ଯସ୍ତା ଚକାର ସ କୁହ ସ୍ଵିଦିନ୍ଦ୍ରଃ କମା ଜନଂ ଚରତି କାସୁ ଵିକ୍ଷୁ । କସ୍ତେ ଯଜ୍ଞୋ ମନସେ ଶଂ ଵରାଯ କୋ ଅର୍କ ଇନ୍ଦ୍ର କତମଃ ସ ହୋତା
ଯିଏ ସେ କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡିକ କରିଥିଲେ—ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ର କେଉଁଠି? କେଉଁ ଜନମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସେ ଚଳାଚଳ କରେ? କେଉଁ ଯଜ୍ଞ ତୁମ ମନକୁ ଖୁସି କରେ? କେଉଁ ଗୀତ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏବଂ କେଉଁ ପୁଜାରୀ?
ଇଦା ହି ତେ ଵେଵିଷତଃ ପୁରାଜାଃ ପ୍ରତ୍ନାସ ଆସୁଃ ପୁରୁକୃତ୍ସଖାଯଃ । ଯେ ମଧ୍ଯମାସ ଉତ ନୂତନାସ ଉତାଵମସ୍ଯ ପୁରୁହୂତ ବୋଧି
ଏବେ, ତୁମ ପୁରୁଣା ସଂଗୀମାନେ, ହେ ପ୍ରଚୁର ପୂଜିତ, ଯେଉଁମାନେ ପୂର୍ବରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ, ତୁମ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇଛନ୍ତି। ସେମାନେ ମଧ୍ୟକାଳୀନ ହେଉନ୍ତୁ କି ନୂତନ, କିମ୍ବା ସବୁଠୁ ନବୀନ, ସେମାନଙ୍କୁ ମନେ ରଖ, ହେ ବହୁବାରି ଡାକାଯାଇଥିବା।
ତଂ ପୃଚ୍ଛନ୍ତୋଽଵରାସଃ ପରାଣି ପ୍ରତ୍ନା ତ ଇନ୍ଦ୍ର ଶ୍ରୁତ୍ଯାନୁ ଯେମୁଃ । ଅର୍ଚାମସି ଵୀର ବ୍ରହ୍ମଵାହୋ ଯାଦେଵ ଵିଦ୍ମ ତାତ୍ତ୍ଵା ମହାନ୍ତମ୍
ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଛନ୍ତି, ପରବର୍ତ୍ତୀମାନେ, ସେମାନେ ତୁମ ପୁରୁଣା ଗୌରବକୁ ଅନୁସରିଛନ୍ତି, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର। ଆମେ ତୁମକୁ, ବୀର, ପୂଜାର ଭାରବାହକ, ଯେପରି ଜାଣିଛୁ, ସ୍ତୁତି କରୁଛୁ, ହେ ମହାନ।
ଅଭି ତ୍ଵା ପାଜୋ ରକ୍ଷସୋ ଵି ତସ୍ଥେ ମହି ଜଜ୍ଞାନମଭି ତତ୍ସୁ ତିଷ୍ଠ । ତଵ ପ୍ରତ୍ନେନ ଯୁଜ୍ଯେନ ସଖ୍ଯା ଵଜ୍ରେଣ ଧୃଷ୍ଣୋ ଅପ ତା ନୁଦସ୍ଵ
ତୁମ ବିରୁଦ୍ଧରେ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ଶକ୍ତି ଉଠିଛି; ସେ ମହା ଜନ୍ମରେ ଦୃଢ଼ ରୁହ। ତୁମ ପୁରୁଣା ଏବଂ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ମିତ୍ରତା ଓ ତୁମ ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା, ହେ ଦୃଢ଼, ସେମାନେକୁ ଦୂରେ ହଟାଇଦିଅ।
ସ ତୁ ଶ୍ରୁଧୀନ୍ଦ୍ର ନୂତନସ୍ଯ ବ୍ରହ୍ମଣ୍ଯତୋ ଵୀର କାରୁଧାଯଃ । ତ୍ଵଂ ହ୍ଯାପିଃ ପ୍ରଦିଵି ପିତୄଣାଂ ଶଶ୍ଵଦ୍ବଭୂଥ ସୁହଵ ଏଷ୍ଟୌ
ଏବେ ଶୁଣ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ନୂତନ ଗାୟକଙ୍କର ପୂଜା, ହେ ବୀର, କବି ପାଇଁ। ତୁମେ ସଦା ଆମ ପିତାମାନଙ୍କର ସହାୟ ଥିଲେ, ଉଚ୍ଚ ଆକାଶରେ, ସଦା ଯଜ୍ଞରେ ଡାକାଯାଇଥିବା।
ପ୍ରୋତଯେ ଵରୁଣଂ ମିତ୍ରମିନ୍ଦ୍ରଂ ମରୁତଃ କୃଷ୍ଵାଵସେ ନୋ ଅଦ୍ଯ । ପ୍ର ପୂଷଣଂ ଵିଷ୍ଣୁମଗ୍ନିଂ ପୁରଂଧିଂ ସଵିତାରମୋଷଧୀଃ ପର୍ଵତାଁଶ୍ଚ
ଆଜି ଆମ ସହାୟତା ପାଇଁ ବରୁଣ, ମିତ୍ର, ଇନ୍ଦ୍ର, ମାରୁତମାନେକୁ ଡାକ। ଏହିପରି ପୂଷଣ, ବିଷ୍ଣୁ, ଅଗ୍ନି, ପୁରନ୍ଧି, ସବିତା, ଔଷଧି ଓ ପାହାଡ଼ମାନେକୁ ମଧ୍ୟ।
ଇମ ଉ ତ୍ଵା ପୁରୁଶାକ ପ୍ରଯଜ୍ଯୋ ଜରିତାରୋ ଅଭ୍ଯର୍ଚନ୍ତ୍ଯର୍କୈଃ । ଶ୍ରୁଧୀ ହଵମା ହୁଵତୋ ହୁଵାନୋ ନ ତ୍ଵାଵାଁ ଅନ୍ଯୋ ଅମୃତ ତ୍ଵଦସ୍ତି
ଏହି ବହୁ ଗାୟକମାନେ, ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମକୁ ଗୀତରେ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି। ଡାକୁଥିବା ଜଣେ ଅନୁରୋଧକର ଆହ୍ୱାନ ଶୁଣ, କାରଣ ତୁମ ପରି ଅମର ଅନ୍ୟ କେହି ନାହିଁ।
ନୂ ମ ଆ ଵାଚମୁପ ଯାହି ଵିଦ୍ଵାନ୍ଵିଶ୍ଵେଭିଃ ସୂନୋ ସହସୋ ଯଜତ୍ରୈଃ । ଯେ ଅଗ୍ନିଜିହ୍ଵା ଋତସାପ ଆସୁର୍ଯେ ମନୁଂ ଚକ୍ରୁରୁପରଂ ଦସାଯ
ଏବେ ମୋର ବାକ୍କୁ ନିକଟେ ଆସ, ହେ ଜ୍ଞାନୀ, ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିର ପୁତ୍ରମାନେ ସହିତ, ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ। ଯେଉଁମାନଙ୍କର ଜିହ୍ୱା ଅଗ୍ନି, ଯେଉଁମାନେ ସତ୍ୟକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ମନୁଙ୍କୁ ଲୋକମାନଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ କରିଥିଲେ।
ସ ନୋ ବୋଧି ପୁରଏତା ସୁଗେଷୂତ ଦୁର୍ଗେଷୁ ପଥିକୃଦ୍ଵିଦାନଃ । ଯେ ଅଶ୍ରମାସ ଉରଵୋ ଵହିଷ୍ଠାସ୍ତେଭିର୍ନ ଇନ୍ଦ୍ରାଭି ଵକ୍ଷି ଵାଜମ୍
ସେ ଆମ ନେତା ହେଉ, ଭଲ ଏବଂ କଷ୍ଟଦାୟକ ପଥ ଜାଣିଥିବା, ଆମ ପଥରେ ଦିଗଦର୍ଶକ। ଯେଉଁମାନେ ଅକ୍ଷୟ, ଦୂର ପରି ଯାଇପାରିବା ସହାୟ, ସେମାନେ ସହିତ ଆମକୁ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ବିଜୟ ପାଉଥିବା ସ୍ଥାନକୁ ନେଇଯାଅ।
ଯ ଏକ ଇଦ୍ଧଵ୍ଯଶ୍ଚର୍ଷଣୀନାମିନ୍ଦ୍ରଂ ତଂ ଗୀର୍ଭିରଭ୍ଯର୍ଚ ଆଭିଃ । ଯଃ ପତ୍ଯତେ ଵୃଷଭୋ ଵୃଷ୍ଣ୍ଯାଵାନ୍ସତ୍ଯଃ ସତ୍ଵା ପୁରୁମାଯଃ ସହସ୍ଵାନ୍
ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏକା ଡାକାଯିବା, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମକୁ ଗୀତରେ ସମ୍ମାନ କରିବା ଦିଅ। ଯିଏ ବଳିଅ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସତ୍ୟ ସ୍ୱଭାବର, ବହୁ ରୂପରେ ଧନ୍ୟ, ପ୍ରବଳ।
ତମୁ ନଃ ପୂର୍ଵେ ପିତରୋ ନଵଗ୍ଵାଃ ସପ୍ତ ଵିପ୍ରାସୋ ଅଭି ଵାଜଯନ୍ତଃ । ନକ୍ଷଦ୍ଦାଭଂ ତତୁରିଂ ପର୍ଵତେଷ୍ଠାମଦ୍ରୋଘଵାଚଂ ମତିଭିଃ ଶଵିଷ୍ଠମ୍
ଆମ ପୂର୍ବଜମାନେ, ନବଗ୍ବା, ସାତି ଋଷି, ବିଜୟ ଚାହିଁ, ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିଥିଲେ। ସେମାନେ ଲକ୍ଷ୍ୟ ଭୁଲିନାହିଁ, ପାହାଡ଼ରେ ଥିବା ପ୍ରବଳ, ଯାହାଙ୍କର କଥା ସତ୍ୟ, ତାଙ୍କର ଚିନ୍ତାରେ।
ତମୀମହ ଇନ୍ଦ୍ରମସ୍ଯ ରାଯଃ ପୁରୁଵୀରସ୍ଯ ନୃଵତଃ ପୁରୁକ୍ଷୋଃ । ଯୋ ଅସ୍କୃଧୋଯୁରଜରଃ ସ୍ଵର୍ଵାନ୍ତମା ଭର ହରିଵୋ ମାଦଯଧ୍ଯୈ
ମୁଁ ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରେ, ଧନର ମାଳିକ, ବହୁ ବୀର, ନରମାନେ, ବହୁ ଶକ୍ତିର। ଯିଏ କ୍ଷୀଣ ନୁହେଁ, ଅଜର, ଆଲୋକ ଧାରଣ କରିଥିବା, ହେ ହରିବ, ଆମ ପାଇଁ ଆନନ୍ଦ ଆଣ।
ତନ୍ନୋ ଵି ଵୋଚୋ ଯଦି ତେ ପୁରା ଚିଜ୍ଜରିତାର ଆନଶୁଃ ସୁମ୍ନମିନ୍ଦ୍ର । କସ୍ତେ ଭାଗଃ କିଂ ଵଯୋ ଦୁଧ୍ର ଖିଦ୍ଵଃ ପୁରୁହୂତ ପୁରୂଵସୋଽସୁରଘ୍ନଃ
ମୁଁ ତୁମକୁ କହୁଛି, ଇନ୍ଦ୍ର, ପୁରୁଣା ଦିନରେ ଯେଉଁମାନେ ତୁମକୁ ପ୍ରଶଂସା କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ତୁମକୁ ଖୁସି କରିଥିଲେ କି? ତୁମର ଅଂଶ କଣ, ଶକ୍ତି କଣ? ଅନେକ ଦାନ ଦେଇଥିବା, ଅନେକ ଦିନ ପୂଜିତ, ଅସୁରଙ୍କୁ ନଷ୍ଟ କରିଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ଶକ୍ତି କେତେ?
ତଂ ପୃଚ୍ଛନ୍ତୀ ଵଜ୍ରହସ୍ତଂ ରଥେଷ୍ଠାମିନ୍ଦ୍ରଂ ଵେପୀ ଵକ୍ଵରୀ ଯସ୍ଯ ନୂ ଗୀଃ । ତୁଵିଗ୍ରାଭଂ ତୁଵିକୂର୍ମିଂ ରଭୋଦାଂ ଗାତୁମିଷେ ନକ୍ଷତେ ତୁମ୍ରମଚ୍ଛ
ଯିଏ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଛି, ଯିଏ ତାଙ୍କର ବଜ୍ର ଧରିଛନ୍ତି, ରଥରେ ଦଉଡ଼ୁଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର କମ୍ପିତ କଣ୍ଠ ଏବେ ଗୀତ ଗାଉଛି। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହାତ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶରୀର, ଦାନ କରିଥିବା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ, ତିନି ଉପଲବ୍ଧି ପାଇଁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମାନେ ଚାହାନ୍ତି।
ଅଯା ହ ତ୍ଯଂ ମାଯଯା ଵାଵୃଧାନଂ ମନୋଜୁଵା ସ୍ଵତଵଃ ପର୍ଵତେନ । ଅଚ୍ଯୁତା ଚିଦ୍ଵୀଳିତା ସ୍ଵୋଜୋ ରୁଜୋ ଵି ଦୃଳ୍ହା ଧୃଷତା ଵିରପ୍ଶିନ୍
ଏହି ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ଯିଏ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଛି, ଚିନ୍ତା ଭଳି ତୀବ୍ର, ନିଜରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ପାହାଡ଼ ସହିତ, ସେ ଅଚଳ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଭାବିତ ହୁଏ। ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦୃଢ଼, ଦୃଢ଼ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଜିନିଷକୁ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଇଥାଏ।
ତଂ ଵୋ ଧିଯା ନଵ୍ଯସ୍ଯା ଶଵିଷ୍ଠଂ ପ୍ରତ୍ନଂ ପ୍ରତ୍ନଵତ୍ପରିତଂସଯଧ୍ଯୈ । ସ ନୋ ଵକ୍ଷଦନିମାନଃ ସୁଵହ୍ମେନ୍ଦ୍ରୋ ଵିଶ୍ଵାନ୍ଯତି ଦୁର୍ଗହାଣି
ତାଙ୍କୁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ପୁରୁଣା ଓ ସଦାନୂତନ, ଆମେ ଆମର ଚିନ୍ତା ଦେଇ ପ୍ରଶଂସା କରିବା ଉଚିତ। ଇନ୍ଦ୍ର ନିର୍ବିଘ୍ନ ଭାବରେ ଆମକୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରାସ୍ତା ଦେଉନ୍ତୁ, ସମସ୍ତ ବିପଦ ଦୂର କରନ୍ତୁ।
ଆ ଜନାଯ ଦ୍ରୁହ୍ଵଣେ ପାର୍ଥିଵାନି ଦିଵ୍ଯାନି ଦୀପଯୋଽନ୍ତରିକ୍ଷା । ତପା ଵୃଷନ୍ଵିଶ୍ଵତଃ ଶୋଚିଷା ତାନ୍ବ୍ରହ୍ମଦ୍ଵିଷେ ଶୋଚଯ କ୍ଷାମପଶ୍ଚ
ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ, ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶ ଦୁଇଁଟିକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କର, ମଧ୍ୟ ଆକାଶକୁ ମଧ୍ୟ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏ, ତୁମର ଆଲୋକରେ ସମସ୍ତକୁ ଜଳାଉ, ପୂଜାକୁ ଘୃଣା କରୁଥିବା ଓ ଭୂମିରେ ଫଳହୀନ ଲୋକମାନେ ଉପରେ ତୁମର ଆଗ୍ନି ଜଳାଉ।
ଭୁଵୋ ଜନସ୍ଯ ଦିଵ୍ଯସ୍ଯ ରାଜା ପାର୍ଥିଵସ୍ଯ ଜଗତସ୍ତ୍ଵେଷସଂଦୃକ୍ । ଧିଷ୍ଵ ଵଜ୍ରଂ ଦକ୍ଷିଣ ଇନ୍ଦ୍ର ହସ୍ତେ ଵିଶ୍ଵା ଅଜୁର୍ଯ ଦଯସେ ଵି ମାଯାଃ
ତୁମେ ଦିବ୍ୟ ଲୋକର ରାଜା, ପୃଥିବୀର ଜଗତର ରାଜା, ତୁମର ଦୃଷ୍ଟି ତୀବ୍ର। ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ଡାହାଣ ହାତରେ ବଜ୍ର ଧର, ଏବଂ ସେଥିରେ ସମସ୍ତ ଅବିନାଶୀ ଶକ୍ତି ଓ ମାୟାକୁ ନଷ୍ଟ କର।
ଆ ସଂଯତମିନ୍ଦ୍ର ଣଃ ସ୍ଵସ୍ତିଂ ଶତ୍ରୁତୂର୍ଯାଯ ବୃହତୀମମୃଧ୍ରାମ୍ । ଯଯା ଦାସାନ୍ଯାର୍ଯାଣି ଵୃତ୍ରା କରୋ ଵଜ୍ରିନ୍ସୁତୁକା ନାହୁଷାଣି
ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମ ପାଇଁ ଅକ୍ଷୟ ଭଲ ଆଣ, ଶତ୍ରୁ ଉପରେ ଜୟ ପାଇଁ, ତୁମର ବଡ଼ ଶକ୍ତି ନେଇ। ଯେଉଁ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଦାସ ଓ ଆର୍ୟ ଶତ୍ରୁ, ଏବଂ ନାହୁଷଙ୍କୁ ଦମନ କରିଥିଲେ।
ସ ନୋ ନିଯୁଦ୍ଭିଃ ପୁରୁହୂତ ଵେଧୋ ଵିଶ୍ଵଵାରାଭିରା ଗହି ପ୍ରଯଜ୍ଯୋ । ନ ଯା ଅଦେଵୋ ଵରତେ ନ ଦେଵ ଆଭିର୍ଯାହି ତୂଯମା ମଦ୍ର୍ଯଦ୍ରିକ୍
ଅନେକ ଦିନ ପୂଜିତ, ଜ୍ଞାନୀ, ତୁମର ସେନା ଓ ସମସ୍ତ ଦାନ ନେଇ ଆସ, ପୂଜାର ଯୋଗ୍ୟ। ଯେଉଁ ସେନାକୁ ଦେବତା ଓ ଅଦେବତା କେହି ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବେ ନାହିଁ, ତାହା ନେଇ ଆମ ପାଖକୁ ଆସ, ଇନ୍ଦ୍ର।
ସୁତ ଇତ୍ତ୍ଵଂ ନିମିଶ୍ଲ ଇନ୍ଦ୍ର ସୋମେ ସ୍ତୋମେ ବ୍ରହ୍ମଣି ଶସ୍ଯମାନ ଉକ୍ଥେ । ଯଦ୍ଵା ଯୁକ୍ତାଭ୍ଯାଂ ମଘଵନ୍ହରିଭ୍ଯାଂ ବିଭ୍ରଦ୍ଵଜ୍ରଂ ବାହ୍ଵୋରିନ୍ଦ୍ର ଯାସି
ସୋମ ରସ ପିଇବା ସମୟରେ, ଶ୍ଲୋକ, ବ୍ରହ୍ମା, ଓ ଉକ୍ତିରେ ଇନ୍ଦ୍ର ତୁମେ ପ୍ରଶଂସିତ। ଦୟାଳୁ, ଦୁଇ ହରି ଶ୍ୱେତାଶ୍ୱ ଯୋଗ କରି, ବଜ୍ର ଧରି ହାତରେ ଆସୁଛ।
ଯଦ୍ଵା ଦିଵି ପାର୍ଯେ ସୁଷ୍ଵିମିନ୍ଦ୍ର ଵୃତ୍ରହତ୍ଯେଽଵସି ଶୂରସାତୌ । ଯଦ୍ଵା ଦକ୍ଷସ୍ଯ ବିଭ୍ଯୁଷୋ ଅବିଭ୍ଯଦରନ୍ଧଯଃ ଶର୍ଧତ ଇନ୍ଦ୍ର ଦସ୍ଯୂନ୍
ଉଚ୍ଚ ଆକାଶରେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ବୃତ୍ରକୁ ମାରିବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କର, କିମ୍ବା ଶୂର ଯୁଦ୍ଧରେ। କିମ୍ବା ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଦସ୍ୟୁମାନେ ଭୟରେ ଭଗାଇଦେଲେ, ଏବଂ ଶତ୍ରୁମାନେ ତୁମର ଶକ୍ତିରେ କମ୍ପିଗଲେ।
ପାତା ସୁତମିନ୍ଦ୍ରୋ ଅସ୍ତୁ ସୋମଂ ପ୍ରଣେନୀରୁଗ୍ରୋ ଜରିତାରମୂତୀ । କର୍ତା ଵୀରାଯ ସୁଷ୍ଵଯ ଉ ଲୋକଂ ଦାତା ଵସୁ ସ୍ତୁଵତେ କୀରଯେ ଚିତ୍
ଇନ୍ଦ୍ର ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସୋମ ରସ ପିଉନ୍ତୁ, ସେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ସେ ଦମନ କରନ୍ତୁ, ଗାୟକଙ୍କୁ ସମର୍ଥନ କରନ୍ତୁ। ନୀର ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପାଇଁ ସ୍ଥାନ କରନ୍ତୁ, ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଧନ ଦିଅନ୍ତୁ।
ଗନ୍ତେଯାନ୍ତି ସଵନା ହରିଭ୍ଯାଂ ବଭ୍ରିର୍ଵଜ୍ରଂ ପପିଃ ସୋମଂ ଦଦିର୍ଗାଃ । କର୍ତା ଵୀରଂ ନର୍ଯଂ ସର୍ଵଵୀରଂ ଶ୍ରୋତା ହଵଂ ଗୃଣତ ସ୍ତୋମଵାହାଃ
ସେ ଦୁଇ ହରି ଶ୍ୱେତାଶ୍ୱ ନେଇ ସବନରେ ଆସନ୍ତି, ପିତଳ ରଙ୍ଗର, ବଜ୍ର ଧରି, ସୋମ ପିଇ, ଗାଉ ଦେଇ। ସେ ନୀର, ପୁରୁଷ, ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ତିଆରି କରନ୍ତି, ପ୍ରଶଂସା ନେଇ ହବନ୍ତି।
ଅସ୍ମୈ ଵଯଂ ଯଦ୍ଵାଵାନ ତଦ୍ଵିଵିଷ୍ମ ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ଯୋ ନଃ ପ୍ରଦିଵୋ ଅପସ୍କଃ । ସୁତେ ସୋମେ ସ୍ତୁମସି ଶଂସଦୁକ୍ଥେନ୍ଦ୍ରାଯ ବ୍ରହ୍ମ ଵର୍ଧନଂ ଯଥାସତ୍
ତାଙ୍କୁ, ଯାହା କିଛି ଆମେ କରିଛୁ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଜଣାଇଛୁ, ଯିଏ ଆମର ଉପର ରକ୍ଷା କରନ୍ତି। ସୋମ ରସ ପିଇବା ସମୟରେ ଆମେ ଗୀତ ଗାଉଛୁ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ, ଏହି ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କୁ ବୃଦ୍ଧି କରେ।
ବ୍ରହ୍ମାଣି ହି ଚକୃଷେ ଵର୍ଧନାନି ତାଵତ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ର ମତିଭିର୍ଵିଵିଷ୍ମଃ । ସୁତେ ସୋମେ ସୁତପାଃ ଶଂତମାନି ରାଣ୍ଡ୍ଯା କ୍ରିଯାସ୍ମ ଵକ୍ଷଣାନି ଯଜ୍ଞୈଃ
ତୁମେ ବ୍ରହ୍ମା ତିଆରି କରିଛ, ବୃଦ୍ଧିର ଉପାୟ। ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ଆମର ଚିନ୍ତାରେ ବିବେକ କରିଛୁ। ସୋମ ରସ ପିଇବା ସମୟରେ, ସବୁଠୁ ଖୁସିଦାୟକ, ଆମେ ବିଧିବତ୍ ଯଜ୍ଞ କରିବା, ତୁମର ଭଣ୍ଡାର ପୂରଣ କରିବା।
ସ ନୋ ବୋଧି ପୁରୋଳାଶଂ ରରାଣଃ ପିବା ତୁ ସୋମଂ ଗୋଋଜୀକମିନ୍ଦ୍ର । ଏଦଂ ବର୍ହିର୍ଯଜମାନସ୍ଯ ସୀଦୋରୁଂ କୃଧି ତ୍ଵାଯତ ଉ ଲୋକମ୍
ଆମ ପ୍ରସ୍ତୁତି ଗ୍ରହଣ କରି, ଆମକୁ ସ୍ମରଣ କର, ଇନ୍ଦ୍ର, ବୃଷଭ ଭଳି ଗର୍ଜନ କରୁଥିବା। ଏହି ବର୍ହିରେ ବସ, ଯଜ୍ମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସ୍ଥାନ କର।
ସ ମନ୍ଦସ୍ଵା ହ୍ଯନୁ ଜୋଷମୁଗ୍ର ପ୍ର ତ୍ଵା ଯଜ୍ଞାସ ଇମେ ଅଶ୍ନୁଵନ୍ତୁ । ପ୍ରେମେ ହଵାସଃ ପୁରୁହୂତମସ୍ମେ ଆ ତ୍ଵେଯଂ ଧୀରଵସ ଇନ୍ଦ୍ର ଯମ୍ଯାଃ
ତୁମେ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ଖୁସି ହୁଅ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ଏହି ଯଜ୍ଞଗୁଡିକ ତୁମ ପାଖକୁ ପହଞ୍ଚୁ। ଏହି ହବା ଅନେକ ଦିନ ପୂଜିତ, ଆମ ପାଖକୁ ଆସୁ। ଇନ୍ଦ୍ର, ଏହି ଜ୍ଞାନୀ ଚିନ୍ତା ତୁମର।
ତଂ ଵଃ ସଖାଯଃ ସଂ ଯଥା ସୁତେଷୁ ସୋମେଭିରୀଂ ପୃଣତା ଭୋଜମିନ୍ଦ୍ରମ୍ । କୁଵିତ୍ତସ୍ମା ଅସତି ନୋ ଭରାଯ ନ ସୁଷ୍ଵିମିନ୍ଦ୍ରୋଽଵସେ ମୃଧାତି
ସେହି ଦୟାଳୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ, ସବନରେ, ସୋମ ରସ ଦେଇ ପୂରଣ କର, ମିତ୍ରମାନେ। କି ଜାଣିବେ, ସେ ଆମ ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଉପକାର କରିବେ କି? ଇନ୍ଦ୍ର, ସୋମ ରସରେ, ସାହାଯ୍ୟ କରିବାରେ କଦାପି ଅସଫଳ ହୁଅନାହିଁ।
ଏଵେଦିନ୍ଦ୍ରଃ ସୁତେ ଅସ୍ତାଵି ସୋମେ ଭରଦ୍ଵାଜେଷୁ କ୍ଷଯଦିନ୍ମଘୋନଃ । ଅସଦ୍ଯଥା ଜରିତ୍ର ଉତ ସୂରିରିନ୍ଦ୍ରୋ ରାଯୋ ଵିଶ୍ଵଵାରସ୍ଯ ଦାତା
ଏଠାରେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଭରଦ୍ୱାଜମାନେ ମଧ୍ୟ ସୋମ ରସରେ ଖୁସି ହେଇଛନ୍ତି, ଦୟାଳୁ ନାୟକ। ଗାୟକ ଭଳି, ଜ୍ଞାନୀ ଭଳି, ଇନ୍ଦ୍ର ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଧନର ଦାତା।