ଵି ପିପ୍ରୋରହିମାଯସ୍ଯ ଦୃଳ୍ହାଃ ପୁରୋ ଵଜ୍ରିଞ୍ଛଵସା ନ ଦର୍ଦଃ । ସୁଦାମନ୍ତଦ୍ରେକ୍ଣୋ ଅପ୍ରମୃଷ୍ଯମୃଜିଶ୍ଵନେ ଦାତ୍ରଂ ଦାଶୁଷେ ଦାଃ
ହେ ବଜ୍ରଧାରୀ, ତୁମର ଶକ୍ତିରେ ପିପ୍ରୁ ମାୟାବୀଙ୍କର ଦୃଢ଼ ଦୁର୍ଗକୁ ଭଙ୍ଗ କରିଥିଲେ। ରିଜିଶ୍ୱନ, ଦାନଶୀଳ, ଉପାସକ ପାଇଁ ତୁମେ ଅଜୟ ଦାନ ଦେଇଥିଲେ।
ସ ଵେତସୁଂ ଦଶମାଯଂ ଦଶୋଣିଂ ତୂତୁଜିମିନ୍ଦ୍ରଃ ସ୍ଵଭିଷ୍ଟିସୁମ୍ନଃ । ଆ ତୁଗ୍ରଂ ଶଶ୍ଵଦିଭଂ ଦ୍ଯୋତନାଯ ମାତୁର୍ନ ସୀମୁପ ସୃଜା ଇଯଧ୍ଯୈ
ସେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ସଦା କୃପାଶୀଳ, ଭେତାସୁ, ଦଶମାୟ, ଦଶୋନି ଓ ତୁତୁଜିନକୁ ମୁକ୍ତ କରିଥିଲେ। ତୁଗ୍ର, ସଦା ଯୁବକ, ଦୀପ୍ତି ପାଇଁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ, ମା ନିଜ ଶିଶୁକୁ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ମୁକ୍ତ କରିଥିବା ପରି।
ସ ଈଂ ସ୍ପୃଧୋ ଵନତେ ଅପ୍ରତୀତୋ ବିଭ୍ରଦ୍ଵଜ୍ରଂ ଵୃତ୍ରହଣଂ ଗଭସ୍ତୌ । ତିଷ୍ଠଦ୍ଧରୀ ଅଧ୍ଯସ୍ତେଵ ଗର୍ତେ ଵଚୋଯୁଜା ଵହତ ଇନ୍ଦ୍ରମୃଷ୍ଵମ୍
ସେ, ବୃତ୍ର ନାଶକ ବଜ୍ର ଧରି, ଶତ୍ରୁମାନେ ଉପରେ ଅପରାଜିତ ହେଇ ଜିତିଥାଏ। ତାଙ୍କର ଘୋଡ଼ାମାନେ ଗର୍ତ୍ତରେ ଦଢ଼ି ରହିଛନ୍ତି, ଶବ୍ଦରେ ଯୁକ୍ତ ହୋଇ, ଉଚ୍ଚ ଇନ୍ଦ୍ରକୁ ଉଠାଇ ନେଇଯାଉଛନ୍ତି।
ସନେମ ତେଽଵସା ନଵ୍ଯ ଇନ୍ଦ୍ର ପ୍ର ପୂରଵ ସ୍ତଵନ୍ତ ଏନା ଯଜ୍ଞୈଃ । ସପ୍ତ ଯତ୍ପୁରଃ ଶର୍ମ ଶାରଦୀର୍ଦର୍ଦ୍ଧନ୍ଦାସୀଃ ପୁରୁକୁତ୍ସାଯ ଶିକ୍ଷନ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ତୁମର ସଦା ନୂତନ କୃପା ଲାଭ କରିପାରିବା। ପୁରୁମାନେ ଏହି ଯଜ୍ଞରେ ତୁମକୁ ଷ୍ଟୁତି କରନ୍ତୁ। ଯେବେ ତୁମେ ପୁରୁକୁତ୍ସା ପାଇଁ ଦାସ ଶମ୍ବରଙ୍କର ସାତ ଦୁର୍ଗକୁ ଭଙ୍ଗ କରିଥିଲେ, ଶରଦ ର ସୁରକ୍ଷା ଦେଇଥିଲେ।
ତ୍ଵଂ ଵୃଧ ଇନ୍ଦ୍ର ପୂର୍ଵ୍ଯୋ ଭୂର୍ଵରିଵସ୍ଯନ୍ନୁଶନେ କାଵ୍ଯାଯ । ପରା ନଵଵାସ୍ତ୍ଵମନୁଦେଯଂ ମହେ ପିତ୍ରେ ଦଦାଥ ସ୍ଵଂ ନପାତମ୍
ତୁମେ ପୁରୁଣା କାଳରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର, ଉଶନା କବିଙ୍କୁ ବିଶାଳ ସ୍ଥାନ ଦେଇଛ। ତୁମେ ମହାପିତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ନିଜ ପରମ୍ପରା ଦେଇଛ, ଯାହାକୁ କେହି ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବେ ନାହିଁ; ନୂତନ ପରମ୍ପରା ଦୂରେ ରହୁ।
ତ୍ଵଂ ଧୁନିରିନ୍ଦ୍ର ଧୁନିମତୀରୃଣୋରପଃ ସୀରା ନ ସ୍ରଵନ୍ତୀଃ । ପ୍ର ଯତ୍ସମୁଦ୍ରମତି ଶୂର ପର୍ଷି ପାରଯା ତୁର୍ଵଶଂ ଯଦୁଂ ସ୍ଵସ୍ତି
ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଜଳକୁ ମୁକ୍ତ କରିଛ, ଯେପରି ଝରଣା ଭଳି ଭାଗିଯାଏ। ହେ ଶୂର, ତୁମେ ସାଗର ଅତିକ୍ରମ କରିବାବେଳେ, ତୁର୍ବଶ ଓ ଯଦୁଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷିତ ଭାବେ ପାର କରିଦିଅ।
ତଵ ହ ତ୍ଯଦିନ୍ଦ୍ର ଵିଶ୍ଵମାଜୌ ସସ୍ତୋ ଧୁନୀଚୁମୁରୀ ଯା ହ ସିଷ୍ଵପ୍ । ଦୀଦଯଦିତ୍ତୁଭ୍ଯଂ ସୋମେଭିଃ ସୁନ୍ଵନ୍ଦଭୀତିରିଧ୍ମଭୃତିଃ ପକ୍ଥ୍ଯର୍କୈଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମେ ଜୟୀ। ତୁମେ କୁମୁରି ଓ ଧୁନିଙ୍କୁ ଚାଲିଯିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କରିଛ, ଯେଉଁମାନେ ଶୟନ କରୁଥିଲେ। ତୁମେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ସୋମ ଦେଇ ପୂଜିତ, ଭୟଭୀତ ଯଜ୍ଞକର୍ତା ଗୀତ ଓ ଅର୍ପଣରେ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରେ।
ଇମା ଉ ତ୍ଵା ପୁରୁତମସ୍ଯ କାରୋର୍ହଵ୍ଯଂ ଵୀର ହଵ୍ଯା ହଵନ୍ତେ । ଧିଯୋ ରଥେଷ୍ଠାମଜରଂ ନଵୀଯୋ ରଯିର୍ଵିଭୂତିରୀଯତେ ଵଚସ୍ଯା
ଏହି ଅର୍ପଣଗୁଡିକ, ହେ ପ୍ରଚୁର ଦାନୀ ଇନ୍ଦ୍ର, କବିଙ୍କ ଅନୁରୋଧ ତୁମକୁ ଡାକେ, ହେ ବୀର। ରଥରେ ରଖାଯାଇଥିବା ଚିନ୍ତା, ସଦା ଯୁବା ଓ ଅକ୍ଷୟ, ବାକ୍ ଦ୍ୱାରା ଧନ ଓ ସମୃଦ୍ଧି ଆଣେ।
ତମୁ ସ୍ତୁଷ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଯୋ ଵିଦାନୋ ଗିର୍ଵାହସଂ ଗୀର୍ଭିର୍ଯଜ୍ଞଵୃଦ୍ଧମ୍ । ଯସ୍ଯ ଦିଵମତି ମହ୍ନା ପୃଥିଵ୍ଯାଃ ପୁରୁମାଯସ୍ଯ ରିରିଚେ ମହିତ୍ଵମ୍
ମୁଁ ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରେ, ଯିଏ ଜାଣିଥିବା, ମଧୁର କଥା କହିଥିବା, ଗୀତରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇଛ। ତାଙ୍କର ବହୁ ରୂପରେ ଧନ୍ୟତା ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀରେ ବିସ୍ତାରିତ।
ସ ଇତ୍ତମୋଽଵଯୁନଂ ତତନ୍ଵତ୍ସୂର୍ଯେଣ ଵଯୁନଵଚ୍ଚକାର । କଦା ତେ ମର୍ତା ଅମୃତସ୍ଯ ଧାମେଯକ୍ଷନ୍ତୋ ନ ମିନନ୍ତି ସ୍ଵଧାଵଃ
ସେଇ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ଜ୍ଞାନକୁ ବିସ୍ତାର କରିଛ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ସହିତ ବୁଦ୍ଧି ଭଳି ଏହାକୁ ପ୍ରକାଶ କରିଛ। କେବେ ମାନବମାନେ, ଅମୃତତ୍ୱ ପାଇଁ ଆଶା କରୁଥିବା, ତୁମର ନିୟମକୁ ଉଲ୍ଲଂଘନ କରିବେ ନାହିଁ, ହେ ସ୍ୱୟଂପୋଷୀ?
ଯସ୍ତା ଚକାର ସ କୁହ ସ୍ଵିଦିନ୍ଦ୍ରଃ କମା ଜନଂ ଚରତି କାସୁ ଵିକ୍ଷୁ । କସ୍ତେ ଯଜ୍ଞୋ ମନସେ ଶଂ ଵରାଯ କୋ ଅର୍କ ଇନ୍ଦ୍ର କତମଃ ସ ହୋତା
ଯିଏ ସେ କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡିକ କରିଥିଲେ—ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ର କେଉଁଠି? କେଉଁ ଜନମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସେ ଚଳାଚଳ କରେ? କେଉଁ ଯଜ୍ଞ ତୁମ ମନକୁ ଖୁସି କରେ? କେଉଁ ଗୀତ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏବଂ କେଉଁ ପୁଜାରୀ?
ଇଦା ହି ତେ ଵେଵିଷତଃ ପୁରାଜାଃ ପ୍ରତ୍ନାସ ଆସୁଃ ପୁରୁକୃତ୍ସଖାଯଃ । ଯେ ମଧ୍ଯମାସ ଉତ ନୂତନାସ ଉତାଵମସ୍ଯ ପୁରୁହୂତ ବୋଧି
ଏବେ, ତୁମ ପୁରୁଣା ସଂଗୀମାନେ, ହେ ପ୍ରଚୁର ପୂଜିତ, ଯେଉଁମାନେ ପୂର୍ବରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ, ତୁମ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇଛନ୍ତି। ସେମାନେ ମଧ୍ୟକାଳୀନ ହେଉନ୍ତୁ କି ନୂତନ, କିମ୍ବା ସବୁଠୁ ନବୀନ, ସେମାନଙ୍କୁ ମନେ ରଖ, ହେ ବହୁବାରି ଡାକାଯାଇଥିବା।
ତଂ ପୃଚ୍ଛନ୍ତୋଽଵରାସଃ ପରାଣି ପ୍ରତ୍ନା ତ ଇନ୍ଦ୍ର ଶ୍ରୁତ୍ଯାନୁ ଯେମୁଃ । ଅର୍ଚାମସି ଵୀର ବ୍ରହ୍ମଵାହୋ ଯାଦେଵ ଵିଦ୍ମ ତାତ୍ତ୍ଵା ମହାନ୍ତମ୍
ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଛନ୍ତି, ପରବର୍ତ୍ତୀମାନେ, ସେମାନେ ତୁମ ପୁରୁଣା ଗୌରବକୁ ଅନୁସରିଛନ୍ତି, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର। ଆମେ ତୁମକୁ, ବୀର, ପୂଜାର ଭାରବାହକ, ଯେପରି ଜାଣିଛୁ, ସ୍ତୁତି କରୁଛୁ, ହେ ମହାନ।
ଅଭି ତ୍ଵା ପାଜୋ ରକ୍ଷସୋ ଵି ତସ୍ଥେ ମହି ଜଜ୍ଞାନମଭି ତତ୍ସୁ ତିଷ୍ଠ । ତଵ ପ୍ରତ୍ନେନ ଯୁଜ୍ଯେନ ସଖ୍ଯା ଵଜ୍ରେଣ ଧୃଷ୍ଣୋ ଅପ ତା ନୁଦସ୍ଵ
ତୁମ ବିରୁଦ୍ଧରେ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ଶକ୍ତି ଉଠିଛି; ସେ ମହା ଜନ୍ମରେ ଦୃଢ଼ ରୁହ। ତୁମ ପୁରୁଣା ଏବଂ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ମିତ୍ରତା ଓ ତୁମ ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା, ହେ ଦୃଢ଼, ସେମାନେକୁ ଦୂରେ ହଟାଇଦିଅ।
ସ ତୁ ଶ୍ରୁଧୀନ୍ଦ୍ର ନୂତନସ୍ଯ ବ୍ରହ୍ମଣ୍ଯତୋ ଵୀର କାରୁଧାଯଃ । ତ୍ଵଂ ହ୍ଯାପିଃ ପ୍ରଦିଵି ପିତୄଣାଂ ଶଶ୍ଵଦ୍ବଭୂଥ ସୁହଵ ଏଷ୍ଟୌ
ଏବେ ଶୁଣ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ନୂତନ ଗାୟକଙ୍କର ପୂଜା, ହେ ବୀର, କବି ପାଇଁ। ତୁମେ ସଦା ଆମ ପିତାମାନଙ୍କର ସହାୟ ଥିଲେ, ଉଚ୍ଚ ଆକାଶରେ, ସଦା ଯଜ୍ଞରେ ଡାକାଯାଇଥିବା।
ପ୍ରୋତଯେ ଵରୁଣଂ ମିତ୍ରମିନ୍ଦ୍ରଂ ମରୁତଃ କୃଷ୍ଵାଵସେ ନୋ ଅଦ୍ଯ । ପ୍ର ପୂଷଣଂ ଵିଷ୍ଣୁମଗ୍ନିଂ ପୁରଂଧିଂ ସଵିତାରମୋଷଧୀଃ ପର୍ଵତାଁଶ୍ଚ
ଆଜି ଆମ ସହାୟତା ପାଇଁ ବରୁଣ, ମିତ୍ର, ଇନ୍ଦ୍ର, ମାରୁତମାନେକୁ ଡାକ। ଏହିପରି ପୂଷଣ, ବିଷ୍ଣୁ, ଅଗ୍ନି, ପୁରନ୍ଧି, ସବିତା, ଔଷଧି ଓ ପାହାଡ଼ମାନେକୁ ମଧ୍ୟ।
ଇମ ଉ ତ୍ଵା ପୁରୁଶାକ ପ୍ରଯଜ୍ଯୋ ଜରିତାରୋ ଅଭ୍ଯର୍ଚନ୍ତ୍ଯର୍କୈଃ । ଶ୍ରୁଧୀ ହଵମା ହୁଵତୋ ହୁଵାନୋ ନ ତ୍ଵାଵାଁ ଅନ୍ଯୋ ଅମୃତ ତ୍ଵଦସ୍ତି
ଏହି ବହୁ ଗାୟକମାନେ, ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମକୁ ଗୀତରେ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି। ଡାକୁଥିବା ଜଣେ ଅନୁରୋଧକର ଆହ୍ୱାନ ଶୁଣ, କାରଣ ତୁମ ପରି ଅମର ଅନ୍ୟ କେହି ନାହିଁ।
ନୂ ମ ଆ ଵାଚମୁପ ଯାହି ଵିଦ୍ଵାନ୍ଵିଶ୍ଵେଭିଃ ସୂନୋ ସହସୋ ଯଜତ୍ରୈଃ । ଯେ ଅଗ୍ନିଜିହ୍ଵା ଋତସାପ ଆସୁର୍ଯେ ମନୁଂ ଚକ୍ରୁରୁପରଂ ଦସାଯ
ଏବେ ମୋର ବାକ୍କୁ ନିକଟେ ଆସ, ହେ ଜ୍ଞାନୀ, ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିର ପୁତ୍ରମାନେ ସହିତ, ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ। ଯେଉଁମାନଙ୍କର ଜିହ୍ୱା ଅଗ୍ନି, ଯେଉଁମାନେ ସତ୍ୟକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ମନୁଙ୍କୁ ଲୋକମାନଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ କରିଥିଲେ।
ସ ନୋ ବୋଧି ପୁରଏତା ସୁଗେଷୂତ ଦୁର୍ଗେଷୁ ପଥିକୃଦ୍ଵିଦାନଃ । ଯେ ଅଶ୍ରମାସ ଉରଵୋ ଵହିଷ୍ଠାସ୍ତେଭିର୍ନ ଇନ୍ଦ୍ରାଭି ଵକ୍ଷି ଵାଜମ୍
ସେ ଆମ ନେତା ହେଉ, ଭଲ ଏବଂ କଷ୍ଟଦାୟକ ପଥ ଜାଣିଥିବା, ଆମ ପଥରେ ଦିଗଦର୍ଶକ। ଯେଉଁମାନେ ଅକ୍ଷୟ, ଦୂର ପରି ଯାଇପାରିବା ସହାୟ, ସେମାନେ ସହିତ ଆମକୁ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ବିଜୟ ପାଉଥିବା ସ୍ଥାନକୁ ନେଇଯାଅ।
ଯ ଏକ ଇଦ୍ଧଵ୍ଯଶ୍ଚର୍ଷଣୀନାମିନ୍ଦ୍ରଂ ତଂ ଗୀର୍ଭିରଭ୍ଯର୍ଚ ଆଭିଃ । ଯଃ ପତ୍ଯତେ ଵୃଷଭୋ ଵୃଷ୍ଣ୍ଯାଵାନ୍ସତ୍ଯଃ ସତ୍ଵା ପୁରୁମାଯଃ ସହସ୍ଵାନ୍
ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏକା ଡାକାଯିବା, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମକୁ ଗୀତରେ ସମ୍ମାନ କରିବା ଦିଅ। ଯିଏ ବଳିଅ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସତ୍ୟ ସ୍ୱଭାବର, ବହୁ ରୂପରେ ଧନ୍ୟ, ପ୍ରବଳ।
ତମୁ ନଃ ପୂର୍ଵେ ପିତରୋ ନଵଗ୍ଵାଃ ସପ୍ତ ଵିପ୍ରାସୋ ଅଭି ଵାଜଯନ୍ତଃ । ନକ୍ଷଦ୍ଦାଭଂ ତତୁରିଂ ପର୍ଵତେଷ୍ଠାମଦ୍ରୋଘଵାଚଂ ମତିଭିଃ ଶଵିଷ୍ଠମ୍
ଆମ ପୂର୍ବଜମାନେ, ନବଗ୍ବା, ସାତି ଋଷି, ବିଜୟ ଚାହିଁ, ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିଥିଲେ। ସେମାନେ ଲକ୍ଷ୍ୟ ଭୁଲିନାହିଁ, ପାହାଡ଼ରେ ଥିବା ପ୍ରବଳ, ଯାହାଙ୍କର କଥା ସତ୍ୟ, ତାଙ୍କର ଚିନ୍ତାରେ।
ତମୀମହ ଇନ୍ଦ୍ରମସ୍ଯ ରାଯଃ ପୁରୁଵୀରସ୍ଯ ନୃଵତଃ ପୁରୁକ୍ଷୋଃ । ଯୋ ଅସ୍କୃଧୋଯୁରଜରଃ ସ୍ଵର୍ଵାନ୍ତମା ଭର ହରିଵୋ ମାଦଯଧ୍ଯୈ
ମୁଁ ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରେ, ଧନର ମାଳିକ, ବହୁ ବୀର, ନରମାନେ, ବହୁ ଶକ୍ତିର। ଯିଏ କ୍ଷୀଣ ନୁହେଁ, ଅଜର, ଆଲୋକ ଧାରଣ କରିଥିବା, ହେ ହରିବ, ଆମ ପାଇଁ ଆନନ୍ଦ ଆଣ।
ତନ୍ନୋ ଵି ଵୋଚୋ ଯଦି ତେ ପୁରା ଚିଜ୍ଜରିତାର ଆନଶୁଃ ସୁମ୍ନମିନ୍ଦ୍ର । କସ୍ତେ ଭାଗଃ କିଂ ଵଯୋ ଦୁଧ୍ର ଖିଦ୍ଵଃ ପୁରୁହୂତ ପୁରୂଵସୋଽସୁରଘ୍ନଃ
ମୁଁ ତୁମକୁ କହୁଛି, ଇନ୍ଦ୍ର, ପୁରୁଣା ଦିନରେ ଯେଉଁମାନେ ତୁମକୁ ପ୍ରଶଂସା କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ତୁମକୁ ଖୁସି କରିଥିଲେ କି? ତୁମର ଅଂଶ କଣ, ଶକ୍ତି କଣ? ଅନେକ ଦାନ ଦେଇଥିବା, ଅନେକ ଦିନ ପୂଜିତ, ଅସୁରଙ୍କୁ ନଷ୍ଟ କରିଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ଶକ୍ତି କେତେ?
ତଂ ପୃଚ୍ଛନ୍ତୀ ଵଜ୍ରହସ୍ତଂ ରଥେଷ୍ଠାମିନ୍ଦ୍ରଂ ଵେପୀ ଵକ୍ଵରୀ ଯସ୍ଯ ନୂ ଗୀଃ । ତୁଵିଗ୍ରାଭଂ ତୁଵିକୂର୍ମିଂ ରଭୋଦାଂ ଗାତୁମିଷେ ନକ୍ଷତେ ତୁମ୍ରମଚ୍ଛ
ଯିଏ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଛି, ଯିଏ ତାଙ୍କର ବଜ୍ର ଧରିଛନ୍ତି, ରଥରେ ଦଉଡ଼ୁଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର କମ୍ପିତ କଣ୍ଠ ଏବେ ଗୀତ ଗାଉଛି। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହାତ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶରୀର, ଦାନ କରିଥିବା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ, ତିନି ଉପଲବ୍ଧି ପାଇଁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମାନେ ଚାହାନ୍ତି।
ଅଯା ହ ତ୍ଯଂ ମାଯଯା ଵାଵୃଧାନଂ ମନୋଜୁଵା ସ୍ଵତଵଃ ପର୍ଵତେନ । ଅଚ୍ଯୁତା ଚିଦ୍ଵୀଳିତା ସ୍ଵୋଜୋ ରୁଜୋ ଵି ଦୃଳ୍ହା ଧୃଷତା ଵିରପ୍ଶିନ୍
ଏହି ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ଯିଏ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଛି, ଚିନ୍ତା ଭଳି ତୀବ୍ର, ନିଜରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ପାହାଡ଼ ସହିତ, ସେ ଅଚଳ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଭାବିତ ହୁଏ। ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦୃଢ଼, ଦୃଢ଼ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଜିନିଷକୁ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଇଥାଏ।
ତଂ ଵୋ ଧିଯା ନଵ୍ଯସ୍ଯା ଶଵିଷ୍ଠଂ ପ୍ରତ୍ନଂ ପ୍ରତ୍ନଵତ୍ପରିତଂସଯଧ୍ଯୈ । ସ ନୋ ଵକ୍ଷଦନିମାନଃ ସୁଵହ୍ମେନ୍ଦ୍ରୋ ଵିଶ୍ଵାନ୍ଯତି ଦୁର୍ଗହାଣି
ତାଙ୍କୁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ପୁରୁଣା ଓ ସଦାନୂତନ, ଆମେ ଆମର ଚିନ୍ତା ଦେଇ ପ୍ରଶଂସା କରିବା ଉଚିତ। ଇନ୍ଦ୍ର ନିର୍ବିଘ୍ନ ଭାବରେ ଆମକୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରାସ୍ତା ଦେଉନ୍ତୁ, ସମସ୍ତ ବିପଦ ଦୂର କରନ୍ତୁ।
ଆ ଜନାଯ ଦ୍ରୁହ୍ଵଣେ ପାର୍ଥିଵାନି ଦିଵ୍ଯାନି ଦୀପଯୋଽନ୍ତରିକ୍ଷା । ତପା ଵୃଷନ୍ଵିଶ୍ଵତଃ ଶୋଚିଷା ତାନ୍ବ୍ରହ୍ମଦ୍ଵିଷେ ଶୋଚଯ କ୍ଷାମପଶ୍ଚ
ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ, ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶ ଦୁଇଁଟିକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କର, ମଧ୍ୟ ଆକାଶକୁ ମଧ୍ୟ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏ, ତୁମର ଆଲୋକରେ ସମସ୍ତକୁ ଜଳାଉ, ପୂଜାକୁ ଘୃଣା କରୁଥିବା ଓ ଭୂମିରେ ଫଳହୀନ ଲୋକମାନେ ଉପରେ ତୁମର ଆଗ୍ନି ଜଳାଉ।
ଭୁଵୋ ଜନସ୍ଯ ଦିଵ୍ଯସ୍ଯ ରାଜା ପାର୍ଥିଵସ୍ଯ ଜଗତସ୍ତ୍ଵେଷସଂଦୃକ୍ । ଧିଷ୍ଵ ଵଜ୍ରଂ ଦକ୍ଷିଣ ଇନ୍ଦ୍ର ହସ୍ତେ ଵିଶ୍ଵା ଅଜୁର୍ଯ ଦଯସେ ଵି ମାଯାଃ
ତୁମେ ଦିବ୍ୟ ଲୋକର ରାଜା, ପୃଥିବୀର ଜଗତର ରାଜା, ତୁମର ଦୃଷ୍ଟି ତୀବ୍ର। ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ଡାହାଣ ହାତରେ ବଜ୍ର ଧର, ଏବଂ ସେଥିରେ ସମସ୍ତ ଅବିନାଶୀ ଶକ୍ତି ଓ ମାୟାକୁ ନଷ୍ଟ କର।
ଆ ସଂଯତମିନ୍ଦ୍ର ଣଃ ସ୍ଵସ୍ତିଂ ଶତ୍ରୁତୂର୍ଯାଯ ବୃହତୀମମୃଧ୍ରାମ୍ । ଯଯା ଦାସାନ୍ଯାର୍ଯାଣି ଵୃତ୍ରା କରୋ ଵଜ୍ରିନ୍ସୁତୁକା ନାହୁଷାଣି
ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମ ପାଇଁ ଅକ୍ଷୟ ଭଲ ଆଣ, ଶତ୍ରୁ ଉପରେ ଜୟ ପାଇଁ, ତୁମର ବଡ଼ ଶକ୍ତି ନେଇ। ଯେଉଁ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଦାସ ଓ ଆର୍ୟ ଶତ୍ରୁ, ଏବଂ ନାହୁଷଙ୍କୁ ଦମନ କରିଥିଲେ।
ସ ନୋ ନିଯୁଦ୍ଭିଃ ପୁରୁହୂତ ଵେଧୋ ଵିଶ୍ଵଵାରାଭିରା ଗହି ପ୍ରଯଜ୍ଯୋ । ନ ଯା ଅଦେଵୋ ଵରତେ ନ ଦେଵ ଆଭିର୍ଯାହି ତୂଯମା ମଦ୍ର୍ଯଦ୍ରିକ୍
ଅନେକ ଦିନ ପୂଜିତ, ଜ୍ଞାନୀ, ତୁମର ସେନା ଓ ସମସ୍ତ ଦାନ ନେଇ ଆସ, ପୂଜାର ଯୋଗ୍ୟ। ଯେଉଁ ସେନାକୁ ଦେବତା ଓ ଅଦେବତା କେହି ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବେ ନାହିଁ, ତାହା ନେଇ ଆମ ପାଖକୁ ଆସ, ଇନ୍ଦ୍ର।