୃତହସ୍ତା ଦୁରୋଣ ଆଁ ଅପି ପ୍ରାତା ନିଷୀଦତି । ତାଁସ୍ତ୍ରାଯସ୍ଵ ସହସ୍ଯ ଦ୍ରୁହୋ ନିଦୋ ଯଚ୍ଛା ନଃ ଶର୍ମ ଦୀର୍ଘଶ୍ରୁତ୍
ଯେଉଁମାନେ ଘୃତ ହାତରେ ଅର୍ପଣ ଘରେ ରଖନ୍ତି, ସକାଳେ ମଧ୍ୟ ବସିଯାନ୍ତି। ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସେମାନେ ଶତ୍ରୁ ହାନିରୁ ରକ୍ଷା କର; ଆମକୁ ଦୀର୍ଘ କଳ୍ୟାଣ ଦିଅ।
ସ ମନ୍ଦ୍ରଯା ଚ ଜିହ୍ଵଯା ଵହ୍ନିରାସା ଵିଦୁଷ୍ଟରଃ । ଅଗ୍ନେ ରଯିଂ ମଘଵଦ୍ଭ୍ଯୋ ନ ଆ ଵହ ହଵ୍ଯଦାତିଂ ଚ ସୂଦଯ
ମନୋହର ଜିହ୍ବାରେ, ଦୀପ୍ତିମାନ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ସବୁଠୁ ବୁଦ୍ଧିମାନ। ଦାନବୀରମାନେ ପାଇଁ ଧନ ଆଣିଦିଅ, ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବାକୁ ଅର୍ପଣ ଦିଅ।
ଯେ ରାଧାଂସି ଦଦତ୍ଯଶ୍ଵ୍ଯା ମଘା କାମେନ ଶ୍ରଵସୋ ମହଃ । ତାଁ ଅଂହସଃ ପିପୃହି ପର୍ତୃଭିଷ୍ଟ୍ଵଂ ଶତଂ ପୂର୍ଭିର୍ଯଵିଷ୍ଠ୍ଯ
ଯେଉଁମାନେ ଘୋଡ଼ା ଓ ଧନ ଦେଇଥାନ୍ତି, ବଡ଼ ଯଶ ଚାହୁଁଥିବା; ସେମାନେ ଅପଦ୍ରବରୁ ରକ୍ଷା କର, ଅଗ୍ନି, ଶତ ଉପକାରୀ ସହିତ।
ଦେଵୋ ଵୋ ଦ୍ରଵିଣୋଦାଃ ପୂର୍ଣାଂ ଵିଵଷ୍ଟ୍ଯାସିଚମ୍ । ଉଦ୍ଵା ସିଞ୍ଚଧ୍ଵମୁପ ଵା ପୃଣଧ୍ଵମାଦିଦ୍ଵୋ ଦେଵ ଓହତେ
ଧନ ଦେଇଥିବା ଦେବତା ତୁମ ପାଇଁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଧାରା ଝାରିଦିଅନ୍ତି। ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଝାରିଦିଅ, ପୂରଣ କର; ଦେବତା ଏଭଳି ତୁମେ ଉପସ୍ଥାନ କରନ୍ତି।
ତଂ ହୋତାରମଧ୍ଵରସ୍ଯ ପ୍ରଚେତସଂ ଵହ୍ନିଂ ଦେଵା ଅକୃଣ୍ଵତ । ଦଧାତି ରତ୍ନଂ ଵିଧତେ ସୁଵୀର୍ଯମଗ୍ନିର୍ଜନାଯ ଦାଶୁଷେ
ଯଜ୍ଞର ହୋତା, ବୁଦ୍ଧିମାନ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ, ଦେବତାମାନେ ଅଗ୍ନିକୁ ତିଆରି କରିଛନ୍ତି। ସେ ଦାନୀ ଲୋକଙ୍କୁ ଧନ ଓ ବୀରତା ଦେଇଥାଏ।
ଅଗ୍ନେ ଭଵ ସୁଷମିଧା ସମିଦ୍ଧ ଉତ ବର୍ହିରୁର୍ଵିଯା ଵି ସ୍ତୃଣୀତାମ୍
ଅଗ୍ନି, ଭଲ ଜଳିଥିବା ଓ ଉତ୍ତମ ଜଳାଣୀରେ ଜଳି; ବିସ୍ତୃତ ବର୍ହି ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଉ।
ଉତ ଦ୍ଵାର ଉଶତୀର୍ଵି ଶ୍ରଯନ୍ତାମୁତ ଦେଵାଁ ଉଶତ ଆ ଵହେହ
ଜ୍ୟୋତିର୍ମୟ ଦ୍ୱାର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଖୋଲିଯାଉ; ଦେବତାମାନେ, ଜ୍ୟୋତିର୍ମୟ ଏଠାରେ ଏକସাথে ଆସନ୍ତୁ।
ଅଗ୍ନେ ଵୀହି ହଵିଷା ଯକ୍ଷି ଦେଵାନ୍ସ୍ଵଧ୍ଵରା କୃଣୁହି ଜାତଵେଦଃ
ଅଗ୍ନି, ଅର୍ପଣ ସହିତ ଆସ, ଦେବତାମାନେ ପୂଜା କର; ସମସ୍ତ ଜନ୍ମ ଜାଣିଥିବା, ନିର୍ମଳ ଯଜ୍ଞ କର।
ସ୍ଵଧ୍ଵରା କରତି ଜାତଵେଦା ଯକ୍ଷଦ୍ଦେଵାଁ ଅମୃତାନ୍ପିପ୍ରଯଚ୍ଚ
ସମସ୍ତ ଜନ୍ମ ଜାଣିଥିବା ନିର୍ମଳ ଯଜ୍ଞ କରେ; ସେ ଅମର ଦେବତାମାନେ ପୂଜା କରି, ସେମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ କରନ୍ତୁ।
ଵଂସ୍ଵ ଵିଶ୍ଵା ଵାର୍ଯାଣି ପ୍ରଚେତଃ ସତ୍ଯା ଭଵନ୍ତ୍ଵାଶିଷୋ ନୋ ଅଦ୍ଯ
ବୁଦ୍ଧିମାନ, ସମସ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷିତ ଦେଉ; ଆଜି ଆମର ଇଚ୍ଛା ସତ୍ୟ ହେଉ।
ତ୍ଵାମୁ ତେ ଦଧିରେ ହଵ୍ଯଵାହଂ ଦେଵାସୋ ଅଗ୍ନ ଊର୍ଜ ଆ ନପାତମ୍
ଅଗ୍ନି, ଦେବତାମାନେ ତୁମକୁ ଅର୍ପଣ ନେଇବା ପାଇଁ ନିଉଛନ୍ତି, ଶକ୍ତିର ପୁତ୍ର, ପୋଷଣର ମାଲିକ।
ତେ ତେ ଦେଵାଯ ଦାଶତଃ ସ୍ଯାମ ମହୋ ନୋ ରତ୍ନା ଵି ଦଧ ଇଯାନଃ
ଦେବତା, ଆମେ ତୁମେ ପାଇଁ ଭକ୍ତିଶୀଳ ହେଉ; ତୁମେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିବା ସମୟରେ ଆମକୁ ବଡ଼ ଧନ ଦିଅ।
ତ୍ଵେ ହ ଯତ୍ପିତରଶ୍ଚିନ୍ନ ଇନ୍ଦ୍ର ଵିଶ୍ଵା ଵାମା ଜରିତାରୋ ଅସନ୍ଵନ୍ । ତ୍ଵେ ଗାଵଃ ସୁଦୁଘାସ୍ତ୍ଵେ ହ୍ଯଶ୍ଵାସ୍ତ୍ଵଂ ଵସୁ ଦେଵଯତେ ଵନିଷ୍ଠଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ପୁରୁଣା ପିତୃମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମର ଦୟାରେ ସମସ୍ତ ଆଶାକୂଳ ଜିନିଷ ପାଇଥିଲେ; ତୁମେ ଦେଲେ ଗାଁ ଭଲ ଦୁଧ ଦେଉଛି, ତୁମେ ଦେଲେ ଅଶ୍ୱମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତୁମେ ଉପାସକଙ୍କୁ ଧନ ଦେଇଥିବା ସର୍ବୋତ୍ତମ ଦାତା।
ରାଜେଵ ହି ଜନିଭିଃ କ୍ଷେଷ୍ଯେଵାଵ ଦ୍ଯୁଭିରଭି ଵିଦୁଷ୍କଵିଃ ସନ୍ । ପିଶା ଗିରୋ ମଘଵନ୍ଗୋଭିରଶ୍ଵୈସ୍ତ୍ଵାଯତଃ ଶିଶୀହି ରାଯେ ଅସ୍ମାନ୍
ରାଜା ଜନମାନେ ସହିତ ଯେପରି, ଗୋପାଳ ଗାଁ ସହିତ ଯେପରି, ମଘବନ୍ ତୁମେ ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ; ଆମର ମଧୁର ଗୀତରେ ଆନନ୍ଦ କର, ଇନ୍ଦ୍ର, ଗାଁ ଓ ଅଶ୍ୱ ସହିତ ଧନ ଦିଅ।
ଇମା ଉ ତ୍ଵା ପସ୍ପୃଧାନାସୋ ଅତ୍ର ମନ୍ଦ୍ରା ଗିରୋ ଦେଵଯନ୍ତୀରୁପ ସ୍ଥୁଃ । ଅର୍ଵାଚୀ ତେ ପଥ୍ଯା ରାଯ ଏତୁ ସ୍ଯାମ ତେ ସୁମତାଵିନ୍ଦ୍ର ଶର୍ମନ୍
ଏଠାରେ ଏହି ମଧୁର ଗୀତଗୁଡିକ ତୁମ ପାଇଁ ଉପସ୍ଥାପିତ ହୋଇଛି, ଦେବତା; ତୁମର ଦୟାଳୁ ଧନର ପଥ ଆସୁ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ତୁମର ଭଲ ଦୃଷ୍ଟିରେ ରହିବା, ତୁମର ରକ୍ଷା ରେ ରହିବା।
ଧେନୁଂ ନ ତ୍ଵା ସୂଯଵସେ ଦୁଦୁକ୍ଷନ୍ନୁପ ବ୍ରହ୍ମାଣି ସସୃଜେ ଵସିଷ୍ଠଃ । ତ୍ଵାମିନ୍ମେ ଗୋପତିଂ ଵିଶ୍ଵ ଆହା ନ ଇନ୍ଦ୍ରଃ ସୁମତିଂ ଗନ୍ତ୍ଵଚ୍ଛ
ଧେନୁ ଦୁଧ ଦେବାକୁ ଚାହିଁ, ବସିଷ୍ଠ ତୁମକୁ ବ୍ରହ୍ମା ଗାନ ଦେଇଛନ୍ତି; ସମସ୍ତ ଲୋକ ତୁମକୁ ଗୋପତି ଭାବେ ଡାକନ୍ତି, ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ଦୟା ଆମ ପାଖରେ ଆସୁ।
ଅର୍ଣାଂସି ଚିତ୍ପପ୍ରଥାନା ସୁଦାସ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଗାଧାନ୍ଯକୃଣୋତ୍ସୁପାରା । ଶର୍ଧନ୍ତଂ ଶିମ୍ଯୁମୁଚଥସ୍ଯ ନଵ୍ଯଃ ଶାପଂ ସିନ୍ଧୂନାମକୃଣୋଦଶସ୍ତୀଃ
ଇନ୍ଦ୍ର ସୁଦାସ ପାଇଁ ବିସ୍ତୃତ ଓ ଗଭୀର ଜଳକୁ ଚାଲିବା ଯୋଗ୍ୟ କରିଦେଲେ; ଶିମ୍ୟୁଙ୍କର ଆଗ୍ରସର ଦଳକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେଲେ, ଏବଂ ସିନ୍ଧୁ ନଦୀର ଶାପକୁ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲେ।
ପୁରୋଳା ଇତ୍ତୁର୍ଵଶୋ ଯକ୍ଷୁରାସୀଦ୍ରାଯେ ମତ୍ସ୍ଯାସୋ ନିଶିତା ଅପୀଵ । ଶ୍ରୁଷ୍ଟିଂ ଚକ୍ରୁର୍ଭୃଗଵୋ ଦ୍ରୁହ୍ଯଵଶ୍ଚ ସଖା ସଖାଯମତରଦ୍ଵିଷୂଚୋଃ
ତୁର୍ବଶ ଓ ଯଦୁ ଯଜ୍ନ କରୁଥିଲେ, ମତ୍ସ୍ୟ ଧନ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ଓ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ମନେ; ଭୃଗୁ ଓ ଦ୍ରୁହ୍ୟୁ ମିଳି ସଂଘ ଗଠନ କଲେ, ମିତ୍ର ମିତ୍ରଙ୍କୁ ଶତ୍ରୁତାରେ ଅତିକ୍ରମ କଲେ।
ଆ ପକ୍ଥାସୋ ଭଲାନସୋ ଭନନ୍ତାଲିନାସୋ ଵିଷାଣିନଃ ଶିଵାସଃ । ଆ ଯୋଽନଯତ୍ସଧମା ଆର୍ଯସ୍ଯ ଗଵ୍ଯା ତୃତ୍ସୁଭ୍ଯୋ ଅଜଗନ୍ଯୁଧା ନୄନ୍
ପକ୍ଥ, ଭଳାନ, ଅଲିନ, ବିଷାଣିନ, ଶିବା ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ; ଯିଏ ଆର୍ୟଙ୍କର ସଭାକୁ ଗାଁ ପାଇଁ ନେଇଗଲେ, ଇନ୍ଦ୍ର ତୃତ୍ସୁଙ୍କର ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ପରାଜିତ କରିଦେଲେ।
ଦୁରାଧ୍ଯୋ ଅଦିତିଂ ସ୍ରେଵଯନ୍ତୋଽଚେତସୋ ଵି ଜଗୃଭ୍ରେ ପରୁଷ୍ଣୀମ୍ । ମହ୍ନାଵିଵ୍ଯକ୍ପୃଥିଵୀଂ ପତ୍ଯମାନଃ ପଶୁଷ୍କଵିରଶଯଚ୍ଚାଯମାନଃ
ଅବିବେକୀ ଲୋକମାନେ ଅଦିତିଙ୍କର କୃପା ପାଇଁ ପାରୁଷ୍ଣୀକୁ ଦଳିଲେ; କିନ୍ତୁ ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ମହାନତାରେ ପୃଥିବୀକୁ ଶାସନ କରୁଥିବା ଲୋକ ପାଇଁ ବିସ୍ତାର କଲେ, ଏବଂ ପଶୁମାନେକୁ ଚାଲିବାକୁ ଛାଡିଦେଲେ।
ଈଯୁରର୍ଥଂ ନ ନ୍ଯର୍ଥଂ ପରୁଷ୍ଣୀମାଶୁଶ୍ଚନେଦଭିପିତ୍ଵଂ ଜଗାମ । ସୁଦାସ ଇନ୍ଦ୍ରଃ ସୁତୁକାଁ ଅମିତ୍ରାନରନ୍ଧଯନ୍ମାନୁଷେ ଵଧ୍ରିଵାଚଃ
ସେମାନେ ଲାଭ ପାଇଁ, ହାନି ପାଇଁ ନୁହେଁ, ପାରୁଷ୍ଣୀକୁ ଆସିଲେ; ତେଜରେ ଆଗେ ଆଗେ ଚାଲିଲେ, ଜିତିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ ଇନ୍ଦ୍ର, ସୋମ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ, ସୁଦାସ ପାଇଁ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଅଟକାଇଦେଲେ।
ଈଯୁର୍ଗାଵୋ ନ ଯଵସାଦଗୋପା ଯଥାକୃତମଭି ମିତ୍ରଂ ଚିତାସଃ । ପୃଶ୍ନିଗାଵଃ ପୃଶ୍ନିନିପ୍ରେଷିତାସଃ ଶ୍ରୁଷ୍ଟିଂ ଚକ୍ରୁର୍ନିଯୁତୋ ରନ୍ତଯଶ୍ଚ
ଗାଁମାନେ ଗୋପାଳମାନେ ପରି ଚରାଗାହକୁ ଯାଇଲେ, ଯେପରି ତାଙ୍କର ଆଦତ; ଶତ୍ରୁମାନେ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ; ପ୍ରଶ୍ନି ଗାଁ, ପ୍ରଶ୍ନିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପଠାଯାଇଥିଲେ, ଏକ ରାସ୍ତା କରିଦେଲେ, ଦଳମାନେ ଆନନ୍ଦ କଲେ।
ଏକଂ ଚ ଯୋ ଵିଂଶତିଂ ଚ ଶ୍ରଵସ୍ଯା ଵୈକର୍ଣଯୋର୍ଜନାନ୍ରାଜା ନ୍ଯସ୍ତଃ । ଦସ୍ମୋ ନ ସଦ୍ମନ୍ନି ଶିଶାତି ବର୍ହିଃ ଶୂରଃ ସର୍ଗମକୃଣୋଦିନ୍ଦ୍ର ଏଷାମ୍
ଯିଏ ରାଜା, ଏକ ଓ ଏକାଇଶି ଖ୍ୟାତିପ୍ରାପ୍ତ ବୈକର୍ଣ୍ଣ ଜନମାନେକୁ ଅପସାରିଦେଲେ; ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବରେ ଘରେ ବସିଛନ୍ତି, ଇନ୍ଦ୍ର, ବୀର, ସେମାନେ ପାଇଁ ଏକ ଝରଣା କରିଦେଲେ।
ଅଧ ଶ୍ରୁତଂ କଵଷଂ ଵୃଦ୍ଧମପ୍ସ୍ଵନୁ ଦ୍ରୁହ୍ଯୁଂ ନି ଵୃଣଗ୍ଵଜ୍ରବାହୁଃ । ଵୃଣାନା ଅତ୍ର ସଖ୍ଯାଯ ସଖ୍ଯଂ ତ୍ଵାଯନ୍ତୋ ଯେ ଅମଦନ୍ନନୁ ତ୍ଵା
ତାପରେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ ଦ୍ୱାରା କବଷ, ବୃଦ୍ଧ, ଜଳରେ ଓ ଦ୍ରୁହ୍ୟୁକୁ ଅପସାରିଦେଲେ; ଏଠାରେ, ମିତ୍ରତା ଚାହିଁଥିବାମାନେ ମିତ୍ରତା ପାଇଲେ, ତୁମେ ଯେଉଁମାନେ ଆନନ୍ଦ କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ତୁମେ ପଛରେ ଚାଲିଲେ।