ପୁରୁହୂତୋ ଯଃ ପୁରୁଗୂର୍ତ ଋଭ୍ଵାଁ ଏକଃ ପୁରୁପ୍ରଶସ୍ତୋ ଅସ୍ତି ଯଜ୍ଞୈଃ । ରଥୋ ନ ମହେ ଶଵସେ ଯୁଜାନୋଽସ୍ମାଭିରିନ୍ଦ୍ରୋ ଅନୁମାଦ୍ଯୋ ଭୂତ୍
ଯେଉଁ ଅନେକ ଥର ଡାକାଯାଇଛି, ଅନେକ ଥର ଷ୍ଟୁତି ହୋଇଛି, ଏକମାତ୍ର ଅନେକ ଯଜ୍ଞରେ ପ୍ରଶଂସିତ, ଶକ୍ତି ପାଇଁ ଯୋଗାଯୋଗ ହୋଇଥିବା ରଥ ଭଳି, ଇନ୍ଦ୍ର ଆମ ପକ୍ଷରେ ପ୍ରଶଂସିତ ହେଉ।
ନ ଯଂ ହିଂସନ୍ତି ଧୀତଯୋ ନ ଵାଣୀରିନ୍ଦ୍ରଂ ନକ୍ଷନ୍ତୀଦଭି ଵର୍ଧଯନ୍ତୀଃ । ଯଦି ସ୍ତୋତାରଃ ଶତଂ ଯତ୍ସହସ୍ରଂ ଗୃଣନ୍ତି ଗିର୍ଵଣସଂ ଶଂ ତଦସ୍ମୈ
ଗୀତ ତାଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରେନାହିଁ, କଥା ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ, ବରଂ ଇନ୍ଦ୍ରକୁ ବଢ଼ାଇ ଦେଇ। ଯଦି ଶତ ଅଥବା ହଜାର ଷ୍ଟୁତିକାର ଗୀତ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ସେ ସମସ୍ତ ତାଙ୍କ ପାଇଁ।
ଅସ୍ମା ଏତଦ୍ଦିଵ୍ଯର୍ଚେଵ ମାସା ମିମିକ୍ଷ ଇନ୍ଦ୍ରେ ନ୍ଯଯାମି ସୋମଃ । ଜନଂ ନ ଧନ୍ଵନ୍ନଭି ସଂ ଯଦାପଃ ସତ୍ରା ଵାଵୃଧୁର୍ହଵନାନି ଯଜ୍ଞୈଃ
ଏହି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ, ମୁଁ ଏହି ଶୁଭ୍ର ଗୀତ ସହିତ ସୋମ ଉପସ୍ଥାପନ କରିଛି, ମାସଗୁଡିକୁ ମାପିବା ପରି। ଯେପରି ଜଣେ ମଣିଷ ମରୁଭୂମିରେ ପାଣି ଖୋଜେ, ସେପରି ଯେତେବେଳେ ହବନ ଓ ଯଜ୍ଞ ସମେତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୁଏ।
ଅସ୍ମା ଏତନ୍ମହ୍ଯାଙ୍ଗୂଷମସ୍ମା ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ମତିଭିରଵାଚି । ଅସଦ୍ଯଥା ମହତି ଵୃତ୍ରତୂର୍ଯ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଵିଶ୍ଵାଯୁରଵିତା ଵୃଧଶ୍ଚ
ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ, ମୁଁ ମୋର ଚିନ୍ତାରେ ଏହି ସ୍ତୁତି କହିଛି, ଏହି ଗୀତ ତାଙ୍କ ପାଇଁ। ଯେପରି ସେ ବଡ଼ ବାଧା ଦୂର କରିଥିବା ବେଳେ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଅନ୍ତି, ଇନ୍ଦ୍ର ସମସ୍ତ ଜୀବର ରକ୍ଷକ ଓ ସଦା ବୃଦ୍ଧିଶୀଳ ଅଟୁଟ ଅଛନ୍ତି।
କଦା ଭୁଵନ୍ରଥକ୍ଷଯାଣି ବ୍ରହ୍ମ କଦା ସ୍ତୋତ୍ରେ ସହସ୍ରପୋଷ୍ଯଂ ଦାଃ । କଦା ସ୍ତୋମଂ ଵାସଯୋଽସ୍ଯ ରାଯା କଦା ଧିଯଃ କରସି ଵାଜରତ୍ନାଃ
ହେ ଦାନଶୀଳ, କେବେ ଆପଣ ଆମକୁ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିବା ରଥ ଧନ ଦେବେ? କେବେ ଆମର ଗୀତର ଉତ୍ତରରେ ଆପଣ ହଜାର ଗୁଣା ସମୃଦ୍ଧି ଦେବେ? କେବେ ଆପଣ ତାଙ୍କର ଧନ ଦ୍ୱାରା ଆମର ସ୍ତୁତିକୁ ଫଳଦାୟକ କରିବେ, କେବେ ଆମକୁ ପୁରସ୍କାରରେ ଭରିଥିବା ଚିନ୍ତା ଦେବେ?
କର୍ହି ସ୍ଵିତ୍ତଦିନ୍ଦ୍ର ଯନ୍ନୃଭିର୍ନୄନ୍ଵୀରୈର୍ଵୀରାନ୍ନୀଳଯାସେ ଜଯାଜୀନ୍ । ତ୍ରିଧାତୁ ଗା ଅଧି ଜଯାସି ଗୋଷ୍ଵିନ୍ଦ୍ର ଦ୍ଯୁମ୍ନଂ ସ୍ଵର୍ଵଦ୍ଧେହ୍ଯସ୍ମେ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, କେତେବେଳେ ଆପଣ ମଣିଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନିଜ ଶୂରମାନଙ୍କ ସହିତ ବିଜୟ ଆଣିବେ? ଏହି ତିନି ଭୂମିରେ ଗାଁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆପଣ ମହିମା ଜିତିବେ; ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କୀର୍ତ୍ତି ଓ ଆଲୋକ ଦିଅନ୍ତୁ।
କର୍ହି ସ୍ଵିତ୍ତଦିନ୍ଦ୍ର ଯଜ୍ଜରିତ୍ରେ ଵିଶ୍ଵପ୍ସୁ ବ୍ରହ୍ମ କୃଣଵଃ ଶଵିଷ୍ଠ । କଦା ଧିଯୋ ନ ନିଯୁତୋ ଯୁଵାସେ କଦା ଗୋମଘା ହଵନାନି ଗଚ୍ଛାଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, କେତେବେଳେ ଆପଣ ଉପାସକ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିର କାର୍ଯ୍ୟ କରିବେ? କେବେ ଆପଣ ଆମର ଚିନ୍ତା ଓ ସହାୟକମାନେ ଗ୍ରହଣ କରିବେ, କେବେ ଗୋଧନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହବନ ଦେଖିବେ?
ସ ଗୋମଘା ଜରିତ୍ରେ ଅଶ୍ଵଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରା ଵାଜଶ୍ରଵସୋ ଅଧି ଧେହି ପୃକ୍ଷଃ । ପୀପିହୀଷଃ ସୁଦୁଘାମିନ୍ଦ୍ର ଧେନୁଂ ଭରଦ୍ଵାଜେଷୁ ସୁରୁଚୋ ରୁରୁଚ୍ଯାଃ
ଉପାସକଙ୍କୁ ଗୋଧନ, ଅଶ୍ୱ ଓ କୀର୍ତ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଧନ ଦିଅନ୍ତୁ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏବଂ ଏହି ପୋଷକ ଧନ ଭରଦ୍ୱାଜମାନଙ୍କ ଠାରେ ରଖନ୍ତୁ; ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ସଦା ଦୁଧ ଦେଉଥିବା ଗାଈ ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଉ।
ତମା ନୂନଂ ଵୃଜନମନ୍ଯଥା ଚିଚ୍ଛୂରୋ ଯଚ୍ଛକ୍ର ଵି ଦୁରୋ ଗୃଣୀଷେ । ମା ନିରରଂ ଶୁକ୍ରଦୁଘସ୍ଯ ଧେନୋରାଙ୍ଗିରସାନ୍ବ୍ରହ୍ମଣା ଵିପ୍ର ଜିନ୍ଵ
ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଯଦି ବିପକ୍ଷ ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଆମକୁ ଛାଡ଼ନ୍ତୁ ନାହିଁ, ଯେତେବେଳେ ଆପଣ, ହେ ଶୂର, ନିଜ ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଛନ୍ତି; ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦୁଧ ଦେଉଥିବା ଗାଈର ଦୁଧ ଅଙ୍ଗିରସମାନଙ୍କୁ ଅପହୃତ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ—ହେ ପ୍ରେରିତ, ପୂଜା ସହିତ ବିଜୟ ଲାଭ କରନ୍ତୁ।
ସତ୍ରା ମଦାସସ୍ତଵ ଵିଶ୍ଵଜନ୍ଯାଃ ସତ୍ରା ରାଯୋଽଧ ଯେ ପାର୍ଥିଵାସଃ । ସତ୍ରା ଵାଜାନାମଭଵୋ ଵିଭକ୍ତା ଯଦ୍ଦେଵେଷୁ ଧାରଯଥା ଅସୁର୍ଯମ୍
ଆପଣଙ୍କର ଆନନ୍ଦ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର କାରଣ, ଆପଣଙ୍କର ଧନ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀର; ଆପଣ ସମସ୍ତ ପୁରସ୍କାରର ବଣ୍ଟନକାରୀ, ଯେତେବେଳେ ଆପଣ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନିଜ ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତିକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି।
ଅନୁ ପ୍ର ଯେଜେ ଜନ ଓଜୋ ଅସ୍ଯ ସତ୍ରା ଦଧିରେ ଅନୁ ଵୀର୍ଯାଯ । ସ୍ଯୂମଗୃଭେ ଦୁଧଯେଽର୍ଵତେ ଚ କ୍ରତୁଂ ଵୃଞ୍ଜନ୍ତ୍ଯପି ଵୃତ୍ରହତ୍ଯେ
ସମସ୍ତ ଲୋକ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଚାହିଁଛନ୍ତି, ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କର ପ୍ରଭାବକୁ ବୀରତ୍ୱ ପାଇଁ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି; ବୁନକାରିର ଘରେ ଓ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଚାଲୁଥିବା ପାଇଁ, ସେମାନେ ଜ୍ଞାନ ବାଛନ୍ତି, ଏବଂ ବୃତ୍ର ନାଶ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ।
ତଂ ସଧ୍ରୀଚୀରୂତଯୋ ଵୃଷ୍ଣ୍ଯାନି ପୌଂସ୍ଯାନି ନିଯୁତଃ ସଶ୍ଚୁରିନ୍ଦ୍ରମ୍ । ସମୁଦ୍ରଂ ନ ସିନ୍ଧଵ ଉକ୍ଥଶୁଷ୍ମା ଉରୁଵ୍ଯଚସଂ ଗିର ଆ ଵିଶନ୍ତି
ସେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ, ଏକତ୍ରିତ ସହାୟକମାନେ ପୁରୁଷ ମୂଲ୍ୟ ଓ ବୀରତା ଆଣନ୍ତି; ଯେପରି ନଦୀମାନେ ସମୁଦ୍ରକୁ ଯାଆନ୍ତି, ସେପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗୀତ ତାଙ୍କ ଉଦାରତାକୁ ଉଦ୍ଧେଷ୍ଟ କରି ଯାଉଛି।
ସ ରାଯସ୍ଖାମୁପ ସୃଜା ଗୃଣାନଃ ପୁରୁଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ତ୍ଵମିନ୍ଦ୍ର ଵସ୍ଵଃ । ପତିର୍ବଭୂଥାସମୋ ଜନାନାମେକୋ ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ଭୁଵନସ୍ଯ ରାଜା
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଗାୟକଙ୍କୁ ଧନ ଲାଗି ଆକାଂକ୍ଷା ପଠାନ୍ତୁ, ଆପଣ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଧନର ନାଥ; ଆପଣ ସମସ୍ତ ଜନଙ୍କ ଅପରିମିତ ମାଲିକ ଓ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଏକମାତ୍ର ରାଜା ହୋଇଛନ୍ତି।
ସ ତୁ ଶ୍ରୁଧି ଶ୍ରୁତ୍ଯା ଯୋ ଦୁଵୋଯୁର୍ଦ୍ଯୌର୍ନ ଭୂମାଭି ରାଯୋ ଅର୍ଯଃ । ଅସୋ ଯଥା ନଃ ଶଵସା ଚକାନୋ ଯୁଗେଯୁଗେ ଵଯସା ଚେକିତାନଃ
ଏହିପରି, ଆପଣ ନିଜ କାନ ଦେଇ ଶୁଣନ୍ତୁ, ଯିଏ ଆହ୍ୱାନ କରାଯାଉଛନ୍ତି, ଯେପରି ଦିଗବିଦିଗ ଓ ପୃଥିବୀ ଉତ୍ତମକୁ ଶୁଣନ୍ତି; ଆପଣ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି କରିଥିଲେ, ସେପରି ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯୁଗରେ ଜ୍ଞାନୀ ହୋଇ ଆମ ପାଇଁ କରନ୍ତୁ।
ଅର୍ଵାଗ୍ରଥଂ ଵିଶ୍ଵଵାରଂ ତ ଉଗ୍ରେନ୍ଦ୍ର ଯୁକ୍ତାସୋ ହରଯୋ ଵହନ୍ତୁ । କୀରିଶ୍ଚିଦ୍ଧି ତ୍ଵା ହଵତେ ସ୍ଵର୍ଵାନୃଧୀମହି ସଧମାଦସ୍ତେ ଅଦ୍ଯ
ହେ ଉଗ୍ର ଇନ୍ଦ୍ର, ଆପଣଙ୍କର ଯୁକ୍ତ ହରିବାହନ ଏଠାକୁ ଆଣନ୍ତୁ, ଯିଏ ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବାଛାଯାଇଛନ୍ତି; କାରଣ ଗରିବ ଲୋକ ମଧ୍ୟ ଆପଣଙ୍କୁ ଡାକେ, ଆଲୋକ ଆଣୁଥିବା, ଆମେ ଆଜି ଆପଣଙ୍କ ସହ ଭୋଜନ ଉପଭୋଗ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ।
ପ୍ରୋ ଦ୍ରୋଣେ ହରଯଃ କର୍ମାଗ୍ମନ୍ପୁନାନାସ ଋଜ୍ଯନ୍ତୋ ଅଭୂଵନ୍ । ଇନ୍ଦ୍ରୋ ନୋ ଅସ୍ଯ ପୂର୍ଵ୍ଯଃ ପପୀଯାଦ୍ଦ୍ଯୁକ୍ଷୋ ମଦସ୍ଯ ସୋମ୍ଯସ୍ଯ ରାଜା
ହରିବାହନମାନେ ପାତ୍ରକୁ ଆସିଛନ୍ତି, କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛି, ସେମାନେ ପବିତ୍ର ଓ ସିଧା ହୋଇଛନ୍ତି; ପୁରୁଣା ଇନ୍ଦ୍ର ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସୋମ ଆନନ୍ଦର ରାଜା, ଏହା ପିଉନ୍ତୁ।
ଆସସ୍ରାଣାସଃ ଶଵସାନମଚ୍ଛେନ୍ଦ୍ରଂ ସୁଚକ୍ରେ ରଥ୍ଯାସୋ ଅଶ୍ଵାଃ । ଅଭି ଶ୍ରଵ ଋଜ୍ଯନ୍ତୋ ଵହେଯୁର୍ନୂ ଚିନ୍ନୁ ଵାଯୋରମୃତଂ ଵି ଦସ୍ଯେତ୍
ଭଲ ଯୁକ୍ତ ଘୋଡ଼ାମାନେ, ଶକ୍ତି ପାଇବାକୁ ଆଗ୍ରହୀ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଛନ୍ତି, ଭଲ ତିଆରି ରଥମାନେ; ସିଧା ଥିବାମାନେ କୀର୍ତ୍ତି ନେଇଯାଉନ୍ତୁ, ଏବଂ ବାୟୁର ଅମୃତ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ହେଉନାହିଁ।
ଵରିଷ୍ଠୋ ଅସ୍ଯ ଦକ୍ଷିଣାମିଯର୍ତୀନ୍ଦ୍ରୋ ମଘୋନାଂ ତୁଵିକୂର୍ମିତମଃ । ଯଯା ଵଜ୍ରିଵଃ ପରିଯାସ୍ଯଂହୋ ମଘା ଚ ଧୃଷ୍ଣୋ ଦଯସେ ଵି ସୂରୀନ୍
ଇନ୍ଦ୍ର, ସବୁଠାରୁ ଦାନଶୀଳ, ଦାନଶୀଳମାନଙ୍କର ଡାହାଣ ହାତକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରନ୍ତି; ଯାହା ଦ୍ୱାରା, ହେ ବଜ୍ରଧାରୀ, ଆପଣ ଦୁଃଖ ଦୂର କରନ୍ତି, ଏବଂ ଦାନଶୀଳମାନଙ୍କୁ ଧନ ଦିଅନ୍ତୁ।
ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଵାଜସ୍ଯ ସ୍ଥଵିରସ୍ଯ ଦାତେନ୍ଦ୍ରୋ ଗୀର୍ଭିର୍ଵର୍ଧତାଂ ଵୃଦ୍ଧମହାଃ । ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଵୃତ୍ରଂ ହନିଷ୍ଠୋ ଅସ୍ତୁ ସତ୍ଵା ତା ସୂରିଃ ପୃଣତି ତୂତୁଜାନଃ
ଇନ୍ଦ୍ର ଦୀର୍ଘ ସ୍ଥାୟୀ ଶକ୍ତିର ଦାତା, ଇନ୍ଦ୍ର, ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଆମର ଗୀତରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଉନ୍ତୁ; ଇନ୍ଦ୍ର, ବୃତ୍ର ଘାତକ, ବିଜୟୀ ହେଉନ୍ତୁ—ଏହିପରି ଦାନଶୀଳ ଉତ୍ସୁକଙ୍କୁ ପୂରଣ କରନ୍ତି।
ଅପାଦିତ ଉଦୁ ନଶ୍ଚିତ୍ରତମୋ ମହୀଂ ଭର୍ଷଦ୍ଦ୍ଯୁମତୀମିନ୍ଦ୍ରହୂତିମ୍ । ପନ୍ଯସୀଂ ଧୀତିଂ ଦୈଵ୍ଯସ୍ଯ ଯାମଞ୍ଜନସ୍ଯ ରାତିଂ ଵନତେ ସୁଦାନୁଃ
ସେ ଆଗେ ବଢ଼ିଛନ୍ତି, ଏବଂ ସବୁଠାରୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପ୍ରଭାତ ଉଦିତ ହୋଇଛି; ଇନ୍ଦ୍ର ବଡ଼ ଓ ମହିମାମୟ ସ୍ତୁତି ଆଣିଛନ୍ତି। ଦାନଶୀଳ ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ, ଦିବ୍ୟ ପଥ ଓ ଉଦାର ଲୋକଙ୍କ ଦାନ ଚାହିଁଥାଏ।
ଦୂରାଚ୍ଚିଦା ଵସତୋ ଅସ୍ଯ କର୍ଣା ଘୋଷାଦିନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ତନ୍ଯତି ବ୍ରୁଵାଣଃ । ଏଯମେନଂ ଦେଵହୂତିର୍ଵଵୃତ୍ଯାନ୍ମଦ୍ର୍ଯଗିନ୍ଦ୍ରମିଯମୃଚ୍ଯମାନା
ଦୂରରୁ ଯେଉଁଠାରେ ସେ ବସିଛନ୍ତି, ସେଠାରେ ମଧ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଗର୍ଜନି ଧ୍ୱନି ତାଙ୍କର କାନକୁ ପହଞ୍ଚେ। ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ଆହ୍ୱାନ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଉଦ୍ଦେଶିତ ହୋଇଛି, ଏହି ମଦ୍ର ଜନନୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ସ୍ତୁତି ଗାଉଛନ୍ତି।
ତଂ ଵୋ ଧିଯା ପରମଯା ପୁରାଜାମଜରମିନ୍ଦ୍ରମଭ୍ଯନୂଷ୍ଯର୍କୈଃ । ବ୍ରହ୍ମା ଚ ଗିରୋ ଦଧିରେ ସମସ୍ମିନ୍ମହାଁଶ୍ଚ ସ୍ତୋମୋ ଅଧି ଵର୍ଧଦିନ୍ଦ୍ରେ
ପ୍ରାଚୀନ କାଳରୁ ଆମେ ଉଚ୍ଚତମ ଚିନ୍ତାରେ ଅଜରାମର ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଉପାସନା କରୁଛୁ, ସ୍ତୁତିଗୀତ ଦ୍ୱାରା। ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ବାଣୀ ଓ ଗୀତ ତାଙ୍କରେ ଅର୍ପିତ, ଏବଂ ମହାନ୍ ସ୍ତୁତି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ବଢ଼ାଏ।
ଵର୍ଧାଦ୍ଯଂ ଯଜ୍ଞ ଉତ ସୋମ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଵର୍ଧାଦ୍ବ୍ରହ୍ମ ଗିର ଉକ୍ଥା ଚ ମନ୍ମ । ଵର୍ଧାହୈନମୁଷସୋ ଯାମନ୍ନକ୍ତୋର୍ଵର୍ଧାନ୍ମାସାଃ ଶରଦୋ ଦ୍ଯାଵ ଇନ୍ଦ୍ରମ୍
ଯଜ୍ଞ, ସୋମ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ବଢ଼ାଏ; ପବିତ୍ର ମନ୍ତ୍ର, ଗୀତ, ଉକ୍ଥ ଓ ମୋର କଥା ତାଙ୍କୁ ବଢ଼ାଏ। ପ୍ରଭାତ, ରାତିର ପଥ, ମାସ, ବର୍ଷ ଓ ଦିଗନ୍ତ ସମସ୍ତେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ବଢ଼ାଏ।
ଏଵା ଜଜ୍ଞାନଂ ସହସେ ଅସାମି ଵାଵୃଧାନଂ ରାଧସେ ଚ ଶ୍ରୁତାଯ । ମହାମୁଗ୍ରମଵସେ ଵିପ୍ର ନୂନମା ଵିଵାସେମ ଵୃତ୍ରତୂର୍ଯେଷୁ
ଏଭଳି ଶକ୍ତି ପାଇଁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା, ଦାନ ଓ କୀର୍ତ୍ତିରେ ବଡ଼ ହୋଇଥିବା ତୁମକୁ ମୁଁ ସ୍ତୁତି କରେ। ହେ ମହାବଳୀ, ଭୟଙ୍କର, ରକ୍ଷା ପାଇଁ, ହେ ଋଷି, ବର୍ତ୍ତମାନ ଶତ୍ରୁଦଳନରେ ଆମେ ତୁମକୁ ଡାକୁ।
ମନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ କଵେର୍ଦିଵ୍ଯସ୍ଯ ଵହ୍ନେର୍ଵିପ୍ରମନ୍ମନୋ ଵଚନସ୍ଯ ମଧ୍ଵଃ । ଅପା ନସ୍ତସ୍ଯ ସଚନସ୍ଯ ଦେଵେଷୋ ଯୁଵସ୍ଵ ଗୃଣତେ ଗୋଅଗ୍ରାଃ
ମଧୁର କବି, ଦିବ୍ୟ ଅଗ୍ନି, ଋଷି, ମନ, ବାଣୀ ଓ ମଧୁର କଥା—ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ସହଚରଙ୍କ ଦୟା ଆମକୁ ଦିଅ, ହେ ଯୁବକ, ଗାୟ ପ୍ରାପ୍ତିକୁ ଚାହୁଁଥିବା ଗାୟକ ପାଇଁ।
ଅଯମୁଶାନଃ ପର୍ଯଦ୍ରିମୁସ୍ରା ଋତଧୀତିଭିରୃତଯୁଗ୍ଯୁଜାନଃ । ରୁଜଦରୁଗ୍ଣଂ ଵି ଵଲସ୍ଯ ସାନୁଂ ପଣୀଁର୍ଵଚୋଭିରଭି ଯୋଧଦିନ୍ଦ୍ରଃ
ସେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ, ପାହାଡ଼ ଓ ପ୍ରଭାତକୁ ଘେରି ଚାଲିଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଚିନ୍ତା ସତ୍ୟରେ ଏବଂ ଧର୍ମରେ ଯୁକ୍ତ। ସେ ଦୁର୍ଗମ ଶୃଙ୍ଗକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଇଛନ୍ତି, ଇନ୍ଦ୍ର ବାଣୀ ଦ୍ୱାରା ପଣିମାନଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରନ୍ତି।
ଅଯଂ ଦ୍ଯୋତଯଦଦ୍ଯୁତୋ ଵ୍ଯକ୍ତୂନ୍ଦୋଷା ଵସ୍ତୋଃ ଶରଦ ଇନ୍ଦୁରିନ୍ଦ୍ର । ଇମଂ କେତୁମଦଧୁର୍ନୂ ଚିଦହ୍ନାଂ ଶୁଚିଜନ୍ମନ ଉଷସଶ୍ଚକାର
ସେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ ରାତି ଓ ଦିନ, ଋତୁ ଓ ବର୍ଷକୁ ଆଲୋକିତ କରନ୍ତି, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର। ଏହି ଚିହ୍ନକୁ ସେମାନେ ଏଉଁ ଦିନରେ ରଖିଛନ୍ତି; ପବିତ୍ର ଜନ୍ମ ନେଇ ସେ ପ୍ରଭାତକୁ ସୃଷ୍ଟି କରିଛନ୍ତି।
ଅଯଂ ରୋଚଯଦରୁଚୋ ରୁଚାନୋଽଯଂ ଵାସଯଦ୍ଵ୍ଯୃତେନ ପୂର୍ଵୀଃ । ଅଯମୀଯତ ଋତଯୁଗ୍ଭିରଶ୍ଵୈଃ ସ୍ଵର୍ଵିଦା ନାଭିନା ଚର୍ଷଣିପ୍ରାଃ
ସେ ଆଲୋକରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ତାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାଚୀନମାନେ ଧର୍ମରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ସେ ଧର୍ମରେ ଯୁକ୍ତ ଘୋଡ଼ାରେ ଚଳନ୍ତି, ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଜାଣି, ନେତାମାନେ ନାଭିରେ ଯାଆନ୍ତି।
ନୂ ଗୃଣାନୋ ଗୃଣତେ ପ୍ରତ୍ନ ରାଜନ୍ନିଷଃ ପିନ୍ଵ ଵସୁଦେଯାଯ ପୂର୍ଵୀଃ । ଅପ ଓଷଧୀରଵିଷା ଵନାନି ଗା ଅର୍ଵତୋ ନୄନୃଚସେ ରିରୀହି
ଏବେ ଗାୟକ ତୁମକୁ, ପୁରୁଣା ରାଜା, ସ୍ତୁତି କରୁଛନ୍ତି; ଧନଦାତା ପାଇଁ ପୂର୍ବ ଧନ ସମୃଦ୍ଧି କର। ଔଷଧି, ଜଙ୍ଗଲ, ଗାୟ, ଘୋଡ଼ା, ମନୁଷ୍ୟ—ସମସ୍ତକୁ ଆମ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ଦିଅ।
ଇନ୍ଦ୍ର ପିବ ତୁଭ୍ଯଂ ସୁତୋ ମଦାଯାଵ ସ୍ଯ ହରୀ ଵି ମୁଚା ସଖାଯା । ଉତ ପ୍ର ଗାଯ ଗଣ ଆ ନିଷଦ୍ଯାଥା ଯଜ୍ଞାଯ ଗୃଣତେ ଵଯୋ ଧାଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ପାଇଁ ଚାପିଥିବା ସୋମ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ପିଉ। ତୁମ ଘୋଡ଼ାମାନେ ସାଙ୍ଗ ହେବାକୁ ମୁକ୍ତ ହେଉ। ଆସ, ଗାଉ, ସମୁଦାୟ ମଧ୍ୟରେ ବସ, ଯଜ୍ଞରେ ଆସ, ସ୍ତୁତି ଓ ଶକ୍ତି ଗ୍ରହଣ କର।