ଏତତ୍ତ୍ଯତ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରିଯମଚେତି ଯେନାଵଧୀର୍ଵରଶିଖସ୍ଯ ଶେଷଃ । ଵଜ୍ରସ୍ଯ ଯତ୍ତେ ନିହତସ୍ଯ ଶୁଷ୍ମାତ୍ସ୍ଵନାଚ୍ଚିଦିନ୍ଦ୍ର ପରମୋ ଦଦାର
ଏହି ହେଉଛି ତୁମର ଶକ୍ତି, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ବରଶିଖାର ଅବଶିଷ୍ଟକୁ ହତ୍ୟା କରିଥିଲା। ତୁମର ଉଲ୍କାର ଘାତରେ ଯେତେବେଳେ ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ ହେଲା, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଦୂର ଅଂଶକୁ ଭାଗ କରିଥିଲା।
ଵଧୀଦିନ୍ଦ୍ରୋ ଵରଶିଖସ୍ଯ ଶେଷୋଽଭ୍ଯାଵର୍ତିନେ ଚାଯମାନାଯ ଶିକ୍ଷନ୍ । ଵୃଚୀଵତୋ ଯଦ୍ଧରିଯୂପୀଯାଯାଂ ହନ୍ପୂର୍ଵେ ଅର୍ଧେ ଭିଯସାପରୋ ଦର୍ତ୍
ଇନ୍ଦ୍ର ବରଶିଖାର ଅବଶିଷ୍ଟକୁ ହତ୍ୟା କରିଥିଲା, ପଛୁଆ ଓ ପ୍ରତିରୋଧ କରୁଥିବାକୁ ଅନୁସରଣ କରି। ହରିୟୂପୀୟାରେ ବୃଚୀବନ୍ତ ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧ କରିବା ସମୟରେ, ଭୟରେ ପ୍ରଥମ ଅର୍ଧକୁ ହତ୍ୟା କରିଥିଲା।
ତ୍ରିଂଶଚ୍ଛତଂ ଵର୍ମିଣ ଇନ୍ଦ୍ର ସାକଂ ଯଵ୍ଯାଵତ୍ଯାଂ ପୁରୁହୂତ ଶ୍ରଵସ୍ଯା । ଵୃଚୀଵନ୍ତଃ ଶରଵେ ପତ୍ଯମାନାଃ ପାତ୍ରା ଭିନ୍ଦାନା ନ୍ଯର୍ଥାନ୍ଯାଯନ୍
ତିନି ଶତ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ, ଯବ୍ୟାବତରେ ଏକାଠି, ହେ ଅନେକ ପ୍ରାର୍ଥିତ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯଶ ପାଇଁ—ବୃଚୀବନ୍ତମାନେ ତୀରରେ ପଡ଼ି, ପାତ୍ର ଭଙ୍ଗ କରି, ଶାନ୍ତିରେ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଯସ୍ଯ ଗାଵାଵରୁଷା ସୂଯଵସ୍ଯୂ ଅନ୍ତରୂ ଷୁ ଚରତୋ ରେରିହାଣା । ସ ସୃଞ୍ଜଯାଯ ତୁର୍ଵଶଂ ପରାଦାଦ୍ଵୃଚୀଵତୋ ଦୈଵଵାତାଯ ଶିକ୍ଷନ୍
ଯାହାର ଗାଁମାନେ ଲାଲ ଏବଂ ଭଲ ଦୁଧ ଦେଇଥାନ୍ତି, ଭିତରେ ଅସ୍ଥିର ଭାବରେ ଘୁଞ୍ଚିଯାନ୍ତି—ସେ, ସୃଞ୍ଜୟ ପାଇଁ ତୁର୍ବଶକୁ ଦେଇଥିଲା, ବୃଚୀବନ୍ତ ପାଇଁ ଦୈବବାତ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲା।
ଦ୍ଵଯାଁ ଅଗ୍ନେ ରଥିନୋ ଵିଂଶତିଂ ଗା ଵଧୂମତୋ ମଘଵା ମହ୍ଯଂ ସମ୍ରାଟ୍ । ଅଭ୍ଯାଵର୍ତୀ ଚାଯମାନୋ ଦଦାତି ଦୂଣାଶେଯଂ ଦକ୍ଷିଣା ପାର୍ଥଵାନାମ୍
ଦୁଇ ଦଶ ରଥଯୋଦ୍ଧା ଗାଁ ଏବଂ ବଧୂମାନେ ସହ, ଦାନଶୀଳ ମହାରାଜ ମୋତେ ଦେଇଥିଲେ। ପଛୁଆ ଓ ପ୍ରତିରୋଧ କରୁଥିବା ଦେଇଥାଏ; ଏହି ହେଉଛି ପାର୍ଥବମାନଙ୍କର ଦକ୍ଷିଣ ଉପହାର।
ଆ ଗାଵୋ ଅଗ୍ମନ୍ନୁତ ଭଦ୍ରମକ୍ରନ୍ସୀଦନ୍ତୁ ଗୋଷ୍ଠେ ରଣଯନ୍ତ୍ଵସ୍ମେ । ପ୍ରଜାଵତୀଃ ପୁରୁରୂପା ଇହ ସ୍ଯୁରିନ୍ଦ୍ରାଯ ପୂର୍ଵୀରୁଷସୋ ଦୁହାନାଃ
ଗାଁମାନେ ଆସିଛନ୍ତି, ଭଲ ଭାଗ୍ୟ ଆଣିଛନ୍ତି; ସେମାନେ ଗୋଷ୍ଠରେ ବସନ୍ତୁ ଏବଂ ଆମ ପାଇଁ ଗର୍ଜନ କରନ୍ତୁ। ସେମାନେ ସନ୍ତାନଧାରୀ, ଅନେକ ରୂପରେ ଏଠାରେ ରହନ୍ତୁ; ପ୍ରତି ପ୍ରଭାତରେ ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ପ୍ରଚୁର ଦୁଧ ଦିଅନ୍ତୁ।
ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଯଜ୍ଵନେ ପୃଣତେ ଚ ଶିକ୍ଷତ୍ଯୁପେଦ୍ଦଦାତି ନ ସ୍ଵଂ ମୁଷାଯତି । ଭୂଯୋଭୂଯୋ ରଯିମିଦସ୍ଯ ଵର୍ଧଯନ୍ନଭିନ୍ନେ ଖିଲ୍ଯେ ନି ଦଧାତି ଦେଵଯୁମ୍
ଇନ୍ଦ୍ର ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ଓ ଦାନଶୀଳ ଲୋକଙ୍କୁ ଦୟା କରି ସମ୍ପଦ ଦେଇଥାନ୍ତି, ନିଜର ଦେଇଥିବା କିଛି ମଧ୍ୟ ଚିହ୍ନାନ୍ତି ନାହିଁ। ସେ ଏକାଧିକ ଥର ଏହି ଲୋକଙ୍କର ଧନ ଉନ୍ନତ କରି, ଅଭିନ୍ନ ଭଣ୍ଡାରରେ ଦେବତାମାନେ ପ୍ରିୟ କରିଥିବା ଧନ ରଖିଦେଇଥାନ୍ତି।
ନ ତା ନଶନ୍ତି ନ ଦଭାତି ତସ୍କରୋ ନାସାମାମିତ୍ରୋ ଵ୍ଯଥିରା ଦଧର୍ଷତି । ଦେଵାଁଶ୍ଚ ଯାଭିର୍ଯଜତେ ଦଦାତି ଚ ଜ୍ଯୋଗିତ୍ତାଭିଃ ସଚତେ ଗୋପତିଃ ସହ
ଏହି ସମ୍ପଦ ନଷ୍ଟ ହୁଏନାହିଁ, ଚୋର ଏହାକୁ କ୍ଷତି କରିପାରେନାହିଁ, ଶତ୍ରୁ କିମ୍ବା ଦ୍ୱେଷୀ ଏହାକୁ ଦମନ କରିପାରେନାହିଁ। ଏହି ସମ୍ପଦ ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନେ ପୂଜିତ ହୁନ୍ତି, ଦାନ ଦିଆଯାଏ, ଏବଂ ଗୋପତି ସହିତ ଏହି ସମ୍ପଦ ଉନ୍ନତି ପାଏ।
ନ ତା ଅର୍ଵା ରେଣୁକକାଟୋ ଅଶ୍ନୁତେ ନ ସଂସ୍କୃତତ୍ରମୁପ ଯନ୍ତି ତା ଅଭି । ଉରୁଗାଯମଭଯଂ ତସ୍ଯ ତା ଅନୁ ଗାଵୋ ମର୍ତସ୍ଯ ଵି ଚରନ୍ତି ଯଜ୍ଵନଃ
ନିକଟ ଓ ଦୂର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶକ୍ରୁ ଏହି ସମ୍ପଦକୁ ପହଞ୍ଚିପାରେନାହିଁ, ଫାଦ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ହାତକୁ ଏହି ସମ୍ପଦ ଆସିପାରେନାହିଁ। ଏହି ସମ୍ପଦ ଉଦାର ଓ ନିର୍ଭୟ ଲୋକଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରେ, ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ମାନବଙ୍କର ଗାଁମାନେ ସ୍ବେଚ୍ଛାରେ ଚାଲିଥାନ୍ତି।
ଗାଵୋ ଭଗୋ ଗାଵ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ମେ ଅଚ୍ଛାନ୍ଗାଵଃ ସୋମସ୍ଯ ପ୍ରଥମସ୍ଯ ଭକ୍ଷଃ । ଇମା ଯା ଗାଵଃ ସ ଜନାସ ଇନ୍ଦ୍ର ଇଚ୍ଛାମୀଦ୍ଧୃଦା ମନସା ଚିଦିନ୍ଦ୍ରମ୍
ଗାଁମାନେ ଭାଗ୍ୟ, ଗାଁମାନେ ମୋ ପାଇଁ ଇନ୍ଦ୍ର, ଗାଁମାନେ ସୋମର ପ୍ରଥମ ଭାଗ। ଏହି ଗାଁମାନେ, ମନୁଷ୍ୟମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ର; ମୁଁ ହୃଦୟ ଓ ମନରେ ଇନ୍ଦ୍ରକୁ ଆଶା କରେ।
ଯୂଯଂ ଗାଵୋ ମେଦଯଥା କୃଶଂ ଚିଦଶ୍ରୀରଂ ଚିତ୍କୃଣୁଥା ସୁପ୍ରତୀକମ୍ । ଭଦ୍ରଂ ଗୃହଂ କୃଣୁଥ ଭଦ୍ରଵାଚୋ ବୃହଦ୍ଵୋ ଵଯ ଉଚ୍ଯତେ ସଭାସୁ
ଗାଁମାନେ, ତୁମେ ଦୁର୍ବଳକୁ ମଧ୍ୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କରିଦେଉଛ, ଅପରୂପକୁ ମଧ୍ୟ ରୂପବାନ କରିଦେଉଛ। ଘରକୁ ଭଲ କରିଦେଉଛ, ତୁମର କଥା ଭଲ, ଏବଂ ସଭାରେ ତୁମର କୀର୍ତି ପ୍ରଚାରିତ ହୁଏ।
ପ୍ରଜାଵତୀଃ ସୂଯଵସଂ ରିଶନ୍ତୀଃ ଶୁଦ୍ଧା ଅପଃ ସୁପ୍ରପାଣେ ପିବନ୍ତୀଃ । ମା ଵ ସ୍ତେନ ଈଶତ ମାଘଶଂସଃ ପରି ଵୋ ହେତୀ ରୁଦ୍ରସ୍ଯ ଵୃଜ୍ଯାଃ
ସନ୍ତାନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସୁସମୃଦ୍ଧ ଚରାଗାହରେ ଚରୁଛ, ଶୁଦ୍ଧ ଜଳ ଭଲ ମୁହଁରେ ପିଉଛ। ଚୋର କିମ୍ବା ଦୁଷ୍ଟ ଚିନ୍ତାଧାରୀ ତୁମେ ଉପରେ ଶାସନ କରିନାହିଁ; ତୁମେ ରୁଦ୍ରଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ରରୁ ଦୂରେ ରୁହ।
ଉପେଦମୁପପର୍ଚନମାସୁ ଗୋଷୂପ ପୃଚ୍ଯତାମ୍ । ଉପ ଋଷଭସ୍ଯ ରେତସ୍ଯୁପେନ୍ଦ୍ର ତଵ ଵୀର୍ଯେ
ଏହି ଅର୍ପଣ ଗାଁମାନେ ମଧ୍ୟରେ ହେଉ, ଏହା ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଜାଣିଯାଉ। ଏହା ଉଠିବ ଉଷ୍ଟ୍ରର ଶୁକ୍ରରେ, ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ଶକ୍ତିରେ।
ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଵୋ ନରଃ ସଖ୍ଯାଯ ସେପୁର୍ମହୋ ଯନ୍ତଃ ସୁମତଯେ ଚକାନାଃ । ମହୋ ହି ଦାତା ଵଜ୍ରହସ୍ତୋ ଅସ୍ତି ମହାମୁ ରଣ୍ଵମଵସେ ଯଜଧ୍ଵମ୍
ପୁରୁଷମାନେ, ମିତ୍ରତା ପାଇଁ ଆମେ ଇନ୍ଦ୍ରକୁ ବାଛିଛୁ, ତାଙ୍କର ଦୟା ଆଶା କରୁଛୁ, ସେ ଆମେ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଥାନ୍ତି। ସେ ବଡ଼ ଦାନୀ, ବଜ୍ରଧାରୀ; ତାଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ କର।
ଆ ଯସ୍ମିନ୍ହସ୍ତେ ନର୍ଯା ମିମିକ୍ଷୁରା ରଥେ ହିରଣ୍ଯଯେ ରଥେଷ୍ଠାଃ । ଆ ରଶ୍ମଯୋ ଗଭସ୍ତ୍ଯୋ ସ୍ଥୂରଯୋରାଧ୍ଵନ୍ନଶ୍ଵାସୋ ଵୃଷଣୋ ଯୁଜାନାଃ
ଯାହାର ହାତରେ, ପୁରୁଷତ୍ୱ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ, ସୁନା ରଥ ଅଛି, ରଥରେ ଦଣ୍ଡ ଧରିଛି। ରାଶି, ହାତ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ; ଅଶ୍ୱମାନେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଯୁକ୍ତ ହୋଇଛନ୍ତି।
ଶ୍ରିଯେ ତେ ପାଦା ଦୁଵ ଆ ମିମିକ୍ଷୁର୍ଧୃଷ୍ଣୁର୍ଵଜ୍ରୀ ଶଵସା ଦକ୍ଷିଣାଵାନ୍ । ଵସାନୋ ଅତ୍କଂ ସୁରଭିଂ ଦୃଶେ କଂ ସ୍ଵର୍ଣ ନୃତଵିଷିରୋ ବଭୂଥ
ତୁମର ପାଦ ଶ୍ରୀ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବଜ୍ରଧାରୀ, ଶକ୍ତିମାନ୍, ଦକ୍ଷ। ସୁଗନ୍ଧି ଚାଦର ପିନ୍ଧି, ଦେଖିବାକୁ ଭଲ, ସୁନା ଭଳି, ତୁମେ ମାନବମାନେର ନେତା ହେଲା।
ସ ସୋମ ଆମିଶ୍ଲତମଃ ସୁତୋ ଭୂଦ୍ଯସ୍ମିନ୍ପକ୍ତିଃ ପଚ୍ଯତେ ସନ୍ତି ଧାନାଃ । ଇନ୍ଦ୍ରଂ ନର ସ୍ତୁଵନ୍ତୋ ବ୍ରହ୍ମକାରା ଉକ୍ଥା ଶଂସନ୍ତୋ ଦେଵଵାତତମାଃ
ସୋମ, ସବୁଠୁ ଭଲ ମିଶିଛି, ଚାପିଯାଇଛି; ତାହାରେ ଭୋଜନ ରାନ୍ଧାଯାଏ, ଧାନ ଅଛି। ଇନ୍ଦ୍ରକୁ ଗାଇଁ, ଶ୍ରୁତି ରଚନାକାରୀ, ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିବା, ଦେବତାମାନେ ପ୍ରେରିତ ହୋଇ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି।
ନ ତେ ଅନ୍ତଃ ଶଵସୋ ଧାଯ୍ଯସ୍ଯ ଵି ତୁ ବାବଧେ ରୋଦସୀ ମହିତ୍ଵା । ଆ ତା ସୂରିଃ ପୃଣତି ତୂତୁଜାନୋ ଯୂଥେଵାପ୍ସୁ ସମୀଜମାନ ଊତୀ
ତୁମର ଶକ୍ତିର ଶେଷ ନାହିଁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ; ତୁମର ବଡ଼ତ୍ୱ ଦିନି ଓ ପୃଥିବୀ ଦ୍ୱାରା ସୀମିତ ହୋଇନାହିଁ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଏହାକୁ ପୂରଣ କରେ, ତୁରନ୍ତ ଚାଲି, ଯଥା ନେତା ଜଳରେ ଦଳକୁ ଏକତ୍ର କରେ।
ଏଵେଦିନ୍ଦ୍ରଃ ସୁହଵ ଋଷ୍ଵୋ ଅସ୍ତୂତୀ ଅନୂତୀ ହିରିଶିପ୍ରଃ ସତ୍ଵା । ଏଵା ହି ଜାତୋ ଅସମାତ୍ଯୋଜାଃ ପୁରୂ ଚ ଵୃତ୍ରା ହନତି ନି ଦସ୍ଯୂନ୍
ଏହି ଭଳି ଇନ୍ଦ୍ର, ସହଜରେ ଡାକିପାରିବା, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ, ପ୍ରଶଂସିତ ଓ ଅପ୍ରଶଂସିତ, ପିତାଳ ଦାଡ଼ି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ଏଭଳି ଜନ୍ମ ନିଃସମାନ ଶକ୍ତି, ସେ ବହୁ ଶତ୍ରୁ ନଷ୍ଟ କରନ୍ତି ଓ ଦାସ୍ୟୁମାନେକୁ ତଳେ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ଭୂଯ ଇଦ୍ଵାଵୃଧେ ଵୀର୍ଯାଯଁ ଏକୋ ଅଜୁର୍ଯୋ ଦଯତେ ଵସୂନି । ପ୍ର ରିରିଚେ ଦିଵ ଇନ୍ଦ୍ରଃ ପୃଥିଵ୍ଯା ଅର୍ଧମିଦସ୍ଯ ପ୍ରତି ରୋଦସୀ ଉଭେ
ସେ ଏବେ ଅଧିକ ଶକ୍ତିରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଛନ୍ତି; ଏକା ଅବିନଶୀ, ଧନ ଦେଇଥାନ୍ତି। ଇନ୍ଦ୍ର ଦିନି ଓ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ବିସ୍ତାର କରି, ଦୁଇ ଜଗତର ଅର୍ଦ୍ଧ ନିଜର କରିଛନ୍ତି।
ଅଧା ମନ୍ଯେ ବୃହଦସୁର୍ଯମସ୍ଯ ଯାନି ଦାଧାର ନକିରା ମିନାତି । ଦିଵେଦିଵେ ସୂର୍ଯୋ ଦର୍ଶତୋ ଭୂଦ୍ଵି ସଦ୍ମାନ୍ଯୁର୍ଵିଯା ସୁକ୍ରତୁର୍ଧାତ୍
ତାଙ୍କର ବଡ଼ ଶାସନ ମୁଁ ବିଚାର କରେ—ଯାହା ସେ ଧରିଛନ୍ତି, କେହି କମାଇପାରେନାହିଁ। ପ୍ରତିଦିନ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦେଖିବାକୁ ଆସେ, ଘର ଉଦାର, ଜ୍ଞାନୀ ସେ ଏହାକୁ ସ୍ଥାପନ କରିଛନ୍ତି।
ଅଦ୍ଯା ଚିନ୍ନୂ ଚିତ୍ତଦପୋ ନଦୀନାଂ ଯଦାଭ୍ଯୋ ଅରଦୋ ଗାତୁମିନ୍ଦ୍ର । ନି ପର୍ଵତା ଅଦ୍ମସଦୋ ନ ସେଦୁସ୍ତ୍ଵଯା ଦୃଳ୍ହାନି ସୁକ୍ରତୋ ରଜାଂସି
ଆଜି ମଧ୍ୟ, ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ନଦୀମାନେ ପାଇଁ ପଥ ତିଆରି କରିଛ, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଆଗେ ନେଇଛ। ପାହାଡ଼ମାନେ ଭୋଜନ କରୁଥିବା ଲୋକ ଭଳି ଅଟୁକି ରହିନାହିଁ; ଜ୍ଞାନୀ, ତୁମେ ଦୃଢ଼ ଅଞ୍ଚଳକୁ ଖୋଲିଦେଇଛ।
ସତ୍ଯମିତ୍ତନ୍ନ ତ୍ଵାଵାଁ ଅନ୍ଯୋ ଅସ୍ତୀନ୍ଦ୍ର ଦେଵୋ ନ ମର୍ତ୍ଯୋ ଜ୍ଯାଯାନ୍ । ଅହନ୍ନହିଂ ପରିଶଯାନମର୍ଣୋଽଵାସୃଜୋ ଅପୋ ଅଚ୍ଛା ସମୁଦ୍ରମ୍
ସତ୍ୟ, ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଭଳି ଅନ୍ୟ ଦେବତା ନାହିଁ, କେହି ମାନବ ତୁମେଠାରୁ ବଡ଼ ନାହିଁ। ତୁମେ ଜଳରେ ପଡ଼ିଥିବା ଅହିକୁ ମାରିଥିଲା, ଜଳକୁ ସମୁଦ୍ର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚାଲିବାକୁ ମୁକ୍ତ କରିଥିଲା।
ତ୍ଵମପୋ ଵି ଦୁରୋ ଵିଷୂଚୀରିନ୍ଦ୍ର ଦୃଳ୍ହମରୁଜଃ ପର୍ଵତସ୍ଯ । ରାଜାଭଵୋ ଜଗତଶ୍ଚର୍ଷଣୀନାଂ ସାକଂ ସୂର୍ଯଂ ଜନଯନ୍ଦ୍ଯାମୁଷାସମ୍
ତୁମେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଜଳକୁ ବିଭକ୍ତ କରିଛ, ବାଧାକୁ ଭାଙ୍ଗିଛ, ପାହାଡ଼ର ଦୃଢ଼ତାକୁ ଭଙ୍ଗିଦେଇଛ। ଚଳିତ ଜନମାନେର ରାଜା ହେଇଛ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଆକାଶ ଓ ଉଷାକୁ ସାଙ୍ଗରେ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଛ।
ଅଭୂରେକୋ ରଯିପତେ ରଯୀଣାମା ହସ୍ତଯୋରଧିଥା ଇନ୍ଦ୍ର କୃଷ୍ଟୀଃ । ଵି ତୋକେ ଅପ୍ସୁ ତନଯେ ଚ ସୂରେଽଵୋଚନ୍ତ ଚର୍ଷଣଯୋ ଵିଵାଚଃ
ଏକମାତ୍ର ରୟିର ମାଳିକା ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଧନର ଅଧିପତି ହେଲା। ତୁମେ ଦୁଇଟି ହାତରେ ଲୋକମାନେ ରଖିଛ। ସନ୍ତାନ, ଜଳ, ପୁଅମାନେ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟରେ, ଲୋକମାନେ ଅନେକ ପ୍ରକାର କଥା କହନ୍ତି।
ତ୍ଵଦ୍ଭିଯେନ୍ଦ୍ର ପାର୍ଥିଵାନି ଵିଶ୍ଵାଚ୍ଯୁତା ଚିଚ୍ଚ୍ଯାଵଯନ୍ତେ ରଜାଂସି । ଦ୍ଯାଵାକ୍ଷାମା ପର୍ଵତାସୋ ଵନାନି ଵିଶ୍ଵଂ ଦୃଳ୍ହଂ ଭଯତେ ଅଜ୍ମନ୍ନା ତେ
ତୁମର ଶକ୍ତିର ଭୟରେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ ଜିନିଷ, ଯେଉଁଠି ଅଚଳ ଅଛି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ କମ୍ପିଯାନ୍ତି। ଦିନ ଓ ରାତି, ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶ, ପାହାଡ଼ ଓ ଜଙ୍ଗଲ, ସମସ୍ତ ଦୃଢ଼ ଜିନିଷ ତୁମ ଜନ୍ମରେ ଭୟଭିତ ହେଉଛି।
ତ୍ଵଂ କୁତ୍ସେନାଭି ଶୁଷ୍ଣମିନ୍ଦ୍ରାଶୁଷଂ ଯୁଧ୍ଯ କୁଯଵଂ ଗଵିଷ୍ଟୌ । ଦଶ ପ୍ରପିତ୍ଵେ ଅଧ ସୂର୍ଯସ୍ଯ ମୁଷାଯଶ୍ଚକ୍ରମଵିଵେ ରପାଂସି
କୁତ୍ସା ସହିତ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଶୁଷ୍ଣ ଓ କୁୟବା ସହିତ ଗୋମାନ୍ୟ ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧ କରିଥିଲା। ଦଶ ପିଢି ଧରି, ସୂର୍ଯ୍ୟର ଧନ ବାଣ୍ଟିଦେଲା ଓ ଚୋରମାନେର ଦୁର୍ଗ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲା।
ତ୍ଵଂ ଶତାନ୍ଯଵ ଶମ୍ବରସ୍ଯ ପୁରୋ ଜଘନ୍ଥାପ୍ରତୀନି ଦସ୍ଯୋଃ । ଅଶିକ୍ଷୋ ଯତ୍ର ଶଚ୍ଯା ଶଚୀଵୋ ଦିଵୋଦାସାଯ ସୁନ୍ଵତେ ସୁତକ୍ରେ ଭରଦ୍ଵାଜାଯ ଗୃଣତେ ଵସୂନି
ଶମ୍ବରର ଶତ ଦୁର୍ଗ, ଦାସ୍ୟୁମାନେର ଅଜୟ ଦୁର୍ଗ, ତୁମେ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲା। ତୁମ ଶକ୍ତିରେ, ଦିବୋଦାସ ଓ ଭରଦ୍ୱାଜ, ଯେଉଁମାନେ ସୋମ ଚାପିଥିଲେ ଓ ତୁମକୁ ଗାଇଥିଲେ, ସେମାନେ ପାଇଲେ ଧନ।
ସ ସତ୍ଯସତ୍ଵନ୍ମହତେ ରଣାଯ ରଥମା ତିଷ୍ଠ ତୁଵିନୃମ୍ଣ ଭୀମମ୍ । ଯାହି ପ୍ରପଥିନ୍ନଵସୋପ ମଦ୍ରିକ୍ପ୍ର ଚ ଶ୍ରୁତ ଶ୍ରାଵଯ ଚର୍ଷଣିଭ୍ଯଃ
ଏହି ସତ୍ୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତିର ଅଧିକାରୀ, ଇନ୍ଦ୍ର, ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ତୁମ ରଥରେ ଚଢ଼। ନୂତନ ଧନ ନେଇ ଆମ ପାଖକୁ ଆସ, ଓ ଆମର ଗାନ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ଶୁଣନ୍ତୁ।
ଅପୂର୍ଵ୍ଯା ପୁରୁତମାନ୍ଯସ୍ମୈ ମହେ ଵୀରାଯ ତଵସେ ତୁରାଯ । ଵିରପ୍ଶିନେ ଵଜ୍ରିଣେ ଶଂତମାନି ଵଚାଂସ୍ଯାସା ସ୍ଥଵିରାଯ ତକ୍ଷମ୍
ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଅନେକ ଶକ୍ତିର ଅଧିକାରୀ, ବୀର, ଦୃଢ଼, ବଜ୍ରଧାରୀ ବିରପ୍ଶିନ ପାଇଁ, ଆମେ ନୂତନ ଓ ମନୋହର କଥା ତିଆରି କରୁଛୁ, ପୁରୁଣା ଏହି ମହାପୁରୁଷ ପାଇଁ।