ଵନ୍ଦସ୍ଵ ମାରୁତଂ ଗଣଂ ତ୍ଵେଷଂ ପନସ୍ଯୁମର୍କିଣମ୍ । ଅସ୍ମେ ଵୃଦ୍ଧା ଅସନ୍ନିହ
ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଆନନ୍ଦମୟ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମାରୁତ ଦଳକୁ ଆଦର ସହିତ ପ୍ରଣାମ କର; ସେମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ ଆମ ପାଖରେ ରହନ୍ତୁ।
ପ୍ର ଯଦିତ୍ଥା ପରାଵତଃ ଶୋଚିର୍ନ ମାନମସ୍ଯଥ । କସ୍ଯ କ୍ରତ୍ଵା ମରୁତଃ କସ୍ଯ ଵର୍ପସା କଂ ଯାଥ କଂ ହ ଧୂତଯଃ
ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଦୂରରୁ ଅଗ୍ନିଶିଖା ପରି ଚମକୁଛ, ମାରୁତମାନେ, କାହା ପାଇଁ ଏହି ଶକ୍ତି ଓ ରୂପ? କାହାକୁ ତୁମେ କୃପା କର, କାହାକୁ ତୁମର ଦାନ ଦିଅ?
ସ୍ଥିରା ଵଃ ସନ୍ତ୍ଵାଯୁଧା ପରାଣୁଦେ ଵୀଳୂ ଉତ ପ୍ରତିଷ୍କଭେ । ଯୁଷ୍ମାକମସ୍ତୁ ତଵିଷୀ ପନୀଯସୀ ମା ମର୍ତ୍ଯସ୍ଯ ମାଯିନଃ
ତୁମର ଅସ୍ତ୍ରସଜ୍ଜ ଦୃଢ଼ ହେଉ, ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦୂରେ ଫିଙ୍କିଦିଅ, ପତିତମାନେକୁ ରୋକିଦିଅ; ତୁମର ଶକ୍ତି ସବୁଠାରୁ ବେଶି ହେଉ, ମାନବ ଚତୁରତାରେ ଆସ୍ଥା ନ ରୁହୁ।
ପରା ହ ଯତ୍ସ୍ଥିରଂ ହଥ ନରୋ ଵର୍ତଯଥା ଗୁରୁ । ଵି ଯାଥନ ଵନିନଃ ପୃଥିଵ୍ଯା ଵ୍ଯାଶାଃ ପର୍ଵତାନାମ୍
ମାନବମାନେ, ତୁମେ ଯାହା ଦୃଢ଼ ତାହାକୁ ଦୂରେ ଫିଙ୍କିଦିଅ, ଭାରୀକୁ ଚଳାଉଛ; ପୃଥିବୀର ଜଙ୍ଗଲକୁ ଖୋଲିଦିଅ, ପାହାଡ଼ର ଶୃଙ୍ଗକୁ ଭାଙ୍ଗିଦିଅ।
ନହି ଵଃ ଶତ୍ରୁର୍ଵିଵିଦେ ଅଧି ଦ୍ଯଵି ନ ଭୂମ୍ଯାଂ ରିଶାଦସଃ । ଯୁଷ୍ମାକମସ୍ତୁ ତଵିଷୀ ତନା ଯୁଜା ରୁଦ୍ରାସୋ ନୂ ଚିଦାଧୃଷେ
ଦିଗନ୍ତ କିମ୍ବା ପୃଥିବୀରେ କେହି ତୁମକୁ ହରାଇପାରିନାହାନ୍ତି, ଧ୍ୱଂସକାରୀମାନେ; ରୁଦ୍ରମାନେ, ତୁମର ଶକ୍ତି ଆମ ସନ୍ତାନ ସହିତ ଏବଂ ସଦା ଆମ ସହିତ ରହୁ।
ପ୍ର ଵେପଯନ୍ତି ପର୍ଵତାନ୍ଵି ଵିଞ୍ଚନ୍ତି ଵନସ୍ପତୀନ୍ । ପ୍ରୋ ଆରତ ମରୁତୋ ଦୁର୍ମଦା ଇଵ ଦେଵାସଃ ସର୍ଵଯା ଵିଶା
ତୁମେ ପାହାଡ଼କୁ କପାଇଦିଅ, ଜଙ୍ଗଲ ଗଛମାନେକୁ ହଲାଇଦିଅ; ମାରୁତମାନେ, ସମସ୍ତ ଦଳ ସହିତ ମଦମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ପରି ଦୌଡ଼ିଯାଉଛ।
ଉପୋ ରଥେଷୁ ପୃଷତୀରଯୁଗ୍ଧ୍ଵଂ ପ୍ରଷ୍ଟିର୍ଵହତି ରୋହିତଃ । ଆ ଵୋ ଯାମାଯ ପୃଥିଵୀ ଚିଦଶ୍ରୋଦବୀଭଯନ୍ତ ମାନୁଷାଃ
ତୁମେ ତୁମ ରଥକୁ ଚିହ୍ନିତ ଘୋଡ଼ା ଯୋଗାଉଛ, ଲାଲ ଘୋଡ଼ା ରଥକୁ ଟାଣୁଛି; ପୃଥିବୀ ତୁମ ଆଗମନ ପାଇଁ ତ୍ୱରା କରେ, ଲୋକମାନେ ଭୟଭିତ ହୁଅନ୍ତି।
ଆ ଵୋ ମକ୍ଷୂ ତନାଯ କଂ ରୁଦ୍ରା ଅଵୋ ଵୃଣୀମହେ । ଗନ୍ତା ନୂନଂ ନୋଽଵସା ଯଥା ପୁରେତ୍ଥା କଣ୍ଵାଯ ବିଭ୍ଯୁଷେ
ତ୍ୱରିତ ସହଯୋଗ ପାଇଁ, ରୁଦ୍ରମାନେ, ଆମ ସନ୍ତାନ ପାଇଁ ଆମେ ତୁମର ରକ୍ଷା ଚାହୁଁଛୁ; ପୂର୍ବରୁ କଣ୍ବଙ୍କୁ ଯେପରି ଭୟରେ ସାହାଯ୍ୟ କରିଥିଲ, ଏବେ ମଧ୍ୟ ଆସିବ।
ଯୁଷ୍ମେଷିତୋ ମରୁତୋ ମର୍ତ୍ଯେଷିତ ଆ ଯୋ ନୋ ଅଭ୍ଵ ଈଷତେ । ଵି ତଂ ଯୁଯୋତ ଶଵସା ଵ୍ଯୋଜସା ଵି ଯୁଷ୍ମାକାଭିରୂତିଭିଃ
ମାରୁତମାନେ, ତୁମେ କିମ୍ବା ମାନବମାନେ ଯାହାକୁ ଉତ୍ସାହିତ କର, କିମ୍ବା ଯେଉଁଠିଏ ଆମକୁ କ୍ଷତି କରିବାକୁ ଚାହେ—ତୁମର ଶକ୍ତି, ବଳ ଓ ସାହାଯ୍ୟରେ ତାଙ୍କୁ ଦୂରେ ହଟାଇଦିଅ।
ଅସାମି ହି ପ୍ରଯଜ୍ଯଵଃ କଣ୍ଵଂ ଦଦ ପ୍ରଚେତସଃ । ଅସାମିଭିର୍ମରୁତ ଆ ନ ଊତିଭିର୍ଗନ୍ତା ଵୃଷ୍ଟିଂ ନ ଵିଦ୍ଯୁତଃ
ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ, ତୁମେ ସଦା କଣ୍ବଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିଛ; ମାରୁତମାନେ, ତୁମ ସାହାଯ୍ୟରେ ତୁମେ ବର୍ଷା ଓ ବିଜୁଳି ପରି ଆମ ପାଖକୁ ଆସିବ।
ଅସାମ୍ଯୋଜୋ ବିଭୃଥା ସୁଦାନଵୋଽସାମି ଧୂତଯଃ ଶଵଃ । ଋଷିଦ୍ଵିଷେ ମରୁତଃ ପରିମନ୍ଯଵ ଇଷୁଂ ନ ସୃଜତ ଦ୍ଵିଷମ୍
ତୁମେ ଅଜୟ ଶକ୍ତି ଧାରଣ କର, ଦାନଶୀଳମାନେ; ତୁମର ଦାନ ଓ ବଳ ଅଜୟ; ମାରୁତମାନେ, ଶତ୍ରୁଘ୍ନତାରେ ତୁମେ ତୀରକୁ ଶତ୍ରୁ ଉପରେ ଛାଡ଼।
ଉତ୍ତିଷ୍ଠ ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ପତେ ଦେଵଯନ୍ତସ୍ତ୍ଵେମହେ । ଉପ ପ୍ର ଯନ୍ତୁ ମରୁତଃ ସୁଦାନଵ ଇନ୍ଦ୍ର ପ୍ରାଶୂର୍ଭଵା ସଚା
ଉଠ, ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ପତି, ଆମେ ତୁମକୁ ଦେବତା ଭାବେ ଡାକୁଛୁ; ଦାନଶୀଳ ମାରୁତମାନେ ଆସନ୍ତୁ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମ ସହିତ ପ୍ରକଟ ହୁଅ।
ତ୍ଵାମିଦ୍ଧି ସହସସ୍ପୁତ୍ର ମର୍ତ୍ଯ ଉପବ୍ରୂତେ ଧନେ ହିତେ । ସୁଵୀର୍ଯଂ ମରୁତ ଆ ସ୍ଵଶ୍ଵ୍ଯଂ ଦଧୀତ ଯୋ ଵ ଆଚକେ
ଶକ୍ତିର ପୁତ୍ର, ଧନ ପାଇଁ ମାନବମାନେ କେବଳ ତୁମକୁ ଡାକନ୍ତି; ଯିଏ ତୁମକୁ ଡାକେ, ମାରୁତମାନେ, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଶୂରତ୍ୱ ଓ ଭଲ ଘୋଡ଼ା ପାଉ।
ପ୍ରୈତୁ ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ପତିଃ ପ୍ର ଦେଵ୍ଯେତୁ ସୂନୃତା । ଅଚ୍ଛା ଵୀରଂ ନର୍ଯଂ ପଙ୍କ୍ତିରାଧସଂ ଦେଵା ଯଜ୍ଞଂ ନଯନ୍ତୁ ନଃ
ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ପତି ଆଗକୁ ବଢ଼ନ୍ତୁ, ଦେବୀ ଶୁଭବାଣୀ ଆଗକୁ ବଢ଼ନ୍ତୁ; ଦେବତାମାନେ ଆମର ଯଜ୍ଞକୁ ଉଦାର, ପୁରୁଷାର୍ଥୀ, ଦାନଶୀଳ ଓ ଧନଦାତାଙ୍କ ପାଖକୁ ନେଇଯାଉନ୍ତୁ।
ଯୋ ଵାଘତେ ଦଦାତି ସୂନରଂ ଵସୁ ସ ଧତ୍ତେ ଅକ୍ଷିତି ଶ୍ରଵଃ । ତସ୍ମା ଇଳାଂ ସୁଵୀରାମା ଯଜାମହେ ସୁପ୍ରତୂର୍ତିମନେହସମ୍
ଯିଏ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଧନ ଦିଅନ୍ତି, ଭଲ ଲୋକମାନେ, ସେ ଅକ୍ଷୟ କୀର୍ତ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି; ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଆମେ ଧନ, ଶୂରତ୍ୱ, ନିର୍ମଳ ପ୍ରଶଂସା ଓ ପ୍ରଚୁର ଅନ୍ନ ଅର୍ପଣ କରୁ।
ପ୍ର ନୂନଂ ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ପତିର୍ମନ୍ତ୍ରଂ ଵଦତ୍ଯୁକ୍ଥ୍ଯମ୍ । ଯସ୍ମିନ୍ନିନ୍ଦ୍ରୋ ଵରୁଣୋ ମିତ୍ରୋ ଅର୍ଯମା ଦେଵା ଓକାଂସି ଚକ୍ରିରେ
ଏବେ ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ପତି ମନ୍ତ୍ର ଓ ଉଚ୍ଚାରଣ କହୁଛନ୍ତି, ଯାହାରେ ଇନ୍ଦ୍ର, ବରୁଣ, ମିତ୍ର, ଅର୍ୟମା, ଦେବତାମାନେ ନିଜ ନିବାସ ନିର୍ମାଣ କରିଛନ୍ତି।
ତମିଦ୍ଵୋଚେମା ଵିଦଥେଷୁ ଶମ୍ଭୁଵଂ ମନ୍ତ୍ରଂ ଦେଵା ଅନେହସମ୍ । ଇମାଂ ଚ ଵାଚଂ ପ୍ରତିହର୍ଯଥା ନରୋ ଵିଶ୍ଵେଦ୍ଵାମା ଵୋ ଅଶ୍ନଵତ୍
ଆମେ ଏହି ଶୁଭ, ନିର୍ମଳ ମନ୍ତ୍ରକୁ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସଭାରେ ଘୋଷଣା କରିବା। ହେ ମନୁଷ୍ୟମାନେ, ଏହି ଉପଦେଶକୁ ଶୁଣ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଆଶା ପୂରଣ ହେବ।
କୋ ଦେଵଯନ୍ତମଶ୍ନଵଜ୍ଜନଂ କୋ ଵୃକ୍ତବର୍ହିଷମ୍ । ପ୍ରପ୍ର ଦାଶ୍ଵାନ୍ପସ୍ତ୍ଯାଭିରସ୍ଥିତାନ୍ତର୍ଵାଵତ୍କ୍ଷଯଂ ଦଧେ
ଦେବତାଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରୁଥିବା କିଏ ସେଇ ପୂଜାରେ ଦର୍ବା ଛାଡ଼ୁଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରେ? ଦାନଶୀଳ ଲୋକ ନିଜ ଘରେ ଥିବା ସମୟରେ ଦୀର୍ଘକାଳୀନ ନିବାସ ସ୍ଥାପନ କରନ୍ତି।
ଉପ କ୍ଷତ୍ରଂ ପୃଞ୍ଚୀତ ହନ୍ତି ରାଜଭିର୍ଭଯେ ଚିତ୍ସୁକ୍ଷିତିଂ ଦଧେ । ନାସ୍ଯ ଵର୍ତା ନ ତରୁତା ମହାଧନେ ନାର୍ଭେ ଅସ୍ତି ଵଜ୍ରିଣଃ
ଶକ୍ତିକୁ ସମ୍ମୁଖୀନ କର; ଏହା ରାଜାମାନଙ୍କ ସହିତ ମଧ୍ୟ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରେ, ଭୟରେ ଏହା ନିରାପଦ ଆଶ୍ରୟ ଦେଇଥାଏ। ବଜ୍ରଧାରୀଙ୍କ ପାଇଁ ବଡ଼ ଧନରେ କିମ୍ବା ଯୁବାବସ୍ଥାରେ କୌଣସି ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦୀ ନାହିଁ।
ଯଂ ରକ୍ଷନ୍ତି ପ୍ରଚେତସୋ ଵରୁଣୋ ମିତ୍ରୋ ଅର୍ଯମା । ନୂ ଚିତ୍ସ ଦଭ୍ଯତେ ଜନଃ
ଯାହାକୁ ବୁଦ୍ଧିମାନ ରକ୍ଷକ ବରୁଣ, ମିତ୍ର ଓ ଅର୍ୟମା ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ସେ ଲୋକ କେବେ ଅପକାର ପାଉନାହାନ୍ତି।
ଯଂ ବାହୁତେଵ ପିପ୍ରତି ପାନ୍ତି ମର୍ତ୍ଯଂ ରିଷଃ । ଅରିଷ୍ଟଃ ସର୍ଵ ଏଧତେ
ଯାହାକୁ ସେମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁର ଭଳି ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ସେ ମନୁଷ୍ୟ ଅପକାରରୁ ରକ୍ଷିତ ହୁଏ; ସେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଅକ୍ଷତ ଓ ସମୃଦ୍ଧିଶାଳୀ ହୁଏ।
ଵି ଦୁର୍ଗା ଵି ଦ୍ଵିଷଃ ପୁରୋ ଘ୍ନନ୍ତି ରାଜାନ ଏଷାମ୍ । ନଯନ୍ତି ଦୁରିତା ତିରଃ
ସେମାନେ ବିପଦ ଓ ଶତ୍ରୁମାନୋକୁ ଦୂରେ ହଟାନ୍ତି; ଏହି ଜନମାନ୍ୟର ରାଜାମାନେ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦଳନ କରନ୍ତି ଓ କଷ୍ଟକୁ ଦୂରେ ନେଇଯାନ୍ତି।
ସୁଗଃ ପନ୍ଥା ଅନୃକ୍ଷର ଆଦିତ୍ଯାସ ଋତଂ ଯତେ । ନାତ୍ରାଵଖାଦୋ ଅସ୍ତି ଵଃ
ଋତକୁ ଅନୁସରଣ କରୁଥିବା ଆଦିତ୍ୟମାନଙ୍କର ପଥ ସହଜ ଓ ବିଘ୍ନରହିତ; ସେଠାରେ ତୁମେ କେବେ ଅଟକିବ ନାହିଁ।
ଯଂ ଯଜ୍ଞଂ ନଯଥା ନର ଆଦିତ୍ଯା ଋଜୁନା ପଥା । ପ୍ର ଵଃ ସ ଧୀତଯେ ନଶତ୍
ହେ ମନୁଷ୍ୟମାନେ, ହେ ଆଦିତ୍ୟମାନେ, ତୁମେ ଯଜ୍ଞକୁ ସିଧା ପଥରେ ନେଇଯାଅ; ଏହା ଆମର ଭକ୍ତି ପାଇଁ ତୁମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚୁ।
ସ ରତ୍ନଂ ମର୍ତ୍ଯୋ ଵସୁ ଵିଶ୍ଵଂ ତୋକମୁତ ତ୍ମନା । ଅଚ୍ଛା ଗଚ୍ଛତ୍ଯସ୍ତୃତଃ
ଯେ ମନୁଷ୍ୟ କୌଣସି ବିରୋଧ ବିନା ଅଛନ୍ତି, ସେ ସମସ୍ତ ଧନ, ସମ୍ପଦ, ସନ୍ତାନ ଓ ଜୀବନ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
କଥା ରାଧାମ ସଖାଯ ସ୍ତୋମଂ ମିତ୍ରସ୍ଯାର୍ଯମ୍ଣଃ । ମହି ପ୍ସରୋ ଵରୁଣସ୍ଯ
ହେ ବନ୍ଧୁମାନେ, ଆମେ କିପରି ମିତ୍ର ଓ ଅର୍ୟମାଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ସ୍ତୁତି ଦେବା, ଏବଂ ବରୁଣଙ୍କର ବିଶାଳ ମହିମାକୁ କିପରି ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବା?
ମା ଵୋ ଘ୍ନନ୍ତଂ ମା ଶପନ୍ତଂ ପ୍ରତି ଵୋଚେ ଦେଵଯନ୍ତମ୍ । ସୁମ୍ନୈରିଦ୍ଵ ଆ ଵିଵାସେ
ଆମେ ତୁମକୁ କେବେ ଅପଶବ୍ଦ କିମ୍ବା ଶାପ ଦେବା ନାହିଁ, ହେ ଦେବତାମାନେ; ଶୁଭ ଚିନ୍ତା ସହିତ ମୁଁ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସୁଛି।
ଚତୁରଶ୍ଚିଦ୍ଦଦମାନାଦ୍ବିଭୀଯାଦା ନିଧାତୋଃ । ନ ଦୁରୁକ୍ତାଯ ସ୍ପୃହଯେତ୍
ଯିଏ କେବଳ ଚାରିଟିଏ ଦେଇଥାଏ, ସେ ମଧ୍ୟ ରକ୍ଷକଙ୍କ ରୋଷକୁ ଭୟ କରିବା ଉଚିତ; ତାଙ୍କୁ କେବେ ଖରାପ କଥା କହିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ସଂ ପୂଷନ୍ନଧ୍ଵନସ୍ତିର ଵ୍ଯଂହୋ ଵିମୁଚୋ ନପାତ୍ । ସକ୍ଷ୍ଵା ଦେଵ ପ୍ର ଣସ୍ପୁରଃ
ହେ ପୂଷଣ, ଆମ ପାଇଁ ପଥକୁ ସଫା କର, ବାଧାକୁ ଦୂର କର, ମୁକ୍ତିର ସନ୍ତାନ, ହେ ଦେବତା, ଆସି ଆମକୁ ଆଗେଇ ନେଇଯାଅ।
ଯୋ ନଃ ପୂଷନ୍ନଘୋ ଵୃକୋ ଦୁଃଶେଵ ଆଦିଦେଶତି । ଅପ ସ୍ମ ତଂ ପଥୋ ଜହି
ହେ ପୂଷଣ, ଯିଏ ଆମ ପ୍ରତି କୁଅଭିପ୍ରାୟ କିମ୍ବା ଦୁଷ୍ଟ ମନୋଭାବ ରଖେ, ସେଉଁଠିଏ ହେଉନା, ତାକୁ ଆମ ପଥରୁ ଦୂରେ ହଟା।