ତା ଭୁଜ୍ଯୁଂ ଵିଭିରଦ୍ଭ୍ଯଃ ସମୁଦ୍ରାତ୍ତୁଗ୍ରସ୍ଯ ସୂନୁମୂହଥୂ ରଜୋଭିଃ । ଅରେଣୁଭିର୍ଯୋଜନେଭିର୍ଭୁଜନ୍ତା ପତତ୍ରିଭିରର୍ଣସୋ ନିରୁପସ୍ଥାତ୍
ସେମାନେ ତୁଗ୍ର ପୁତ୍ର ଭୁଜ୍ୟୁଙ୍କୁ ଜଳରୁ, ସମୁଦ୍ରରୁ ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ରଥ ଦ୍ୱାରା ଧୂଳିହୀନ ପଥରେ ଦୂର ଦୂରନ୍ତି, ପକ୍ଷୀ ପରି ଉଡ଼ି ତାଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷିତ ଭାବେ ଆଣିଥିଲେ ।
ଵି ଜଯୁଷା ରଥ୍ଯା ଯାତମଦ୍ରିଂ ଶ୍ରୁତଂ ହଵଂ ଵୃଷଣା ଵଧ୍ରିମତ୍ଯାଃ । ଦଶସ୍ଯନ୍ତା ଶଯଵେ ପିପ୍ଯଥୁର୍ଗାମିତି ଚ୍ଯଵାନା ସୁମତିଂ ଭୁରଣ୍ଯୂ
ବିଜୟୀ ରଥ ସହ, ଦୁଇଜଣ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଦ୍ରି ପର୍ବତକୁ ବଧ୍ରିମତୀଙ୍କ ଡାକରେ ଗଲେ; ଶୟନ କରୁଥିବା ଜଣେକୁ ଦୟା କରି, ଗାଈମାନେକୁ ଦୁଧରେ ପୂରିଦେଲେ, ଶୁଭ ଭାଗ୍ୟ ଆଣିଲେ ।
ଯଦ୍ରୋଦସୀ ପ୍ରଦିଵୋ ଅସ୍ତି ଭୂମା ହେଳୋ ଦେଵାନାମୁତ ମର୍ତ୍ଯତ୍ରା । ତଦାଦିତ୍ଯା ଵସଵୋ ରୁଦ୍ରିଯାସୋ ରକ୍ଷୋଯୁଜେ ତପୁରଘଂ ଦଧାତ
ଯେଉଁ ମହତ୍ତ୍ୱ ଦିବା ଓ ପୃଥିବୀର ଉପରେ ଅଛି, କିମ୍ବା ଦେବତା ଓ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଛି, ସେଇ ମହତ୍ତ୍ୱକୁ ଆଦିତ୍ୟ, ବସୁ, ରୁଦ୍ରମାନେ ଦୁଷ୍ଟଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଅଗ୍ନି ଅସ୍ତ୍ର ଭାବେ ବ୍ୟବହାର କରନ୍ତି ।
ଯ ଈଂ ରାଜାନାଵୃତୁଥା ଵିଦଧଦ୍ରଜସୋ ମିତ୍ରୋ ଵରୁଣଶ୍ଚିକେତତ୍ । ଗମ୍ଭୀରାଯ ରକ୍ଷସେ ହେତିମସ୍ଯ ଦ୍ରୋଘାଯ ଚିଦ୍ଵଚସ ଆନଵାଯ
ଯିଏ ରାଜା ଭାବେ ଚତୁର୍ଥ ଆକାଶର ଶାସନ କରନ୍ତି—ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ ଏହି କଥା ଜାଣନ୍ତି—ଗଭୀର ରକ୍ଷା ପାଇଁ, ଅସ୍ତ୍ର ପାଇଁ, ମିଥ୍ୟା କଥା ଓ ହାନିକାରୀଙ୍କୁ ଦଣ୍ଡ ଦେବା ପାଇଁ ।
ଅନ୍ତରୈଶ୍ଚକ୍ରୈସ୍ତନଯାଯ ଵର୍ତିର୍ଦ୍ଯୁମତା ଯାତଂ ନୃଵତା ରଥେନ । ସନୁତ୍ଯେନ ତ୍ଯଜସା ମର୍ତ୍ଯସ୍ଯ ଵନୁଷ୍ଯତାମପି ଶୀର୍ଷା ଵଵୃକ୍ତମ୍
ତୁମେ ତୁମର ଚକ୍ର ସହ ଆମ ସନ୍ତାନ ପାଇଁ ଆସ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ମନୁଷ୍ୟବାହୀ ରଥ ସହ; ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ମନୁଷ୍ୟର ଶତ୍ରୁକୁ ଦୂର କର, ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦିଅ ।
ଆ ପରମାଭିରୁତ ମଧ୍ଯମାଭିର୍ନିଯୁଦ୍ଭିର୍ଯାତମଵମାଭିରର୍ଵାକ୍ । ଦୃଳ୍ହସ୍ଯ ଚିଦ୍ଗୋମତୋ ଵି ଵ୍ରଜସ୍ଯ ଦୁରୋ ଵର୍ତଂ ଗୃଣତେ ଚିତ୍ରରାତୀ
ତୁମେ ଉଚ୍ଚ, ମଧ୍ୟମ ଓ ନିମ୍ନ ସ୍ଥାନରୁ ତୁମ ସେନା ସହ ଆସ; ଦୃଢ଼ ଓ ଗୋଧନ ସମୃଦ୍ଧ ଘରକୁ ମଧ୍ୟ ଗାୟକ ପାଇଁ ଖୋଲିଦିଅ, ଦାନଶୀଳ ଦେବତାମାନେ ।
କ୍ଵ ତ୍ଯା ଵଲ୍ଗୂ ପୁରୁହୂତାଦ୍ଯ ଦୂତୋ ନ ସ୍ତୋମୋଽଵିଦନ୍ନମସ୍ଵାନ୍ । ଆ ଯୋ ଅର୍ଵାଙ୍ନାସତ୍ଯା ଵଵର୍ତ ପ୍ରେଷ୍ଠା ହ୍ଯସଥୋ ଅସ୍ଯ ମନ୍ମନ୍
ହେ ବହୁବାର ଡାକାଯାଉଥିବା ଦେବତାମାନେ, ଆଜି ସେଇ ଦୁଇଜଣ ଅଶ୍ୱିନୀ କେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି, ଯାହାକୁ ଏହି ସ୍ତୁତି ଦୂତ ଭାବେ ଅନ୍ୟ ଅଯୋଗ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଖୋଜିପାରିଲାନି? ସେ ଦୁଇଁଜଣ ଅଶ୍ୱିନୀ ଆମ ପାଖକୁ ଆସନ୍ତି, ସେମାନେ ସବୁଠାରୁ ପ୍ରିୟ; ଏହି ଭକ୍ତଙ୍କର ଚିନ୍ତା ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଅଟୁଟ ଅଟେ।
ଅରଂ ମେ ଗନ୍ତଂ ହଵନାଯାସ୍ମୈ ଗୃଣାନା ଯଥା ପିବାଥୋ ଅନ୍ଧଃ । ପରି ହ ତ୍ଯଦ୍ଵର୍ତିର୍ଯାଥୋ ରିଷୋ ନ ଯତ୍ପରୋ ନାନ୍ତରସ୍ତୁତୁର୍ଯାତ୍
ମୋ ପାଖକୁ ଆସନ୍ତୁ, ଯେପରି ଭକ୍ତମାନେ ଆପଣଙ୍କୁ ଡାକନ୍ତି, ଏହି ଅର୍ପଣ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ, ଏବଂ ଆପଣମାନେ ସୋମରସ ପିଉନ୍ତୁ। ଆପଣଙ୍କର ଯାତ୍ରା ନିରାପଦ ଭାବେ ଘୁଞ୍ଚିଯାଉ, ଆପଣଙ୍କର ସ୍ତୁତିରେ କିଛି ବାଧା ନ ଆସୁ।
ଅକାରି ଵାମନ୍ଧସୋ ଵରୀମନ୍ନସ୍ତାରି ବର୍ହିଃ ସୁପ୍ରାଯଣତମମ୍ । ଉତ୍ତାନହସ୍ତୋ ଯୁଵଯୁର୍ଵଵନ୍ଦା ଵାଂ ନକ୍ଷନ୍ତୋ ଅଦ୍ରଯ ଆଞ୍ଜନ୍
ସୋମପାନୀ ପାଇଁ ଏକ ମାର୍ଗ ତିଆରି ହୋଇଛି; ଯଜ୍ଞରେ କୁଶ ଛାଡ଼ାଯାଇଛି, ଯାହା ଆପଣଙ୍କ ଆଗମନ ପାଇଁ ସବୁଠାରୁ ଉପଯୁକ୍ତ। ହାତ ଉଠାଇ ଏକ ଯୁବକ ଆପଣଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରିଛି; ଚମକୁଥିବା ପାଥରମାନେ ଆପଣଙ୍କର ଆଗମନ ଚିହ୍ନଟ କରିଛନ୍ତି।
ଊର୍ଧ୍ଵୋ ଵାମଗ୍ନିରଧ୍ଵରେଷ୍ଵସ୍ଥାତ୍ପ୍ର ରାତିରେତି ଜୂର୍ଣିନୀ ଘୃତାଚୀ । ପ୍ର ହୋତା ଗୂର୍ତମନା ଉରାଣୋଽଯୁକ୍ତ ଯୋ ନାସତ୍ଯା ହଵୀମନ୍
ଆପଣଙ୍କ ଅଗ୍ନି ଯଜ୍ଞରେ ସିଧା ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଅଛି; ଘୃତରେ ଲିପ୍ତ ଅର୍ପଣ ଭାସୁଛି। ପୁରୋହିତ ଉତ୍ସାହିତ ମନେ ଆଗକୁ ବଢ଼ୁଛନ୍ତି; ସେ ଦୁଇଁଜଣ ଅଶ୍ୱିନୀ ପାଇଁ ହବି ଯୋଗାଇଛନ୍ତି।
ଅଧି ଶ୍ରିଯେ ଦୁହିତା ସୂର୍ଯସ୍ଯ ରଥଂ ତସ୍ଥୌ ପୁରୁଭୁଜା ଶତୋତିମ୍ । ପ୍ର ମାଯାଭିର୍ମାଯିନା ଭୂତମତ୍ର ନରା ନୃତୂ ଜନିମନ୍ଯଜ୍ଞିଯାନାମ୍
ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର କନ୍ୟା ମହିମା ପାଇଁ ଶତଶକ୍ତି ସହିତ ରଥ ଉପରେ ଦଢ଼ିଛି। ମାୟା ଦ୍ୱାରା ମାୟାବୀମାନେ ଏଠାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛନ୍ତି; ହେ ନରମାନେ, ଯଜ୍ଞରେ ନୃତ୍ୟକାରମାନେ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି।
ଯୁଵଂ ଶ୍ରୀଭିର୍ଦର୍ଶତାଭିରାଭିଃ ଶୁଭେ ପୁଷ୍ଟିମୂହଥୁଃ ସୂର୍ଯାଯାଃ । ପ୍ର ଵାଂ ଵଯୋ ଵପୁଷେଽନୁ ପପ୍ତନ୍ନକ୍ଷଦ୍ଵାଣୀ ସୁଷ୍ଟୁତା ଧିଷ୍ଣ୍ଯା ଵାମ୍
ଆପଣମାନେ ଶ୍ରୀ ଓ ଚମକ ନେଇ, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର କନ୍ୟାଙ୍କୁ ଶୋଭା ଦେଇଛନ୍ତି। ଆପଣଙ୍କର ତୀବ୍ର ଘୋଡ଼ାମାନେ ଆପଣଙ୍କର ମହିମା ପାଇଁ ଅନୁସରଣ କରିଛନ୍ତି; ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ତୁତି ଆପଣଙ୍କ ଆଗମନ ଚିହ୍ନଟ କରିଛି।
ଆ ଵାଂ ଵଯୋଽଶ୍ଵାସୋ ଵହିଷ୍ଠା ଅଭି ପ୍ରଯୋ ନାସତ୍ଯା ଵହନ୍ତୁ । ପ୍ର ଵାଂ ରଥୋ ମନୋଜଵା ଅସର୍ଜୀଷଃ ପୃକ୍ଷ ଇଷିଧୋ ଅନୁ ପୂର୍ଵୀଃ
ଆପଣଙ୍କର ତୀବ୍ର ଘୋଡ଼ା ଓ ରଥ, ହେ ଅଶ୍ୱିନୀ, ଆପଣମାନେକୁ ଏଠାକୁ ଆଣିଛି। ଆପଣଙ୍କର ମନର ତୀବ୍ରତା ସହିତ ଚାଲୁଥିବା ରଥ ପ୍ରେରିତ ହୋଇଛି, ପୂର୍ବବର୍ତ୍ତୀମାନେକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରୁଛି।
ପୁରୁ ହି ଵାଂ ପୁରୁଭୁଜା ଦେଷ୍ଣଂ ଧେନୁଂ ନ ଇଷଂ ପିନ୍ଵତମସକ୍ରାମ୍ । ସ୍ତୁତଶ୍ଚ ଵାଂ ମାଧ୍ଵୀ ସୁଷ୍ଟୁତିଶ୍ଚ ରସାଶ୍ଚ ଯେ ଵାମନୁ ରାତିମଗ୍ମନ୍
ନିଶ୍ଚୟ, ଆପଣମାନେ ବହୁ ଧନ ଦେଇଛନ୍ତି, ଗାଈଁ ପରି ଅନେକ ଦାନ ଦେଇ ଆମକୁ ପୁଷ୍ଟ କରିଛନ୍ତି। ଆପଣଙ୍କର ମଧୁର ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ତୁତି ପ୍ରଶଂସିତ; ଯେମାନେ ଆପଣଙ୍କର ଦାନର ଅନୁସରଣ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଆସିଛନ୍ତି।
ଉତ ମ ଋଜ୍ରେ ପୁରଯସ୍ଯ ରଘ୍ଵୀ ସୁମୀଳ୍ହେ ଶତଂ ପେରୁକେ ଚ ପକ୍ଵା । ଶାଣ୍ଡୋ ଦାଦ୍ଧିରଣିନଃ ସ୍ମଦ୍ଦିଷ୍ଟୀନ୍ଦଶ ଵଶାସୋ ଅଭିଷାଚ ଋଷ୍ଵାନ୍
ମୋ ପାଇଁ, ତୀବ୍ର ଗତିର ନଗରରେ ଶତ ରାନ୍ଧା ଖାଦ୍ୟ ଓ ଶତ ଧାନ ଦିଆଯାଇଛି। ଶାଣ୍ଡ ଦାନଶୀଳଙ୍କର ଧନ ଦେଇଛନ୍ତି, ଦଶ ମୋଟ ଗାଈଁ ଦେଇଛନ୍ତି ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଛନ୍ତି।
ସଂ ଵାଂ ଶତା ନାସତ୍ଯା ସହସ୍ରାଶ୍ଵାନାଂ ପୁରୁପନ୍ଥା ଗିରେ ଦାତ୍ । ଭରଦ୍ଵାଜାଯ ଵୀର ନୂ ଗିରେ ଦାଦ୍ଧତା ରକ୍ଷାଂସି ପୁରୁଦଂସସା ସ୍ଯୁଃ
ଶତ ଓ ହଜାର ଘୋଡ଼ା, ହେ ଅଶ୍ୱିନୀ, ପହାଡ଼ର ଅନେକ ମାର୍ଗରେ ଦିଆଯାଇଛି। ଏବେ, ହେ ବୀର, ପହାଡ଼ରେ ଭରଦ୍ୱାଜଙ୍କୁ ଦିଅ; ଆପଣଙ୍କର ବହୁଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଶତ୍ରୁମାନେ ଦଳିତ ହେଉନ୍ତୁ।
ଆ ଵାଂ ସୁମ୍ନେ ଵରିମନ୍ସୂରିଭିଃ ଷ୍ଯାମ୍
ଆମେ ଆପଣଙ୍କର କୃପା ଓ ବିସ୍ତୃତ ମାର୍ଗ ଉପରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ସହିତ, ପ୍ରାପ୍ତ ହେଉ।
ଉଦୁ ଶ୍ରିଯ ଉଷସୋ ରୋଚମାନା ଅସ୍ଥୁରପାଂ ନୋର୍ମଯୋ ରୁଶନ୍ତଃ । କୃଣୋତି ଵିଶ୍ଵା ସୁପଥା ସୁଗାନ୍ଯଭୂଦୁ ଵସ୍ଵୀ ଦକ୍ଷିଣା ମଘୋନୀ
ପ୍ରଭାତୀର ଚମକୁଥିବା ରୂପ ଉଦୟ ହୋଇଛି, ଜଳ ଉପରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଅଛି, ତାଙ୍କର ଘୋଡ଼ା ଚମକୁଛି। ସେ ସମସ୍ତ ଭଲ ମାର୍ଗ ଓ ସହଜ ଉପାୟ ତିଆରି କରେ; ଦାନ ଏଉଁ ଭାବେ ବଢ଼ିଛି।
ଭଦ୍ରା ଦଦୃକ୍ଷ ଉର୍ଵିଯା ଵି ଭାସ୍ଯୁତ୍ତେ ଶୋଚିର୍ଭାନଵୋ ଦ୍ଯାମପପ୍ତନ୍ । ଆଵିର୍ଵକ୍ଷଃ କୃଣୁଷେ ଶୁମ୍ଭମାନୋଷୋ ଦେଵି ରୋଚମାନା ମହୋଭିଃ
ଦେଖିବାକୁ ଶୁଭ୍ର, ତୁମେ ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ ଚମକୁଛ; ତୁମ ରଶ୍ମିମାନେ ଆକାଶକୁ ପ୍ରସାରିତ। ତୁମ ରୂପକୁ ପ୍ରକାଶ କର, ଦେବୀ ଉଷା, ତୁମ ମହିମାରେ ଚମକୁଛ।
ଵହନ୍ତି ସୀମରୁଣାସୋ ରୁଶନ୍ତୋ ଗାଵଃ ସୁଭଗାମୁର୍ଵିଯା ପ୍ରଥାନାମ୍ । ଅପେଜତେ ଶୂରୋ ଅସ୍ତେଵ ଶତ୍ରୂନ୍ବାଧତେ ତମୋ ଅଜିରୋ ନ ଵୋଳ୍ହା
ଲାଲ ଘୋଡ଼ାମାନେ ତାଙ୍କୁ ବହନ କରୁଛନ୍ତି, ଚମକୁଛନ୍ତି, ଭାଗ୍ୟ ଦୂରଦୂରନ୍ତକୁ ପ୍ରସାରିତ କରୁଛନ୍ତି। ବୀର ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ବାଣ ପରି ଦୂର କରେ, ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରେ, ତୀବ୍ର ଗତିର ବହକ ପରି।
ସୁଗୋତ ତେ ସୁପଥା ପର୍ଵତେଷ୍ଵଵାତେ ଅପସ୍ତରସି ସ୍ଵଭାନୋ । ସା ନ ଆ ଵହ ପୃଥୁଯାମନ୍ନୃଷ୍ଵେ ରଯିଂ ଦିଵୋ ଦୁହିତରିଷଯଧ୍ଯୈ
ତୁମର ଭଲ ମାର୍ଗ, ସହଜ ଉପାୟ ପହାଡ଼ରେ ଅଛି; ତୁମ ଆଲୋକରେ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କର। ହେ ଦିବସ୍ୟ କନ୍ୟା, ଆମ ପାଇଁ ଅଧିକ ଧନ ଆଣ, ଯାହା ଆମ ପୋଷଣ ପାଇଁ ଦରକାର।
ସା ଵହ ଯୋକ୍ଷଭିରଵାତୋଷୋ ଵରଂ ଵହସି ଜୋଷମନୁ । ତ୍ଵଂ ଦିଵୋ ଦୁହିତର୍ଯା ହ ଦେଵୀ ପୂର୍ଵହୂତୌ ମଂହନା ଦର୍ଶତା ଭୂଃ
ଯୁତ ଘୋଡ଼ା ସହିତ, ଉଷା, ତୁମେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଦାନ ଆଣୁଛ; ଇଚ୍ଛିତ ଦାନକୁ ଆନନ୍ଦରେ ବହନ କରୁଛ। ହେ ଦେବୀ, ଦିବସ୍ୟ କନ୍ୟା, ପୁରୁଣା ଆହ୍ୱାନରେ ତୁମେ ମହିମାମୟ ଓ ଦେଖିବାକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଉତ୍ତେ ଵଯଶ୍ଚିଦ୍ଵସତେରପପ୍ତନ୍ନରଶ୍ଚ ଯେ ପିତୁଭାଜୋ ଵ୍ଯୁଷ୍ଟୌ । ଅମା ସତେ ଵହସି ଭୂରି ଵାମମୁଷୋ ଦେଵି ଦାଶୁଷେ ମର୍ତ୍ଯାଯ
ଘରର ପକ୍ଷୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଉଡ଼ିଯାଇଛନ୍ତି, ଏବଂ ସେମାନେ ଯେଉଁମାନେ ପିତାଙ୍କ ସହ ଉଷାକୁ ଅଂଶୀ ହେଉଛନ୍ତି। ଘରେ ତୁମେ ଆମ ପାଇଁ ବହୁତ ଦାନ ଆଣୁଛ, ହେ ଦେବୀ ଉଷା, ଭକ୍ତ ମଣିଷ ପାଇଁ।
ଏଷା ସ୍ଯା ନୋ ଦୁହିତା ଦିଵୋଜାଃ କ୍ଷିତୀରୁଚ୍ଛନ୍ତୀ ମାନୁଷୀରଜୀଗଃ । ଯା ଭାନୁନା ରୁଶତା ରାମ୍ଯାସ୍ଵଜ୍ଞାଯି ତିରସ୍ତମସଶ୍ଚିଦକ୍ତୂନ୍
ଏହି ହେଉଛନ୍ତି, ଆମ ଦିବସ୍ୟ କନ୍ୟା, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଜନ୍ମ ନେଇ, ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଉଦୟ ହେଉଛନ୍ତି, ମାନବ ଓ ଦେବତା ଦୁହେଁ। ସେ ତାଙ୍କର ଆଲୋକରେ ଚମକୁଛନ୍ତି, ଶୋଭାମୟ ଅଛନ୍ତି, ଅନ୍ଧକାର ଓ ରାତିକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ଚିହ୍ନଟ ହେଉଛନ୍ତି।
ଵି ତଦ୍ଯଯୁରରୁଣଯୁଗ୍ଭିରଶ୍ଵୈଶ୍ଚିତ୍ରଂ ଭାନ୍ତ୍ଯୁଷସଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରରଥାଃ । ଅଗ୍ରଂ ଯଜ୍ଞସ୍ଯ ବୃହତୋ ନଯନ୍ତୀର୍ଵି ତା ବାଧନ୍ତେ ତମ ଊର୍ମ୍ଯାଯାଃ
ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଉଷାମାନେ ଲାଲ ଯୁଗା ଘୋଡ଼ା ସହିତ ତାଙ୍କର ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ରଥ ନେଇ ଦେବୀ ଯଜ୍ଞ ପଥକୁ ଆଗେଇ ନେଇଯାନ୍ତି । ସେମାନେ ତାଳ ତାଳ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରିଦିଅନ୍ତି ।
ଶ୍ରଵୋ ଵାଜମିଷମୂର୍ଜଂ ଵହନ୍ତୀର୍ନି ଦାଶୁଷ ଉଷସୋ ମର୍ତ୍ଯାଯ । ମଘୋନୀର୍ଵୀରଵତ୍ପତ୍ଯମାନା ଅଵୋ ଧାତ ଵିଧତେ ରତ୍ନମଦ୍ଯ
ଉଷାମାନେ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ମହିମା, ଶକ୍ତି, ପୋଷଣ ଓ ଉତ୍ସାହ ଆଣନ୍ତି । ସେମାନେ ଦାନଶୀଳ ଓ ବୀର ସନ୍ତାନ ଦେଇଥାନ୍ତି; ଆଜି ଯିଏ ଅର୍ପଣ କରେ, ସେଠାରେ ମୂଲ୍ୟବାନ ଦାନ ଦିଅ ।
ଇଦା ହି ଵୋ ଵିଧତେ ରତ୍ନମସ୍ତୀଦା ଵୀରାଯ ଦାଶୁଷ ଉଷାସଃ । ଇଦା ଵିପ୍ରାଯ ଜରତେ ଯଦୁକ୍ଥା ନି ଷ୍ମ ମାଵତେ ଵହଥା ପୁରା ଚିତ୍
ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ତୁମେ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ମୂଲ୍ୟବାନ ଦାନ ଦେଇଛ; ବୀରଙ୍କୁ, ଭକ୍ତଙ୍କୁ । ବିଦ୍ୱାନ ଯେତେବେଳେ ଷ୍ଟୁତି କରେ, ତୁମେ ସଦା ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଏହା ଆଣିଛ; ପୁରୁଣା ଦିନରୁ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ।
ଇଦା ହି ତ ଉଷୋ ଅଦ୍ରିସାନୋ ଗୋତ୍ରା ଗଵାମଙ୍ଗିରସୋ ଗୃଣନ୍ତି । ଵ୍ଯର୍କେଣ ବିଭିଦୁର୍ବ୍ରହ୍ମଣା ଚ ସତ୍ଯା ନୃଣାମଭଵଦ୍ଦେଵହୂତିଃ
ଏହି ସମୟରେ ଉଷା, ଅଙ୍ଗିରସମାନେ ଗାଁ ଓ ଗାଈ ପାଇଁ ତୁମକୁ ଷ୍ଟୁତି କରନ୍ତି । ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ଓ ପ୍ରାର୍ଥନା ସହିତ ସେମାନେ ବାଧା ଭାଙ୍ଗିଥିଲେ; ମନୁଷ୍ୟଙ୍କର ଦେବତାଙ୍କୁ ଡାକ ଏକଦମ ସତ୍ୟ ହୋଇଥିଲା ।
ଉଚ୍ଛା ଦିଵୋ ଦୁହିତଃ ପ୍ରତ୍ନଵନ୍ନୋ ଭରଦ୍ଵାଜଵଦ୍ଵିଧତେ ମଘୋନି । ସୁଵୀରଂ ରଯିଂ ଗୃଣତେ ରିରୀହ୍ଯୁରୁଗାଯମଧି ଧେହି ଶ୍ରଵୋ ନଃ
ହେ ଦିବସ୍ଵନ୍ତାନୀ ଉଷା, ପୁରୁଣା ଏବଂ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଦାନଶୀଳ, ଭରଦ୍ୱାଜଙ୍କ ପରି ଉଠ । ଆମକୁ ବହୁତ ଧନ ଓ ବୀରତା ଦିଅ; ଆମ ଉପରେ ଖ୍ୟାତି ଓ ପ୍ରଶଂସା ରଖ ।
ଵପୁର୍ନୁ ତଚ୍ଚିକିତୁଷେ ଚିଦସ୍ତୁ ସମାନଂ ନାମ ଧେନୁ ପତ୍ଯମାନମ୍ । ମର୍ତେଷ୍ଵନ୍ଯଦ୍ଦୋହସେ ପୀପାଯ ସକୃଚ୍ଛୁକ୍ରଂ ଦୁଦୁହେ ପୃଶ୍ନିରୂଧଃ
ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକ ଏହି ରୂପକୁ ଜାଣନ୍ତୁ—ଏକ ନାମ ହେଉଛି ଗାଈ, ସେ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ସାଧାରଣ, କିନ୍ତୁ ସେ ବିଭିନ୍ନ ଭାଗରେ ବଣ୍ଟାଯାଇଛି । ମନୁଷ୍ୟମାନେ ପାଇଁ ସେ ଅନ୍ୟ ଦୁଧ ଦେଉଛି; ଏକଥର ପ୍ରଶ୍ନି ନାମକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଗାଈ ଦୁଧ ଦେଇଥିଲେ ।