ପୃଷ୍ଟୋ ଦିଵି ଧାଯ୍ଯଗ୍ନିଃ ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ନେତା ସିନ୍ଧୂନାଂ ଵୃଷଭ ସ୍ତିଯାନାମ୍ । ସ ମାନୁଷୀରଭି ଵିଶୋ ଵି ଭାତି ଵୈଶ୍ଵାନରୋ ଵାଵୃଧାନୋ ଵରେଣ
ଅଗ୍ନି ସ୍ୱର୍ଗରେ ଅବସ୍ଥିତ, ପୃଥିବୀରେ ନେତୃତ୍ୱ କରନ୍ତି, ନଦୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଳଶାଳୀ, ଦଳମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସକ୍ତିଶାଳୀ। ବୈଶ୍ୱାନର ମାନବ ସମୁଦାୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟତା ଦ୍ୱାରା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଅନ୍ତି।
ତ୍ଵଦ୍ଭିଯା ଵିଶ ଆଯନ୍ନସିକ୍ନୀରସମନା ଜହତୀର୍ଭୋଜନାନି । ଵୈଶ୍ଵାନର ପୂରଵେ ଶୋଶୁଚାନଃ ପୁରୋ ଯଦଗ୍ନେ ଦରଯନ୍ନଦୀଦେଃ
ତୁମ ଭୟରେ ଗୋଷ୍ଠୀମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ତାଙ୍କର ଖାଦ୍ୟ ଛାଡି ଆସନ୍ତି। ପୂରୁଙ୍କ ପାଇଁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ବୈଶ୍ୱାନର, ଯେତେବେଳେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଦୁର୍ଗମାନେ ଧ୍ୱଂସ କର, ସେତେବେଳେ ତୁମକୁ ପ୍ରଶଂସା କରାଯାଏ।
ତଵ ତ୍ରିଧାତୁ ପୃଥିଵୀ ଉତ ଦ୍ଯୌର୍ଵୈଶ୍ଵାନର ଵ୍ରତମଗ୍ନେ ସଚନ୍ତ । ତ୍ଵଂ ଭାସା ରୋଦସୀ ଆ ତତନ୍ଥାଜସ୍ରେଣ ଶୋଚିଷା ଶୋଶୁଚାନଃ
ହେ ବୈଶ୍ୱାନର ଅଗ୍ନି, ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶ ତୁମର ନିୟମକୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି। ତୁମ ଆଲୋକରେ, ଦୁଇ ଜଗତକୁ ତୁମେ ବ୍ୟାପି ରହ, ଅବିରତ ଜ୍ୱାଳାରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଅ।
ତ୍ଵାମଗ୍ନେ ହରିତୋ ଵାଵଶାନା ଗିରଃ ସଚନ୍ତେ ଧୁନଯୋ ଘୃତାଚୀଃ । ପତିଂ କୃଷ୍ଟୀନାଂ ରଥ୍ଯଂ ରଯୀଣାଂ ଵୈଶ୍ଵାନରମୁଷସାଂ କେତୁମହ୍ନାମ୍
ହେ ଅଗ୍ନି, ସୁନା ରଙ୍ଗର ଶ୍ଲୋକମାନେ ଘୃତ ଦ୍ୱାରା ତୁମ ସମ୍ମିଳିତ ହୁଅନ୍ତି। ତୁମେ ଲୋକମାନଙ୍କର ନାଥ, ଧନର ରଥି, ବୈଶ୍ୱାନର, ଉଷା ଓ ବିରାଟ କାର୍ଯ୍ୟର ପ୍ରଦୀପ୍ତି।
ତ୍ଵେ ଅସୁର୍ଯଂ ଵସଵୋ ନ୍ଯୃଣ୍ଵନ୍କ୍ରତୁଂ ହି ତେ ମିତ୍ରମହୋ ଜୁଷନ୍ତ । ତ୍ଵଂ ଦସ୍ଯୂଁରୋକସୋ ଅଗ୍ନ ଆଜ ଉରୁ ଜ୍ଯୋତିର୍ଜନଯନ୍ନାର୍ଯାଯ
ତୁମ ଭିତରେ ବସୁମାନେ ଶାସନ ରଖିଛନ୍ତି; ତୁମର ବୁଦ୍ଧିମତା ଉପଦେଶକୁ ସ୍ୱୀକାର କରିଛନ୍ତି, ମିତ୍ରଙ୍କ ସ୍ନେହୀ। ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଦାସ୍ୟୁ ଓ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କର, ଆର୍ୟମାନେ ପାଇଁ ବିଶାଳ ଆଲୋକ ଦିଅ।
ସ ଜାଯମାନଃ ପରମେ ଵ୍ଯୋମନ୍ଵାଯୁର୍ନ ପାଥଃ ପରି ପାସି ସଦ୍ଯଃ । ତ୍ଵଂ ଭୁଵନା ଜନଯନ୍ନଭି କ୍ରନ୍ନପତ୍ଯାଯ ଜାତଵେଦୋ ଦଶସ୍ଯନ୍
ଉଚ୍ଚତମ ଆକାଶରେ ଜନ୍ମ ନେଇ, ତୁମେ ବାୟୁ ପରି ଶୀଘ୍ର ଭାବେ ପଥକୁ ରକ୍ଷା କର। ଜାତବେଦସ୍, ତୁମେ ଜଗତକୁ ସୃଷ୍ଟି କର, ସନ୍ତାନ ପାଇଁ ଶ୍ରେୟସ୍ ଦିଅ।
ତାମଗ୍ନେ ଅସ୍ମେ ଇଷମେରଯସ୍ଵ ଵୈଶ୍ଵାନର ଦ୍ଯୁମତୀଂ ଜାତଵେଦଃ । ଯଯା ରାଧଃ ପିନ୍ଵସି ଵିଶ୍ଵଵାର ପୃଥୁ ଶ୍ରଵୋ ଦାଶୁଷେ ମର୍ତ୍ଯାଯ
ହେ ଅଗ୍ନି, ବୈଶ୍ୱାନର, ଜାତବେଦସ୍, ଆମକୁ ସେଇ ଆଲୋକମୟ ଓ ଆକାଂକ୍ଷିତ ଧନ ଦିଅ। ଏହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଦାନଶୀଳଙ୍କୁ ପୋଷଣ କର, ଭକ୍ତିଶୀଳ ମାନବକୁ ବିଶାଳ କୀର୍ତ୍ତି ଦିଅ।
ତଂ ନୋ ଅଗ୍ନେ ମଘଵଦ୍ଭ୍ଯଃ ପୁରୁକ୍ଷୁଂ ରଯିଂ ନି ଵାଜଂ ଶ୍ରୁତ୍ଯଂ ଯୁଵସ୍ଵ । ଵୈଶ୍ଵାନର ମହି ନଃ ଶର୍ମ ଯଚ୍ଛ ରୁଦ୍ରେଭିରଗ୍ନେ ଵସୁଭିଃ ସଜୋଷାଃ
ହେ ଅଗ୍ନି, ଦାନଶୀଳଙ୍କ ପାଇଁ ବହୁତ ଧନ ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧି ଦିଅ, ଆମକୁ ଶକ୍ତି ଓ ମହିମା ଦିଅ। ବୈଶ୍ୱାନର, ରୁଦ୍ର ଓ ବସୁମାନଙ୍କ ସହିତ ଆମ ପାଇଁ ବଡ଼ ରକ୍ଷା ଦିଅ।
ପ୍ର ସମ୍ରାଜୋ ଅସୁରସ୍ଯ ପ୍ରଶସ୍ତିଂ ପୁଂସଃ କୃଷ୍ଟୀନାମନୁମାଦ୍ଯସ୍ଯ । ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯେଵ ପ୍ର ତଵସସ୍କୃତାନି ଵନ୍ଦେ ଦାରୁଂ ଵନ୍ଦମାନୋ ଵିଵକ୍ମି
ମୁଁ ସମ୍ରାଟ୍ ଅସୁରଙ୍କର ମହିମା, ଲୋକମାନଙ୍କ ନେତା, ପ୍ରଜ୍ଞାବାନଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରେ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପରି ଶକ୍ତିର କାର୍ଯ୍ୟକୁ ସମ୍ମାନ କରେ; ପ୍ରଶଂସକ ଭାବେ, ପବିତ୍ର କାଠକୁ ଉଲ୍ଲେଖ କରେ।
କଵିଂ କେତୁଂ ଧାସିଂ ଭାନୁମଦ୍ରେର୍ହିନ୍ଵନ୍ତି ଶଂ ରାଜ୍ଯଂ ରୋଦସ୍ଯୋଃ । ପୁରଂଦରସ୍ଯ ଗୀର୍ଭିରା ଵିଵାସେଽଗ୍ନେର୍ଵ୍ରତାନି ପୂର୍ଵ୍ଯା ମହାନି
ମୁଁ ଋଷି, ପ୍ରଦୀପ୍ତି, ପର୍ବତରୁ ଆଲୋକ ବହନ କରୁଥିବା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳକୁ ଡାକୁଛି। ଦୁଇ ଜଗତ ରାଜସିକ କୃପା ଦିଅନ୍ତି; ଗୀତ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଅଗ୍ନିଙ୍କ ପୁରାତନ ଓ ମହାନ ବ୍ରତକୁ ଡାକୁଛି, ଯିଏ ଦୁର୍ଗ ଧ୍ୱଂସ କରନ୍ତି।
ନ୍ଯକ୍ରତୂନ୍ଗ୍ରଥିନୋ ମୃଧ୍ରଵାଚଃ ପଣୀଁରଶ୍ରଦ୍ଧାଁ ଅଵୃଧାଁ ଅଯଜ୍ଞାନ୍ । ପ୍ରପ୍ର ତାନ୍ଦସ୍ଯୂଁରଗ୍ନିର୍ଵିଵାଯ ପୂର୍ଵଶ୍ଚକାରାପରାଁ ଅଯଜ୍ଯୂନ୍
ଅଗ୍ନି ଦୃଢ଼ ଇଚ୍ଛା ନଥିବା, ଅହଂକାରୀ, କଠୋର କଥା କହୁଥିବା, ଅନିଶ୍ଚିତ, ଅସମୃଦ୍ଧ, ଯଜ୍ଞ କରୁନଥିବା ଦାସ୍ୟୁମାନେକୁ ଦୂର କରିଛନ୍ତି। ପୂର୍ବ ଓ ପରେ ଯେଉଁମାନେ ଯଜ୍ଞ କରନଥିଲେ, ସେମାନେ ଅଗ୍ନି ଦ୍ୱାରା ବିଦାୟ ହୋଇଛନ୍ତି।
ଯୋ ଅପାଚୀନେ ତମସି ମଦନ୍ତୀଃ ପ୍ରାଚୀଶ୍ଚକାର ନୃତମଃ ଶଚୀଭିଃ । ତମୀଶାନଂ ଵସ୍ଵୋ ଅଗ୍ନିଂ ଗୃଣୀଷେଽନାନତଂ ଦମଯନ୍ତଂ ପୃତନ୍ଯୂନ୍
ଯିଏ ଅନ୍ଧକାରରେ ଆନନ୍ଦ କରୁଥିଲେ, ସେମାନେକୁ ପୂର୍ବଦିଗକୁ ଘୁଞ୍ଚାଇଲେ, ସବୁଠାରୁ ବୀର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା। ମୁଁ ଧନର ନାଥ, ଅଜୟ, ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ବଶ କରୁଥିବା ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରେ।
ଯୋ ଦେହ୍ଯୋ ଅନମଯଦ୍ଵଧସ୍ନୈର୍ଯୋ ଅର୍ଯପତ୍ନୀରୁଷସଶ୍ଚକାର । ସ ନିରୁଧ୍ଯା ନହୁଷୋ ଯହ୍ଵୋ ଅଗ୍ନିର୍ଵିଶଶ୍ଚକ୍ରେ ବଲିହୃତଃ ସହୋଭିଃ
ଯିଏ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ତାଙ୍କ ଘରୁ ବଳ ଦ୍ୱାରା ବାହାର କରିଛନ୍ତି; ଆର୍ୟଙ୍କ ଜନନୀମାନେକୁ ଉଷା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରିଛନ୍ତି। ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଗ୍ନି, ଯୁବକ, ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ଗୋଷ୍ଠୀମାନେକୁ ଶକ୍ତି ଦେଇଛନ୍ତି।
ଯସ୍ଯ ଶର୍ମନ୍ନୁପ ଵିଶ୍ଵେ ଜନାସ ଏଵୈସ୍ତସ୍ଥୁଃ ସୁମତିଂ ଭିକ୍ଷମାଣାଃ । ଵୈଶ୍ଵାନରୋ ଵରମା ରୋଦସ୍ଯୋରାଗ୍ନିଃ ସସାଦ ପିତ୍ରୋରୁପସ୍ଥମ୍
ଯାହାଙ୍କର ରକ୍ଷା ତଳେ ସମସ୍ତ ଲୋକ ଆଶ୍ରୟ ନେଇ, ତାଙ୍କର କୃପା ଚାହାନ୍ତି। ବୈଶ୍ୱାନର, ଦୁଇ ଜଗତର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଅଗ୍ନି, ତାଙ୍କର ପିତାମାତାଙ୍କ ଆଞ୍ଚଳରେ ବସିଛନ୍ତି।
ଆ ଦେଵୋ ଦଦେ ବୁଧ୍ନ୍ଯା ଵସୂନି ଵୈଶ୍ଵାନର ଉଦିତା ସୂର୍ଯସ୍ଯ । ଆ ସମୁଦ୍ରାଦଵରାଦା ପରସ୍ମାଦାଗ୍ନିର୍ଦଦେ ଦିଵ ଆ ପୃଥିଵ୍ଯାଃ
ଦେବତା ବୈଶ୍ୱାନର ସମୁଦ୍ର ଗଭୀରର ଧନ ଦାନ କରିଛନ୍ତି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ସହିତ। ଅଗ୍ନି ସମୁଦ୍ରରୁ, ତଳ ଓ ଉପରୁ, ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପୃଥିବୀରୁ ଦେଇଛନ୍ତି।
ପ୍ର ଵୋ ଦେଵଂ ଚିତ୍ସହସାନମଗ୍ନିମଶ୍ଵଂ ନ ଵାଜିନଂ ହିଷେ ନମୋଭିଃ । ଭଵା ନୋ ଦୂତୋ ଅଧ୍ଵରସ୍ଯ ଵିଦ୍ଵାନ୍ତ୍ମନା ଦେଵେଷୁ ଵିଵିଦେ ମିତଦ୍ରୁଃ
ମୁଁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେବତା ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ତୁର୍ଗାମି ଘୋଡ଼ା ପରି ନମସ୍କାର ସହିତ ଡାକୁଛି। ତୁମେ ଆମ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞର ଜ୍ଞାନୀ ଦୂତ ହେଉ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଓ ସତ୍ୟନିଷ୍ଠ ହେଉ।
ଆ ଯାହ୍ଯଗ୍ନେ ପଥ୍ଯା ଅନୁ ସ୍ଵା ମନ୍ଦ୍ରୋ ଦେଵାନାଂ ସଖ୍ଯଂ ଜୁଷାଣଃ । ଆ ସାନୁ ଶୁଷ୍ମୈର୍ନଦଯନ୍ପୃଥିଵ୍ଯା ଜମ୍ଭେଭିର୍ଵିଶ୍ଵମୁଶଧଗ୍ଵନାନି
ହେ ଅଗ୍ନି, ଠିକ୍ ପଥରେ ଆସ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହ ମିଳି ତୁମେ ତାଙ୍କ ସଙ୍ଗକୁ ଆନନ୍ଦରେ ଗ୍ରହଣ କର। ତୁମ ଶକ୍ତିରେ, ପୃଥିବୀର ଶିଖରରେ ଗଞ୍ଜି, ତୁମ ତାପରେ ସମସ୍ତ ଉଦ୍ଭିଦ ଓ ପ୍ରାଣୀମାନେ କମ୍ପିତ ହୁଅନ୍ତି।
ପ୍ରାଚୀନୋ ଯଜ୍ଞଃ ସୁଧିତଂ ହି ବର୍ହିଃ ପ୍ରୀଣୀତେ ଅଗ୍ନିରୀଳିତୋ ନ ହୋତା । ଆ ମାତରା ଵିଶ୍ଵଵାରେ ହୁଵାନୋ ଯତୋ ଯଵିଷ୍ଠ ଜଜ୍ଞିଷେ ସୁଶେଵଃ
ଯଜ୍ଞ ପୂର୍ବଦିଗକୁ ମୁହଁ କରିଛି, ଭଲଭାବେ ପ୍ରସ୍ତୁତ କୁଶାସନ ବିଛାଯାଇଛି; ଅଗ୍ନି, ଆହ୍ୱାନ କରାଯାଇ, ହୋତା ପରି ପ୍ରସନ୍ନ। ସମସ୍ତ ମାତୃମାନେ ଯାହାକୁ ଆହ୍ୱାନ କରାଯାଉଛନ୍ତି, ହେ ସବୁଠାରୁ ଯୁବକ, ତୁମେ ଶୁଭ ରୂପେ ଜନ୍ମ ନେଉଛ।
ସଦ୍ଯୋ ଅଧ୍ଵରେ ରଥିରଂ ଜନନ୍ତ ମାନୁଷାସୋ ଵିଚେତସୋ ଯ ଏଷାମ୍ । ଵିଶାମଧାଯି ଵିଶ୍ପତିର୍ଦୁରୋଣେଽଗ୍ନିର୍ମନ୍ଦ୍ରୋ ମଧୁଵଚା ଋତାଵା
ଯଜ୍ଞରେ, ଜ୍ଞାନୀ ମାନବମାନେ ସତ୍ୱରେ ରଥିକୁ ତିଆରି କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଜଣେ। ଅଗ୍ନି, ସମୁଦାୟର ନାୟକ, ଘରେ ବସିଛନ୍ତି, ମଧୁର କଥା କହି, ସତ୍ୟର ପାଳନ କରନ୍ତି।
ଅସାଦି ଵୃତୋ ଵହ୍ନିରାଜଗନ୍ଵାନଗ୍ନିର୍ବ୍ରହ୍ମା ନୃଷଦନେ ଵିଧର୍ତା । ଦ୍ଯୌଶ୍ଚ ଯଂ ପୃଥିଵୀ ଵାଵୃଧାତେ ଆ ଯଂ ହୋତା ଯଜତି ଵିଶ୍ଵଵାରମ୍
ବାଛିତ ଅଗ୍ନି ନିଜ ସ୍ଥାନ ଗ୍ରହଣ କରିଛନ୍ତି, ଅଗ୍ନି ଆସିଛନ୍ତି; ଅଗ୍ନି, ପୁରୋହିତ, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ସଭାରେ ସମର୍ଥକ। ଦିନ ଓ ପୃଥିବୀ ତାଙ୍କୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କରିଛନ୍ତି, ଏବଂ ହୋତା ସେହି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି।
ଏତେ ଦ୍ଯୁମ୍ନେଭିର୍ଵିଶ୍ଵମାତିରନ୍ତ ମନ୍ତ୍ରଂ ଯେ ଵାରଂ ନର୍ଯା ଅତକ୍ଷନ୍ । ପ୍ର ଯେ ଵିଶସ୍ତିରନ୍ତ ଶ୍ରୋଷମାଣା ଆ ଯେ ମେ ଅସ୍ଯ ଦୀଧଯନ୍ନୃତସ୍ଯ
ଏହିମାନେ ନିଜ ତେଜରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରନ୍ତି; ଯେମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶ୍ଲୋକ ରଚନା କରିଛନ୍ତି, ଦକ୍ଷ ମନୁଷ୍ୟମାନେ। ଯେମାନେ ଧ୍ୟାନ ଦେଇ ସମୁଦାୟକୁ ଅତିକ୍ରମ କରନ୍ତି, ଯେମାନେ ମୋ ପାଇଁ ସତ୍ୟର ଆଲୋକ ଜଳାନ୍ତି।
ନୂ ତ୍ଵାମଗ୍ନ ଈମହେ ଵସିଷ୍ଠା ଈଶାନଂ ସୂନୋ ସହସୋ ଵସୂନାମ୍ । ଇଷଂ ସ୍ତୋତୃଭ୍ଯୋ ମଘଵଦ୍ଭ୍ଯ ଆନଡ୍ଯୂଯଂ ପାତ ସ୍ଵସ୍ତିଭିଃ ସଦା ନଃ
ଏବେ, ହେ ଅଗ୍ନି, ଆମେ ବଶିଷ୍ଠମାନେ ତୁମକୁ ଡାକୁଛୁ, ଶକ୍ତିର ନାଥ, ଶକ୍ତିର ପୁଅ, ଧନର ମଧ୍ୟରେ। ପ୍ରଶଂସକ ଓ ଦାନଶୀଳମାନେ ପାଇଁ ଅକ୍ଷୟ ଭୋଗ ଦିଅ; ସଦା ଆମକୁ ଶୁଭ ଆଶୀର୍ବାଦରେ ରକ୍ଷା କର।
ଇନ୍ଧେ ରାଜା ସମର୍ଯୋ ନମୋଭିର୍ଯସ୍ଯ ପ୍ରତୀକମାହୁତଂ ଘୃତେନ । ନରୋ ହଵ୍ଯେଭିରୀଳତେ ସବାଧ ଆଗ୍ନିରଗ୍ର ଉଷସାମଶୋଚି
ସମ୍ମାନରେ ରାଜା, ସମାନ ନଥିବା, ଅଗ୍ନିକୁ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କରାଯାଉଛି, ଯାହାର ମୁହଁ ଘୃତରେ ଆହ୍ୱାନ କରାଯାଉଛି। ଲୋକେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ହବି ଦେଇ ପୂଜନ୍ତି; ସେ ଉଷାମାନଙ୍କ ସହ ଆଗରେ ଉଜ୍ୱଳିତ।
ଅଯମୁ ଷ୍ଯ ସୁମହାଁ ଅଵେଦି ହୋତା ମନ୍ଦ୍ରୋ ମନୁଷୋ ଯହ୍ଵୋ ଅଗ୍ନିଃ । ଵି ଭା ଅକଃ ସସୃଜାନଃ ପୃଥିଵ୍ଯାଂ କୃଷ୍ଣପଵିରୋଷଧୀଭିର୍ଵଵକ୍ଷେ
ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ, ହୋତା ଭାବେ ପରିଚିତ, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଧୁର ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଗ୍ନି। ଆଲୋକ ବିସ୍ତାର କରି, ସେ ପୃଥିବୀରେ ଚାଲିଯାଉଛି, କଳା ଟିପ୍ପା ଉଦ୍ଭିଦମାନେ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ।
କଯା ନୋ ଅଗ୍ନେ ଵି ଵସଃ ସୁଵୃକ୍ତିଂ କାମୁ ସ୍ଵଧାମୃଣଵଃ ଶସ୍ଯମାନଃ । କଦା ଭଵେମ ପତଯଃ ସୁଦତ୍ର ରାଯୋ ଵନ୍ତାରୋ ଦୁଷ୍ଟରସ୍ଯ ସାଧୋଃ
କେଉଁ ଉପାୟରେ, ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଆମକୁ ପ୍ରଚୁର ଓ ଉତ୍ତମ ପ୍ରଶଂସା ଦେବ, ଆମ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବ, ଯେପରି ତୁମେ ପ୍ରଶଂସିତ? କେବେ ଆମେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପରାମର୍ଶର ଅଧିପତି ହେବୁ, ଧନର ଅଧିକାରୀ ହେବୁ, କଷ୍ଟକର ପଥକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିବୁ?
ପ୍ରପ୍ରାଯମଗ୍ନିର୍ଭରତସ୍ଯ ଶୃଣ୍ଵେ ଵି ଯତ୍ସୂର୍ଯୋ ନ ରୋଚତେ ବୃହଦ୍ଭାଃ । ଅଭି ଯଃ ପୂରୁଂ ପୃତନାସୁ ତସ୍ଥୌ ଦ୍ଯୁତାନୋ ଦୈଵ୍ଯୋ ଅତିଥିଃ ଶୁଶୋଚ
ଭାରତମାନଙ୍କ ଅଗ୍ନିଙ୍କ ଖ୍ୟାତି ଶୁଣାଯାଉଛି, ଯେତେବେଳେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ସେ ବଡ଼ ଆଲୋକରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳିତ। ସେ ପୂରୁଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦଢ଼ିଆ, ଦେବତା ଅତିଥି, ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ ଚମକୁଛନ୍ତି।
ଅସନ୍ନିତ୍ତ୍ଵେ ଆହଵନାନି ଭୂରି ଭୁଵୋ ଵିଶ୍ଵେଭିଃ ସୁମନା ଅନୀକୈଃ । ସ୍ତୁତଶ୍ଚିଦଗ୍ନେ ଶୃଣ୍ଵିଷେ ଗୃଣାନଃ ସ୍ଵଯଂ ଵର୍ଧସ୍ଵ ତନ୍ଵଂ ସୁଜାତ
ତୁମ ଆହ୍ୱାନରେ ବହୁତ ହବି ଦିଆଯାଉଛି, ହେ ଅଗ୍ନି, ସମସ୍ତ ମଧୁର ରୂପରେ। ପ୍ରଶଂସିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଆମେ ଗାଇଲେ ତୁମେ ଶୁଣ, ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ନିଜକୁ ବଢ଼ାଅ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜନ୍ମ ଧାରଣ କର।
ଇଦଂ ଵଚଃ ଶତସାଃ ସଂସହସ୍ରମୁଦଗ୍ନଯେ ଜନିଷୀଷ୍ଟ ଦ୍ଵିବର୍ହାଃ । ଶଂ ଯତ୍ସ୍ତୋତୃଭ୍ଯ ଆପଯେ ଭଵାତି ଦ୍ଯୁମଦମୀଵଚାତନଂ ରକ୍ଷୋହା
ଏହି କଥା, ଶତଗୁଣ, ଶହ ହଜାର ଗୁଣ, ଅଗ୍ନି ପାଇଁ ରଚିତ ହେଉ। ଯାହା ପ୍ରଶଂସକଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଛି, ସେହି ଉପକାରୀ ହେଉ, ତେଜସ୍ୱୀ, ଦୁଃଖ ଦୂର କରୁଥିବା, ଅପମାନ ନାଶ କରୁଥିବା।
ନୂ ତ୍ଵାମଗ୍ନ ଈମହେ ଵସିଷ୍ଠା ଈଶାନଂ ସୂନୋ ସହସୋ ଵସୂନାମ୍ । ଇଷଂ ସ୍ତୋତୃଭ୍ଯୋ ମଘଵଦ୍ଭ୍ଯ ଆନଡ୍ଯୂଯଂ ପାତ ସ୍ଵସ୍ତିଭିଃ ସଦା ନଃ
ଏବେ, ହେ ଅଗ୍ନି, ଆମେ ବଶିଷ୍ଠମାନେ ତୁମକୁ ଡାକୁଛୁ, ଶକ୍ତିର ନାଥ, ଶକ୍ତିର ପୁଅ, ଧନର ମଧ୍ୟରେ। ପ୍ରଶଂସକ ଓ ଦାନଶୀଳମାନେ ପାଇଁ ଅକ୍ଷୟ ଭୋଗ ଦିଅ; ସଦା ଆମକୁ ଶୁଭ ଆଶୀର୍ବାଦରେ ରକ୍ଷା କର।
ଅବୋଧି ଜାର ଉଷସାମୁପସ୍ଥାଦ୍ଧୋତା ମନ୍ଦ୍ରଃ କଵିତମଃ ପାଵକଃ । ଦଧାତି କେତୁମୁଭଯସ୍ଯ ଜନ୍ତୋର୍ହଵ୍ଯା ଦେଵେଷୁ ଦ୍ରଵିଣଂ ସୁକୃତ୍ସୁ
ଉଷାମାନଙ୍କ ଆଞ୍ଚଳରେ ପ୍ରେମିକ ଜାଗିଛି, ହୋତା, ମଧୁର, ସବୁଠାରୁ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଶୁଦ୍ଧ। ସେ ଦୁଇ ପ୍ରକାର ପ୍ରାଣୀ ପାଇଁ ଚିହ୍ନ ଦେଇଥାଏ, ଦେବତାଙ୍କୁ ହବି, ଭଲ କାମ କରୁଥିବାମାନେ ପାଇଁ ଧନ ଦେଇଥାଏ।