ଯୁଞ୍ଜନ୍ତି ବ୍ରଧ୍ନମରୁଷଂ ଚରନ୍ତଂ ପରି ତସ୍ଥୁଷଃ । ରୋଚନ୍ତେ ରୋଚନା ଦିଵି
ସେମାନେ ଦାଗଦାରା ଲାଲ ଘୋଡ଼ାକୁ ଯୁତ କରନ୍ତି, ଯିଏ ଚାଲୁଥାଏ ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନେ ଦଣ୍ଡାଇ ରହନ୍ତି; ଆକାଶରେ ଆଲୋକ ଚମକୁଛି।
ଯୁଞ୍ଜନ୍ତ୍ଯସ୍ଯ କାମ୍ଯା ହରୀ ଵିପକ୍ଷସା ରଥେ । ଶୋଣା ଧୃଷ୍ଣୂ ନୃଵାହସା
ସେମାନେ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଦୁଇଟି ଲାଲ ଘୋଡ଼ାକୁ ପାଖା ଥିବା ରଥରେ ଯୁତ କରନ୍ତି; ଏହି ଲାଲ ଓ ସାହସୀ ଘୋଡ଼ାମାନେ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ବହନ କରନ୍ତି।
କେତୁଂ କୃଣ୍ଵନ୍ନକେତଵେ ପେଶୋ ମର୍ଯା ଅପେଶସେ । ସମୁଷଦ୍ଭିରଜାଯଥାଃ
ଯେଉଁଠି ଚିହ୍ନ ନାହିଁ, ସେଠି ଚିହ୍ନ ଦେଉଛ; ଯେଉଁଠି ଆକାର ନାହିଁ, ସେଠି ଆକାର ଦେଉଛ; ତୁମେ ଦେବମାନେ ସହ ଏକାଠି ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲ।
ଆଦହ ସ୍ଵଧାମନୁ ପୁନର୍ଗର୍ଭତ୍ଵମେରିରେ । ଦଧାନା ନାମ ଯଜ୍ଞିଯମ୍
ତାଙ୍କର ସ୍ୱଭାବ ଅନୁଯାୟୀ, ସେମାନେ ପୁଣି ଜନ୍ମ ନେବାକୁ ଆଶା କଲେ; ଯଜ୍ଞର ଯୋଗ୍ୟ ନାମ ଧାରଣ କରି।
ଵୀଳୁ ଚିଦାରୁଜତ୍ନୁଭିର୍ଗୁହା ଚିଦିନ୍ଦ୍ର ଵହ୍ନିଭିଃ । ଅଵିନ୍ଦ ଉସ୍ରିଯା ଅନୁ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ଅଗ୍ନି ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ପଡିଥିବା ଜିନିଷକୁ ମଧ୍ୟ ଭାଗ କରିଦେଲ, ଏବଂ ତୁମର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଲୁଚାଇ ରଖାଯାଇଥିବା ଗାଈମାନେକୁ ଖୋଜି ପାଇଲେ।
ଦେଵଯନ୍ତୋ ଯଥା ମତିମଚ୍ଛା ଵିଦଦ୍ଵସୁଂ ଗିରଃ । ମହାମନୂଷତ ଶ୍ରୁତମ୍
ଯେପରି ଦେବତାଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ନିଜର ଗୀତ ଦ୍ୱାରା ଧନ ଉଦ୍ଧାର କରିଥିଲେ, ସେପରି ହେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ମଧ୍ୟ ତୁମର କୃପା ଲାଭ କରିପାରିବା।
ଇନ୍ଦ୍ରେଣ ସଂ ହି ଦୃକ୍ଷସେ ସଂଜଗ୍ମାନୋ ଅବିଭ୍ଯୁଷା । ମନ୍ଦୂ ସମାନଵର୍ଚସା
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ ଏକାତ୍ମ ହୋଇ ତୁମେ ଆଗକୁ ବଢ଼ୁଛ, ଭୟହୀନ ଭାବରେ, ଦୁହେଁ ଏକେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଭାଗ କରୁଛ।
ଅନଵଦ୍ଯୈରଭିଦ୍ଯୁଭିର୍ମଖଃ ସହସ୍ଵଦର୍ଚତି । ଗଣୈରିନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ କାମ୍ଯୈଃ
ନିର୍ମଳ ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯଜ୍ଞ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଆକାଙ୍କ୍ଷିତ ସଙ୍ଗମାନେ ସହିତ।
ଅତଃ ପରିଜ୍ମନ୍ନା ଗହି ଦିଵୋ ଵା ରୋଚନାଦଧି । ସମସ୍ମିନ୍ନୃଞ୍ଜତେ ଗିରଃ
ହେ ରକ୍ଷକ, ଏଠାରୁ କିମ୍ବା ଦିବ୍ୟ ଆଲୋକ ଥିବା ଆକାଶରୁ ଆସ, ଏଠିକୁ ଗୀତମାନେ ଆଣାଯାଉଛି।
ଇତୋ ଵା ସାତିମୀମହେ ଦିଵୋ ଵା ପାର୍ଥିଵାଦଧି । ଇନ୍ଦ୍ରଂ ମହୋ ଵା ରଜସଃ
ଏଠାରୁ କିମ୍ବା ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଥିବା ଦିଗନ୍ତରୁ ଆମେ ପଥ ଖୋଜୁଛୁ; ଆମେ ବିଶାଳ ଆକାଶରୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଚାହୁଁଛୁ।
ଇନ୍ଦ୍ରମିଦ୍ଗାଥିନୋ ବୃହଦିନ୍ଦ୍ରମର୍କେଭିରର୍କିଣଃ । ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଵାଣୀରନୂଷତ
ଗାୟକମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ଗୀତ ଗାଉଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧେଶ୍ୟ କରନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଧ୍ୱନି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଦିଆଯାଉଛି।
ଇନ୍ଦ୍ର ଇଦ୍ଧର୍ଯୋଃ ସଚା ସମ୍ମିଶ୍ଲ ଆ ଵଚୋଯୁଜା । ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଵଜ୍ରୀ ହିରଣ୍ଯଯଃ
ଇନ୍ଦ୍ର, ଦୁଇଟି ଧୂସର ଘୋଡ଼ା ସହିତ, ଯେଉଁଠାରେ ଶବ୍ଦ ଯୁକ୍ତ ହୋଇଛି, ସୁନାର ବଜ୍ର ଧାରଣ କରି, ଉତ୍ସାହିତ ହୁଅନ୍ତି।
ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଦୀର୍ଘାଯ ଚକ୍ଷସ ଆ ସୂର୍ଯଂ ରୋହଯଦ୍ଦିଵି । ଵି ଗୋଭିରଦ୍ରିମୈରଯତ୍
ଇନ୍ଦ୍ର ଦୀର୍ଘ ଦୃଷ୍ଟି ପାଇଁ ଆକାଶରେ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଉଦୟ କରାଇଲେ; ଗାଈମାନେ ସହିତ ପାହାଡ଼କୁ ଭାଗ କରିଦେଲେ।
ଇନ୍ଦ୍ର ଵାଜେଷୁ ନୋଽଵ ସହସ୍ରପ୍ରଧନେଷୁ ଚ । ଉଗ୍ର ଉଗ୍ରାଭିରୂତିଭିଃ
ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯୁଦ୍ଧରେ ଓ ହଜାର ଉପହାର ପାଇଁ ହେଉଥିବା ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ତୁମ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସହାୟତା ଦ୍ୱାରା ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର।
ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଵଯଂ ମହାଧନ ଇନ୍ଦ୍ରମର୍ଭେ ହଵାମହେ । ଯୁଜଂ ଵୃତ୍ରେଷୁ ଵଜ୍ରିଣମ୍
ଆମେ ମହାଧନୀୟ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଡାକୁଛୁ, ଯୁବାବସ୍ଥାରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଡାକୁଛୁ, ବଜ୍ରଧାରୀ ଯିଏ ବୃତ୍ରମାନେଙ୍କୁ ଦଳନ କରନ୍ତି।
ସ ନୋ ଵୃଷନ୍ନମୁଂ ଚରୁଂ ସତ୍ରାଦାଵନ୍ନପା ଵୃଧି । ଅସ୍ମଭ୍ଯମପ୍ରତିଷ୍କୁତଃ
ହେ ବଳବାନ୍, ଏହି ପ୍ରିୟ ନିବେଦନକୁ ଆମ ପାଇଁ ବୃଦ୍ଧି କର, ହେ ଅନ୍ନଦାତା, ସଭାରେ ଆମ ପାଇଁ ଅଜୟ ହେଉ।
ତୁଞ୍ଜେତୁଞ୍ଜେ ଯ ଉତ୍ତରେ ସ୍ତୋମା ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଵଜ୍ରିଣଃ । ନ ଵିନ୍ଧେ ଅସ୍ଯ ସୁଷ୍ଟୁତିମ୍
ଯେଉଁମାନେ ପରେ ଇନ୍ଦ୍ର ବଜ୍ରଧାରୀଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି, ସେମାନେ ତାଙ୍କର କୃପାକୁ ଅନ୍ୟଥା ପାଉନାହାନ୍ତି।
ଵୃଷା ଯୂଥେଵ ଵଂସଗଃ କୃଷ୍ଟୀରିଯର୍ତ୍ଯୋଜସା । ଈଶାନୋ ଅପ୍ରତିଷ୍କୁତଃ
ଗୋଠରେ ବଳିଅଠା ବଳିଆ ପଶୁ ପରି, ସେ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଲୋକମାନେକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରନ୍ତି, ସେ ଅପରାଜିତ ପ୍ରଭୁ।
ଯ ଏକଶ୍ଚର୍ଷଣୀନାଂ ଵସୂନାମିରଜ୍ଯତି । ଇନ୍ଦ୍ରଃ ପଞ୍ଚ କ୍ଷିତୀନାମ୍
ସେ ଏକାକି ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ଧନର ଅଧିପତି, ଇନ୍ଦ୍ର ପାଞ୍ଚ ଜନର ନାୟକ।
ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଵୋ ଵିଶ୍ଵତସ୍ପରି ହଵାମହେ ଜନେଭ୍ଯଃ । ଅସ୍ମାକମସ୍ତୁ କେଵଲଃ
ଆମେ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଡାକୁଛୁ; ସେ ଆମର ମାତ୍ର ହେଉ।
ଏନ୍ଦ୍ର ସାନସିଂ ରଯିଂ ସଜିତ୍ଵାନଂ ସଦାସହମ୍ । ଵର୍ଷିଷ୍ଠମୂତଯେ ଭର
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମ ପାଇଁ ବହୁତ, ଜିତିବା, ସଦା ବୃଦ୍ଧିଶୀଳ ଧନ ଆଣ।
ନି ଯେନ ମୁଷ୍ଟିହତ୍ଯଯା ନି ଵୃତ୍ରା ରୁଣଧାମହୈ । ତ୍ଵୋତାସୋ ନ୍ଯର୍ଵତା
ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ମୁଷ୍ଟିର ଆଘାତରେ ବୃତ୍ରମାନେକୁ ଦଳନ କରିଥିଲ, ତୁମ ସହାୟତାରେ ବାଧାମାନେ ଅବନତ ହୁଅନ୍ତି।
ଇନ୍ଦ୍ର ତ୍ଵୋତାସ ଆ ଵଯଂ ଵଜ୍ରଂ ଘନା ଦଦୀମହି । ଜଯେମ ସଂ ଯୁଧି ସ୍ପୃଧଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ସାହାଯ୍ୟରେ ଆମେ ବଜ୍ର ଧରି ଶତ୍ରୁମାନୋଁକୁ ଭଙ୍ଗ କରିପାରିବା। ଯୁଦ୍ଧରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱୀଙ୍କୁ ଜିତିପାରିବା।
ଵଯଂ ଶୂରେଭିରସ୍ତୃଭିରିନ୍ଦ୍ର ତ୍ଵଯା ଯୁଜା ଵଯମ୍ । ସାସହ୍ଯାମ ପୃତନ୍ଯତଃ
ଶୂର ମିତ୍ରମାନେ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସାଥୀମାନେ ସହିତ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଆମ ସହ ଥିଲେ, ଆମେ ଆକ୍ରମଣକାରୀମାନୋଁକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବା।
ମହାଁ ଇନ୍ଦ୍ରଃ ପରଶ୍ଚ ନୁ ମହିତ୍ଵମସ୍ତୁ ଵଜ୍ରିଣେ । ଦ୍ଯୌର୍ନ ପ୍ରଥିନା ଶଵଃ
ଇନ୍ଦ୍ର ବଡ଼ ମହାନ, ତାଙ୍କର ମହିମା ଅବିରତ ବଢ଼ୁ। ବଜ୍ରଧାରୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ଶକ୍ତି ଆକାଶ ପରି ବିସ୍ତୃତ।
ସମୋହେ ଵା ଯ ଆଶତ ନରସ୍ତୋକସ୍ଯ ସନିତୌ । ଵିପ୍ରାସୋ ଵା ଧିଯାଯଵଃ
ଯେଉଁମାନେ ସନ୍ତାନ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି କିମ୍ବା ଜ୍ଞାନୀମାନେ ବୁଦ୍ଧି ଅନ୍ୱେଷଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ତୁମ ଉପରେ ଭରସା କରନ୍ତୁ।
ଯଃ କୁକ୍ଷିଃ ସୋମପାତମଃ ସମୁଦ୍ର ଇଵ ପିନ୍ଵତେ । ଉର୍ଵୀରାପୋ ନ କାକୁଦଃ
ଯାହାର ପେଟ ସୋମ ପାନ ପାଇଁ ଆସ୍ୱାଦ ନେଇ ସମୁଦ୍ର ପରି ଫୁଲିଯାଏ, ତାଙ୍କର ଆକୃତି ପାଣିର ତରଙ୍ଗ ପରି ବିସ୍ତୃତ।
ଏଵା ହ୍ଯସ୍ଯ ସୂନୃତା ଵିରପ୍ଶୀ ଗୋମତୀ ମହୀ । ପକ୍ଵା ଶାଖା ନ ଦାଶୁଷେ
ତାଙ୍କର ଦୟାଳୁ ଦାନ ବିଶାଳ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ଧନ-ଧାନ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଯେପରି ଫଳିଥିବା ଶାଖା ଭକ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ।
ଏଵା ହି ତେ ଵିଭୂତଯ ଊତଯ ଇନ୍ଦ୍ର ମାଵତେ । ସଦ୍ଯଶ୍ଚିତ୍ସନ୍ତି ଦାଶୁଷେ
ଏଭଳି ହେଇ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ଶକ୍ତି ଓ ସାହାଯ୍ୟ ସଦା ଭକ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଉପଲବ୍ଧ, ଏକକ୍ଷଣରେ ମଧ୍ୟ ଦେଇଥାଅ।
ଏଵା ହ୍ଯସ୍ଯ କାମ୍ଯା ସ୍ତୋମ ଉକ୍ଥଂ ଚ ଶଂସ୍ଯା । ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ସୋମପୀତଯେ
ତାଙ୍କର ସ୍ତୁତି ଓ ଗୀତ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷଣୀୟ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ସୋମ ପାନ ସମୟରେ ଗାଇବା ଯୋଗ୍ୟ।