ଅଧି ଶ୍ରିଯେ ଦୁହିତା ସୂର୍ଯସ୍ଯ ରଥଂ ତସ୍ଥୌ ପୁରୁଭୁଜା ଶତୋତିମ୍ । ପ୍ର ମାଯାଭିର୍ମାଯିନା ଭୂତମତ୍ର ନରା ନୃତୂ ଜନିମନ୍ଯଜ୍ଞିଯାନାମ୍
ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର କନ୍ୟା ମହିମା ପାଇଁ ଶତଶକ୍ତି ସହିତ ରଥ ଉପରେ ଦଢ଼ିଛି। ମାୟା ଦ୍ୱାରା ମାୟାବୀମାନେ ଏଠାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛନ୍ତି; ହେ ନରମାନେ, ଯଜ୍ଞରେ ନୃତ୍ୟକାରମାନେ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି।
ଯୁଵଂ ଶ୍ରୀଭିର୍ଦର୍ଶତାଭିରାଭିଃ ଶୁଭେ ପୁଷ୍ଟିମୂହଥୁଃ ସୂର୍ଯାଯାଃ । ପ୍ର ଵାଂ ଵଯୋ ଵପୁଷେଽନୁ ପପ୍ତନ୍ନକ୍ଷଦ୍ଵାଣୀ ସୁଷ୍ଟୁତା ଧିଷ୍ଣ୍ଯା ଵାମ୍
ଆପଣମାନେ ଶ୍ରୀ ଓ ଚମକ ନେଇ, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର କନ୍ୟାଙ୍କୁ ଶୋଭା ଦେଇଛନ୍ତି। ଆପଣଙ୍କର ତୀବ୍ର ଘୋଡ଼ାମାନେ ଆପଣଙ୍କର ମହିମା ପାଇଁ ଅନୁସରଣ କରିଛନ୍ତି; ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ତୁତି ଆପଣଙ୍କ ଆଗମନ ଚିହ୍ନଟ କରିଛି।
ଆ ଵାଂ ଵଯୋଽଶ୍ଵାସୋ ଵହିଷ୍ଠା ଅଭି ପ୍ରଯୋ ନାସତ୍ଯା ଵହନ୍ତୁ । ପ୍ର ଵାଂ ରଥୋ ମନୋଜଵା ଅସର୍ଜୀଷଃ ପୃକ୍ଷ ଇଷିଧୋ ଅନୁ ପୂର୍ଵୀଃ
ଆପଣଙ୍କର ତୀବ୍ର ଘୋଡ଼ା ଓ ରଥ, ହେ ଅଶ୍ୱିନୀ, ଆପଣମାନେକୁ ଏଠାକୁ ଆଣିଛି। ଆପଣଙ୍କର ମନର ତୀବ୍ରତା ସହିତ ଚାଲୁଥିବା ରଥ ପ୍ରେରିତ ହୋଇଛି, ପୂର୍ବବର୍ତ୍ତୀମାନେକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରୁଛି।
ପୁରୁ ହି ଵାଂ ପୁରୁଭୁଜା ଦେଷ୍ଣଂ ଧେନୁଂ ନ ଇଷଂ ପିନ୍ଵତମସକ୍ରାମ୍ । ସ୍ତୁତଶ୍ଚ ଵାଂ ମାଧ୍ଵୀ ସୁଷ୍ଟୁତିଶ୍ଚ ରସାଶ୍ଚ ଯେ ଵାମନୁ ରାତିମଗ୍ମନ୍
ନିଶ୍ଚୟ, ଆପଣମାନେ ବହୁ ଧନ ଦେଇଛନ୍ତି, ଗାଈଁ ପରି ଅନେକ ଦାନ ଦେଇ ଆମକୁ ପୁଷ୍ଟ କରିଛନ୍ତି। ଆପଣଙ୍କର ମଧୁର ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ତୁତି ପ୍ରଶଂସିତ; ଯେମାନେ ଆପଣଙ୍କର ଦାନର ଅନୁସରଣ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଆସିଛନ୍ତି।
ଉତ ମ ଋଜ୍ରେ ପୁରଯସ୍ଯ ରଘ୍ଵୀ ସୁମୀଳ୍ହେ ଶତଂ ପେରୁକେ ଚ ପକ୍ଵା । ଶାଣ୍ଡୋ ଦାଦ୍ଧିରଣିନଃ ସ୍ମଦ୍ଦିଷ୍ଟୀନ୍ଦଶ ଵଶାସୋ ଅଭିଷାଚ ଋଷ୍ଵାନ୍
ମୋ ପାଇଁ, ତୀବ୍ର ଗତିର ନଗରରେ ଶତ ରାନ୍ଧା ଖାଦ୍ୟ ଓ ଶତ ଧାନ ଦିଆଯାଇଛି। ଶାଣ୍ଡ ଦାନଶୀଳଙ୍କର ଧନ ଦେଇଛନ୍ତି, ଦଶ ମୋଟ ଗାଈଁ ଦେଇଛନ୍ତି ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଛନ୍ତି।
ସଂ ଵାଂ ଶତା ନାସତ୍ଯା ସହସ୍ରାଶ୍ଵାନାଂ ପୁରୁପନ୍ଥା ଗିରେ ଦାତ୍ । ଭରଦ୍ଵାଜାଯ ଵୀର ନୂ ଗିରେ ଦାଦ୍ଧତା ରକ୍ଷାଂସି ପୁରୁଦଂସସା ସ୍ଯୁଃ
ଶତ ଓ ହଜାର ଘୋଡ଼ା, ହେ ଅଶ୍ୱିନୀ, ପହାଡ଼ର ଅନେକ ମାର୍ଗରେ ଦିଆଯାଇଛି। ଏବେ, ହେ ବୀର, ପହାଡ଼ରେ ଭରଦ୍ୱାଜଙ୍କୁ ଦିଅ; ଆପଣଙ୍କର ବହୁଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଶତ୍ରୁମାନେ ଦଳିତ ହେଉନ୍ତୁ।
ଆ ଵାଂ ସୁମ୍ନେ ଵରିମନ୍ସୂରିଭିଃ ଷ୍ଯାମ୍
ଆମେ ଆପଣଙ୍କର କୃପା ଓ ବିସ୍ତୃତ ମାର୍ଗ ଉପରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ସହିତ, ପ୍ରାପ୍ତ ହେଉ।
ଉଦୁ ଶ୍ରିଯ ଉଷସୋ ରୋଚମାନା ଅସ୍ଥୁରପାଂ ନୋର୍ମଯୋ ରୁଶନ୍ତଃ । କୃଣୋତି ଵିଶ୍ଵା ସୁପଥା ସୁଗାନ୍ଯଭୂଦୁ ଵସ୍ଵୀ ଦକ୍ଷିଣା ମଘୋନୀ
ପ୍ରଭାତୀର ଚମକୁଥିବା ରୂପ ଉଦୟ ହୋଇଛି, ଜଳ ଉପରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଅଛି, ତାଙ୍କର ଘୋଡ଼ା ଚମକୁଛି। ସେ ସମସ୍ତ ଭଲ ମାର୍ଗ ଓ ସହଜ ଉପାୟ ତିଆରି କରେ; ଦାନ ଏଉଁ ଭାବେ ବଢ଼ିଛି।
ଭଦ୍ରା ଦଦୃକ୍ଷ ଉର୍ଵିଯା ଵି ଭାସ୍ଯୁତ୍ତେ ଶୋଚିର୍ଭାନଵୋ ଦ୍ଯାମପପ୍ତନ୍ । ଆଵିର୍ଵକ୍ଷଃ କୃଣୁଷେ ଶୁମ୍ଭମାନୋଷୋ ଦେଵି ରୋଚମାନା ମହୋଭିଃ
ଦେଖିବାକୁ ଶୁଭ୍ର, ତୁମେ ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ ଚମକୁଛ; ତୁମ ରଶ୍ମିମାନେ ଆକାଶକୁ ପ୍ରସାରିତ। ତୁମ ରୂପକୁ ପ୍ରକାଶ କର, ଦେବୀ ଉଷା, ତୁମ ମହିମାରେ ଚମକୁଛ।
ଵହନ୍ତି ସୀମରୁଣାସୋ ରୁଶନ୍ତୋ ଗାଵଃ ସୁଭଗାମୁର୍ଵିଯା ପ୍ରଥାନାମ୍ । ଅପେଜତେ ଶୂରୋ ଅସ୍ତେଵ ଶତ୍ରୂନ୍ବାଧତେ ତମୋ ଅଜିରୋ ନ ଵୋଳ୍ହା
ଲାଲ ଘୋଡ଼ାମାନେ ତାଙ୍କୁ ବହନ କରୁଛନ୍ତି, ଚମକୁଛନ୍ତି, ଭାଗ୍ୟ ଦୂରଦୂରନ୍ତକୁ ପ୍ରସାରିତ କରୁଛନ୍ତି। ବୀର ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ବାଣ ପରି ଦୂର କରେ, ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରେ, ତୀବ୍ର ଗତିର ବହକ ପରି।
ସୁଗୋତ ତେ ସୁପଥା ପର୍ଵତେଷ୍ଵଵାତେ ଅପସ୍ତରସି ସ୍ଵଭାନୋ । ସା ନ ଆ ଵହ ପୃଥୁଯାମନ୍ନୃଷ୍ଵେ ରଯିଂ ଦିଵୋ ଦୁହିତରିଷଯଧ୍ଯୈ
ତୁମର ଭଲ ମାର୍ଗ, ସହଜ ଉପାୟ ପହାଡ଼ରେ ଅଛି; ତୁମ ଆଲୋକରେ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କର। ହେ ଦିବସ୍ୟ କନ୍ୟା, ଆମ ପାଇଁ ଅଧିକ ଧନ ଆଣ, ଯାହା ଆମ ପୋଷଣ ପାଇଁ ଦରକାର।
ସା ଵହ ଯୋକ୍ଷଭିରଵାତୋଷୋ ଵରଂ ଵହସି ଜୋଷମନୁ । ତ୍ଵଂ ଦିଵୋ ଦୁହିତର୍ଯା ହ ଦେଵୀ ପୂର୍ଵହୂତୌ ମଂହନା ଦର୍ଶତା ଭୂଃ
ଯୁତ ଘୋଡ଼ା ସହିତ, ଉଷା, ତୁମେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଦାନ ଆଣୁଛ; ଇଚ୍ଛିତ ଦାନକୁ ଆନନ୍ଦରେ ବହନ କରୁଛ। ହେ ଦେବୀ, ଦିବସ୍ୟ କନ୍ୟା, ପୁରୁଣା ଆହ୍ୱାନରେ ତୁମେ ମହିମାମୟ ଓ ଦେଖିବାକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଉତ୍ତେ ଵଯଶ୍ଚିଦ୍ଵସତେରପପ୍ତନ୍ନରଶ୍ଚ ଯେ ପିତୁଭାଜୋ ଵ୍ଯୁଷ୍ଟୌ । ଅମା ସତେ ଵହସି ଭୂରି ଵାମମୁଷୋ ଦେଵି ଦାଶୁଷେ ମର୍ତ୍ଯାଯ
ଘରର ପକ୍ଷୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଉଡ଼ିଯାଇଛନ୍ତି, ଏବଂ ସେମାନେ ଯେଉଁମାନେ ପିତାଙ୍କ ସହ ଉଷାକୁ ଅଂଶୀ ହେଉଛନ୍ତି। ଘରେ ତୁମେ ଆମ ପାଇଁ ବହୁତ ଦାନ ଆଣୁଛ, ହେ ଦେବୀ ଉଷା, ଭକ୍ତ ମଣିଷ ପାଇଁ।
ଏଷା ସ୍ଯା ନୋ ଦୁହିତା ଦିଵୋଜାଃ କ୍ଷିତୀରୁଚ୍ଛନ୍ତୀ ମାନୁଷୀରଜୀଗଃ । ଯା ଭାନୁନା ରୁଶତା ରାମ୍ଯାସ୍ଵଜ୍ଞାଯି ତିରସ୍ତମସଶ୍ଚିଦକ୍ତୂନ୍
ଏହି ହେଉଛନ୍ତି, ଆମ ଦିବସ୍ୟ କନ୍ୟା, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଜନ୍ମ ନେଇ, ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଉଦୟ ହେଉଛନ୍ତି, ମାନବ ଓ ଦେବତା ଦୁହେଁ। ସେ ତାଙ୍କର ଆଲୋକରେ ଚମକୁଛନ୍ତି, ଶୋଭାମୟ ଅଛନ୍ତି, ଅନ୍ଧକାର ଓ ରାତିକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ଚିହ୍ନଟ ହେଉଛନ୍ତି।
ଵି ତଦ୍ଯଯୁରରୁଣଯୁଗ୍ଭିରଶ୍ଵୈଶ୍ଚିତ୍ରଂ ଭାନ୍ତ୍ଯୁଷସଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରରଥାଃ । ଅଗ୍ରଂ ଯଜ୍ଞସ୍ଯ ବୃହତୋ ନଯନ୍ତୀର୍ଵି ତା ବାଧନ୍ତେ ତମ ଊର୍ମ୍ଯାଯାଃ
ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଉଷାମାନେ ଲାଲ ଯୁଗା ଘୋଡ଼ା ସହିତ ତାଙ୍କର ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ରଥ ନେଇ ଦେବୀ ଯଜ୍ଞ ପଥକୁ ଆଗେଇ ନେଇଯାନ୍ତି । ସେମାନେ ତାଳ ତାଳ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରିଦିଅନ୍ତି ।
ଶ୍ରଵୋ ଵାଜମିଷମୂର୍ଜଂ ଵହନ୍ତୀର୍ନି ଦାଶୁଷ ଉଷସୋ ମର୍ତ୍ଯାଯ । ମଘୋନୀର୍ଵୀରଵତ୍ପତ୍ଯମାନା ଅଵୋ ଧାତ ଵିଧତେ ରତ୍ନମଦ୍ଯ
ଉଷାମାନେ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ମହିମା, ଶକ୍ତି, ପୋଷଣ ଓ ଉତ୍ସାହ ଆଣନ୍ତି । ସେମାନେ ଦାନଶୀଳ ଓ ବୀର ସନ୍ତାନ ଦେଇଥାନ୍ତି; ଆଜି ଯିଏ ଅର୍ପଣ କରେ, ସେଠାରେ ମୂଲ୍ୟବାନ ଦାନ ଦିଅ ।
ଇଦା ହି ଵୋ ଵିଧତେ ରତ୍ନମସ୍ତୀଦା ଵୀରାଯ ଦାଶୁଷ ଉଷାସଃ । ଇଦା ଵିପ୍ରାଯ ଜରତେ ଯଦୁକ୍ଥା ନି ଷ୍ମ ମାଵତେ ଵହଥା ପୁରା ଚିତ୍
ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ତୁମେ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ମୂଲ୍ୟବାନ ଦାନ ଦେଇଛ; ବୀରଙ୍କୁ, ଭକ୍ତଙ୍କୁ । ବିଦ୍ୱାନ ଯେତେବେଳେ ଷ୍ଟୁତି କରେ, ତୁମେ ସଦା ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଏହା ଆଣିଛ; ପୁରୁଣା ଦିନରୁ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ।
ଇଦା ହି ତ ଉଷୋ ଅଦ୍ରିସାନୋ ଗୋତ୍ରା ଗଵାମଙ୍ଗିରସୋ ଗୃଣନ୍ତି । ଵ୍ଯର୍କେଣ ବିଭିଦୁର୍ବ୍ରହ୍ମଣା ଚ ସତ୍ଯା ନୃଣାମଭଵଦ୍ଦେଵହୂତିଃ
ଏହି ସମୟରେ ଉଷା, ଅଙ୍ଗିରସମାନେ ଗାଁ ଓ ଗାଈ ପାଇଁ ତୁମକୁ ଷ୍ଟୁତି କରନ୍ତି । ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ଓ ପ୍ରାର୍ଥନା ସହିତ ସେମାନେ ବାଧା ଭାଙ୍ଗିଥିଲେ; ମନୁଷ୍ୟଙ୍କର ଦେବତାଙ୍କୁ ଡାକ ଏକଦମ ସତ୍ୟ ହୋଇଥିଲା ।
ଉଚ୍ଛା ଦିଵୋ ଦୁହିତଃ ପ୍ରତ୍ନଵନ୍ନୋ ଭରଦ୍ଵାଜଵଦ୍ଵିଧତେ ମଘୋନି । ସୁଵୀରଂ ରଯିଂ ଗୃଣତେ ରିରୀହ୍ଯୁରୁଗାଯମଧି ଧେହି ଶ୍ରଵୋ ନଃ
ହେ ଦିବସ୍ଵନ୍ତାନୀ ଉଷା, ପୁରୁଣା ଏବଂ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଦାନଶୀଳ, ଭରଦ୍ୱାଜଙ୍କ ପରି ଉଠ । ଆମକୁ ବହୁତ ଧନ ଓ ବୀରତା ଦିଅ; ଆମ ଉପରେ ଖ୍ୟାତି ଓ ପ୍ରଶଂସା ରଖ ।
ଵପୁର୍ନୁ ତଚ୍ଚିକିତୁଷେ ଚିଦସ୍ତୁ ସମାନଂ ନାମ ଧେନୁ ପତ୍ଯମାନମ୍ । ମର୍ତେଷ୍ଵନ୍ଯଦ୍ଦୋହସେ ପୀପାଯ ସକୃଚ୍ଛୁକ୍ରଂ ଦୁଦୁହେ ପୃଶ୍ନିରୂଧଃ
ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକ ଏହି ରୂପକୁ ଜାଣନ୍ତୁ—ଏକ ନାମ ହେଉଛି ଗାଈ, ସେ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ସାଧାରଣ, କିନ୍ତୁ ସେ ବିଭିନ୍ନ ଭାଗରେ ବଣ୍ଟାଯାଇଛି । ମନୁଷ୍ୟମାନେ ପାଇଁ ସେ ଅନ୍ୟ ଦୁଧ ଦେଉଛି; ଏକଥର ପ୍ରଶ୍ନି ନାମକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଗାଈ ଦୁଧ ଦେଇଥିଲେ ।
ଯେ ଅଗ୍ନଯୋ ନ ଶୋଶୁଚନ୍ନିଧାନା ଦ୍ଵିର୍ଯତ୍ତ୍ରିର୍ମରୁତୋ ଵାଵୃଧନ୍ତ । ଅରେଣଵୋ ହିରଣ୍ଯଯାସ ଏଷାଂ ସାକଂ ନୃମ୍ଣୈଃ ପୌଂସ୍ଯେଭିଶ୍ଚ ଭୂଵନ୍
ଯେଉଁ ଅଗ୍ନିମାନେ ତାଙ୍କ ନିଜ ଥାଉରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଅନ୍ତି, ଦୁଇଥର, ତିନିଥର ମାରୁତମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ । ସେମାନଙ୍କ ଧୂଳି ସୁନାର ରଙ୍ଗର; ଶୌର୍ୟ ଓ ପୁରୁଷତ୍ୱ ସହିତ ସେମାନେ ଏକତ୍ର ହେଲେ ।
ରୁଦ୍ରସ୍ଯ ଯେ ମୀଳ୍ହୁଷଃ ସନ୍ତି ପୁତ୍ରା ଯାଁଶ୍ଚୋ ନୁ ଦାଧୃଵିର୍ଭରଧ୍ଯୈ । ଵିଦେ ହି ମାତା ମହୋ ମହୀ ଷା ସେତ୍ପୃଶ୍ନିଃ ସୁଭ୍ଵେ ଗର୍ଭମାଧାତ୍
ଯେଉଁମାନେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଦୟାଳୁ ପୁଅ ଏବଂ ଧାରଣ କରିବାରେ ଦୃଢ଼, ସେମାନେ ତାଙ୍କର ମାଆକୁ ଜାଣନ୍ତି—ବଡ଼ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ । ପ୍ରଶ୍ନି ସୁନ୍ଦରତା ପାଇଁ ଗର୍ଭ ଧରିଥିଲେ ।
ନ ଯ ଈଷନ୍ତେ ଜନୁଷୋଽଯା ନ୍ଵନ୍ତଃ ସନ୍ତୋଽଵଦ୍ଯାନି ପୁନାନାଃ । ନିର୍ଯଦ୍ଦୁହ୍ରେ ଶୁଚଯୋଽନୁ ଜୋଷମନୁ ଶ୍ରିଯା ତନ୍ଵମୁକ୍ଷମାଣାଃ
ସେମାନେ ନିଜ ଉତ୍ପତ୍ତିକୁ ଛାଡ଼ିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି ନାହିଁ; ପବିତ୍ର ଥିଲେ, ଅପବାଦକୁ ଦୂରେଇ ରଖନ୍ତି । ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ଦୁଧ ଦେଉଛନ୍ତି, ପବିତ୍ର ହୋଇ, ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ, ଶୋଭାରେ ଶୁଶୋଭିତ ହୋଇ ନିଜ ରୂପକୁ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତି ।
ମକ୍ଷୂ ନ ଯେଷୁ ଦୋହସେ ଚିଦଯା ଆ ନାମ ଧୃଷ୍ଣୁ ମାରୁତଂ ଦଧାନାଃ । ନ ଯେ ସ୍ତୌନା ଅଯାସୋ ମହ୍ନା ନୂ ଚିତ୍ସୁଦାନୁରଵ ଯାସଦୁଗ୍ରାନ୍
ଖୁବ ତ୍ୱରିତ ଭାବେ, ଦୁଧ ଦେବା ପାଇଁ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ ମାରୁତଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନାମ ଧାରଣ କରନ୍ତି । ଗୁଣଗାନ କରିଲେ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ମହତ୍ତ୍ୱରେ କ୍ଲାନ୍ତ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ; ଏଉଁ ସମୟରେ ମଧ୍ୟ, ଦାନଶୀଳମାନେ ଭୟଙ୍କରଙ୍କୁ ଦୂରେଇ ଦିଅନ୍ତି ।
ତ ଇଦୁଗ୍ରାଃ ଶଵସା ଧୃଷ୍ଣୁଷେଣା ଉଭେ ଯୁଜନ୍ତ ରୋଦସୀ ସୁମେକେ । ଅଧ ସ୍ମୈଷୁ ରୋଦସୀ ସ୍ଵଶୋଚିରାମଵତ୍ସୁ ତସ୍ଥୌ ନ ରୋକଃ
ସେମାନେ ଭୟଙ୍କର, ଶକ୍ତି ଓ ସାହସ ସହିତ, ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ଏକଠା କରନ୍ତି । ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀ ନିଜ ଆଲୋକରେ ଦୃଢ଼ ରହେ; ମଧ୍ୟସ୍ଥଳ କେବେ ଅନୁପସ୍ଥିତ ହୁଏ ନାହିଁ ।
ଅନେନୋ ଵୋ ମରୁତୋ ଯାମୋ ଅସ୍ତ୍ଵନଶ୍ଵଶ୍ଚିଦ୍ଯମଜତ୍ଯରଥୀଃ । ଅନଵସୋ ଅନଭୀଶୂ ରଜସ୍ତୂର୍ଵି ରୋଦସୀ ପଥ୍ଯା ଯାତି ସାଧନ୍
କୌଣସି ବାଧା ଛଡ଼ା, ମାରୁତମାନେ, ତୁମର ଗତି ଖୁବ ତ୍ୱରିତ; ଘୋଡ଼ା ନଥିବା, ରଥ ନଥିବା, ବନ୍ଧନ ନଥିବା, ଅନ୍ୟେ ମଧ୍ୟ ଏହି ମାର୍ଗରେ ଯାଆନ୍ତି; ସେମାନେ ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀର ପଥରେ ସଫଳତାରେ ଚାଲନ୍ତି ।
ନାସ୍ଯ ଵର୍ତା ନ ତରୁତା ନ୍ଵସ୍ତି ମରୁତୋ ଯମଵଥ ଵାଜସାତୌ । ତୋକେ ଵା ଗୋଷୁ ତନଯେ ଯମପ୍ସୁ ସ ଵ୍ରଜଂ ଦର୍ତା ପାର୍ଯେ ଅଧ ଦ୍ଯୋଃ
ଯାହାକୁ ତୁମେ ଶକ୍ତି ଦେଉଛ, ମାରୁତମାନେ, ତାଙ୍କୁ କେହି ରୋକିପାରିବେ ନାହିଁ, କିମ୍ବା ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବେ ନାହିଁ । ସେ ସନ୍ତାନ, ଗାଈ, ପିଲା, କିମ୍ବା ଜଳରେ ହେଉ, ସେ ବାଘକୁ ଭାଙ୍ଗି ଆକାଶକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ ।
ପ୍ର ଚିତ୍ରମର୍କଂ ଗୃଣତେ ତୁରାଯ ମାରୁତାଯ ସ୍ଵତଵସେ ଭରଧ୍ଵମ୍ । ଯେ ସହାଂସି ସହସା ସହନ୍ତେ ରେଜତେ ଅଗ୍ନେ ପୃଥିଵୀ ମଖେଭ୍ଯଃ
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମାରୁତଙ୍କୁ ଏହି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଷ୍ଟୁତି ଦିଅ, ତାଙ୍କର ନିଜ ଶକ୍ତି ପାଇଁ । ଯେଉଁମାନେ ଶକ୍ତି ସହିତ ବଡ଼ କାମ କରନ୍ତି, ପୃଥିବୀ ଓ ଅଗ୍ନି ତାଙ୍କର ଉତ୍ସବ ଦେଖି କମ୍ପିତ ହୁଏ ।
ତ୍ଵିଷୀମନ୍ତୋ ଅଧ୍ଵରସ୍ଯେଵ ଦିଦ୍ଯୁତ୍ତୃଷୁଚ୍ଯଵସୋ ଜୁହ୍ଵୋ ନାଗ୍ନେଃ । ଅର୍ଚତ୍ରଯୋ ଧୁନଯୋ ନ ଵୀରା ଭ୍ରାଜଜ୍ଜନ୍ମାନୋ ମରୁତୋ ଅଧୃଷ୍ଟାଃ
ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଯଜ୍ଞର ଚମକ ପରି, ତାଙ୍କର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଅଗ୍ନିର ଜିହ୍ବା ପରି । ତିନିପ୍ରକାର ଷ୍ଟୁତି, ତାଙ୍କର ଚଳାଚଳ ବୀରମାନେ ପରି; ଜନ୍ମ ସମୟରୁ ମାରୁତମାନେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ଅଜୟ ।
ତଂ ଵୃଧନ୍ତଂ ମାରୁତଂ ଭ୍ରାଜଦୃଷ୍ଟିଂ ରୁଦ୍ରସ୍ଯ ସୂନୁଂ ହଵସା ଵିଵାସେ । ଦିଵଃ ଶର୍ଧାଯ ଶୁଚଯୋ ମନୀଷା ଗିରଯୋ ନାପ ଉଗ୍ରା ଅସ୍ପୃଧ୍ରନ୍
ଏହି ବଢ଼ୁଥିବା, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦୃଷ୍ଟି ଥିବା, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ପୁଅ ମାରୁତଙ୍କୁ ମୁଁ ପ୍ରାର୍ଥନା ସହିତ ଡାକୁଛି । ଦିବସ୍ଵନ୍ତାନଙ୍କ ପାଇଁ, ପବିତ୍ର ମନସ୍କୁଳି; ବଡ଼ ପାହାଡ଼ମାନେ ତାଙ୍କୁ ଛୁଇଁପାରିନାହାନ୍ତି ।