ଆ ରିଖ କିକିରା କୃଣୁ ପଣୀନାଂ ହୃଦଯା କଵେ । ଅଥେମସ୍ମଭ୍ଯଂ ରନ୍ଧଯ
ଯାଅ, କଞ୍ଜୁଷମାନୋଁକର ହୃଦୟକୁ ଉତ୍ପ୍ରେରିତ କର, ହେ ଜ୍ଞାନୀ, ସେମାନେ ଆମ ପାଖକୁ ଆସି ଦେଉ।
ଯାଂ ପୂଷନ୍ବ୍ରହ୍ମଚୋଦନୀମାରାଂ ବିଭର୍ଷ୍ଯାଘୃଣେ । ତଯା ସମସ୍ଯ ହୃଦଯମା ରିଖ କିକିରା କୃଣୁ
ହେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପୂଷଣ, ତୁମେ ଯେ ନିୟମର ଅଙ୍କୁଶ ଧାରଣ କର, ଏହି ଶକ୍ତିରେ କଞ୍ଜୁଷଙ୍କର ହୃଦୟକୁ ଭେଦ କର, ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ପ୍ରେରିତ କର, ହିଳାଇଦିଅ।
ଯା ତେ ଅଷ୍ଟ୍ରା ଗୋପଶାଘୃଣେ ପଶୁସାଧନୀ । ତସ୍ଯାସ୍ତେ ସୁମ୍ନମୀମହେ
ହେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ତୁମ ଗୋପାଳନ ଅଙ୍କୁଶ ଯାହା ଧନ ଦେଇଥାଏ, ଆମେ ସେହି ଅନୁଗ୍ରହ ଚାହୁଁ।
ଉତ ନୋ ଗୋଷଣିଂ ଧିଯମଶ୍ଵସାଂ ଵାଜସାମୁତ । ନୃଵତ୍କୃଣୁହି ଵୀତଯେ
ଆମକୁ ଗାଁ ଲାଗି ଜ୍ଞାନ ଦିଅ, ଘୋଡ଼ା ଓ ଶକ୍ତି ଦିଅ, ଏବଂ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ଆମ ପାଖରେ ରଖି ଆମକୁ ସମୃଦ୍ଧ କର।
ସଂ ପୂଷନ୍ଵିଦୁଷା ନଯ ଯୋ ଅଞ୍ଜସାନୁଶାସତି । ଯ ଏଵେଦମିତି ବ୍ରଵତ୍
ହେ ପୂଷଣ, ଯିଏ ଜାଣିଛି, ଠିକ୍ ଉପଦେଶ ଦେଉଛି, ଏହି ଅଟୁଟ ବାଟ ଦେଖାଉଛି, ସେଠାକୁ ଆମକୁ ଏକାଠି ନେଇଯାଅ।
ସମୁ ପୂଷ୍ଣା ଗମେମହି ଯୋ ଗୃହାଁ ଅଭିଶାସତି । ଇମ ଏଵେତି ଚ ବ୍ରଵତ୍
ପୂଷଣଙ୍କ ସହିତ ଆମେ ସେଉଁଠିକୁ ଯିବାକୁ ଚାହୁଁ, ଯିଏ ଘରରେ ଆଦେଶ ଦେଉଛି, ଏହିଟି ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଅଛି ବୋଲି କହୁଛି।
ପୂଷ୍ଣଶ୍ଚକ୍ରଂ ନ ରିଷ୍ଯତି ନ କୋଶୋଽଵ ପଦ୍ଯତେ । ନୋ ଅସ୍ଯ ଵ୍ଯଥତେ ପଵିଃ
ପୂଷଣଙ୍କ ଗଡ଼ିର ଚକ୍ର କେବେ ଭାଙ୍ଗେ ନାହିଁ, ତାଙ୍କ ଧୁର୍ବା ଖସି ଯାଏ ନାହିଁ, ତାଙ୍କ ଅଙ୍କୁଶ କେବେ କ୍ଷୟ ହୁଏ ନାହିଁ।
ଯୋ ଅସ୍ମୈ ହଵିଷାଵିଧନ୍ନ ତଂ ପୂଷାପି ମୃଷ୍ଯତେ । ପ୍ରଥମୋ ଵିନ୍ଦତେ ଵସୁ
ଯିଏ ତାଙ୍କୁ ହବି ଦେଇ ପୂଜା କରେ, ପୂଷା ତାହାରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି, ସେ ପ୍ରଥମେ ଧନ ଲାଭ କରେ।
ପୂଷା ଗା ଅନ୍ଵେତୁ ନଃ ପୂଷା ରକ୍ଷତ୍ଵର୍ଵତଃ । ପୂଷା ଵାଜଂ ସନୋତୁ ନଃ
ପୂଷା ଆମ ଗାଁ ପଛେ ପଛେ ଯାଉନ୍ତୁ, ପୂଷା ଆମ ପଥକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ପୂଷା ଆମକୁ ଶକ୍ତି ଦିଅନ୍ତୁ।
ପୂଷନ୍ନନୁ ପ୍ର ଗା ଇହି ଯଜମାନସ୍ଯ ସୁନ୍ଵତଃ । ଅସ୍ମାକଂ ସ୍ତୁଵତାମୁତ
ହେ ପୂଷଣ, ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ଓ ସୋମ ଚାପୁଥିବାର ଲାଗି ଆମ ଗାଁ ପଛେ ପଛେ ଆସ, ଏବଂ ଆମ ପ୍ରଶଂସକମାନେ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ।
ମାକିର୍ନେଶନ୍ମାକୀଂ ରିଷନ୍ମାକୀଂ ସଂ ଶାରି କେଵଟେ । ଅଥାରିଷ୍ଟାଭିରା ଗହି
କେହି ଭ୍ରମିତ ହେଉନାହାନ୍ତୁ, କେହି କ୍ଷତିଗ୍ରସ୍ତ ହେଉନାହାନ୍ତୁ, କେହି ଯାତ୍ରାରେ ପଛେ ପଡ଼ି ରୁହନ୍ତୁ ନାହିଁ। ପରେ ନିରାପଦରେ ଆମ ପାଖକୁ ଆସ।
ଶୃଣ୍ଵନ୍ତଂ ପୂଷଣଂ ଵଯମିର୍ଯମନଷ୍ଟଵେଦସମ୍ । ଈଶାନଂ ରାଯ ଈମହେ
ଆମେ ପୂଷଣଙ୍କୁ ଚାହୁଁ, ଯିଏ ଶୁଣନ୍ତି, ଯିଏ ପଥ ଜାଣନ୍ତି, ଯିଏ ଧନର ଅଧିପତି।
ପୂଷନ୍ତଵ ଵ୍ରତେ ଵଯଂ ନ ରିଷ୍ଯେମ କଦା ଚନ । ସ୍ତୋତାରସ୍ତ ଇହ ସ୍ମସି
ପୂଷଣ, ତୁମ ଶାସନରେ ଆମେ କେବେ ଭ୍ରମିତ ହେବୁ ନାହିଁ; ଆମେ ଏଠାରେ ତୁମ ପ୍ରଶଂସକ।
ପରି ପୂଷା ପରସ୍ତାଦ୍ଧସ୍ତଂ ଦଧାତୁ ଦକ୍ଷିଣମ୍ । ପୁନର୍ନୋ ନଷ୍ଟମାଜତୁ
ପୂଷା ଦୂରରୁ ତାଙ୍କର ଡାହାଣ ହାତ ଆମ ଉପରେ ରଖୁନ୍ତୁ; ଯାହା ହରାଇଯାଇଥିଲା, ସେ ପୁଣି ଆମ ପାଖକୁ ଫେରିଆସୁ।
ଏହି ଵାଂ ଵିମୁଚୋ ନପାଦାଘୃଣେ ସଂ ସଚାଵହୈ । ରଥୀରୃତସ୍ଯ ନୋ ଭଵ
ଓ ବିମୁଚର ପୁଅମାନେ, ଓ ନପାତ ଆଘୃଣି, ଆସନ୍ତୁ, ଆମେ ଆପଣମାନଙ୍କ ସହିତ ଏକତ୍ର ହେବାକୁ ଚାହୁଁ। ଆମ ପାଇଁ ଆପଣ ସତ୍ୟର ରଥଚାଳକ ହେଉ।
ରଥୀତମଂ କପର୍ଦିନମୀଶାନଂ ରାଧସୋ ମହଃ । ରାଯଃ ସଖାଯମୀମହେ
ଆମେ ସବୁଠୁ ଦକ୍ଷ ରଥଚାଳକ, ଘନ୍ଟି ମୁଣ୍ଡିଥିବା, ବଡ଼ ଧନର ମାଲିକଙ୍କୁ ଧନ ପାଇଁ ବନ୍ଧୁ ଭାବେ ଚାହୁଁ।
ରାଯୋ ଧାରାସ୍ଯାଘୃଣେ ଵସୋ ରାଶିରଜାଶ୍ଵ । ଧୀଵତୋଧୀଵତଃ ସଖା
ଓ ଆଘୃଣି, ଧନର ଧାରା, ଓ ଦୟାଳୁ, ଧନର ଗଦା, ଆମ ପାଖକୁ ଧନ ଆଣ, ବୁଦ୍ଧିମାନଙ୍କର ବନ୍ଧୁ।
ପୂଷଣଂ ନ୍ଵଜାଶ୍ଵମୁପ ସ୍ତୋଷାମ ଵାଜିନମ୍ । ସ୍ଵସୁର୍ଯୋ ଜାର ଉଚ୍ଯତେ
ଆମେ ପୂଷଣଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିବା, ନୂଆ ଘୋଡ଼ା ଦେଇଥିବା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିବା ପୂଷଣଙ୍କୁ। ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଜାରା (ପ୍ରେମୀ) ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ମାତୁର୍ଦିଧିଷୁମବ୍ରଵଂ ସ୍ଵସୁର୍ଜାରଃ ଶୃଣୋତୁ ନଃ । ଭ୍ରାତେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ସଖା ମମ
ମୁଁ ମାଆଁ ପାଖରେ ଇଚ୍ଛା କହିଥିଲି, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଯିଏ ପ୍ରେମୀ, ସେ ଆମ କଥା ଶୁଣୁ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଭାଇ ମୋର ବନ୍ଧୁ।
ଆଜାସଃ ପୂଷଣଂ ରଥେ ନିଶୃମ୍ଭାସ୍ତେ ଜନଶ୍ରିଯମ୍ । ଦେଵଂ ଵହନ୍ତୁ ବିଭ୍ରତଃ
ଯେଉଁମାନେ ଲୋକଙ୍କର ମହିମା ବହନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପୂଷଣଙ୍କୁ ରଥରେ ବସାନ୍ତି। ସେମାନେ ଦେବତାଙ୍କୁ ବହନ କରନ୍ତୁ।
ଯ ଏନମାଦିଦେଶତି କରମ୍ଭାଦିତି ପୂଷଣମ୍ । ନ ତେନ ଦେଵ ଆଦିଶେ
ଯେଉଁଠି ଲୋକେ ପୂଷଣଙ୍କୁ 'କରମ୍ଭ' ବୋଲି ଡାକନ୍ତି, ସେ ଭାବେ ମୁଁ ସେଇ ଦେବତାଙ୍କୁ ମାନି ନାହିଁ।
ଉତ ଘା ସ ରଥୀତମଃ ସଖ୍ଯା ସତ୍ପତିର୍ଯୁଜା । ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଵୃତ୍ରାଣି ଜିଘ୍ନତେ
ତଥାପି ସେ ସବୁଠୁ ଦକ୍ଷ ରଥଚାଳକ, ସତ୍ୟ ବନ୍ଧୁ, ଭଲ ପ୍ରଭୁ। ଇନ୍ଦ୍ର ସେଙ୍କୁ ସହିତ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ମାରନ୍ତି।
ଉତାଦଃ ପରୁଷେ ଗଵି ସୂରଶ୍ଚକ୍ରଂ ହିରଣ୍ଯଯମ୍ । ନ୍ଯୈରଯଦ୍ରଥୀତମଃ
ସୂର୍ଯ୍ୟ ଚିହ୍ନିତ ଗାଈ ଉପରେ ସୁନାର ଚକ୍ର ରଖିଥିଲେ। ସବୁଠୁ ଦକ୍ଷ ରଥଚାଳକ ଏହାକୁ ବସାଇଥିଲେ।
ଯଦଦ୍ଯ ତ୍ଵା ପୁରୁଷ୍ଟୁତ ବ୍ରଵାମ ଦସ୍ର ମନ୍ତୁମଃ । ତତ୍ସୁ ନୋ ମନ୍ମ ସାଧଯ
ଏ ଅତି ପ୍ରଶଂସିତ, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ, ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଆଜି ଆମେ ତୁମ ପାଖରେ ଯାହା କହୁ, ସେଇ ଭାବନାକୁ ପୂରଣ କର।
ଇମଂ ଚ ନୋ ଗଵେଷଣଂ ସାତଯେ ସୀଷଧୋ ଗଣମ୍ । ଆରାତ୍ପୂଷନ୍ନସି ଶ୍ରୁତଃ
ଏହି ଗାଈ ଖୋଜିବା ଉଦ୍ୟମ, ଏହି ସଂଘକୁ ଆମକୁ ଦିଅ। ପୂଷଣ, ତୁମେ ଦୂରରୁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ଆ ତେ ସ୍ଵସ୍ତିମୀମହ ଆରେଅଘାମୁପାଵସୁମ୍ । ଅଦ୍ଯା ଚ ସର୍ଵତାତଯେ ଶ୍ଵଶ୍ଚ ସର୍ଵତାତଯେ
ଆମେ ତୁମ ମଙ୍ଗଳ ଚାହୁଁ, ଧନ ପାଇଁ ଦୂରରୁ ଆସୁଛୁ। ଆଜି ଓ ସମସ୍ତ ଆଗାମୀ ଦିନରେ, ଏବଂ ଆସନ୍ତାକାଲି ମଧ୍ୟ ଏହିପରି ଚାହିଁବା।
ଇନ୍ଦ୍ରା ନୁ ପୂଷଣା ଵଯଂ ସଖ୍ଯାଯ ସ୍ଵସ୍ତଯେ । ହୁଵେମ ଵାଜସାତଯେ
ଆମେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ପୂଷଣଙ୍କୁ ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ଓ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ, ଶକ୍ତି ଲାଗି ଡାକୁଛୁ।
ସୋମମନ୍ଯ ଉପାସଦତ୍ପାତଵେ ଚମ୍ଵୋଃ ସୁତମ୍ । କରମ୍ଭମନ୍ଯ ଇଚ୍ଛତି
କେହି କାମ୍ବା ରସ ଦ୍ରବ୍ୟ ସୋମକୁ ପିଇବାକୁ ଚାହେ, ଅନ୍ୟେ କରମ୍ଭ ଚାହେ।
ଅଜା ଅନ୍ଯସ୍ଯ ଵହ୍ନଯୋ ହରୀ ଅନ୍ଯସ୍ଯ ସମ୍ଭୃତା । ତାଭ୍ଯାଂ ଵୃତ୍ରାଣି ଜିଘ୍ନତେ
କାହାର ପାଖରେ ଛାଗ ଅଗ୍ନି, ଅନ୍ୟର ପାଖରେ ଘୋଡ଼ା ଜମା। ଏହି ଦୁଇଁଥିରେ ସେ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ମାରେ।
ଯଦିନ୍ଦ୍ରୋ ଅନଯଦ୍ରିତୋ ମହୀରପୋ ଵୃଷନ୍ତମଃ । ତତ୍ର ପୂଷାଭଵତ୍ସଚା
ଯେତେବେଳେ ଇନ୍ଦ୍ର ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଜଳକୁ ଆଣିଥିଲେ, ସେଠି ପୂଷଣ ସାଥୀ ଥିଲେ।