ସୁଗୋତ ତେ ସୁପଥା ପର୍ଵତେଷ୍ଵଵାତେ ଅପସ୍ତରସି ସ୍ଵଭାନୋ । ସା ନ ଆ ଵହ ପୃଥୁଯାମନ୍ନୃଷ୍ଵେ ରଯିଂ ଦିଵୋ ଦୁହିତରିଷଯଧ୍ଯୈ
ତୁମର ଭଲ ମାର୍ଗ, ସହଜ ଉପାୟ ପହାଡ଼ରେ ଅଛି; ତୁମ ଆଲୋକରେ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କର। ହେ ଦିବସ୍ୟ କନ୍ୟା, ଆମ ପାଇଁ ଅଧିକ ଧନ ଆଣ, ଯାହା ଆମ ପୋଷଣ ପାଇଁ ଦରକାର।
ସା ଵହ ଯୋକ୍ଷଭିରଵାତୋଷୋ ଵରଂ ଵହସି ଜୋଷମନୁ । ତ୍ଵଂ ଦିଵୋ ଦୁହିତର୍ଯା ହ ଦେଵୀ ପୂର୍ଵହୂତୌ ମଂହନା ଦର୍ଶତା ଭୂଃ
ଯୁତ ଘୋଡ଼ା ସହିତ, ଉଷା, ତୁମେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଦାନ ଆଣୁଛ; ଇଚ୍ଛିତ ଦାନକୁ ଆନନ୍ଦରେ ବହନ କରୁଛ। ହେ ଦେବୀ, ଦିବସ୍ୟ କନ୍ୟା, ପୁରୁଣା ଆହ୍ୱାନରେ ତୁମେ ମହିମାମୟ ଓ ଦେଖିବାକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଉତ୍ତେ ଵଯଶ୍ଚିଦ୍ଵସତେରପପ୍ତନ୍ନରଶ୍ଚ ଯେ ପିତୁଭାଜୋ ଵ୍ଯୁଷ୍ଟୌ । ଅମା ସତେ ଵହସି ଭୂରି ଵାମମୁଷୋ ଦେଵି ଦାଶୁଷେ ମର୍ତ୍ଯାଯ
ଘରର ପକ୍ଷୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଉଡ଼ିଯାଇଛନ୍ତି, ଏବଂ ସେମାନେ ଯେଉଁମାନେ ପିତାଙ୍କ ସହ ଉଷାକୁ ଅଂଶୀ ହେଉଛନ୍ତି। ଘରେ ତୁମେ ଆମ ପାଇଁ ବହୁତ ଦାନ ଆଣୁଛ, ହେ ଦେବୀ ଉଷା, ଭକ୍ତ ମଣିଷ ପାଇଁ।
ଏଷା ସ୍ଯା ନୋ ଦୁହିତା ଦିଵୋଜାଃ କ୍ଷିତୀରୁଚ୍ଛନ୍ତୀ ମାନୁଷୀରଜୀଗଃ । ଯା ଭାନୁନା ରୁଶତା ରାମ୍ଯାସ୍ଵଜ୍ଞାଯି ତିରସ୍ତମସଶ୍ଚିଦକ୍ତୂନ୍
ଏହି ହେଉଛନ୍ତି, ଆମ ଦିବସ୍ୟ କନ୍ୟା, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଜନ୍ମ ନେଇ, ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଉଦୟ ହେଉଛନ୍ତି, ମାନବ ଓ ଦେବତା ଦୁହେଁ। ସେ ତାଙ୍କର ଆଲୋକରେ ଚମକୁଛନ୍ତି, ଶୋଭାମୟ ଅଛନ୍ତି, ଅନ୍ଧକାର ଓ ରାତିକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ଚିହ୍ନଟ ହେଉଛନ୍ତି।
ଵି ତଦ୍ଯଯୁରରୁଣଯୁଗ୍ଭିରଶ୍ଵୈଶ୍ଚିତ୍ରଂ ଭାନ୍ତ୍ଯୁଷସଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରରଥାଃ । ଅଗ୍ରଂ ଯଜ୍ଞସ୍ଯ ବୃହତୋ ନଯନ୍ତୀର୍ଵି ତା ବାଧନ୍ତେ ତମ ଊର୍ମ୍ଯାଯାଃ
ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଉଷାମାନେ ଲାଲ ଯୁଗା ଘୋଡ଼ା ସହିତ ତାଙ୍କର ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ରଥ ନେଇ ଦେବୀ ଯଜ୍ଞ ପଥକୁ ଆଗେଇ ନେଇଯାନ୍ତି । ସେମାନେ ତାଳ ତାଳ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରିଦିଅନ୍ତି ।
ଶ୍ରଵୋ ଵାଜମିଷମୂର୍ଜଂ ଵହନ୍ତୀର୍ନି ଦାଶୁଷ ଉଷସୋ ମର୍ତ୍ଯାଯ । ମଘୋନୀର୍ଵୀରଵତ୍ପତ୍ଯମାନା ଅଵୋ ଧାତ ଵିଧତେ ରତ୍ନମଦ୍ଯ
ଉଷାମାନେ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ମହିମା, ଶକ୍ତି, ପୋଷଣ ଓ ଉତ୍ସାହ ଆଣନ୍ତି । ସେମାନେ ଦାନଶୀଳ ଓ ବୀର ସନ୍ତାନ ଦେଇଥାନ୍ତି; ଆଜି ଯିଏ ଅର୍ପଣ କରେ, ସେଠାରେ ମୂଲ୍ୟବାନ ଦାନ ଦିଅ ।
ଇଦା ହି ଵୋ ଵିଧତେ ରତ୍ନମସ୍ତୀଦା ଵୀରାଯ ଦାଶୁଷ ଉଷାସଃ । ଇଦା ଵିପ୍ରାଯ ଜରତେ ଯଦୁକ୍ଥା ନି ଷ୍ମ ମାଵତେ ଵହଥା ପୁରା ଚିତ୍
ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ତୁମେ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ମୂଲ୍ୟବାନ ଦାନ ଦେଇଛ; ବୀରଙ୍କୁ, ଭକ୍ତଙ୍କୁ । ବିଦ୍ୱାନ ଯେତେବେଳେ ଷ୍ଟୁତି କରେ, ତୁମେ ସଦା ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଏହା ଆଣିଛ; ପୁରୁଣା ଦିନରୁ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ।
ଇଦା ହି ତ ଉଷୋ ଅଦ୍ରିସାନୋ ଗୋତ୍ରା ଗଵାମଙ୍ଗିରସୋ ଗୃଣନ୍ତି । ଵ୍ଯର୍କେଣ ବିଭିଦୁର୍ବ୍ରହ୍ମଣା ଚ ସତ୍ଯା ନୃଣାମଭଵଦ୍ଦେଵହୂତିଃ
ଏହି ସମୟରେ ଉଷା, ଅଙ୍ଗିରସମାନେ ଗାଁ ଓ ଗାଈ ପାଇଁ ତୁମକୁ ଷ୍ଟୁତି କରନ୍ତି । ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ଓ ପ୍ରାର୍ଥନା ସହିତ ସେମାନେ ବାଧା ଭାଙ୍ଗିଥିଲେ; ମନୁଷ୍ୟଙ୍କର ଦେବତାଙ୍କୁ ଡାକ ଏକଦମ ସତ୍ୟ ହୋଇଥିଲା ।
ଉଚ୍ଛା ଦିଵୋ ଦୁହିତଃ ପ୍ରତ୍ନଵନ୍ନୋ ଭରଦ୍ଵାଜଵଦ୍ଵିଧତେ ମଘୋନି । ସୁଵୀରଂ ରଯିଂ ଗୃଣତେ ରିରୀହ୍ଯୁରୁଗାଯମଧି ଧେହି ଶ୍ରଵୋ ନଃ
ହେ ଦିବସ୍ଵନ୍ତାନୀ ଉଷା, ପୁରୁଣା ଏବଂ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଦାନଶୀଳ, ଭରଦ୍ୱାଜଙ୍କ ପରି ଉଠ । ଆମକୁ ବହୁତ ଧନ ଓ ବୀରତା ଦିଅ; ଆମ ଉପରେ ଖ୍ୟାତି ଓ ପ୍ରଶଂସା ରଖ ।
ଵପୁର୍ନୁ ତଚ୍ଚିକିତୁଷେ ଚିଦସ୍ତୁ ସମାନଂ ନାମ ଧେନୁ ପତ୍ଯମାନମ୍ । ମର୍ତେଷ୍ଵନ୍ଯଦ୍ଦୋହସେ ପୀପାଯ ସକୃଚ୍ଛୁକ୍ରଂ ଦୁଦୁହେ ପୃଶ୍ନିରୂଧଃ
ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକ ଏହି ରୂପକୁ ଜାଣନ୍ତୁ—ଏକ ନାମ ହେଉଛି ଗାଈ, ସେ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ସାଧାରଣ, କିନ୍ତୁ ସେ ବିଭିନ୍ନ ଭାଗରେ ବଣ୍ଟାଯାଇଛି । ମନୁଷ୍ୟମାନେ ପାଇଁ ସେ ଅନ୍ୟ ଦୁଧ ଦେଉଛି; ଏକଥର ପ୍ରଶ୍ନି ନାମକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଗାଈ ଦୁଧ ଦେଇଥିଲେ ।
ଯେ ଅଗ୍ନଯୋ ନ ଶୋଶୁଚନ୍ନିଧାନା ଦ୍ଵିର୍ଯତ୍ତ୍ରିର୍ମରୁତୋ ଵାଵୃଧନ୍ତ । ଅରେଣଵୋ ହିରଣ୍ଯଯାସ ଏଷାଂ ସାକଂ ନୃମ୍ଣୈଃ ପୌଂସ୍ଯେଭିଶ୍ଚ ଭୂଵନ୍
ଯେଉଁ ଅଗ୍ନିମାନେ ତାଙ୍କ ନିଜ ଥାଉରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଅନ୍ତି, ଦୁଇଥର, ତିନିଥର ମାରୁତମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ । ସେମାନଙ୍କ ଧୂଳି ସୁନାର ରଙ୍ଗର; ଶୌର୍ୟ ଓ ପୁରୁଷତ୍ୱ ସହିତ ସେମାନେ ଏକତ୍ର ହେଲେ ।
ରୁଦ୍ରସ୍ଯ ଯେ ମୀଳ୍ହୁଷଃ ସନ୍ତି ପୁତ୍ରା ଯାଁଶ୍ଚୋ ନୁ ଦାଧୃଵିର୍ଭରଧ୍ଯୈ । ଵିଦେ ହି ମାତା ମହୋ ମହୀ ଷା ସେତ୍ପୃଶ୍ନିଃ ସୁଭ୍ଵେ ଗର୍ଭମାଧାତ୍
ଯେଉଁମାନେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଦୟାଳୁ ପୁଅ ଏବଂ ଧାରଣ କରିବାରେ ଦୃଢ଼, ସେମାନେ ତାଙ୍କର ମାଆକୁ ଜାଣନ୍ତି—ବଡ଼ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ । ପ୍ରଶ୍ନି ସୁନ୍ଦରତା ପାଇଁ ଗର୍ଭ ଧରିଥିଲେ ।
ନ ଯ ଈଷନ୍ତେ ଜନୁଷୋଽଯା ନ୍ଵନ୍ତଃ ସନ୍ତୋଽଵଦ୍ଯାନି ପୁନାନାଃ । ନିର୍ଯଦ୍ଦୁହ୍ରେ ଶୁଚଯୋଽନୁ ଜୋଷମନୁ ଶ୍ରିଯା ତନ୍ଵମୁକ୍ଷମାଣାଃ
ସେମାନେ ନିଜ ଉତ୍ପତ୍ତିକୁ ଛାଡ଼ିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି ନାହିଁ; ପବିତ୍ର ଥିଲେ, ଅପବାଦକୁ ଦୂରେଇ ରଖନ୍ତି । ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ଦୁଧ ଦେଉଛନ୍ତି, ପବିତ୍ର ହୋଇ, ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ, ଶୋଭାରେ ଶୁଶୋଭିତ ହୋଇ ନିଜ ରୂପକୁ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତି ।
ମକ୍ଷୂ ନ ଯେଷୁ ଦୋହସେ ଚିଦଯା ଆ ନାମ ଧୃଷ୍ଣୁ ମାରୁତଂ ଦଧାନାଃ । ନ ଯେ ସ୍ତୌନା ଅଯାସୋ ମହ୍ନା ନୂ ଚିତ୍ସୁଦାନୁରଵ ଯାସଦୁଗ୍ରାନ୍
ଖୁବ ତ୍ୱରିତ ଭାବେ, ଦୁଧ ଦେବା ପାଇଁ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ ମାରୁତଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନାମ ଧାରଣ କରନ୍ତି । ଗୁଣଗାନ କରିଲେ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ମହତ୍ତ୍ୱରେ କ୍ଲାନ୍ତ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ; ଏଉଁ ସମୟରେ ମଧ୍ୟ, ଦାନଶୀଳମାନେ ଭୟଙ୍କରଙ୍କୁ ଦୂରେଇ ଦିଅନ୍ତି ।
ତ ଇଦୁଗ୍ରାଃ ଶଵସା ଧୃଷ୍ଣୁଷେଣା ଉଭେ ଯୁଜନ୍ତ ରୋଦସୀ ସୁମେକେ । ଅଧ ସ୍ମୈଷୁ ରୋଦସୀ ସ୍ଵଶୋଚିରାମଵତ୍ସୁ ତସ୍ଥୌ ନ ରୋକଃ
ସେମାନେ ଭୟଙ୍କର, ଶକ୍ତି ଓ ସାହସ ସହିତ, ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ଏକଠା କରନ୍ତି । ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀ ନିଜ ଆଲୋକରେ ଦୃଢ଼ ରହେ; ମଧ୍ୟସ୍ଥଳ କେବେ ଅନୁପସ୍ଥିତ ହୁଏ ନାହିଁ ।
ଅନେନୋ ଵୋ ମରୁତୋ ଯାମୋ ଅସ୍ତ୍ଵନଶ୍ଵଶ୍ଚିଦ୍ଯମଜତ୍ଯରଥୀଃ । ଅନଵସୋ ଅନଭୀଶୂ ରଜସ୍ତୂର୍ଵି ରୋଦସୀ ପଥ୍ଯା ଯାତି ସାଧନ୍
କୌଣସି ବାଧା ଛଡ଼ା, ମାରୁତମାନେ, ତୁମର ଗତି ଖୁବ ତ୍ୱରିତ; ଘୋଡ଼ା ନଥିବା, ରଥ ନଥିବା, ବନ୍ଧନ ନଥିବା, ଅନ୍ୟେ ମଧ୍ୟ ଏହି ମାର୍ଗରେ ଯାଆନ୍ତି; ସେମାନେ ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀର ପଥରେ ସଫଳତାରେ ଚାଲନ୍ତି ।
ନାସ୍ଯ ଵର୍ତା ନ ତରୁତା ନ୍ଵସ୍ତି ମରୁତୋ ଯମଵଥ ଵାଜସାତୌ । ତୋକେ ଵା ଗୋଷୁ ତନଯେ ଯମପ୍ସୁ ସ ଵ୍ରଜଂ ଦର୍ତା ପାର୍ଯେ ଅଧ ଦ୍ଯୋଃ
ଯାହାକୁ ତୁମେ ଶକ୍ତି ଦେଉଛ, ମାରୁତମାନେ, ତାଙ୍କୁ କେହି ରୋକିପାରିବେ ନାହିଁ, କିମ୍ବା ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବେ ନାହିଁ । ସେ ସନ୍ତାନ, ଗାଈ, ପିଲା, କିମ୍ବା ଜଳରେ ହେଉ, ସେ ବାଘକୁ ଭାଙ୍ଗି ଆକାଶକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ ।
ପ୍ର ଚିତ୍ରମର୍କଂ ଗୃଣତେ ତୁରାଯ ମାରୁତାଯ ସ୍ଵତଵସେ ଭରଧ୍ଵମ୍ । ଯେ ସହାଂସି ସହସା ସହନ୍ତେ ରେଜତେ ଅଗ୍ନେ ପୃଥିଵୀ ମଖେଭ୍ଯଃ
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମାରୁତଙ୍କୁ ଏହି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଷ୍ଟୁତି ଦିଅ, ତାଙ୍କର ନିଜ ଶକ୍ତି ପାଇଁ । ଯେଉଁମାନେ ଶକ୍ତି ସହିତ ବଡ଼ କାମ କରନ୍ତି, ପୃଥିବୀ ଓ ଅଗ୍ନି ତାଙ୍କର ଉତ୍ସବ ଦେଖି କମ୍ପିତ ହୁଏ ।
ତ୍ଵିଷୀମନ୍ତୋ ଅଧ୍ଵରସ୍ଯେଵ ଦିଦ୍ଯୁତ୍ତୃଷୁଚ୍ଯଵସୋ ଜୁହ୍ଵୋ ନାଗ୍ନେଃ । ଅର୍ଚତ୍ରଯୋ ଧୁନଯୋ ନ ଵୀରା ଭ୍ରାଜଜ୍ଜନ୍ମାନୋ ମରୁତୋ ଅଧୃଷ୍ଟାଃ
ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଯଜ୍ଞର ଚମକ ପରି, ତାଙ୍କର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଅଗ୍ନିର ଜିହ୍ବା ପରି । ତିନିପ୍ରକାର ଷ୍ଟୁତି, ତାଙ୍କର ଚଳାଚଳ ବୀରମାନେ ପରି; ଜନ୍ମ ସମୟରୁ ମାରୁତମାନେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ଅଜୟ ।
ତଂ ଵୃଧନ୍ତଂ ମାରୁତଂ ଭ୍ରାଜଦୃଷ୍ଟିଂ ରୁଦ୍ରସ୍ଯ ସୂନୁଂ ହଵସା ଵିଵାସେ । ଦିଵଃ ଶର୍ଧାଯ ଶୁଚଯୋ ମନୀଷା ଗିରଯୋ ନାପ ଉଗ୍ରା ଅସ୍ପୃଧ୍ରନ୍
ଏହି ବଢ଼ୁଥିବା, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦୃଷ୍ଟି ଥିବା, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ପୁଅ ମାରୁତଙ୍କୁ ମୁଁ ପ୍ରାର୍ଥନା ସହିତ ଡାକୁଛି । ଦିବସ୍ଵନ୍ତାନଙ୍କ ପାଇଁ, ପବିତ୍ର ମନସ୍କୁଳି; ବଡ଼ ପାହାଡ଼ମାନେ ତାଙ୍କୁ ଛୁଇଁପାରିନାହାନ୍ତି ।
ଵିଶ୍ଵେଷାଂ ଵଃ ସତାଂ ଜ୍ଯେଷ୍ଠତମା ଗୀର୍ଭିର୍ମିତ୍ରାଵରୁଣା ଵାଵୃଧଧ୍ଯୈ । ସଂ ଯା ରଶ୍ମେଵ ଯମତୁର୍ଯମିଷ୍ଠା ଦ୍ଵା ଜନାଁ ଅସମା ବାହୁଭିଃ ସ୍ଵୈଃ
ସମସ୍ତ ଜୀବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼, ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ; ଆମ ଷ୍ଟୁତିରେ ତୁମେ ଅଧିକ ବଢ଼ । ତୁମେ ଦୁଇଯଣ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ, କିରଣ ପରି, ଆକାଂକ୍ଷିତକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କର; ଦୁଇ ଜନ, ଅସମାନ, ନିଜ ହାତରେ ।
ଇଯଂ ମଦ୍ଵାଂ ପ୍ର ସ୍ତୃଣୀତେ ମନୀଷୋପ ପ୍ରିଯା ନମସା ବର୍ହିରଚ୍ଛ । ଯନ୍ତଂ ନୋ ମିତ୍ରାଵରୁଣାଵଧୃଷ୍ଟଂ ଛର୍ଦିର୍ଯଦ୍ଵାଂ ଵରୂଥ୍ଯଂ ସୁଦାନୂ
ମୋର ଏହି ପ୍ରେମ ଭରା ଚିନ୍ତା ନମସ୍କାର ସହିତ ପବିତ୍ର ଆସନକୁ ବିଛାଏ । ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ, ଆମକୁ ରକ୍ଷା ଦିଅ, ତୁମର ଅଟୁଟ ଆଶ୍ରୟ କିମ୍ବା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରକ୍ଷା, ଦାନଶୀଳ ଦେବତାମାନେ ।
ଆ ଯାତଂ ମିତ୍ରାଵରୁଣା ସୁଶସ୍ତ୍ଯୁପ ପ୍ରିଯା ନମସା ହୂଯମାନା । ସଂ ଯାଵପ୍ନସ୍ଥୋ ଅପସେଵ ଜନାଞ୍ଛ୍ରୁଧୀଯତଶ୍ଚିଦ୍ଯତଥୋ ମହିତ୍ଵା
ହେ ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ, ଆପଣମାନେ ଏହି ଶ୍ରଦ୍ଧାଭରିତ ପୂଜାକୁ ଆସନ୍ତୁ, ଯେଉଁଥିରେ ଆମେ ପ୍ରେମ ଓ ନମସ୍କାର ସହିତ ଆପଣଙ୍କୁ ଡାକୁଛୁ। ଆପଣମାନେ ଯେଉଁମାନେ ସତତା ଓ ଜାଗୃତିରେ ବସିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଲୋକଙ୍କର ପ୍ରାର୍ଥନା ଶୁଣନ୍ତୁ, କାରଣ ଆପଣଙ୍କର ମହତ୍ତ୍ୱ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ଅଶ୍ଵା ନ ଯା ଵାଜିନା ପୂତବନ୍ଧୂ ଋତା ଯଦ୍ଗର୍ଭମଦିତିର୍ଭରଧ୍ଯୈ । ପ୍ର ଯା ମହି ମହାନ୍ତା ଜାଯମାନା ଘୋରା ମର୍ତାଯ ରିପଵେ ନି ଦୀଧଃ
ଶୁଦ୍ଧ ଓ ଏକତାରେ ଯୁକ୍ତ ଘୋଡ଼ାମାନେ ଯେପରି, ଏମିତି ଅଦିତି ଯେତେବେଳେ ସତ୍ୟର ଗର୍ଭ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଆପଣମାନେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ବଡ଼, ଜନ୍ମ ନେଇ ମଣିଷଙ୍କ ପାଇଁ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ଦଳନ କରନ୍ତି।
ଵିଶ୍ଵେ ଯଦ୍ଵାଂ ମଂହନା ମନ୍ଦମାନାଃ କ୍ଷତ୍ରଂ ଦେଵାସୋ ଅଦଧୁଃ ସଜୋଷାଃ । ପରି ଯଦ୍ଭୂଥୋ ରୋଦସୀ ଚିଦୁର୍ଵୀ ସନ୍ତି ସ୍ପଶୋ ଅଦବ୍ଧାସୋ ଅମୂରାଃ
ଯେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଆପଣଙ୍କର ମହତ୍ତ୍ୱରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ଏକତାରେ ଆପଣଙ୍କୁ ଶାସନ ଦେଇଥିଲେ, ସେତେବେଳେ ଆପଣମାନେ ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ମଧ୍ୟ ଆବୃତ କରିଥିଲେ, ଆପଣଙ୍କର ଅଭିଗ୍ୟ ଓ ଅଚୁକ ଦୃଷ୍ଟି ସବୁଠି ରହିଥାଏ।
ତା ହି କ୍ଷତ୍ରଂ ଧାରଯେଥେ ଅନୁ ଦ୍ଯୂନ୍ଦୃଂହେଥେ ସାନୁମୁପମାଦିଵ ଦ୍ଯୋଃ । ଦୃଳ୍ହୋ ନକ୍ଷତ୍ର ଉତ ଵିଶ୍ଵଦେଵୋ ଭୂମିମାତାନ୍ଦ୍ଯାଂ ଧାସିନାଯୋଃ
ଆପଣମାନେ ଏହି ଶାସନକୁ ସମସ୍ତ ଦିନ ଧରି ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଆକାଶର ମାପ ପରି ଶିଖରକୁ ବିସ୍ତାର କରନ୍ତି। ଆପଣଙ୍କର ଦୃଢ଼ ନିୟମ, ହେ ସମସ୍ତ ଦେବତା, ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶକୁ ଧାରଣ କରିଛି, ଏହି ନିୟମ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି।
ତା ଵିଗ୍ରଂ ଧୈଥେ ଜଠରଂ ପୃଣଧ୍ଯା ଆ ଯତ୍ସଦ୍ମ ସଭୃତଯଃ ପୃଣନ୍ତି । ନ ମୃଷ୍ଯନ୍ତେ ଯୁଵତଯୋଽଵାତା ଵି ଯତ୍ପଯୋ ଵିଶ୍ଵଜିନ୍ଵା ଭରନ୍ତେ
ଆପଣମାନେ ପାତ୍ରକୁ ଭରନ୍ତି, ଗର୍ଭକୁ ମଧ୍ୟ ପୂରଣ କରନ୍ତି, ଯେତେବେଳେ ଗୃହସ୍ଥମାନେ ଘରକୁ ପୂରଣ କରନ୍ତି। ଯୁବତୀମାନେ, ଅକ୍ଲାନ୍ତ ଭାବେ, ଆଲସ୍ୟ ନ କରି, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପୋଷଣ କରୁଥିବା ଦୁଧ ବହନ କରନ୍ତି।
ତା ଜିହ୍ଵଯା ସଦମେଦଂ ସୁମେଧା ଆ ଯଦ୍ଵାଂ ସତ୍ଯୋ ଅରତିରୃତେ ଭୂତ୍ । ତଦ୍ଵାଂ ମହିତ୍ଵଂ ଘୃତାନ୍ନାଵସ୍ତୁ ଯୁଵଂ ଦାଶୁଷେ ଵି ଚଯିଷ୍ଟମଂହଃ
ଆପଣଙ୍କର ଜିହ୍ୱା ଦ୍ୱାରା, ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଏହି ହବିଷ୍ୟ ଆସ୍ବାଦନ କରନ୍ତି, ଯେତେବେଳେ ଆପଣଙ୍କର ସତ୍ୟ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଷ୍ଠାନ ଦ୍ୱାରା ପୂରଣ ହୁଏ। ଘୃତରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆପଣଙ୍କର ମହତ୍ତ୍ୱ ଏଠାରେ ବସୁନ୍ତୁ—ଆପଣମାନେ ଭକ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଅପମାନ ଦୂର କରନ୍ତୁ।
ପ୍ର ଯଦ୍ଵାଂ ମିତ୍ରାଵରୁଣା ସ୍ପୂର୍ଧନ୍ପ୍ରିଯା ଧାମ ଯୁଵଧିତା ମିନନ୍ତି । ନ ଯେ ଦେଵାସ ଓହସା ନ ମର୍ତା ଅଯଜ୍ଞସାଚୋ ଅପ୍ଯୋ ନ ପୁତ୍ରାଃ
ଯେତେବେଳେ ଆପଣମାନେ, ହେ ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ, ଚଳିବା ଆରମ୍ଭ କରନ୍ତି, ଆପଣଙ୍କର ପ୍ରିୟ ନିୟମଗୁଡ଼ିକୁ ଯୁବମାନେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି। ସେଗୁଡ଼ିକୁ କେବଳ ଦେବତାମାନେ କିମ୍ବା ମଣିଷ, କିମ୍ବା ଯେଉଁମାନେ ଯଜ୍ଞ କରନ୍ତି ନାହିଁ, କିମ୍ବା ଜଳର ସନ୍ତାନମାନେ ମଧ୍ୟ ଉଲ୍ଲଂଘନ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।
ଵି ଯଦ୍ଵାଚଂ କୀସ୍ତାସୋ ଭରନ୍ତେ ଶଂସନ୍ତି କେ ଚିନ୍ନିଵିଦୋ ମନାନାଃ । ଆଦ୍ଵାଂ ବ୍ରଵାମ ସତ୍ଯାନ୍ଯୁକ୍ଥା ନକିର୍ଦେଵେଭିର୍ଯତଥୋ ମହିତ୍ଵା
ଯେତେବେଳେ ଗାୟକମାନେ ଆପଣଙ୍କର ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି, କେହି ତାହାକୁ ପ୍ରକାଶ କରନ୍ତି, ଅନ୍ୟମାନେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଭାବେ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତି। ଏହିପରି, ଆମେ ଆପଣଙ୍କର ସତ୍ୟ ସ୍ତୁତି କହୁଛୁ—ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟରେ କେହି ଆପଣଙ୍କର ମହତ୍ତ୍ୱ ସମାନ ନୁହେଁ।