ଯା ଶର୍ଧାଯ ମାରୁତାଯ ସ୍ଵଭାନଵେ ଶ୍ରଵୋଽମୃତ୍ଯୁ ଧୁକ୍ଷତ । ଯା ମୃଳୀକେ ମରୁତାଂ ତୁରାଣାଂ ଯା ସୁମ୍ନୈରେଵଯାଵରୀ
ଯେଉଁ ଖ୍ୟାତି ତୁମେ, ହେ ମାରୁତମାନେ, ସଦା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ତୁମ ଦଳକୁ ଦିଅଛ; ଯେଉଁ ଅମର ମହିମା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମାରୁତମାନଙ୍କର, ଯାହା ଉତ୍ତମ କାର୍ଯ୍ୟରେ ମିଳିଥାଏ—
ଭରଦ୍ଵାଜାଯାଵ ଧୁକ୍ଷତ ଦ୍ଵିତା । ଧେନୁଂ ଚ ଵିଶ୍ଵଦୋହସମିଷଂ ଚ ଵିଶ୍ଵଭୋଜସମ୍
ସେଠିଏ ଦୁଇଥର ଭରଦ୍ୱାଜଙ୍କୁ ଦିଅ; ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦୁଧ ଦେଉଥିବା ଗାଈ ଓ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପୋଷଣ କରୁଥିବା ଖାଦ୍ୟ ଦିଅ।
ତଂ ଵ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ନ ସୁକ୍ରତୁଂ ଵରୁଣମିଵ ମାଯିନମ୍ । ଅର୍ଯମଣଂ ନ ମନ୍ଦ୍ରଂ ସୃପ୍ରଭୋଜସଂ ଵିଷ୍ଣୁଂ ନ ସ୍ତୁଷ ଆଦିଶେ
ମୁଁ ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରେ, ଯିଏ ଚତୁର୍, ବରୁଣଙ୍କ ପରି ମାୟାବୀ; ଆର୍ୟମାନଙ୍କ ପରି ଦୟାଳୁ, ଉଦାର ଦାତା; ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପରି ନେତୃତ୍ୱ କରୁଥିବା ସେଉଁଠିକୁ ପ୍ରଶଂସା କରେ।
ତ୍ଵେଷଂ ଶର୍ଧୋ ନ ମାରୁତଂ ତୁଵିଷ୍ଵଣ୍ଯନର୍ଵାଣଂ ପୂଷଣଂ ସଂ ଯଥା ଶତା । ସଂ ସହସ୍ରା କାରିଷଚ୍ଚର୍ଷଣିଭ୍ଯ ଆଁ ଆଵିର୍ଗୂଳ୍ହା ଵସୂ କରତ୍ସୁଵେଦା ନୋ ଵସୂ କରତ୍
ତୀବ୍ର ଓ ଗଞ୍ଜନ କରୁଥିବା ମାରୁତମାନଙ୍କ ବଳିଏ ଓ ଅଜୟ ପୂଷଣ ଶତ ହଜାରେ ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ଏକତ୍ରିତ ହେଉନ୍ତୁ। ଉତ୍ତମ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଲୁଚିଥିବା ଧନ ଦେଖାଯାଉ; ସେ ଆମକୁ ଧନ ଦିଅ।
ଆ ମା ପୂଷନ୍ନୁପ ଦ୍ରଵ ଶଂସିଷଂ ନୁ ତେ ଅପିକର୍ଣ ଆଘୃଣେ । ଅଘା ଅର୍ଯୋ ଅରାତଯଃ
ପୂଷଣ, ଆମ ପାଖକୁ ଶୀଘ୍ର ଆସ; ମୋର ପ୍ରଶଂସା ଶୁଣ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏହି ଦେବତା। ଶତ୍ରୁମାନେ, ମହାନ ଏହି ଜନ, ଆମକୁ କଷ୍ଟ ଦିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ।
ମା କାକମ୍ବୀରମୁଦ୍ଵୃହୋ ଵନସ୍ପତିମଶସ୍ତୀର୍ଵି ହି ନୀନଶଃ । ମୋତ ସୂରୋ ଅହ ଏଵା ଚନ ଗ୍ରୀଵା ଆଦଧତେ ଵେଃ
କାଉଁ ଭଳି ଗଛକୁ ଉଖିଉଠିବା ନ କର; ଅସୁଭ ଆଣିବା ନ କର, କାରଣ ତୁମେ ବିନାଶକ ନୁହେଁ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର ଗଳା ମଧ୍ୟ ଏପରି ଭାର ବହିନାହିଁ।
ଦୃତେରିଵ ତେଽଵୃକମସ୍ତୁ ସଖ୍ଯମ୍ । ଅଚ୍ଛିଦ୍ରସ୍ଯ ଦଧନ୍ଵତଃ ସୁପୂର୍ଣସ୍ଯ ଦଧନ୍ଵତଃ
ତୁମର ସଖ୍ୟତା ଦୃଢ ଓ ଅଟୁଟ୍ ରହୁ, ଯେପରି ଦୃଷ୍ଟି କେବେ ଅସ୍ଥିର ହୁଏନାହିଁ; ଏକ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ଅଖଣ୍ଡ ପାତ୍ର ଭଳି, ସେ ସଖ୍ୟତା ସଦା ଅକ୍ଷୁଣ୍ଣ ରହୁ।
ପରୋ ହି ମର୍ତ୍ଯୈରସି ସମୋ ଦେଵୈରୁତ ଶ୍ରିଯା । ଅଭି ଖ୍ଯଃ ପୂଷନ୍ପୃତନାସୁ ନସ୍ତ୍ଵମଵା ନୂନଂ ଯଥା ପୁରା
ତୁମେ ମାନବମାନେଠାରୁ ଉପରେ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଶ୍ରୀରେ ସମ। ପୂଷଣ, ଆମର ଯୁଦ୍ଧରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉ; ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରିଥିଲା, ଏବେ ମଧ୍ୟ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର।
ଵାମୀ ଵାମସ୍ଯ ଧୂତଯଃ ପ୍ରଣୀତିରସ୍ତୁ ସୂନୃତା । ଦେଵସ୍ଯ ଵା ମରୁତୋ ମର୍ତ୍ଯସ୍ଯ ଵେଜାନସ୍ଯ ପ୍ରଯଜ୍ଯଵଃ
ତୁମର କୃପାଳୁ ଓ ମୃଦୁ ଭାବଗୁଡିକ ଆମକୁ ସଠିକ୍ ପଥରେ ନେଇଯାଉ; ଦେବତା, ମାରୁତମାନେ ଓ ଉଦ୍ୟମୀ ମାନବଙ୍କର ଆଶୀର୍ବାଦ ଆମ ସହିତ ରହୁ।
ସଦ୍ଯଶ୍ଚିଦ୍ଯସ୍ଯ ଚର୍କୃତିଃ ପରି ଦ୍ଯାଂ ଦେଵୋ ନୈତି ସୂର୍ଯଃ । ତ୍ଵେଷଂ ଶଵୋ ଦଧିରେ ନାମ ଯଜ୍ଞିଯଂ ମରୁତୋ ଵୃତ୍ରହଂ ଶଵୋ ଜ୍ଯେଷ୍ଠଂ ଵୃତ୍ରହଂ ଶଵଃ
ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ସ୍ତୁତି ଆକାଶକୁ ପହଁଚିଯାଏ, ଯେପରି ଦେବତା ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହୁଏ। ମାରୁତମାନେ ଦ୍ରୁଢ ଶକ୍ତି ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ପୂଜାଯୋଗ୍ୟ ନାମ ଓ ବୃତ୍ରକୁ ବିନାଶ କରିବା ପାଇଁ ସବୁଠୁ ବଡ଼ ଶକ୍ତି।
ସକୃଦ୍ଧ ଦ୍ଯୌରଜାଯତ ସକୃଦ୍ଭୂମିରଜାଯତ । ପୃଶ୍ନ୍ଯା ଦୁଗ୍ଧଂ ସକୃତ୍ପଯସ୍ତଦନ୍ଯୋ ନାନୁ ଜାଯତେ
ଏକବାରେ ଦିଆଁ ଜନ୍ମ ନେଲା, ଏକବାରେ ପୃଥିବୀ ଜନ୍ମ ନେଲା; ପୃଶ୍ନୀ ଦେଇଥିବା ଦୁଧ ଏକବାରେ ମିଳିଲା—ତାପରେ ଆଉ କିଛି ଜନ୍ମ ନେଇନାହିଁ।
ସ୍ତୁଷେ ଜନଂ ସୁଵ୍ରତଂ ନଵ୍ଯସୀଭିର୍ଗୀର୍ଭିର୍ମିତ୍ରାଵରୁଣା ସୁମ୍ନଯନ୍ତା । ତ ଆ ଗମନ୍ତୁ ତ ଇହ ଶ୍ରୁଵନ୍ତୁ ସୁକ୍ଷତ୍ରାସୋ ଵରୁଣୋ ମିତ୍ରୋ ଅଗ୍ନିଃ
ମୁଁ ନବୀନ ଗୀତରେ ଶୁଭ ନିୟମ ରଖିଥିବା ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛି, ସେମାନେ ଦୟା ଆଣନ୍ତି। ସେମାନେ ଏଠାକୁ ଆସନ୍ତୁ, ଆମ ଆବାହନ ଶୁଣନ୍ତୁ—ବରୁଣ, ମିତ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି, ସୁନିୟମ ରଖିଥିବା।
ଵିଶୋଵିଶ ଈଡ୍ଯମଧ୍ଵରେଷ୍ଵଦୃପ୍ତକ୍ରତୁମରତିଂ ଯୁଵତ୍ଯୋଃ । ଦିଵଃ ଶିଶୁଂ ସହସଃ ସୂନୁମଗ୍ନିଂ ଯଜ୍ଞସ୍ଯ କେତୁମରୁଷଂ ଯଜଧ୍ଯୈ
ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜ୍ୟ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯଜ୍ଞରେ, ଯୁବା ଓ ଅକ୍ଳାନ୍ତ ଇଚ୍ଛା ଥିବା, ଦିଆଁର ଶିଶୁ, ଶକ୍ତିର ପୁଅ—ଅଗ୍ନି, ଯଜ୍ଞର ଚିହ୍ନ, ଦୀପ୍ତିମାନ—ଆମେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା।
ଅରୁଷସ୍ଯ ଦୁହିତରା ଵିରୂପେ ସ୍ତୃଭିରନ୍ଯା ପିପିଶେ ସୂରୋ ଅନ୍ଯା । ମିଥସ୍ତୁରା ଵିଚରନ୍ତୀ ପାଵକେ ମନ୍ମ ଶ୍ରୁତଂ ନକ୍ଷତ ଋଚ୍ଯମାନେ
ଅରୁଷଙ୍କର ଦୁଇ ଝିଅ, ଭିନ୍ନ ଆକୃତିର—ଏକ ଜଣେ ଜନାନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନିଜକୁ ଶୂଭାଇଲେ, ଅନ୍ୟ ଜଣେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଅଲଗା ଘୁଞ୍ଚିଲେ। ସେମାନେ ଏକସাথে ଦୀପ୍ତି ଦେଇ ଚଳିଛନ୍ତି, ମୋର ଗୀତ ଯେପରିକି ପଢାଯାଉଛି, ସେମାନଙ୍କ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚୁ।
ପ୍ର ଵାଯୁମଚ୍ଛା ବୃହତୀ ମନୀଷା ବୃହଦ୍ରଯିଂ ଵିଶ୍ଵଵାରଂ ରଥପ୍ରାମ୍ । ଦ୍ଯୁତଦ୍ଯାମା ନିଯୁତଃ ପତ୍ଯମାନଃ କଵିଃ କଵିମିଯକ୍ଷସି ପ୍ରଯଜ୍ଯୋ
ବଡ଼ ଧନ ଓ ସମସ୍ତଙ୍କ ଆକାଂକ୍ଷା ଥିବା, ରଥ ଚଳାଇଥିବା ବାୟୁଙ୍କୁ ମୁଁ ମୋର ଉଚ୍ଚ ଚିନ୍ତା ଦେଉଛି। ତୁମେ ଚମକୁଥିବା ଘୋଡ଼ା ନେଇ, ଦଳମାନେ ଆଗେଇ ନେଇ, ଜ୍ଞାନୀଙ୍କୁ ନିକଟ କର, ଏବଂ ତୁମେ ପୂଜାଯୋଗ୍ୟ।
ସ ମେ ଵପୁଶ୍ଛଦଯଦଶ୍ଵିନୋର୍ଯୋ ରଥୋ ଵିରୁକ୍ମାନ୍ମନସା ଯୁଜାନଃ । ଯେନ ନରା ନାସତ୍ଯେଷଯଧ୍ଯୈ ଵର୍ତିର୍ଯାଥସ୍ତନଯାଯ ତ୍ମନେ ଚ
ଯେ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟଙ୍କର ସୁନାରେ ଶୋଭିତ ଅଦ୍ଭୁତ ରଥ, ଯାହାକୁ ତୁମେ ମନରେ ଯୋଗ କର, ଏହି ରଥ ଦ୍ୱାରା ହେ ନାସତ୍ୟ, ତୁମେ ସନ୍ତାନ ଓ ନିଜ ପାଇଁ ମାର୍ଗ ଚାଲ, ସେଇ ରଥ ମୋତେ ଆଶ୍ରୟ ଦେଉ।
ପର୍ଜନ୍ଯଵାତା ଵୃଷଭା ପୃଥିଵ୍ଯାଃ ପୁରୀଷାଣି ଜିନ୍ଵତମପ୍ଯାନି । ସତ୍ଯଶ୍ରୁତଃ କଵଯୋ ଯସ୍ଯ ଗୀର୍ଭିର୍ଜଗତ ସ୍ଥାତର୍ଜଗଦା କୃଣୁଧ୍ଵମ୍
ପର୍ଜନ୍ୟ ଓ ବାତ, ପୃଥିବୀର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୃଷଭ, ସମସ୍ତ ପୋଷକ ଜଳକୁ ପୂରଣ କରନ୍ତୁ। ସତ୍ୟ ଶ୍ରବଣ କରୁଥିବା ଋଷିମାନେ, ତାଙ୍କର ଶ୍ଲୋକ ଦ୍ୱାରା ଚଳନଶୀଳ ଓ ଅଚଳ ବିଶ୍ୱକୁ ଦୃଢ଼ କରନ୍ତୁ।
ପାଵୀରଵୀ କନ୍ଯା ଚିତ୍ରାଯୁଃ ସରସ୍ଵତୀ ଵୀରପତ୍ନୀ ଧିଯଂ ଧାତ୍ । ଗ୍ନାଭିରଚ୍ଛିଦ୍ରଂ ଶରଣଂ ସଜୋଷା ଦୁରାଧର୍ଷଂ ଗୃଣତେ ଶର୍ମ ଯଂସତ୍
ପାବୀରବୀ, ଚମକୁଥିବା ଜୀବନର କନ୍ୟା, ସରସ୍ୱତୀ, ବୀରଙ୍କର ପତ୍ନୀ, ବୁଦ୍ଧି ଦିଅ। ଦେବୀମାନେ ସହିତ, ଅଖଣ୍ଡ ଓ ଅଜୟ ଆଶ୍ରୟ ଗାୟକଙ୍କୁ ଦିଅ।
ପଥସ୍ପଥଃ ପରିପତିଂ ଵଚସ୍ଯା କାମେନ କୃତୋ ଅଭ୍ଯାନଳର୍କମ୍ । ସ ନୋ ରାସଚ୍ଛୁରୁଧଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରାଗ୍ରା ଧିଯଂଧିଯଂ ସୀଷଧାତି ପ୍ର ପୂଷା
ସମସ୍ତ ପଥରେ, ରକ୍ଷାକାରୀ ଭାବେ, ଆମ ଇଚ୍ଛାରେ ଉଚ୍ଚାରିତ ମଧୁର କଥା ସହିତ ପୂଷାନ୍ ଆଲୋକରେ ଆସନ୍ତି। ସେ ଆମକୁ ଉଦାର ହସ୍ତରେ ଅଧିକ ଏବଂ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦାନ ଦିଅନ୍ତୁ, ଏବଂ ଆମ ଭାବନାକୁ ପୂରଣ କରନ୍ତୁ।
ପ୍ରଥମଭାଜଂ ଯଶସଂ ଵଯୋଧାଂ ସୁପାଣିଂ ଦେଵଂ ସୁଗଭସ୍ତିମୃଭ୍ଵମ୍ । ହୋତା ଯକ୍ଷଦ୍ଯଜତଂ ପସ୍ତ୍ଯାନାମଗ୍ନିସ୍ତ୍ଵଷ୍ଟାରଂ ସୁହଵଂ ଵିଭାଵା
ଯିଏ ପ୍ରଥମେ ସମ୍ମାନ ପାଉଛନ୍ତି, ଯଶସ୍ୱୀ ଓ ଶକ୍ତିଦାତା, ସୁନ୍ଦର ହାତ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କିରଣ ଥିବା ଦେବତା ଅଗ୍ନି, ସେଇ ପୂଜାରି ଭାବେ ଘରରେ ଅର୍ଚ୍ଚନୀୟ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ସୁପ୍ରସିଦ୍ଧ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଆମେ ପୂଜା କରିବା।
ଭୁଵନସ୍ଯ ପିତରଂ ଗୀର୍ଭିରାଭୀ ରୁଦ୍ରଂ ଦିଵା ଵର୍ଧଯା ରୁଦ୍ରମକ୍ତୌ । ବୃହନ୍ତମୃଷ୍ଵମଜରଂ ସୁଷୁମ୍ନମୃଧଗ୍ଘୁଵେମ କଵିନେଷିତାସଃ
ସମସ୍ତ ଜଗତଙ୍କ ପିତା ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଆମେ ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ବଡ଼ କରୁଛୁ, ସେ ଦିନ ଓ ଯଜ୍ଞରେ ବଡ଼, ଉଚ୍ଚ, ଅଜର ଓ କୃପାଳୁ। ଆମେ ମୁନିଙ୍କ ପ୍ରେରଣାରେ ସେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ଡାକୁ।
ଆ ଯୁଵାନଃ କଵଯୋ ଯଜ୍ଞିଯାସୋ ମରୁତୋ ଗନ୍ତ ଗୃଣତୋ ଵରସ୍ଯାମ୍ । ଅଚିତ୍ରଂ ଚିଦ୍ଧି ଜିନ୍ଵଥା ଵୃଧନ୍ତ ଇତ୍ଥା ନକ୍ଷନ୍ତୋ ନରୋ ଅଙ୍ଗିରସ୍ଵତ୍
ଓ ଯୁବା, ପୂଜାଯୋଗ୍ୟ ମାରୁତମାନେ, ଗାୟକଙ୍କ ସ୍ତୁତିକୁ ଶୁଣିବାକୁ ଏବଂ ଆଶା କରାଯାଇଥିବା ସ୍ଥାନକୁ ଆସନ୍ତୁ। ଆପଣମାନେ ସାଧାରଣକୁ ମଧ୍ୟ ବଢ଼ାନ୍ତି, ଏଭଳି ଦେଖି ଆପଣମାନେ ଅଙ୍ଗିରସମାନେ ଚାଲିଥିବା ପଥକୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି।
ପ୍ର ଵୀରାଯ ପ୍ର ତଵସେ ତୁରାଯାଜା ଯୂଥେଵ ପଶୁରକ୍ଷିରସ୍ତମ୍ । ସ ପିସ୍ପୃଶତି ତନ୍ଵି ଶ୍ରୁତସ୍ଯ ସ୍ତୃଭିର୍ନ ନାକଂ ଵଚନସ୍ଯ ଵିପଃ
ସେ ନୀତିରେ ଗୋପାଳକ ଯେପରି ଗୋମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରେ, ଏହି ବୀର, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଦ୍ରୁତ ଜନ୍ୟ ଆସୁନ୍ । ସେ ନିଜ ରୂପରେ ପ୍ରଶଂସାର ଶିଖରକୁ ଛୁଇଁଥାଏ, ନଦୀମାନେ ଯେପରି ଉଚ୍ଚ କଥାର ଶିଖରକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି ।
ଯୋ ରଜାଂସି ଵିମମେ ପାର୍ଥିଵାନି ତ୍ରିଶ୍ଚିଦ୍ଵିଷ୍ଣୁର୍ମନଵେ ବାଧିତାଯ । ତସ୍ଯ ତେ ଶର୍ମନ୍ନୁପଦଦ୍ଯମାନେ ରାଯା ମଦେମ ତନ୍ଵା ତନା ଚ
ଯିଏ ଏ ପୃଥିବୀର ତିନି ଭାଗକୁ ମାପିଥିଲେ, ମନୁଙ୍କ ପାଇଁ ବିଷ୍ଣୁ ଦୁଃଖରେ ଥିଲେ—ସେ ଅନ୍ୟ ଯେଉଁଠାରେ ଆଶ୍ରୟ ଦେଇଥାଏ, ଆମେ ତାଙ୍କ ଶିର ଓ ସନ୍ତାନ ସହିତ ଆନନ୍ଦ କରିବାକୁ ପାରିବା, ଯେତେବେଳେ ଧନ ଦିଆଯିବ ।
ତନ୍ନୋଽହିର୍ବୁଧ୍ନ୍ଯୋ ଅଦ୍ଭିରର୍କୈସ୍ତତ୍ପର୍ଵତସ୍ତତ୍ସଵିତା ଚନୋ ଧାତ୍ । ତଦୋଷଧୀଭିରଭି ରାତିଷାଚୋ ଭଗଃ ପୁରଂଧିର୍ଜିନ୍ଵତୁ ପ୍ର ରାଯେ
ଆହିବୁଧ୍ନ୍ୟ ଆମକୁ ଜଳ ସହିତ ଏହି ଦେଉ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ପାହାଡ଼, ସବିତା ଏହା ଆମକୁ ଦେଉ । ଧନ ଦେଇବାରେ ଉତ୍ସାହିତ କରନ୍ତୁ ଔଷଧି, ଭଗ ଓ ପୁରନ୍ଧି ।
ନୂ ନୋ ରଯିଂ ରଥ୍ଯଂ ଚର୍ଷଣିପ୍ରାଂ ପୁରୁଵୀରଂ ମହ ଋତସ୍ଯ ଗୋପାମ୍ । କ୍ଷଯଂ ଦାତାଜରଂ ଯେନ ଜନାନ୍ସ୍ପୃଧୋ ଅଦେଵୀରଭି ଚ କ୍ରମାମ ଵିଶ ଆଦେଵୀରଭ୍ଯଶ୍ନଵାମ
ଏବେ ସେ ଆମକୁ ରଥ ସହିତ ଧନ ଦେଉ, ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ବହୁ ବୀର ସହିତ, ବଡ଼, ନ୍ୟାୟର ରକ୍ଷା କରୁଥିବା । ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଆମେ ଅମର ନିବାସ ପାଇବା, ଅଧର୍ମୀମାନେ ଉପରେ ଜିତିବା, ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କରିବା ଓ ଦେବତାର ଉପଭୋଗ କରିବା ।
ହୁଵେ ଵୋ ଦେଵୀମଦିତିଂ ନମୋଭିର୍ମୃଳୀକାଯ ଵରୁଣଂ ମିତ୍ରମଗ୍ନିମ୍ । ଅଭିକ୍ଷଦାମର୍ଯମଣଂ ସୁଶେଵଂ ତ୍ରାତୄନ୍ଦେଵାନ୍ସଵିତାରଂ ଭଗଂ ଚ
ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ, ଦେବୀ ଅଦିତି, ଭକ୍ତି ସହିତ ଡାକୁଛି, କ୍ଷମା ପାଇଁ—ବରୁଣ, ମିତ୍ର, ଅଗ୍ନି । ଆର୍ୟମନ୍, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦୟାଳୁ, ରକ୍ଷା କରୁଥିବା ଦେବମାନେ, ସବିତା ଓ ଭଗଙ୍କୁ ଡାକୁଛି ।
ସୁଜ୍ଯୋତିଷଃ ସୂର୍ଯ ଦକ୍ଷପିତୄନନାଗାସ୍ତ୍ଵେ ସୁମହୋ ଵୀହି ଦେଵାନ୍ । ଦ୍ଵିଜନ୍ମାନୋ ଯ ଋତସାପଃ ସତ୍ଯାଃ ସ୍ଵର୍ଵନ୍ତୋ ଯଜତା ଅଗ୍ନିଜିହ୍ଵାଃ
ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆଲୋକ ସହିତ, ହେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଆମ ପୂର୍ବପୁରୁଷମାନେ ଆସନ୍ତୁ, ବଡ଼ ଦେବମାନେ ଆସନ୍ତୁ । ଦ୍ୱିଜନ୍ମାନେ, ନ୍ୟାୟର ରକ୍ଷା କରୁଥିବା, ସତ୍ୟ, ସ୍ୱର୍ଗ ଥିବା, ପୂଜ୍ୟ, ଅଗ୍ନିର ଜିହ୍ୱା ସହିତ ।
ଉତ ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ କ୍ଷତ୍ରମୁରୁ ବୃହଦ୍ରୋଦସୀ ଶରଣଂ ସୁଷୁମ୍ନେ । ମହସ୍କରଥୋ ଵରିଵୋ ଯଥା ନୋଽସ୍ମେ କ୍ଷଯାଯ ଧିଷଣେ ଅନେହଃ
ଏବଂ ଦ୍ୟୁ ଓ ପୃଥିବୀ, ବିସ୍ତୃତ, ବଡ଼, ଆଶ୍ରୟ ଦେଉଥିବା ଦୁଇଜଣ, ଆମକୁ ଦୟାରେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ । ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରଥ ସହିତ, ଆମ ପାଇଁ ପଥ ତିଆରି କରି, ଆମକୁ ନିରାପଦ ଘର ଦେଉନ୍ତୁ, କଷ୍ଟ ହିନ ।
ଆ ନୋ ରୁଦ୍ରସ୍ଯ ସୂନଵୋ ନମନ୍ତାମଦ୍ଯା ହୂତାସୋ ଵସଵୋଽଧୃଷ୍ଟାଃ । ଯଦୀମର୍ଭେ ମହତି ଵା ହିତାସୋ ବାଧେ ମରୁତୋ ଅହ୍ଵାମ ଦେଵାନ୍
ରୁଦ୍ରଙ୍କ ପୁଅମାନେ, ଭାସ୍କରମାନେ, ଅଜୟ, ଯେଉଁମାନେ ଆଜି ଆମେ ଡାକିଛୁ, ସେମାନେ ଆମକୁ ନମସ୍କାର କରନ୍ତୁ । ସେମାନେ ଛୋଟ କିମ୍ବା ବଡ଼ ଥିବା, କଷ୍ଟରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଆମେ ମାରୁତ ଦେବମାନେ ଡାକୁଛୁ ।