ଉତ ନଃ ପ୍ରିଯା ପ୍ରିଯାସୁ ସପ୍ତସ୍ଵସା ସୁଜୁଷ୍ଟା । ସରସ୍ଵତୀ ସ୍ତୋମ୍ଯା ଭୂତ୍
ସପ୍ତ ଭଉଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ପ୍ରିୟ, ଆମ ପ୍ରେମର ଯୋଗ୍ୟ, ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ସରସ୍ୱତୀ ଆମ ପ୍ରଶଂସାର ଯୋଗ୍ୟ ହେଉନ୍ତୁ ।
ଆପପ୍ରୁଷୀ ପାର୍ଥିଵାନ୍ଯୁରୁ ରଜୋ ଅନ୍ତରିକ୍ଷମ୍ । ସରସ୍ଵତୀ ନିଦସ୍ପାତୁ
ଯିଏ ପୃଥିବୀ, ବିଶାଳ ଆକାଶ ଓ ମଧ୍ୟ ଆକାଶକୁ ପୂରିଦେଇଛନ୍ତି, ସେଇ ସରସ୍ୱତୀ ଆମ ଶତ୍ରୁମାନେଠାରୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ ।
ତ୍ରିଷଧସ୍ଥା ସପ୍ତଧାତୁଃ ପଞ୍ଚ ଜାତା ଵର୍ଧଯନ୍ତୀ । ଵାଜେଵାଜେ ହଵ୍ଯା ଭୂତ୍
ଯିଏ ତିନି ସ୍ଥାନରେ ବିରାଜି, ସପ୍ତ ଉତ୍ସ ଓ ପାଞ୍ଚ ଜନ୍ମ ଧାରଣ କରି, ସଦା ବୃଦ୍ଧି ପାଉଛନ୍ତି, ସେ ନଦୀ ପ୍ରତ୍ୟେକ ସଂଘର୍ଷରେ ଆମ ପୂଜାର ଯୋଗ୍ୟ ହେଉନ୍ତୁ ।
ପ୍ର ଯା ମହିମ୍ନା ମହିନାସୁ ଚେକିତେ ଦ୍ଯୁମ୍ନେଭିରନ୍ଯା ଅପସାମପସ୍ତମା । ରଥ ଇଵ ବୃହତୀ ଵିଭ୍ଵନେ କୃତୋପସ୍ତୁତ୍ଯା ଚିକିତୁଷା ସରସ୍ଵତୀ
ଯିଏ ତାଙ୍କର ମହତ୍ତ୍ୱରେ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଅଗ୍ରଗଣ୍ୟ, ଏକ ଭାରି ରଥ ପରି ଦେଖାଯାନ୍ତି, ସେଇ ସରସ୍ୱତୀ ପ୍ରଜ୍ଞାମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି ।
ସରସ୍ଵତ୍ଯଭି ନୋ ନେଷି ଵସ୍ଯୋ ମାପ ସ୍ଫରୀଃ ପଯସା ମା ନ ଆ ଧକ୍ । ଜୁଷସ୍ଵ ନଃ ସଖ୍ଯା ଵେଶ୍ଯା ଚ ମା ତ୍ଵତ୍କ୍ଷେତ୍ରାଣ୍ଯରଣାନି ଗନ୍ମ
ସରସ୍ୱତୀ, ଆମକୁ ଧନ ଦିଅ, ତୁମ ଆଶୀର୍ବାଦ ରୋକି ରଖନିଅ, ଆମ ସହ ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ଓ ଆତିଥ୍ୟ ଦିଅ । ଆମେ ତୁମ ମୃଦା ଭୂମିକୁ ଛାଡ଼ି ଅବଜା ଭୂମିକୁ ଯାଉନାହୁଁ ।
ସ୍ତୁଷେ ନରା ଦିଵୋ ଅସ୍ଯ ପ୍ରସନ୍ତାଶ୍ଵିନା ହୁଵେ ଜରମାଣୋ ଅର୍କୈଃ । ଯା ସଦ୍ଯ ଉସ୍ରା ଵ୍ଯୁଷି ଜ୍ମୋ ଅନ୍ତାନ୍ଯୁଯୂଷତଃ ପର୍ଯୁରୂ ଵରାଂସି
ମୁଁ ଦିବ୍ୟ ଦ୍ୱିତୀୟ ଦେବତା ଦ୍ରୁତ ଆଶ୍ୱିନୀକୁ ସ୍ତୁତି କରେ, ବୟସ୍କ ହେଉଥିବା ମୁଁ ଗୀତ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ଡାକେ, ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରଭାତରେ ଆଲୋକ ସହ ଦୂର ଦେଶକୁ ଶୀଘ୍ର ଚାଲିଯାନ୍ତି ।
ତା ଯଜ୍ଞମା ଶୁଚିଭିଶ୍ଚକ୍ରମାଣା ରଥସ୍ଯ ଭାନୁଂ ରୁରୁଚୂ ରଜୋଭିଃ । ପୁରୂ ଵରାଂସ୍ଯମିତା ମିମାନାପୋ ଧନ୍ଵାନ୍ଯତି ଯାଥୋ ଅଜ୍ରାନ୍
ତେଉଁମାନେ ପବିତ୍ର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ସହ ଯଜ୍ଞରେ ରଥ ଚଳାନ୍ତି, ଆକାଶକୁ ଆଲୋକିତ କରନ୍ତି; ଅସଂଖ୍ୟ ଦେଶ ମାପି, ନଦୀ ଓ ମରୁଭୂମି ଅଟକା ଚାଲିଯାନ୍ତି ।
ତା ହ ତ୍ଯଦ୍ଵର୍ତିର୍ଯଦରଧ୍ରମୁଗ୍ରେତ୍ଥା ଧିଯ ଊହଥୁଃ ଶଶ୍ଵଦଶ୍ଵୈଃ । ମନୋଜଵେଭିରିଷିରୈଃ ଶଯଧ୍ଯୈ ପରି ଵ୍ଯଥିର୍ଦାଶୁଷୋ ମର୍ତ୍ଯସ୍ଯ
ସେମାନେ ହେଉଛନ୍ତି ସେଇ ମାର୍ଗ, ଯେଉଁଠାରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, କ୍ଲାନ୍ତିହୀନ ଘୋଡ଼ା ସହ ସଦା ଚେତନାକୁ ନେଇଯାନ୍ତି, ମନର ତୀବ୍ରତା ସହ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ସହାୟତା ପହଞ୍ଚାନ୍ତି ।
ତା ନଵ୍ଯସୋ ଜରମାଣସ୍ଯ ମନ୍ମୋପ ଭୂଷତୋ ଯୁଯୁଜାନସପ୍ତୀ । ଶୁଭଂ ପୃକ୍ଷମିଷମୂର୍ଜଂ ଵହନ୍ତା ହୋତା ଯକ୍ଷତ୍ପ୍ରତ୍ନୋ ଅଧ୍ରୁଗ୍ଯୁଵାନା
ସେମାନେ ସଦା ନୂତନ, ବୟସ୍କ ଗାୟକଙ୍କ ଗୀତକୁ ଶୋଭାୟମାନ କରନ୍ତି, ରଥକୁ ଯୁତ କରନ୍ତି; ଶୁଭ ବର୍ଷା, ଖାଦ୍ୟ ଓ ଶକ୍ତି ଆଣନ୍ତି, ହୋତା ତାଙ୍କୁ ଡାକନ୍ତି, ପୁରାତନ ଓ ଅକ୍ଷୟ ଯୁବା ।
ତା ଵଲ୍ଗୂ ଦସ୍ରା ପୁରୁଶାକତମା ପ୍ରତ୍ନା ନଵ୍ଯସା ଵଚସା ଵିଵାସେ । ଯା ଶଂସତେ ସ୍ତୁଵତେ ଶମ୍ଭଵିଷ୍ଠା ବଭୂଵତୁର୍ଗୃଣତେ ଚିତ୍ରରାତୀ
ସେ ଦୁଇଜଣ ଶୋଭାମୟ, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରଶଂସିତ, ପୁରୁଣା ଓ ନୂତନ ଶବ୍ଦରେ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଡାକେ; ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରଶଂସିତ, ଶୁଭ ଦେଇଥିବା, ଗାୟକଙ୍କୁ ଦାନ କରନ୍ତି ।
ତା ଭୁଜ୍ଯୁଂ ଵିଭିରଦ୍ଭ୍ଯଃ ସମୁଦ୍ରାତ୍ତୁଗ୍ରସ୍ଯ ସୂନୁମୂହଥୂ ରଜୋଭିଃ । ଅରେଣୁଭିର୍ଯୋଜନେଭିର୍ଭୁଜନ୍ତା ପତତ୍ରିଭିରର୍ଣସୋ ନିରୁପସ୍ଥାତ୍
ସେମାନେ ତୁଗ୍ର ପୁତ୍ର ଭୁଜ୍ୟୁଙ୍କୁ ଜଳରୁ, ସମୁଦ୍ରରୁ ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ରଥ ଦ୍ୱାରା ଧୂଳିହୀନ ପଥରେ ଦୂର ଦୂରନ୍ତି, ପକ୍ଷୀ ପରି ଉଡ଼ି ତାଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷିତ ଭାବେ ଆଣିଥିଲେ ।
ଵି ଜଯୁଷା ରଥ୍ଯା ଯାତମଦ୍ରିଂ ଶ୍ରୁତଂ ହଵଂ ଵୃଷଣା ଵଧ୍ରିମତ୍ଯାଃ । ଦଶସ୍ଯନ୍ତା ଶଯଵେ ପିପ୍ଯଥୁର୍ଗାମିତି ଚ୍ଯଵାନା ସୁମତିଂ ଭୁରଣ୍ଯୂ
ବିଜୟୀ ରଥ ସହ, ଦୁଇଜଣ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଦ୍ରି ପର୍ବତକୁ ବଧ୍ରିମତୀଙ୍କ ଡାକରେ ଗଲେ; ଶୟନ କରୁଥିବା ଜଣେକୁ ଦୟା କରି, ଗାଈମାନେକୁ ଦୁଧରେ ପୂରିଦେଲେ, ଶୁଭ ଭାଗ୍ୟ ଆଣିଲେ ।
ଯଦ୍ରୋଦସୀ ପ୍ରଦିଵୋ ଅସ୍ତି ଭୂମା ହେଳୋ ଦେଵାନାମୁତ ମର୍ତ୍ଯତ୍ରା । ତଦାଦିତ୍ଯା ଵସଵୋ ରୁଦ୍ରିଯାସୋ ରକ୍ଷୋଯୁଜେ ତପୁରଘଂ ଦଧାତ
ଯେଉଁ ମହତ୍ତ୍ୱ ଦିବା ଓ ପୃଥିବୀର ଉପରେ ଅଛି, କିମ୍ବା ଦେବତା ଓ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଛି, ସେଇ ମହତ୍ତ୍ୱକୁ ଆଦିତ୍ୟ, ବସୁ, ରୁଦ୍ରମାନେ ଦୁଷ୍ଟଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଅଗ୍ନି ଅସ୍ତ୍ର ଭାବେ ବ୍ୟବହାର କରନ୍ତି ।
ଯ ଈଂ ରାଜାନାଵୃତୁଥା ଵିଦଧଦ୍ରଜସୋ ମିତ୍ରୋ ଵରୁଣଶ୍ଚିକେତତ୍ । ଗମ୍ଭୀରାଯ ରକ୍ଷସେ ହେତିମସ୍ଯ ଦ୍ରୋଘାଯ ଚିଦ୍ଵଚସ ଆନଵାଯ
ଯିଏ ରାଜା ଭାବେ ଚତୁର୍ଥ ଆକାଶର ଶାସନ କରନ୍ତି—ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ ଏହି କଥା ଜାଣନ୍ତି—ଗଭୀର ରକ୍ଷା ପାଇଁ, ଅସ୍ତ୍ର ପାଇଁ, ମିଥ୍ୟା କଥା ଓ ହାନିକାରୀଙ୍କୁ ଦଣ୍ଡ ଦେବା ପାଇଁ ।
ଅନ୍ତରୈଶ୍ଚକ୍ରୈସ୍ତନଯାଯ ଵର୍ତିର୍ଦ୍ଯୁମତା ଯାତଂ ନୃଵତା ରଥେନ । ସନୁତ୍ଯେନ ତ୍ଯଜସା ମର୍ତ୍ଯସ୍ଯ ଵନୁଷ୍ଯତାମପି ଶୀର୍ଷା ଵଵୃକ୍ତମ୍
ତୁମେ ତୁମର ଚକ୍ର ସହ ଆମ ସନ୍ତାନ ପାଇଁ ଆସ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ମନୁଷ୍ୟବାହୀ ରଥ ସହ; ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ମନୁଷ୍ୟର ଶତ୍ରୁକୁ ଦୂର କର, ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦିଅ ।
ଆ ପରମାଭିରୁତ ମଧ୍ଯମାଭିର୍ନିଯୁଦ୍ଭିର୍ଯାତମଵମାଭିରର୍ଵାକ୍ । ଦୃଳ୍ହସ୍ଯ ଚିଦ୍ଗୋମତୋ ଵି ଵ୍ରଜସ୍ଯ ଦୁରୋ ଵର୍ତଂ ଗୃଣତେ ଚିତ୍ରରାତୀ
ତୁମେ ଉଚ୍ଚ, ମଧ୍ୟମ ଓ ନିମ୍ନ ସ୍ଥାନରୁ ତୁମ ସେନା ସହ ଆସ; ଦୃଢ଼ ଓ ଗୋଧନ ସମୃଦ୍ଧ ଘରକୁ ମଧ୍ୟ ଗାୟକ ପାଇଁ ଖୋଲିଦିଅ, ଦାନଶୀଳ ଦେବତାମାନେ ।
କ୍ଵ ତ୍ଯା ଵଲ୍ଗୂ ପୁରୁହୂତାଦ୍ଯ ଦୂତୋ ନ ସ୍ତୋମୋଽଵିଦନ୍ନମସ୍ଵାନ୍ । ଆ ଯୋ ଅର୍ଵାଙ୍ନାସତ୍ଯା ଵଵର୍ତ ପ୍ରେଷ୍ଠା ହ୍ଯସଥୋ ଅସ୍ଯ ମନ୍ମନ୍
ହେ ବହୁବାର ଡାକାଯାଉଥିବା ଦେବତାମାନେ, ଆଜି ସେଇ ଦୁଇଜଣ ଅଶ୍ୱିନୀ କେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି, ଯାହାକୁ ଏହି ସ୍ତୁତି ଦୂତ ଭାବେ ଅନ୍ୟ ଅଯୋଗ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଖୋଜିପାରିଲାନି? ସେ ଦୁଇଁଜଣ ଅଶ୍ୱିନୀ ଆମ ପାଖକୁ ଆସନ୍ତି, ସେମାନେ ସବୁଠାରୁ ପ୍ରିୟ; ଏହି ଭକ୍ତଙ୍କର ଚିନ୍ତା ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଅଟୁଟ ଅଟେ।
ଅରଂ ମେ ଗନ୍ତଂ ହଵନାଯାସ୍ମୈ ଗୃଣାନା ଯଥା ପିବାଥୋ ଅନ୍ଧଃ । ପରି ହ ତ୍ଯଦ୍ଵର୍ତିର୍ଯାଥୋ ରିଷୋ ନ ଯତ୍ପରୋ ନାନ୍ତରସ୍ତୁତୁର୍ଯାତ୍
ମୋ ପାଖକୁ ଆସନ୍ତୁ, ଯେପରି ଭକ୍ତମାନେ ଆପଣଙ୍କୁ ଡାକନ୍ତି, ଏହି ଅର୍ପଣ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ, ଏବଂ ଆପଣମାନେ ସୋମରସ ପିଉନ୍ତୁ। ଆପଣଙ୍କର ଯାତ୍ରା ନିରାପଦ ଭାବେ ଘୁଞ୍ଚିଯାଉ, ଆପଣଙ୍କର ସ୍ତୁତିରେ କିଛି ବାଧା ନ ଆସୁ।
ଅକାରି ଵାମନ୍ଧସୋ ଵରୀମନ୍ନସ୍ତାରି ବର୍ହିଃ ସୁପ୍ରାଯଣତମମ୍ । ଉତ୍ତାନହସ୍ତୋ ଯୁଵଯୁର୍ଵଵନ୍ଦା ଵାଂ ନକ୍ଷନ୍ତୋ ଅଦ୍ରଯ ଆଞ୍ଜନ୍
ସୋମପାନୀ ପାଇଁ ଏକ ମାର୍ଗ ତିଆରି ହୋଇଛି; ଯଜ୍ଞରେ କୁଶ ଛାଡ଼ାଯାଇଛି, ଯାହା ଆପଣଙ୍କ ଆଗମନ ପାଇଁ ସବୁଠାରୁ ଉପଯୁକ୍ତ। ହାତ ଉଠାଇ ଏକ ଯୁବକ ଆପଣଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରିଛି; ଚମକୁଥିବା ପାଥରମାନେ ଆପଣଙ୍କର ଆଗମନ ଚିହ୍ନଟ କରିଛନ୍ତି।
ଊର୍ଧ୍ଵୋ ଵାମଗ୍ନିରଧ୍ଵରେଷ୍ଵସ୍ଥାତ୍ପ୍ର ରାତିରେତି ଜୂର୍ଣିନୀ ଘୃତାଚୀ । ପ୍ର ହୋତା ଗୂର୍ତମନା ଉରାଣୋଽଯୁକ୍ତ ଯୋ ନାସତ୍ଯା ହଵୀମନ୍
ଆପଣଙ୍କ ଅଗ୍ନି ଯଜ୍ଞରେ ସିଧା ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଅଛି; ଘୃତରେ ଲିପ୍ତ ଅର୍ପଣ ଭାସୁଛି। ପୁରୋହିତ ଉତ୍ସାହିତ ମନେ ଆଗକୁ ବଢ଼ୁଛନ୍ତି; ସେ ଦୁଇଁଜଣ ଅଶ୍ୱିନୀ ପାଇଁ ହବି ଯୋଗାଇଛନ୍ତି।
ଅଧି ଶ୍ରିଯେ ଦୁହିତା ସୂର୍ଯସ୍ଯ ରଥଂ ତସ୍ଥୌ ପୁରୁଭୁଜା ଶତୋତିମ୍ । ପ୍ର ମାଯାଭିର୍ମାଯିନା ଭୂତମତ୍ର ନରା ନୃତୂ ଜନିମନ୍ଯଜ୍ଞିଯାନାମ୍
ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର କନ୍ୟା ମହିମା ପାଇଁ ଶତଶକ୍ତି ସହିତ ରଥ ଉପରେ ଦଢ଼ିଛି। ମାୟା ଦ୍ୱାରା ମାୟାବୀମାନେ ଏଠାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛନ୍ତି; ହେ ନରମାନେ, ଯଜ୍ଞରେ ନୃତ୍ୟକାରମାନେ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି।
ଯୁଵଂ ଶ୍ରୀଭିର୍ଦର୍ଶତାଭିରାଭିଃ ଶୁଭେ ପୁଷ୍ଟିମୂହଥୁଃ ସୂର୍ଯାଯାଃ । ପ୍ର ଵାଂ ଵଯୋ ଵପୁଷେଽନୁ ପପ୍ତନ୍ନକ୍ଷଦ୍ଵାଣୀ ସୁଷ୍ଟୁତା ଧିଷ୍ଣ୍ଯା ଵାମ୍
ଆପଣମାନେ ଶ୍ରୀ ଓ ଚମକ ନେଇ, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର କନ୍ୟାଙ୍କୁ ଶୋଭା ଦେଇଛନ୍ତି। ଆପଣଙ୍କର ତୀବ୍ର ଘୋଡ଼ାମାନେ ଆପଣଙ୍କର ମହିମା ପାଇଁ ଅନୁସରଣ କରିଛନ୍ତି; ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ତୁତି ଆପଣଙ୍କ ଆଗମନ ଚିହ୍ନଟ କରିଛି।
ଆ ଵାଂ ଵଯୋଽଶ୍ଵାସୋ ଵହିଷ୍ଠା ଅଭି ପ୍ରଯୋ ନାସତ୍ଯା ଵହନ୍ତୁ । ପ୍ର ଵାଂ ରଥୋ ମନୋଜଵା ଅସର୍ଜୀଷଃ ପୃକ୍ଷ ଇଷିଧୋ ଅନୁ ପୂର୍ଵୀଃ
ଆପଣଙ୍କର ତୀବ୍ର ଘୋଡ଼ା ଓ ରଥ, ହେ ଅଶ୍ୱିନୀ, ଆପଣମାନେକୁ ଏଠାକୁ ଆଣିଛି। ଆପଣଙ୍କର ମନର ତୀବ୍ରତା ସହିତ ଚାଲୁଥିବା ରଥ ପ୍ରେରିତ ହୋଇଛି, ପୂର୍ବବର୍ତ୍ତୀମାନେକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରୁଛି।
ପୁରୁ ହି ଵାଂ ପୁରୁଭୁଜା ଦେଷ୍ଣଂ ଧେନୁଂ ନ ଇଷଂ ପିନ୍ଵତମସକ୍ରାମ୍ । ସ୍ତୁତଶ୍ଚ ଵାଂ ମାଧ୍ଵୀ ସୁଷ୍ଟୁତିଶ୍ଚ ରସାଶ୍ଚ ଯେ ଵାମନୁ ରାତିମଗ୍ମନ୍
ନିଶ୍ଚୟ, ଆପଣମାନେ ବହୁ ଧନ ଦେଇଛନ୍ତି, ଗାଈଁ ପରି ଅନେକ ଦାନ ଦେଇ ଆମକୁ ପୁଷ୍ଟ କରିଛନ୍ତି। ଆପଣଙ୍କର ମଧୁର ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ତୁତି ପ୍ରଶଂସିତ; ଯେମାନେ ଆପଣଙ୍କର ଦାନର ଅନୁସରଣ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଆସିଛନ୍ତି।
ଉତ ମ ଋଜ୍ରେ ପୁରଯସ୍ଯ ରଘ୍ଵୀ ସୁମୀଳ୍ହେ ଶତଂ ପେରୁକେ ଚ ପକ୍ଵା । ଶାଣ୍ଡୋ ଦାଦ୍ଧିରଣିନଃ ସ୍ମଦ୍ଦିଷ୍ଟୀନ୍ଦଶ ଵଶାସୋ ଅଭିଷାଚ ଋଷ୍ଵାନ୍
ମୋ ପାଇଁ, ତୀବ୍ର ଗତିର ନଗରରେ ଶତ ରାନ୍ଧା ଖାଦ୍ୟ ଓ ଶତ ଧାନ ଦିଆଯାଇଛି। ଶାଣ୍ଡ ଦାନଶୀଳଙ୍କର ଧନ ଦେଇଛନ୍ତି, ଦଶ ମୋଟ ଗାଈଁ ଦେଇଛନ୍ତି ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଛନ୍ତି।
ସଂ ଵାଂ ଶତା ନାସତ୍ଯା ସହସ୍ରାଶ୍ଵାନାଂ ପୁରୁପନ୍ଥା ଗିରେ ଦାତ୍ । ଭରଦ୍ଵାଜାଯ ଵୀର ନୂ ଗିରେ ଦାଦ୍ଧତା ରକ୍ଷାଂସି ପୁରୁଦଂସସା ସ୍ଯୁଃ
ଶତ ଓ ହଜାର ଘୋଡ଼ା, ହେ ଅଶ୍ୱିନୀ, ପହାଡ଼ର ଅନେକ ମାର୍ଗରେ ଦିଆଯାଇଛି। ଏବେ, ହେ ବୀର, ପହାଡ଼ରେ ଭରଦ୍ୱାଜଙ୍କୁ ଦିଅ; ଆପଣଙ୍କର ବହୁଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଶତ୍ରୁମାନେ ଦଳିତ ହେଉନ୍ତୁ।
ଆ ଵାଂ ସୁମ୍ନେ ଵରିମନ୍ସୂରିଭିଃ ଷ୍ଯାମ୍
ଆମେ ଆପଣଙ୍କର କୃପା ଓ ବିସ୍ତୃତ ମାର୍ଗ ଉପରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ସହିତ, ପ୍ରାପ୍ତ ହେଉ।
ଉଦୁ ଶ୍ରିଯ ଉଷସୋ ରୋଚମାନା ଅସ୍ଥୁରପାଂ ନୋର୍ମଯୋ ରୁଶନ୍ତଃ । କୃଣୋତି ଵିଶ୍ଵା ସୁପଥା ସୁଗାନ୍ଯଭୂଦୁ ଵସ୍ଵୀ ଦକ୍ଷିଣା ମଘୋନୀ
ପ୍ରଭାତୀର ଚମକୁଥିବା ରୂପ ଉଦୟ ହୋଇଛି, ଜଳ ଉପରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଅଛି, ତାଙ୍କର ଘୋଡ଼ା ଚମକୁଛି। ସେ ସମସ୍ତ ଭଲ ମାର୍ଗ ଓ ସହଜ ଉପାୟ ତିଆରି କରେ; ଦାନ ଏଉଁ ଭାବେ ବଢ଼ିଛି।
ଭଦ୍ରା ଦଦୃକ୍ଷ ଉର୍ଵିଯା ଵି ଭାସ୍ଯୁତ୍ତେ ଶୋଚିର୍ଭାନଵୋ ଦ୍ଯାମପପ୍ତନ୍ । ଆଵିର୍ଵକ୍ଷଃ କୃଣୁଷେ ଶୁମ୍ଭମାନୋଷୋ ଦେଵି ରୋଚମାନା ମହୋଭିଃ
ଦେଖିବାକୁ ଶୁଭ୍ର, ତୁମେ ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ ଚମକୁଛ; ତୁମ ରଶ୍ମିମାନେ ଆକାଶକୁ ପ୍ରସାରିତ। ତୁମ ରୂପକୁ ପ୍ରକାଶ କର, ଦେବୀ ଉଷା, ତୁମ ମହିମାରେ ଚମକୁଛ।
ଵହନ୍ତି ସୀମରୁଣାସୋ ରୁଶନ୍ତୋ ଗାଵଃ ସୁଭଗାମୁର୍ଵିଯା ପ୍ରଥାନାମ୍ । ଅପେଜତେ ଶୂରୋ ଅସ୍ତେଵ ଶତ୍ରୂନ୍ବାଧତେ ତମୋ ଅଜିରୋ ନ ଵୋଳ୍ହା
ଲାଲ ଘୋଡ଼ାମାନେ ତାଙ୍କୁ ବହନ କରୁଛନ୍ତି, ଚମକୁଛନ୍ତି, ଭାଗ୍ୟ ଦୂରଦୂରନ୍ତକୁ ପ୍ରସାରିତ କରୁଛନ୍ତି। ବୀର ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ବାଣ ପରି ଦୂର କରେ, ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରେ, ତୀବ୍ର ଗତିର ବହକ ପରି।