ଯଦିନ୍ଦ୍ର ନାହୁଷୀଷ୍ଵାଁ ଓଜୋ ନୃମ୍ଣଂ ଚ କୃଷ୍ଟିଷୁ । ଯଦ୍ଵା ପଞ୍ଚ କ୍ଷିତୀନାଂ ଦ୍ଯୁମ୍ନମା ଭର ସତ୍ରା ଵିଶ୍ଵାନି ପୌଂସ୍ଯା
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ନାହୁଷଙ୍କ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯେତେ ଶକ୍ତି ଓ ପୁରୁଷତ୍ୱ ରଖିଛ, କିମ୍ବା ପାଞ୍ଚ ଜନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯେତେ ତେଜ ଅଛି—ସେ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିମାନ୍ୟ ଆମ ପାଇଁ ଏକତ୍ର କର।
ଯଦ୍ଵା ତୃକ୍ଷୌ ମଘଵନ୍ଦ୍ରୁହ୍ଯାଵା ଜନେ ଯତ୍ପୂରୌ କଚ୍ଚ ଵୃଷ୍ଣ୍ଯମ୍ । ଅସ୍ମଭ୍ଯଂ ତଦ୍ରିରୀହି ସଂ ନୃଷାହ୍ଯେଽମିତ୍ରାନ୍ପୃତ୍ସୁ ତୁର୍ଵଣେ
ହେ ଦାନଶୀଳ, ତୁମେ ତୃକ୍ଷ, ଦ୍ରୁହ୍ୟୁ, ଜନ, ପୁରୁ କିମ୍ବା ବୃଷ୍ଣିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯେତେ ବୀରତା ରଖିଛ, ସେ ଆମକୁ ଦିଅ, ହେ ଶତ୍ରୁ ଦମନକାରୀ, ଯେଉଁଠାରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଆମେ ଶତ୍ରୁମାନେ ଉପରେ ଜିତିପାରିବା।
ଇନ୍ଦ୍ର ତ୍ରିଧାତୁ ଶରଣଂ ତ୍ରିଵରୂଥଂ ସ୍ଵସ୍ତିମତ୍ । ଛର୍ଦିର୍ଯଚ୍ଛ ମଘଵଦ୍ଭ୍ଯଶ୍ଚ ମହ୍ଯଂ ଚ ଯାଵଯା ଦିଦ୍ଯୁମେଭ୍ଯଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମକୁ ତିନିପଟି ରକ୍ଷା, ତିନିପଟି ଆଶ୍ରୟ ଓ ଶୁଭ ମଙ୍ଗଳ ଦିଅ; ଦାନଶୀଳମାନେ ଓ ମୋତେ ତୁମର ରକ୍ଷାକବଚ ଦିଅ, ଏବଂ ଏହି ଲୋକମାନଙ୍କୁ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଦୂରେ ରଖ।
ଯେ ଗଵ୍ଯତା ମନସା ଶତ୍ରୁମାଦଭୁରଭିପ୍ରଘ୍ନନ୍ତି ଧୃଷ୍ଣୁଯା । ଅଧ ସ୍ମା ନୋ ମଘଵନ୍ନିନ୍ଦ୍ର ଗିର୍ଵଣସ୍ତନୂପା ଅନ୍ତମୋ ଭଵ
ଯେମାନେ ଗାଁ ପାଇଁ ଆଶା କରି ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ତା ସହିତ ଆକ୍ରମଣ କରନ୍ତି—ହେ ଗୀତପ୍ରିୟ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଆମର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନିକଟ ରକ୍ଷକ ହେଉ।
ଅଧ ସ୍ମା ନୋ ଵୃଧେ ଭଵେନ୍ଦ୍ର ନାଯମଵା ଯୁଧି । ଯଦନ୍ତରିକ୍ଷେ ପତଯନ୍ତି ପର୍ଣିନୋ ଦିଦ୍ଯଵସ୍ତିଗ୍ମମୂର୍ଧାନଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯୁଦ୍ଧରେ ଆମର ବଳ ଓ ଆଶ୍ରୟ ହେଉ; ଯେତେବେଳେ ଆକାଶରେ ପାଖିମାନେ ଉଡ଼ନ୍ତି, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ମୁଣ୍ଡ ଥିବା ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଚମକେ—ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଆମଠାରୁ ଦୂରେ ରଖ।
ଯତ୍ର ଶୂରାସସ୍ତନ୍ଵୋ ଵିତନ୍ଵତେ ପ୍ରିଯା ଶର୍ମ ପିତୄଣାମ୍ । ଅଧ ସ୍ମା ଯଚ୍ଛ ତନ୍ଵେ ତନେ ଚ ଛର୍ଦିରଚିତ୍ତଂ ଯାଵଯ ଦ୍ଵେଷଃ
ଯେଉଁଠାରେ ବୀରମାନେ ତାଙ୍କର ଶରୀର ବିସ୍ତାର କରନ୍ତି, ପିତୃମାନେ ପ୍ରିୟ ଆଶ୍ରୟ ଦେଇଥିବା ସେଠାରେ—ତୁମେ ଆମ ଓ ଆମ ପରିବାରକୁ ରକ୍ଷା କର, ଏବଂ ଅବିବେକୀ ଦ୍ୱେଷକୁ ଦୂରେ ରଖ।
ଯଦିନ୍ଦ୍ର ସର୍ଗେ ଅର୍ଵତଶ୍ଚୋଦଯାସେ ମହାଧନେ । ଅସମନେ ଅଧ୍ଵନି ଵୃଜିନେ ପଥି ଶ୍ଯେନାଁ ଇଵ ଶ୍ରଵସ୍ଯତଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ବଡ଼ ଧନ ପାଇଁ ଯେତେବେଳେ ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ଉତ୍ସାହିତ କର, ଅସମ ରାସ୍ତାରେ, କଠିନ ପଥରେ—ସେମାନେ ଯେପରି ଖ୍ୟାତି ଲାଗି ଶ୍ୟେନ ପରି ଦୌଡ଼ନ୍ତି, ସେପରି ଦୌଡ଼ୁନ୍ତୁ।
ସିନ୍ଧୂଁରିଵ ପ୍ରଵଣ ଆଶୁଯା ଯତୋ ଯଦି କ୍ଲୋଶମନୁ ଷ୍ଵଣି । ଆ ଯେ ଵଯୋ ନ ଵର୍ଵୃତତ୍ଯାମିଷି ଗୃଭୀତା ବାହ୍ଵୋର୍ଗଵି
ଝରଣା ପରି ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଢଳାଉଁଥିବା ନଦୀମାନେ ପରି, ଡାକର ସାଥିରେ ଯିଏଁ ଚାଲନ୍ତି, ଖାଦ୍ୟ ପାଇଁ ପକ୍ଷୀମାନେ ଯେପରି ଏକଠି ହୁଅନ୍ତି—ସେପରି ଯେଉଁମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ବାହୁଦ୍ୱାରା ଧରାଯାଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ପଛକୁ ଫେରନ୍ତୁ ନାହିଁ।
ସ୍ଵାଦୁଷ୍କିଲାଯଂ ମଧୁମାଁ ଉତାଯଂ ତୀଵ୍ରଃ କିଲାଯଂ ରସଵାଁ ଉତାଯମ୍ । ଉତୋ ନ୍ଵସ୍ଯ ପପିଵାଂସମିନ୍ଦ୍ରଂ ନ କଶ୍ଚନ ସହତ ଆହଵେଷୁ
ଏହି ସୋମ ନିଶ୍ଚୟ ମିଠା, ଏହା ମଧୁର, ଏହି ତୀବ୍ର ଏବଂ ରସଭରା; ଏହା ପିଇଥିବା କେହି ମଧ୍ୟ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମକୁ ରୋକିପାରିବେ ନାହିଁ।
ଅଯଂ ସ୍ଵାଦୁରିହ ମଦିଷ୍ଠ ଆସ ଯସ୍ଯେନ୍ଦ୍ରୋ ଵୃତ୍ରହତ୍ଯେ ମମାଦ । ପୁରୂଣି ଯଶ୍ଚ୍ଯୌତ୍ନା ଶମ୍ବରସ୍ଯ ଵି ନଵତିଂ ନଵ ଚ ଦେହ୍ଯୋ ହନ୍
ଏଠି ଥିବା ଏହି ମିଠା ପାନୀୟ ସବୁଠୁ ଆନନ୍ଦଦାୟକ, ଯାହାରୁ ଇନ୍ଦ୍ର ବୃତ୍ରକୁ ହତ୍ୟା କରି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ; ଏହା ଦ୍ୱାରା, ତାଙ୍କର ଯୁବାବଳରେ, ସେ ଶମ୍ବରଙ୍କର ନବତିନଉଟି ସହର ଧ୍ୱଂସ କରିଥିଲେ।
ଅଯଂ ମେ ପୀତ ଉଦିଯର୍ତି ଵାଚମଯଂ ମନୀଷାମୁଶତୀମଜୀଗଃ । ଅଯଂ ଷଳୁର୍ଵୀରମିମୀତ ଧୀରୋ ନ ଯାଭ୍ଯୋ ଭୁଵନଂ କଚ୍ଚନାରେ
ଏହି ଚାପିଥିବା ସୋମ ମୋର କଥାକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରେ, ଏହା ମୋର ଉତ୍ସୁକ ଚିନ୍ତାକୁ ଜାଗ୍ରତ କରେ; ଏହି ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ ନିଜେ ବୀରକୁ ମାପେ, ଯାହାଠାରୁ କୌଣସି ଜଗତ ଲୁଚି ନାହିଁ।
ଅଯଂ ସ ଯୋ ଵରିମାଣଂ ପୃଥିଵ୍ଯା ଵର୍ଷ୍ମାଣଂ ଦିଵୋ ଅକୃଣୋଦଯଂ ସଃ । ଅଯଂ ପୀଯୂଷଂ ତିସୃଷୁ ପ୍ରଵତ୍ସୁ ସୋମୋ ଦାଧାରୋର୍ଵନ୍ତରିକ୍ଷମ୍
ଏହି ସେ, ଯିଏ ପୃଥିବୀର ବିସ୍ତୃତ ପରିମାଣ ତିଆରି କଲେ, ଦିଗନ୍ତର ଉଚ୍ଚତା ତିଆରି କଲେ—ଏହି ସୋମ ତିନିଟି ବହୁଥିବା ଧାରାରେ ପୋଷକ ରସ ରଖିଛନ୍ତି, ଏବଂ ବିସ୍ତୃତ ମଧ୍ୟାକାଶକୁ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି।
ଅଯଂ ଵିଦଚ୍ଚିତ୍ରଦୃଶୀକମର୍ଣଃ ଶୁକ୍ରସଦ୍ମନାମୁଷସାମନୀକେ । ଅଯଂ ମହାନ୍ମହତା ସ୍କମ୍ଭନେନୋଦ୍ଦ୍ଯାମସ୍ତଭ୍ନାଦ୍ଵୃଷଭୋ ମରୁତ୍ଵାନ୍
ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଷ୍ଟି ଥିବା, ଜ୍ଞାନ ରଖିଥିବା; ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଗୃହରେ, ଉଷାମାନଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ; ଏହି ମହାନ, ତାଙ୍କର ବଡ଼ ଭାରରେ, ଗୋବଳ ମରୁତମାନେ ସହିତ ଆକାଶକୁ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି।
ଧୃଷତ୍ପିବ କଲଶେ ସୋମମିନ୍ଦ୍ର ଵୃତ୍ରହା ଶୂର ସମରେ ଵସୂନାମ୍ । ମାଧ୍ଯଂଦିନେ ସଵନ ଆ ଵୃଷସ୍ଵ ରଯିସ୍ଥାନୋ ରଯିମସ୍ମାସୁ ଧେହି
ହେ ବଳଶାଳୀ ବୃତ୍ରନାଶକ ଇନ୍ଦ୍ର, କଳଶରେ ଥିବା ଦୃଢ଼ ସୋମ ପିଉ, ଧନର ସମାବେଶରେ ବୀରତା ଦେଖା; ମଧ୍ୟାହ୍ନ ସବନରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଉ, ଏବଂ ଆମ ପାଖରେ ଧନ ଦିଅ, ତୁମେ ଧନର ଅଧିକାରୀ।
ଇନ୍ଦ୍ର ପ୍ର ଣଃ ପୁରଏତେଵ ପଶ୍ଯ ପ୍ର ନୋ ନଯ ପ୍ରତରଂ ଵସ୍ଯୋ ଅଚ୍ଛ । ଭଵା ସୁପାରୋ ଅତିପାରଯୋ ନୋ ଭଵା ସୁନୀତିରୁତ ଵାମନୀତିଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମ ପ୍ରତି ତୁମେ ଆମ ପୂର୍ବଜମାନେ ପରି ଦୃଷ୍ଟି ପକାଅ; ଆମକୁ ଧନର ଅନ୍ୟ ପାରକୁ ନେଇଯାଅ; ଭଲ ନାଉକାଚାଳକ ହେଉ, ଆମକୁ ପାର କରାଅ, ଭଲ ନେତୃତ୍ୱ ଓ ଜ୍ଞାନୀ ମାର୍ଗଦର୍ଶକ ହେଉ।
ଉରୁଂ ନୋ ଲୋକମନୁ ନେଷି ଵିଦ୍ଵାନ୍ସ୍ଵର୍ଵଜ୍ଜ୍ଯୋତିରଭଯଂ ସ୍ଵସ୍ତି । ଋଷ୍ଵା ତ ଇନ୍ଦ୍ର ସ୍ଥଵିରସ୍ଯ ବାହୂ ଉପ ସ୍ଥେଯାମ ଶରଣା ବୃହନ୍ତା
ତୁମେ ଜାଣିଛ, ଆମକୁ ବିସ୍ତୃତ ସ୍ଥାନକୁ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଭୟହୀନ ଓ ଶୁଭ ଆଲୋକକୁ ନେଇଯାଅ; ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ପୁରୁଣା ଓ ଦୃଢ଼ ବାହୁକୁ ଆମେ ଆଶ୍ରୟ କରିବାକୁ ଆସୁ।
ଵରିଷ୍ଠେ ନ ଇନ୍ଦ୍ର ଵନ୍ଧୁରେ ଧା ଵହିଷ୍ଠଯୋଃ ଶତାଵନ୍ନଶ୍ଵଯୋରା । ଇଷମା ଵକ୍ଷୀଷାଂ ଵର୍ଷିଷ୍ଠାଂ ମା ନସ୍ତାରୀନ୍ମଘଵନ୍ରାଯୋ ଅର୍ଯଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମକୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥରେ ବସାଅ, ସର୍ବାଧିକ ଦ୍ରୁତ ଏବଂ ଶତ ଫଳ ଓ ଘୋଡ଼ା ଥିବାରେ; ଆମ ପାଖରେ ସର୍ବାଧିକ ଧନ ଆଣିଦିଅ—ଦୁଷ୍ଟ ଧନୀ ଆମକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିନପାରୁନ୍ତୁ, ହେ ଦାନଶୀଳ।
ଇନ୍ଦ୍ର ମୃଳ ମହ୍ଯଂ ଜୀଵାତୁମିଚ୍ଛ ଚୋଦଯ ଧିଯମଯସୋ ନ ଧାରାମ୍ । ଯତ୍କିଂ ଚାହଂ ତ୍ଵାଯୁରିଦଂ ଵଦାମି ତଜ୍ଜୁଷସ୍ଵ କୃଧି ମା ଦେଵଵନ୍ତମ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ମୋତେ କ୍ଷମା କର, ମୋତେ ଜୀବନ ଦିଅ; ମୋର ପ୍ରାର୍ଥନାକୁ ଉତ୍ସାହିତ କର, ଯେପରି କାମ କରୁଥିବା ମଣିଷ ଧାରକୁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ କରେ; ମୁଁ ଦୀର୍ଘାୟୁ ଚାହିଁ ତୁମକୁ ଯାହା କୁହେଁ—ସେଥିରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉ, ଏବଂ ମୋତେ ଦେବମାନେଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହରୁ ବଞ୍ଚିତ କରନି।
ତ୍ରାତାରମିନ୍ଦ୍ରମଵିତାରମିନ୍ଦ୍ରଂ ହଵେହଵେ ସୁହଵଂ ଶୂରମିନ୍ଦ୍ରମ୍ । ହ୍ଵଯାମି ଶକ୍ରଂ ପୁରୁହୂତମିନ୍ଦ୍ରଂ ସ୍ଵସ୍ତି ନୋ ମଘଵା ଧାତ୍ଵିନ୍ଦ୍ରଃ
ମୁଁ ନିତ୍ୟ ହବନରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଡାକୁଛି, ସେ ରକ୍ଷାକାରୀ ଓ ସହାୟକ, ସହଜରେ ପ୍ରାର୍ଥିତ ହେଉଥିବା ବୀର। ମୁଁ ପୁନିପୁନି ଶକ୍ର, ବହୁବାର ପୂଜିତ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଡାକୁଛି। ମଘବାନ୍ ଇନ୍ଦ୍ର ଆମ ପାଇଁ ଶୁଭ ଦିଅନ୍ତୁ।
ଇନ୍ଦ୍ରଃ ସୁତ୍ରାମା ସ୍ଵଵାଁ ଅଵୋଭିଃ ସୁମୃଳୀକୋ ଭଵତୁ ଵିଶ୍ଵଵେଦାଃ । ବାଧତାଂ ଦ୍ଵେଷୋ ଅଭଯଂ କୃଣୋତୁ ସୁଵୀର୍ଯସ୍ଯ ପତଯଃ ସ୍ଯାମ
ଉତ୍ତମ ରକ୍ଷା ଓ ଦାନର ମାଲିକ ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ସହାୟତା ସହିତ ଆମ ପ୍ରତି ଦୟାଳୁ ହେଉନ୍ତୁ, ସବୁକିଛି ଜାଣିଥିବା। ସେ ଘୃଣାକୁ ଦୂରେଇ ଦିଅନ୍ତୁ, ଆମକୁ ଭୟହୀନ କରନ୍ତୁ; ଆମେ ବୀରତାର ମାଲିକ ହେବା।
ତସ୍ଯ ଵଯଂ ସୁମତୌ ଯଜ୍ଞିଯସ୍ଯାପି ଭଦ୍ରେ ସୌମନସେ ସ୍ଯାମ । ସ ସୁତ୍ରାମା ସ୍ଵଵାଁ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଅସ୍ମେ ଆରାଚ୍ଚିଦ୍ଦ୍ଵେଷଃ ସନୁତର୍ଯୁଯୋତୁ
ସେଇ ପୂଜ୍ୟ ଭଗବାନଙ୍କର ଭଲ ଦୃଷ୍ଟି ଓ ଶୁଭ ମନଭାବରେ ଆମେ ରୁହୁ। ସେ ଉତ୍ତମ ରକ୍ଷା ଓ ଦାନର ମାଲିକ ଇନ୍ଦ୍ର ଦୂରରୁ ମଧ୍ୟ ଆମଠାରୁ ଘୃଣାକୁ ଦୂରେଇ ଦିଅନ୍ତୁ।
ଅଵ ତ୍ଵେ ଇନ୍ଦ୍ର ପ୍ରଵତୋ ନୋର୍ମିର୍ଗିରୋ ବ୍ରହ୍ମାଣି ନିଯୁତୋ ଧଵନ୍ତେ । ଉରୂ ନ ରାଧଃ ସଵନା ପୁରୂଣ୍ଯପୋ ଗା ଵଜ୍ରିନ୍ଯୁଵସେ ସମିନ୍ଦୂନ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ପାଖକୁ ଝରଣା, ସ୍ତୁତି, ପାଠ, ପ୍ରାର୍ଥନା ଓ ହବନ ଆସେ। ହେ ବଜ୍ରଧାରୀ, ଦୁଧ ଚାପିବାବେଳେ ଯେପରି ଏକଠି ଧନ ମିଳେ, ସେପରି ତୁମେ ବହୁ ତିଆରି ଏକଠି କର।
କ ଈଂ ସ୍ତଵତ୍କଃ ପୃଣାତ୍କୋ ଯଜାତେ ଯଦୁଗ୍ରମିନ୍ମଘଵା ଵିଶ୍ଵହାଵେତ୍ । ପାଦାଵିଵ ପ୍ରହରନ୍ନନ୍ଯମନ୍ଯଂ କୃଣୋତି ପୂର୍ଵମପରଂ ଶଚୀଭିଃ
କିଏ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିପାରିବ, କିଏ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିପାରିବ, କିଏ ତାଙ୍କୁ ପୂଜିପାରିବ, ଯେତେବେଳେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜୟ କରୁଥିବା ମଘବାନ୍ ଆଗେ ବଢ଼ନ୍ତି? ପାଦ ଦ୍ୱାରା ଏକ ପରେ ଏକକୁ ମାରିବାପରି, ସେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ପୁରୁଣାକୁ ନୂଆ କରିଦିଅନ୍ତି।
ଶୃଣ୍ଵେ ଵୀର ଉଗ୍ରମୁଗ୍ରଂ ଦମାଯନ୍ନନ୍ଯମନ୍ଯମତିନେନୀଯମାନଃ । ଏଧମାନଦ୍ଵିଳୁଭଯସ୍ଯ ରାଜା ଚୋଷ୍କୂଯତେ ଵିଶ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ମନୁଷ୍ଯାନ୍
ବଳବାନ୍, ଭୟଙ୍କର ଏହି ବୀରଙ୍କ ସ୍ୱର ଶୁଣାଯାଏ, ସେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଦମନ କରନ୍ତି, ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରନ୍ତି। ରାଜା ଭାବେ ଇନ୍ଦ୍ର ଉନ୍ନତ ଓ ଅବନତ ଦୁଇ ପ୍ରକାର ଲୋକଙ୍କୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କରନ୍ତି।
ପରା ପୂର୍ଵେଷାଂ ସଖ୍ଯା ଵୃଣକ୍ତି ଵିତର୍ତୁରାଣୋ ଅପରେଭିରେତି । ଅନାନୁଭୂତୀରଵଧୂନ୍ଵାନଃ ପୂର୍ଵୀରିନ୍ଦ୍ରଃ ଶରଦସ୍ତର୍ତରୀତି
ସେ ପୁରୁଣା ସଙ୍ଗମାନେକୁ ଛାଡ଼ି ନୂଆ ସଙ୍ଗ ପାଇଁ ଆଗକୁ ବଢ଼ନ୍ତି, ନୂଆ ସମ୍ପର୍କ ଖୋଜନ୍ତି। ଇନ୍ଦ୍ର ପୁରୁଣାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ଅନଭିଜ୍ଞତାକୁ ପଛରେ ଛାଡ଼ି, ବହୁ ବର୍ଷ ଅତିକ୍ରମ କରନ୍ତି।
ରୂପଂରୂପଂ ପ୍ରତିରୂପୋ ବଭୂଵ ତଦସ୍ଯ ରୂପଂ ପ୍ରତିଚକ୍ଷଣାଯ । ଇନ୍ଦ୍ରୋ ମାଯାଭିଃ ପୁରୁରୂପ ଈଯତେ ଯୁକ୍ତା ହ୍ଯସ୍ଯ ହରଯଃ ଶତା ଦଶ
ସେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଆକାରର ସାଥିରେ ଏକ ଆକାର ହୋଇଯାନ୍ତି; ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦେଖୁଥିବା ପାଇଁ ଏହି ତାଙ୍କର ଆକାର। ଇନ୍ଦ୍ର ଅନେକ ଆକାରରେ ତାଙ୍କର ମାୟା ଦ୍ୱାରା ଚଳନ୍ତି; ତାଙ୍କର ଦଶ ଶତ ଘୋଡ଼ା ଯୁକ୍ତ।
ଯୁଜାନୋ ହରିତା ରଥେ ଭୂରି ତ୍ଵଷ୍ଟେହ ରାଜତି । କୋ ଵିଶ୍ଵାହା ଦ୍ଵିଷତଃ ପକ୍ଷ ଆସତ ଉତାସୀନେଷୁ ସୂରିଷୁ
ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ରଥରେ ଯୋଗାଇ, ସେ ଏଠାରେ ବଡ଼ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଛନ୍ତି, ହେ ତ୍ୱଷ୍ଟା। କିଏ ସଦା ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ରୋକିପାରିବ, ବସିଥିବା ବେଳେ କିମ୍ବା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ?
ଅଗଵ୍ଯୂତି କ୍ଷେତ୍ରମାଗନ୍ମ ଦେଵା ଉର୍ଵୀ ସତୀ ଭୂମିରଂହୂରଣାଭୂତ୍ । ବୃହସ୍ପତେ ପ୍ର ଚିକିତ୍ସା ଗଵିଷ୍ଟାଵିତ୍ଥା ସତେ ଜରିତ୍ର ଇନ୍ଦ୍ର ପନ୍ଥାମ୍
ହେ ଦେବମାନେ, ଆମେ ଗାଈଁର ମାଠକୁ ଆସିଛୁ; ବିଶାଳ ଭୂମି ଏବେ ଅଧିକ ବିସ୍ତୃତ ହୋଇଛି। ହେ ବୃହସ୍ପତି, ପୁରସ୍କାର ପାଇଁ ଚିନ୍ତା କର; ଜାଣିଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର, ଗାୟକ ପାଇଁ ପଥ ଦେଖା।
ଦିଵେଦିଵେ ସଦୃଶୀରନ୍ଯମର୍ଧଂ କୃଷ୍ଣା ଅସେଧଦପ ସଦ୍ମନୋ ଜାଃ । ଅହନ୍ଦାସା ଵୃଷଭୋ ଵସ୍ନଯନ୍ତୋଦଵ୍ରଜେ ଵର୍ଚିନଂ ଶମ୍ବରଂ ଚ
ପ୍ରତିଦିନ, ଘରରେ ଜନ୍ମିଥିବା କଳାମାନେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅନ୍ୟଅନ୍ୟଙ୍କ ପରି ନଷ୍ଟ ହେଉଥିଲେ। ବୃଷଭ ଦାସ, ବସ୍ନୟନ୍ତ, ଏବଂ ଗୋଥରେ ବର୍ଚିନ୍ ଓ ଶମ୍ବରଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କଲେ।
ପ୍ରସ୍ତୋକ ଇନ୍ନୁ ରାଧସସ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ର ଦଶ କୋଶଯୀର୍ଦଶ ଵାଜିନୋଽଦାତ୍ । ଦିଵୋଦାସାଦତିଥିଗ୍ଵସ୍ଯ ରାଧଃ ଶାମ୍ବରଂ ଵସୁ ପ୍ରତ୍ଯଗ୍ରଭୀଷ୍ମ
ନିଶ୍ଚୟ, ଇନ୍ଦ୍ର ପ୍ରସ୍ତୋକକୁ ଦଶଟି ରଥ, ଦଶଟି ଘୋଡ଼ା, ଦଶଟି ପୁରସ୍କାର ଦେଲେ। ଦିବୋଦାସ ଓ ଅତିଥିଗ୍ବଠାରୁ ସେ ଶମ୍ବରଙ୍କ ଧନ ନେଲେ।