ଅସ୍ମାକମିନ୍ଦ୍ର ଭୂତୁ ତେ ସ୍ତୋମୋ ଵାହିଷ୍ଠୋ ଅନ୍ତମଃ । ଅସ୍ମାନ୍ରାଯେ ମହେ ହିନୁ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମର ସ୍ତୁତି ତୁମ ପାଖରେ ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ନିକଟରେ ହେଉ; ବଡ଼ ଧନ ଆମ ପାଖକୁ ଆଣିଦିଅ।
ଅଧି ବୃବୁଃ ପଣୀନାଂ ଵର୍ଷିଷ୍ଠେ ମୂର୍ଧନ୍ନସ୍ଥାତ୍ । ଉରୁଃ କକ୍ଷୋ ନ ଗାଙ୍ଗ୍ଯଃ
ବୃବୁ ପଣିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ଉଚ୍ଚ ମୁଣ୍ଡରେ ଦଢ଼ି ହେଲେ, ଯେପରି ଗାଙ୍ଗ୍ୟ ମାଠ ଏକ ଉଦାର ସ୍ଥାନ।
ଯସ୍ଯ ଵାଯୋରିଵ ଦ୍ରଵଦ୍ଭଦ୍ରା ରାତିଃ ସହସ୍ରିଣୀ । ସଦ୍ଯୋ ଦାନାଯ ମଂହତେ
ତାଙ୍କର ଦାନ ବାୟୁ ପରି ତ୍ୱରିତ, ହଜାରେ ଭରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ଦେବାକୁ ସତରେ ସଜା।
ତତ୍ସୁ ନୋ ଵିଶ୍ଵେ ଅର୍ଯ ଆ ସଦା ଗୃଣନ୍ତି କାରଵଃ । ବୃବୁଂ ସହସ୍ରଦାତମଂ ସୂରିଂ ସହସ୍ରସାତମମ୍
ଏହିକାରଣରୁ, ସମସ୍ତ ଉତ୍ତମ କବିମାନେ ସଦା ବୃବୁଙ୍କୁ, ହଜାର ଦାନଦାତା, ହଜାର ଦେବାର ଅଧିପତିଙ୍କୁ, ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି।
ତ୍ଵାମିଦ୍ଧି ହଵାମହେ ସାତା ଵାଜସ୍ଯ କାରଵଃ । ତ୍ଵାଂ ଵୃତ୍ରେଷ୍ଵିନ୍ଦ୍ର ସତ୍ପତିଂ ନରସ୍ତ୍ଵାଂ କାଷ୍ଠାସ୍ଵର୍ଵତଃ
ତୁମକୁ ଅମେ ସଦା ଡାକୁଛୁ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଶକ୍ତିର ପୁରସ୍କାର ପାଇଁ, ଆମେ କବିମାନେ; ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମେ ଉତ୍ତମ ନାୟକ, ସମସ୍ତ ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ତୁମକୁ ଡାକନ୍ତି।
ସ ତ୍ଵଂ ନଶ୍ଚିତ୍ର ଵଜ୍ରହସ୍ତ ଧୃଷ୍ଣୁଯା ମହ ସ୍ତଵାନୋ ଅଦ୍ରିଵଃ । ଗାମଶ୍ଵଂ ରଥ୍ଯମିନ୍ଦ୍ର ସଂ କିର ସତ୍ରା ଵାଜଂ ନ ଜିଗ୍ଯୁଷେ
ତେଣୁ ହେ ଚମତ୍କାରୀ, ବଜ୍ରଧାରୀ, ଆମେ ତୁମକୁ ଶକ୍ତିରେ ସ୍ତୁତି କରୁଛୁ; ପାହାଡ଼ ଭାଙ୍ଗୁଥିବା, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମ ପାଇଁ ଗାଈ, ଘୋଡ଼ା ଓ ରଥ ବଣ୍ଟନ କର, ବିଜୟୀ ପାଇଁ ପୁରସ୍କାର ଦେଉଥିବା ପରି।
ଯଃ ସତ୍ରାହା ଵିଚର୍ଷଣିରିନ୍ଦ୍ରଂ ତଂ ହୂମହେ ଵଯମ୍ । ସହସ୍ରମୁଷ୍କ ତୁଵିନୃମ୍ଣ ସତ୍ପତେ ଭଵା ସମତ୍ସୁ ନୋ ଵୃଧେ
ଯିଏ ସମସ୍ତଙ୍କର ସାହାଯ୍ୟକାରୀ, ବୁଦ୍ଧିମାନ, ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆମେ ଡାକୁଛୁ; ହେ ହଜାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବଡ଼ କାର୍ଯ୍ୟର କର୍ତ୍ତା, ଉତ୍ତମ ନାୟକ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଆମ ପାଇଁ ଶକ୍ତି ହେଉ।
ବାଧସେ ଜନାନ୍ଵୃଷଭେଵ ମନ୍ଯୁନା ଘୃଷୌ ମୀଳ୍ହ ଋଚୀଷମ । ଅସ୍ମାକଂ ବୋଧ୍ଯଵିତା ମହାଧନେ ତନୂଷ୍ଵପ୍ସୁ ସୂର୍ଯେ
ତୁମେ ଦୁଷ୍ଟମାନେକୁ ବଳିଅଂଶରେ ବୃଷଭ ପରି ତୁମ ରୋଷରେ ଦୂର କର, ଉତ୍ସାହୀ, ବର୍ଷା କରୁଥିବା, ଗୀତପ୍ରେମୀ; ଆମ ପାଇଁ ବଡ଼ ଧନରେ, ଆମ ଦେହରେ, ଜଳରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟରେ ସାହାଯ୍ୟକାରୀ ହେଉ।
ଇନ୍ଦ୍ର ଜ୍ଯେଷ୍ଠଂ ନ ଆ ଭରଁ ଓଜିଷ୍ଠଂ ପପୁରି ଶ୍ରଵଃ । ଯେନେମେ ଚିତ୍ର ଵଜ୍ରହସ୍ତ ରୋଦସୀ ଓଭେ ସୁଶିପ୍ର ପ୍ରାଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମକୁ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼, ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କୀର୍ତ୍ତି ଦିଅ, ବଜ୍ରଧାରୀ; ଯାହା ଦ୍ୱାରା, ହେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳମୁଖ, ତୁମେ ଦୁଇଟି ଦିପ୍ତିମାନ ଜଗତକୁ ପୂରଣ କଲ।
ତ୍ଵାମୁଗ୍ରମଵସେ ଚର୍ଷଣୀସହଂ ରାଜନ୍ଦେଵେଷୁ ହୂମହେ । ଵିଶ୍ଵା ସୁ ନୋ ଵିଥୁରା ପିବ୍ଦନା ଵସୋଽମିତ୍ରାନ୍ସୁଷହାନ୍କୃଧି
ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଜନମାନେଙ୍କ ସାହାଯ୍ୟକାରୀ, ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ରାଜା, ଆମେ ତୁମକୁ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ଡାକୁଛୁ; ଆମ ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ସହଜରେ ଜିତିପାରିବା ଭାବରେ କର, ହେ ଦାନଶୀଳ, ଅମିତ୍ରମାନେକୁ ଅଶକ୍ତ କର।
ଯଦିନ୍ଦ୍ର ନାହୁଷୀଷ୍ଵାଁ ଓଜୋ ନୃମ୍ଣଂ ଚ କୃଷ୍ଟିଷୁ । ଯଦ୍ଵା ପଞ୍ଚ କ୍ଷିତୀନାଂ ଦ୍ଯୁମ୍ନମା ଭର ସତ୍ରା ଵିଶ୍ଵାନି ପୌଂସ୍ଯା
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ନାହୁଷଙ୍କ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯେତେ ଶକ୍ତି ଓ ପୁରୁଷତ୍ୱ ରଖିଛ, କିମ୍ବା ପାଞ୍ଚ ଜନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯେତେ ତେଜ ଅଛି—ସେ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିମାନ୍ୟ ଆମ ପାଇଁ ଏକତ୍ର କର।
ଯଦ୍ଵା ତୃକ୍ଷୌ ମଘଵନ୍ଦ୍ରୁହ୍ଯାଵା ଜନେ ଯତ୍ପୂରୌ କଚ୍ଚ ଵୃଷ୍ଣ୍ଯମ୍ । ଅସ୍ମଭ୍ଯଂ ତଦ୍ରିରୀହି ସଂ ନୃଷାହ୍ଯେଽମିତ୍ରାନ୍ପୃତ୍ସୁ ତୁର୍ଵଣେ
ହେ ଦାନଶୀଳ, ତୁମେ ତୃକ୍ଷ, ଦ୍ରୁହ୍ୟୁ, ଜନ, ପୁରୁ କିମ୍ବା ବୃଷ୍ଣିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯେତେ ବୀରତା ରଖିଛ, ସେ ଆମକୁ ଦିଅ, ହେ ଶତ୍ରୁ ଦମନକାରୀ, ଯେଉଁଠାରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଆମେ ଶତ୍ରୁମାନେ ଉପରେ ଜିତିପାରିବା।
ଇନ୍ଦ୍ର ତ୍ରିଧାତୁ ଶରଣଂ ତ୍ରିଵରୂଥଂ ସ୍ଵସ୍ତିମତ୍ । ଛର୍ଦିର୍ଯଚ୍ଛ ମଘଵଦ୍ଭ୍ଯଶ୍ଚ ମହ୍ଯଂ ଚ ଯାଵଯା ଦିଦ୍ଯୁମେଭ୍ଯଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମକୁ ତିନିପଟି ରକ୍ଷା, ତିନିପଟି ଆଶ୍ରୟ ଓ ଶୁଭ ମଙ୍ଗଳ ଦିଅ; ଦାନଶୀଳମାନେ ଓ ମୋତେ ତୁମର ରକ୍ଷାକବଚ ଦିଅ, ଏବଂ ଏହି ଲୋକମାନଙ୍କୁ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଦୂରେ ରଖ।
ଯେ ଗଵ୍ଯତା ମନସା ଶତ୍ରୁମାଦଭୁରଭିପ୍ରଘ୍ନନ୍ତି ଧୃଷ୍ଣୁଯା । ଅଧ ସ୍ମା ନୋ ମଘଵନ୍ନିନ୍ଦ୍ର ଗିର୍ଵଣସ୍ତନୂପା ଅନ୍ତମୋ ଭଵ
ଯେମାନେ ଗାଁ ପାଇଁ ଆଶା କରି ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ତା ସହିତ ଆକ୍ରମଣ କରନ୍ତି—ହେ ଗୀତପ୍ରିୟ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଆମର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନିକଟ ରକ୍ଷକ ହେଉ।
ଅଧ ସ୍ମା ନୋ ଵୃଧେ ଭଵେନ୍ଦ୍ର ନାଯମଵା ଯୁଧି । ଯଦନ୍ତରିକ୍ଷେ ପତଯନ୍ତି ପର୍ଣିନୋ ଦିଦ୍ଯଵସ୍ତିଗ୍ମମୂର୍ଧାନଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯୁଦ୍ଧରେ ଆମର ବଳ ଓ ଆଶ୍ରୟ ହେଉ; ଯେତେବେଳେ ଆକାଶରେ ପାଖିମାନେ ଉଡ଼ନ୍ତି, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ମୁଣ୍ଡ ଥିବା ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଚମକେ—ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଆମଠାରୁ ଦୂରେ ରଖ।
ଯତ୍ର ଶୂରାସସ୍ତନ୍ଵୋ ଵିତନ୍ଵତେ ପ୍ରିଯା ଶର୍ମ ପିତୄଣାମ୍ । ଅଧ ସ୍ମା ଯଚ୍ଛ ତନ୍ଵେ ତନେ ଚ ଛର୍ଦିରଚିତ୍ତଂ ଯାଵଯ ଦ୍ଵେଷଃ
ଯେଉଁଠାରେ ବୀରମାନେ ତାଙ୍କର ଶରୀର ବିସ୍ତାର କରନ୍ତି, ପିତୃମାନେ ପ୍ରିୟ ଆଶ୍ରୟ ଦେଇଥିବା ସେଠାରେ—ତୁମେ ଆମ ଓ ଆମ ପରିବାରକୁ ରକ୍ଷା କର, ଏବଂ ଅବିବେକୀ ଦ୍ୱେଷକୁ ଦୂରେ ରଖ।
ଯଦିନ୍ଦ୍ର ସର୍ଗେ ଅର୍ଵତଶ୍ଚୋଦଯାସେ ମହାଧନେ । ଅସମନେ ଅଧ୍ଵନି ଵୃଜିନେ ପଥି ଶ୍ଯେନାଁ ଇଵ ଶ୍ରଵସ୍ଯତଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ବଡ଼ ଧନ ପାଇଁ ଯେତେବେଳେ ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ଉତ୍ସାହିତ କର, ଅସମ ରାସ୍ତାରେ, କଠିନ ପଥରେ—ସେମାନେ ଯେପରି ଖ୍ୟାତି ଲାଗି ଶ୍ୟେନ ପରି ଦୌଡ଼ନ୍ତି, ସେପରି ଦୌଡ଼ୁନ୍ତୁ।
ସିନ୍ଧୂଁରିଵ ପ୍ରଵଣ ଆଶୁଯା ଯତୋ ଯଦି କ୍ଲୋଶମନୁ ଷ୍ଵଣି । ଆ ଯେ ଵଯୋ ନ ଵର୍ଵୃତତ୍ଯାମିଷି ଗୃଭୀତା ବାହ୍ଵୋର୍ଗଵି
ଝରଣା ପରି ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଢଳାଉଁଥିବା ନଦୀମାନେ ପରି, ଡାକର ସାଥିରେ ଯିଏଁ ଚାଲନ୍ତି, ଖାଦ୍ୟ ପାଇଁ ପକ୍ଷୀମାନେ ଯେପରି ଏକଠି ହୁଅନ୍ତି—ସେପରି ଯେଉଁମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ବାହୁଦ୍ୱାରା ଧରାଯାଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ପଛକୁ ଫେରନ୍ତୁ ନାହିଁ।
ସ୍ଵାଦୁଷ୍କିଲାଯଂ ମଧୁମାଁ ଉତାଯଂ ତୀଵ୍ରଃ କିଲାଯଂ ରସଵାଁ ଉତାଯମ୍ । ଉତୋ ନ୍ଵସ୍ଯ ପପିଵାଂସମିନ୍ଦ୍ରଂ ନ କଶ୍ଚନ ସହତ ଆହଵେଷୁ
ଏହି ସୋମ ନିଶ୍ଚୟ ମିଠା, ଏହା ମଧୁର, ଏହି ତୀବ୍ର ଏବଂ ରସଭରା; ଏହା ପିଇଥିବା କେହି ମଧ୍ୟ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମକୁ ରୋକିପାରିବେ ନାହିଁ।
ଅଯଂ ସ୍ଵାଦୁରିହ ମଦିଷ୍ଠ ଆସ ଯସ୍ଯେନ୍ଦ୍ରୋ ଵୃତ୍ରହତ୍ଯେ ମମାଦ । ପୁରୂଣି ଯଶ୍ଚ୍ଯୌତ୍ନା ଶମ୍ବରସ୍ଯ ଵି ନଵତିଂ ନଵ ଚ ଦେହ୍ଯୋ ହନ୍
ଏଠି ଥିବା ଏହି ମିଠା ପାନୀୟ ସବୁଠୁ ଆନନ୍ଦଦାୟକ, ଯାହାରୁ ଇନ୍ଦ୍ର ବୃତ୍ରକୁ ହତ୍ୟା କରି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ; ଏହା ଦ୍ୱାରା, ତାଙ୍କର ଯୁବାବଳରେ, ସେ ଶମ୍ବରଙ୍କର ନବତିନଉଟି ସହର ଧ୍ୱଂସ କରିଥିଲେ।
ଅଯଂ ମେ ପୀତ ଉଦିଯର୍ତି ଵାଚମଯଂ ମନୀଷାମୁଶତୀମଜୀଗଃ । ଅଯଂ ଷଳୁର୍ଵୀରମିମୀତ ଧୀରୋ ନ ଯାଭ୍ଯୋ ଭୁଵନଂ କଚ୍ଚନାରେ
ଏହି ଚାପିଥିବା ସୋମ ମୋର କଥାକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରେ, ଏହା ମୋର ଉତ୍ସୁକ ଚିନ୍ତାକୁ ଜାଗ୍ରତ କରେ; ଏହି ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ ନିଜେ ବୀରକୁ ମାପେ, ଯାହାଠାରୁ କୌଣସି ଜଗତ ଲୁଚି ନାହିଁ।
ଅଯଂ ସ ଯୋ ଵରିମାଣଂ ପୃଥିଵ୍ଯା ଵର୍ଷ୍ମାଣଂ ଦିଵୋ ଅକୃଣୋଦଯଂ ସଃ । ଅଯଂ ପୀଯୂଷଂ ତିସୃଷୁ ପ୍ରଵତ୍ସୁ ସୋମୋ ଦାଧାରୋର୍ଵନ୍ତରିକ୍ଷମ୍
ଏହି ସେ, ଯିଏ ପୃଥିବୀର ବିସ୍ତୃତ ପରିମାଣ ତିଆରି କଲେ, ଦିଗନ୍ତର ଉଚ୍ଚତା ତିଆରି କଲେ—ଏହି ସୋମ ତିନିଟି ବହୁଥିବା ଧାରାରେ ପୋଷକ ରସ ରଖିଛନ୍ତି, ଏବଂ ବିସ୍ତୃତ ମଧ୍ୟାକାଶକୁ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି।
ଅଯଂ ଵିଦଚ୍ଚିତ୍ରଦୃଶୀକମର୍ଣଃ ଶୁକ୍ରସଦ୍ମନାମୁଷସାମନୀକେ । ଅଯଂ ମହାନ୍ମହତା ସ୍କମ୍ଭନେନୋଦ୍ଦ୍ଯାମସ୍ତଭ୍ନାଦ୍ଵୃଷଭୋ ମରୁତ୍ଵାନ୍
ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଷ୍ଟି ଥିବା, ଜ୍ଞାନ ରଖିଥିବା; ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଗୃହରେ, ଉଷାମାନଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ; ଏହି ମହାନ, ତାଙ୍କର ବଡ଼ ଭାରରେ, ଗୋବଳ ମରୁତମାନେ ସହିତ ଆକାଶକୁ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି।
ଧୃଷତ୍ପିବ କଲଶେ ସୋମମିନ୍ଦ୍ର ଵୃତ୍ରହା ଶୂର ସମରେ ଵସୂନାମ୍ । ମାଧ୍ଯଂଦିନେ ସଵନ ଆ ଵୃଷସ୍ଵ ରଯିସ୍ଥାନୋ ରଯିମସ୍ମାସୁ ଧେହି
ହେ ବଳଶାଳୀ ବୃତ୍ରନାଶକ ଇନ୍ଦ୍ର, କଳଶରେ ଥିବା ଦୃଢ଼ ସୋମ ପିଉ, ଧନର ସମାବେଶରେ ବୀରତା ଦେଖା; ମଧ୍ୟାହ୍ନ ସବନରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଉ, ଏବଂ ଆମ ପାଖରେ ଧନ ଦିଅ, ତୁମେ ଧନର ଅଧିକାରୀ।
ଇନ୍ଦ୍ର ପ୍ର ଣଃ ପୁରଏତେଵ ପଶ୍ଯ ପ୍ର ନୋ ନଯ ପ୍ରତରଂ ଵସ୍ଯୋ ଅଚ୍ଛ । ଭଵା ସୁପାରୋ ଅତିପାରଯୋ ନୋ ଭଵା ସୁନୀତିରୁତ ଵାମନୀତିଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମ ପ୍ରତି ତୁମେ ଆମ ପୂର୍ବଜମାନେ ପରି ଦୃଷ୍ଟି ପକାଅ; ଆମକୁ ଧନର ଅନ୍ୟ ପାରକୁ ନେଇଯାଅ; ଭଲ ନାଉକାଚାଳକ ହେଉ, ଆମକୁ ପାର କରାଅ, ଭଲ ନେତୃତ୍ୱ ଓ ଜ୍ଞାନୀ ମାର୍ଗଦର୍ଶକ ହେଉ।
ଉରୁଂ ନୋ ଲୋକମନୁ ନେଷି ଵିଦ୍ଵାନ୍ସ୍ଵର୍ଵଜ୍ଜ୍ଯୋତିରଭଯଂ ସ୍ଵସ୍ତି । ଋଷ୍ଵା ତ ଇନ୍ଦ୍ର ସ୍ଥଵିରସ୍ଯ ବାହୂ ଉପ ସ୍ଥେଯାମ ଶରଣା ବୃହନ୍ତା
ତୁମେ ଜାଣିଛ, ଆମକୁ ବିସ୍ତୃତ ସ୍ଥାନକୁ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଭୟହୀନ ଓ ଶୁଭ ଆଲୋକକୁ ନେଇଯାଅ; ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ପୁରୁଣା ଓ ଦୃଢ଼ ବାହୁକୁ ଆମେ ଆଶ୍ରୟ କରିବାକୁ ଆସୁ।
ଵରିଷ୍ଠେ ନ ଇନ୍ଦ୍ର ଵନ୍ଧୁରେ ଧା ଵହିଷ୍ଠଯୋଃ ଶତାଵନ୍ନଶ୍ଵଯୋରା । ଇଷମା ଵକ୍ଷୀଷାଂ ଵର୍ଷିଷ୍ଠାଂ ମା ନସ୍ତାରୀନ୍ମଘଵନ୍ରାଯୋ ଅର୍ଯଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମକୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥରେ ବସାଅ, ସର୍ବାଧିକ ଦ୍ରୁତ ଏବଂ ଶତ ଫଳ ଓ ଘୋଡ଼ା ଥିବାରେ; ଆମ ପାଖରେ ସର୍ବାଧିକ ଧନ ଆଣିଦିଅ—ଦୁଷ୍ଟ ଧନୀ ଆମକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିନପାରୁନ୍ତୁ, ହେ ଦାନଶୀଳ।
ଇନ୍ଦ୍ର ମୃଳ ମହ୍ଯଂ ଜୀଵାତୁମିଚ୍ଛ ଚୋଦଯ ଧିଯମଯସୋ ନ ଧାରାମ୍ । ଯତ୍କିଂ ଚାହଂ ତ୍ଵାଯୁରିଦଂ ଵଦାମି ତଜ୍ଜୁଷସ୍ଵ କୃଧି ମା ଦେଵଵନ୍ତମ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ମୋତେ କ୍ଷମା କର, ମୋତେ ଜୀବନ ଦିଅ; ମୋର ପ୍ରାର୍ଥନାକୁ ଉତ୍ସାହିତ କର, ଯେପରି କାମ କରୁଥିବା ମଣିଷ ଧାରକୁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ କରେ; ମୁଁ ଦୀର୍ଘାୟୁ ଚାହିଁ ତୁମକୁ ଯାହା କୁହେଁ—ସେଥିରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉ, ଏବଂ ମୋତେ ଦେବମାନେଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହରୁ ବଞ୍ଚିତ କରନି।
ତ୍ରାତାରମିନ୍ଦ୍ରମଵିତାରମିନ୍ଦ୍ରଂ ହଵେହଵେ ସୁହଵଂ ଶୂରମିନ୍ଦ୍ରମ୍ । ହ୍ଵଯାମି ଶକ୍ରଂ ପୁରୁହୂତମିନ୍ଦ୍ରଂ ସ୍ଵସ୍ତି ନୋ ମଘଵା ଧାତ୍ଵିନ୍ଦ୍ରଃ
ମୁଁ ନିତ୍ୟ ହବନରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଡାକୁଛି, ସେ ରକ୍ଷାକାରୀ ଓ ସହାୟକ, ସହଜରେ ପ୍ରାର୍ଥିତ ହେଉଥିବା ବୀର। ମୁଁ ପୁନିପୁନି ଶକ୍ର, ବହୁବାର ପୂଜିତ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଡାକୁଛି। ମଘବାନ୍ ଇନ୍ଦ୍ର ଆମ ପାଇଁ ଶୁଭ ଦିଅନ୍ତୁ।
ଇନ୍ଦ୍ରଃ ସୁତ୍ରାମା ସ୍ଵଵାଁ ଅଵୋଭିଃ ସୁମୃଳୀକୋ ଭଵତୁ ଵିଶ୍ଵଵେଦାଃ । ବାଧତାଂ ଦ୍ଵେଷୋ ଅଭଯଂ କୃଣୋତୁ ସୁଵୀର୍ଯସ୍ଯ ପତଯଃ ସ୍ଯାମ
ଉତ୍ତମ ରକ୍ଷା ଓ ଦାନର ମାଲିକ ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ସହାୟତା ସହିତ ଆମ ପ୍ରତି ଦୟାଳୁ ହେଉନ୍ତୁ, ସବୁକିଛି ଜାଣିଥିବା। ସେ ଘୃଣାକୁ ଦୂରେଇ ଦିଅନ୍ତୁ, ଆମକୁ ଭୟହୀନ କରନ୍ତୁ; ଆମେ ବୀରତାର ମାଲିକ ହେବା।