ନୃଵତ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ର ନୃତମାଭିରୂତୀ ଵଂସୀମହି ଵାମଂ ଶ୍ରୋମତେଭିଃ । ଈକ୍ଷେ ହି ଵସ୍ଵ ଉଭଯସ୍ଯ ରାଜନ୍ଧା ରତ୍ନଂ ମହି ସ୍ଥୂରଂ ବୃହନ୍ତମ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ଶୂରତ୍ୱ ଓ ସାହାଯ୍ୟରେ ଆମେ ତୁମର କୃପା ଗୀତ ଗାଇ ଲାଭ କରିପାରିବା। ହେ ରାଜା, ତୁମେ ଦୁଇପକ୍ଷର ଧନ ଦେଖୁଛ। ଆମକୁ ବଡ଼, ଭାରି ଓ ପ୍ରଚୁର ଧନ ଦିଅ।
ମରୁତ୍ଵନ୍ତଂ ଵୃଷଭଂ ଵାଵୃଧାନମକଵାରିଂ ଦିଵ୍ଯଂ ଶାସମିନ୍ଦ୍ରମ୍ । ଵିଶ୍ଵାସାହମଵସେ ନୂତନାଯୋଗ୍ରଂ ସହୋଦାମିହ ତଂ ହୁଵେମ
ମାରୁତମାନେ ସହିତ ବୃଷଭ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯେଉଁଠି ନିତ୍ୟ ବୃଦ୍ଧି ଓ ଅଜୟ, ଦିବ୍ୟ ଶାସକ, ଆମେ ତୁମକୁ ସମସ୍ତ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ଏଠି ଡାକୁଛୁ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଆଧାର ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ତୁମକୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁଛୁ।
ଜନଂ ଵଜ୍ରିନ୍ମହି ଚିନ୍ମନ୍ଯମାନମେଭ୍ଯୋ ନୃଭ୍ଯୋ ରନ୍ଧଯା ଯେଷ୍ଵସ୍ମି । ଅଧା ହି ତ୍ଵା ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ଶୂରସାତୌ ହଵାମହେ ତନଯେ ଗୋଷ୍ଵପ୍ସୁ
ହେ ବଜ୍ରଧାରୀ, ଏହି ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନିଜକୁ ବଡ଼ ଭାବୁଥିବା ମାନେ ଉପରେ ଜିତି ଦିଅ। ହେ ଶୂର, ଭୂମିରେ, ସନ୍ତାନ, ଗାଏ ଓ ଜଳରେ ଜିତିବା ପାଇଁ ଆମେ ତୁମକୁ ଡାକୁଛୁ।
ଵଯଂ ତ ଏଭିଃ ପୁରୁହୂତ ସଖ୍ଯୈଃ ଶତ୍ରୋଃଶତ୍ରୋରୁତ୍ତର ଇତ୍ସ୍ଯାମ । ଘ୍ନନ୍ତୋ ଵୃତ୍ରାଣ୍ଯୁଭଯାନି ଶୂର ରାଯା ମଦେମ ବୃହତା ତ୍ଵୋତାଃ
ହେ ପୁରୁହୂତ, ଏହି ସଂଗୀମାନେ ସହିତ ଆମେ ଶତ୍ରୁର ଶତ୍ରୁ ଉପରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ହେବା। ହେ ଶୂର, ସମସ୍ତ ବିପକ୍ଷୀମାନେ ଉପରେ ଜିତି ଆମେ ତୁମର ସାହାଯ୍ୟରେ ବଡ଼ ଧନରେ ଆନନ୍ଦ କରିପାରିବା।
ଦ୍ଯୌର୍ନ ଯ ଇନ୍ଦ୍ରାଭି ଭୂମାର୍ଯସ୍ତସ୍ଥୌ ରଯିଃ ଶଵସା ପୃତ୍ସୁ ଜନାନ୍ । ତଂ ନଃ ସହସ୍ରଭରମୁର୍ଵରାସାଂ ଦଦ୍ଧି ସୂନୋ ସହସୋ ଵୃତ୍ରତୁରମ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯେପରି ଆକାଶ ଭୂମିର ଉପରେ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଅଟୁଛି, ତେପରି ତୁମର ଶକ୍ତିରେ ଧନ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦୃଢ଼ ଅଟୁଛି। ହେ ସାହସର ସନ୍ତାନ, ଆମକୁ ହଜାର ଧନ ଦିଅ, ବିଶାଳ ଓ ବୃତ୍ର ଉପରେ ଜିତିଥିବା।
ଦିଵୋ ନ ତୁଭ୍ଯମନ୍ଵିନ୍ଦ୍ର ସତ୍ରାସୁର୍ଯଂ ଦେଵେଭିର୍ଧାଯି ଵିଶ୍ଵମ୍ । ଅହିଂ ଯଦ୍ଵୃତ୍ରମପୋ ଵଵ୍ରିଵାଂସଂ ହନ୍ନୃଜୀଷିନ୍ଵିଷ୍ଣୁନା ସଚାନଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ପାଇଁ ଦେବମାନେ ଆକାଶର ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଦେଇଥିଲେ। ଯେବେ ତୁମେ ବିଷ୍ଣୁ ସହିତ ମିଶି, ଜଳକୁ ଆବୃତ କରିଥିବା ସର୍ପ ବୃତ୍ରକୁ ମାରିଥିଲେ।
ତୂର୍ଵନ୍ନୋଜୀଯାନ୍ତଵସସ୍ତଵୀଯାନ୍କୃତବ୍ରହ୍ମେନ୍ଦ୍ରୋ ଵୃଦ୍ଧମହାଃ । ରାଜାଭଵନ୍ମଧୁନଃ ସୋମ୍ଯସ୍ଯ ଵିଶ୍ଵାସାଂ ଯତ୍ପୁରାଂ ଦର୍ତ୍ନୁମାଵତ୍
ଇନ୍ଦ୍ର, ସଦା ବଡ଼, ବ୍ରହ୍ମା ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଉପରେ ଅଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ। ସେ ମଧୁର ସୋମର ରାଜା ହେଲେ, ଯେବେ ସେ ପ୍ରାଚୀନ ସମସ୍ତ ଦୁର୍ଗକୁ ଭଙ୍ଗ କରିଥିଲେ।
ଶତୈରପଦ୍ରନ୍ପଣଯ ଇନ୍ଦ୍ରାତ୍ର ଦଶୋଣଯେ କଵଯେଽର୍କସାତୌ । ଵଧୈଃ ଶୁଷ୍ଣସ୍ଯାଶୁଷସ୍ଯ ମାଯାଃ ପିତ୍ଵୋ ନାରିରେଚୀତ୍କିଂ ଚନ ପ୍ର
ଏଠି, ଇନ୍ଦ୍ର, ଜ୍ଞାନୀ ଦଶୋନି ପାଇଁ, ପଣିମାନଙ୍କର ଶତ ଦୁର୍ଗକୁ ଗୀତର ଡାକରେ ଭଙ୍ଗ କରିଥିଲେ। ଶୁଷ୍ଣଙ୍କର ମାୟାକୁ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ନଷ୍ଟ କରିଥିଲେ, ଶତ୍ରୁର କିଛି ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଲା ନାହିଁ।
ମହୋ ଦ୍ରୁହୋ ଅପ ଵିଶ୍ଵାଯୁ ଧାଯି ଵଜ୍ରସ୍ଯ ଯତ୍ପତନେ ପାଦି ଶୁଷ୍ଣଃ । ଉରୁ ଷ ସରଥଂ ସାରଥଯେ କରିନ୍ଦ୍ରଃ କୁତ୍ସାଯ ସୂର୍ଯସ୍ଯ ସାତୌ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ସମସ୍ତ ବଡ଼ ଶତ୍ରୁତାକୁ ଦୂର କରିଥିଲେ, ଯେବେ ଶୁଷ୍ଣ ତୁମର ବଜ୍ରର ଘାତରେ ପଡ଼ିଗଲା। ତୁମେ ସାରଥି ପାଇଁ, କୁତ୍ସା ପାଇଁ, ସୂର୍ଯ୍ୟର ଯୁଦ୍ଧରେ ପଥକୁ ବିଶାଳ କରିଥିଲେ।
ପ୍ର ଶ୍ଯେନୋ ନ ମଦିରମଂଶୁମସ୍ମୈ ଶିରୋ ଦାସସ୍ଯ ନମୁଚେର୍ମଥାଯନ୍ । ପ୍ରାଵନ୍ନମୀଂ ସାପ୍ଯଂ ସସନ୍ତଂ ପୃଣଗ୍ରାଯା ସମିଷା ସଂ ସ୍ଵସ୍ତି
ଫାଲକନ ପରି, ସୋମର ଆନନ୍ଦ ଭରା, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଦାସ ନାମୁଚିର ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଲା। ଅନୁଗତ ଓ ଶାନ୍ତ ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ତୁମେ ଶୁଭ ଓ ସମୃଦ୍ଧି ଦେଇ ସୁରକ୍ଷା କରିଥିଲେ।
ଵି ପିପ୍ରୋରହିମାଯସ୍ଯ ଦୃଳ୍ହାଃ ପୁରୋ ଵଜ୍ରିଞ୍ଛଵସା ନ ଦର୍ଦଃ । ସୁଦାମନ୍ତଦ୍ରେକ୍ଣୋ ଅପ୍ରମୃଷ୍ଯମୃଜିଶ୍ଵନେ ଦାତ୍ରଂ ଦାଶୁଷେ ଦାଃ
ହେ ବଜ୍ରଧାରୀ, ତୁମର ଶକ୍ତିରେ ପିପ୍ରୁ ମାୟାବୀଙ୍କର ଦୃଢ଼ ଦୁର୍ଗକୁ ଭଙ୍ଗ କରିଥିଲେ। ରିଜିଶ୍ୱନ, ଦାନଶୀଳ, ଉପାସକ ପାଇଁ ତୁମେ ଅଜୟ ଦାନ ଦେଇଥିଲେ।
ସ ଵେତସୁଂ ଦଶମାଯଂ ଦଶୋଣିଂ ତୂତୁଜିମିନ୍ଦ୍ରଃ ସ୍ଵଭିଷ୍ଟିସୁମ୍ନଃ । ଆ ତୁଗ୍ରଂ ଶଶ୍ଵଦିଭଂ ଦ୍ଯୋତନାଯ ମାତୁର୍ନ ସୀମୁପ ସୃଜା ଇଯଧ୍ଯୈ
ସେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ସଦା କୃପାଶୀଳ, ଭେତାସୁ, ଦଶମାୟ, ଦଶୋନି ଓ ତୁତୁଜିନକୁ ମୁକ୍ତ କରିଥିଲେ। ତୁଗ୍ର, ସଦା ଯୁବକ, ଦୀପ୍ତି ପାଇଁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ, ମା ନିଜ ଶିଶୁକୁ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ମୁକ୍ତ କରିଥିବା ପରି।
ସ ଈଂ ସ୍ପୃଧୋ ଵନତେ ଅପ୍ରତୀତୋ ବିଭ୍ରଦ୍ଵଜ୍ରଂ ଵୃତ୍ରହଣଂ ଗଭସ୍ତୌ । ତିଷ୍ଠଦ୍ଧରୀ ଅଧ୍ଯସ୍ତେଵ ଗର୍ତେ ଵଚୋଯୁଜା ଵହତ ଇନ୍ଦ୍ରମୃଷ୍ଵମ୍
ସେ, ବୃତ୍ର ନାଶକ ବଜ୍ର ଧରି, ଶତ୍ରୁମାନେ ଉପରେ ଅପରାଜିତ ହେଇ ଜିତିଥାଏ। ତାଙ୍କର ଘୋଡ଼ାମାନେ ଗର୍ତ୍ତରେ ଦଢ଼ି ରହିଛନ୍ତି, ଶବ୍ଦରେ ଯୁକ୍ତ ହୋଇ, ଉଚ୍ଚ ଇନ୍ଦ୍ରକୁ ଉଠାଇ ନେଇଯାଉଛନ୍ତି।
ସନେମ ତେଽଵସା ନଵ୍ଯ ଇନ୍ଦ୍ର ପ୍ର ପୂରଵ ସ୍ତଵନ୍ତ ଏନା ଯଜ୍ଞୈଃ । ସପ୍ତ ଯତ୍ପୁରଃ ଶର୍ମ ଶାରଦୀର୍ଦର୍ଦ୍ଧନ୍ଦାସୀଃ ପୁରୁକୁତ୍ସାଯ ଶିକ୍ଷନ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ତୁମର ସଦା ନୂତନ କୃପା ଲାଭ କରିପାରିବା। ପୁରୁମାନେ ଏହି ଯଜ୍ଞରେ ତୁମକୁ ଷ୍ଟୁତି କରନ୍ତୁ। ଯେବେ ତୁମେ ପୁରୁକୁତ୍ସା ପାଇଁ ଦାସ ଶମ୍ବରଙ୍କର ସାତ ଦୁର୍ଗକୁ ଭଙ୍ଗ କରିଥିଲେ, ଶରଦ ର ସୁରକ୍ଷା ଦେଇଥିଲେ।
ତ୍ଵଂ ଵୃଧ ଇନ୍ଦ୍ର ପୂର୍ଵ୍ଯୋ ଭୂର୍ଵରିଵସ୍ଯନ୍ନୁଶନେ କାଵ୍ଯାଯ । ପରା ନଵଵାସ୍ତ୍ଵମନୁଦେଯଂ ମହେ ପିତ୍ରେ ଦଦାଥ ସ୍ଵଂ ନପାତମ୍
ତୁମେ ପୁରୁଣା କାଳରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର, ଉଶନା କବିଙ୍କୁ ବିଶାଳ ସ୍ଥାନ ଦେଇଛ। ତୁମେ ମହାପିତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ନିଜ ପରମ୍ପରା ଦେଇଛ, ଯାହାକୁ କେହି ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବେ ନାହିଁ; ନୂତନ ପରମ୍ପରା ଦୂରେ ରହୁ।
ତ୍ଵଂ ଧୁନିରିନ୍ଦ୍ର ଧୁନିମତୀରୃଣୋରପଃ ସୀରା ନ ସ୍ରଵନ୍ତୀଃ । ପ୍ର ଯତ୍ସମୁଦ୍ରମତି ଶୂର ପର୍ଷି ପାରଯା ତୁର୍ଵଶଂ ଯଦୁଂ ସ୍ଵସ୍ତି
ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଜଳକୁ ମୁକ୍ତ କରିଛ, ଯେପରି ଝରଣା ଭଳି ଭାଗିଯାଏ। ହେ ଶୂର, ତୁମେ ସାଗର ଅତିକ୍ରମ କରିବାବେଳେ, ତୁର୍ବଶ ଓ ଯଦୁଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷିତ ଭାବେ ପାର କରିଦିଅ।
ତଵ ହ ତ୍ଯଦିନ୍ଦ୍ର ଵିଶ୍ଵମାଜୌ ସସ୍ତୋ ଧୁନୀଚୁମୁରୀ ଯା ହ ସିଷ୍ଵପ୍ । ଦୀଦଯଦିତ୍ତୁଭ୍ଯଂ ସୋମେଭିଃ ସୁନ୍ଵନ୍ଦଭୀତିରିଧ୍ମଭୃତିଃ ପକ୍ଥ୍ଯର୍କୈଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମେ ଜୟୀ। ତୁମେ କୁମୁରି ଓ ଧୁନିଙ୍କୁ ଚାଲିଯିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କରିଛ, ଯେଉଁମାନେ ଶୟନ କରୁଥିଲେ। ତୁମେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ସୋମ ଦେଇ ପୂଜିତ, ଭୟଭୀତ ଯଜ୍ଞକର୍ତା ଗୀତ ଓ ଅର୍ପଣରେ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରେ।
ଇମା ଉ ତ୍ଵା ପୁରୁତମସ୍ଯ କାରୋର୍ହଵ୍ଯଂ ଵୀର ହଵ୍ଯା ହଵନ୍ତେ । ଧିଯୋ ରଥେଷ୍ଠାମଜରଂ ନଵୀଯୋ ରଯିର୍ଵିଭୂତିରୀଯତେ ଵଚସ୍ଯା
ଏହି ଅର୍ପଣଗୁଡିକ, ହେ ପ୍ରଚୁର ଦାନୀ ଇନ୍ଦ୍ର, କବିଙ୍କ ଅନୁରୋଧ ତୁମକୁ ଡାକେ, ହେ ବୀର। ରଥରେ ରଖାଯାଇଥିବା ଚିନ୍ତା, ସଦା ଯୁବା ଓ ଅକ୍ଷୟ, ବାକ୍ ଦ୍ୱାରା ଧନ ଓ ସମୃଦ୍ଧି ଆଣେ।
ତମୁ ସ୍ତୁଷ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଯୋ ଵିଦାନୋ ଗିର୍ଵାହସଂ ଗୀର୍ଭିର୍ଯଜ୍ଞଵୃଦ୍ଧମ୍ । ଯସ୍ଯ ଦିଵମତି ମହ୍ନା ପୃଥିଵ୍ଯାଃ ପୁରୁମାଯସ୍ଯ ରିରିଚେ ମହିତ୍ଵମ୍
ମୁଁ ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରେ, ଯିଏ ଜାଣିଥିବା, ମଧୁର କଥା କହିଥିବା, ଗୀତରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇଛ। ତାଙ୍କର ବହୁ ରୂପରେ ଧନ୍ୟତା ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀରେ ବିସ୍ତାରିତ।
ସ ଇତ୍ତମୋଽଵଯୁନଂ ତତନ୍ଵତ୍ସୂର୍ଯେଣ ଵଯୁନଵଚ୍ଚକାର । କଦା ତେ ମର୍ତା ଅମୃତସ୍ଯ ଧାମେଯକ୍ଷନ୍ତୋ ନ ମିନନ୍ତି ସ୍ଵଧାଵଃ
ସେଇ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ଜ୍ଞାନକୁ ବିସ୍ତାର କରିଛ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ସହିତ ବୁଦ୍ଧି ଭଳି ଏହାକୁ ପ୍ରକାଶ କରିଛ। କେବେ ମାନବମାନେ, ଅମୃତତ୍ୱ ପାଇଁ ଆଶା କରୁଥିବା, ତୁମର ନିୟମକୁ ଉଲ୍ଲଂଘନ କରିବେ ନାହିଁ, ହେ ସ୍ୱୟଂପୋଷୀ?
ଯସ୍ତା ଚକାର ସ କୁହ ସ୍ଵିଦିନ୍ଦ୍ରଃ କମା ଜନଂ ଚରତି କାସୁ ଵିକ୍ଷୁ । କସ୍ତେ ଯଜ୍ଞୋ ମନସେ ଶଂ ଵରାଯ କୋ ଅର୍କ ଇନ୍ଦ୍ର କତମଃ ସ ହୋତା
ଯିଏ ସେ କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡିକ କରିଥିଲେ—ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ର କେଉଁଠି? କେଉଁ ଜନମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସେ ଚଳାଚଳ କରେ? କେଉଁ ଯଜ୍ଞ ତୁମ ମନକୁ ଖୁସି କରେ? କେଉଁ ଗୀତ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏବଂ କେଉଁ ପୁଜାରୀ?
ଇଦା ହି ତେ ଵେଵିଷତଃ ପୁରାଜାଃ ପ୍ରତ୍ନାସ ଆସୁଃ ପୁରୁକୃତ୍ସଖାଯଃ । ଯେ ମଧ୍ଯମାସ ଉତ ନୂତନାସ ଉତାଵମସ୍ଯ ପୁରୁହୂତ ବୋଧି
ଏବେ, ତୁମ ପୁରୁଣା ସଂଗୀମାନେ, ହେ ପ୍ରଚୁର ପୂଜିତ, ଯେଉଁମାନେ ପୂର୍ବରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ, ତୁମ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇଛନ୍ତି। ସେମାନେ ମଧ୍ୟକାଳୀନ ହେଉନ୍ତୁ କି ନୂତନ, କିମ୍ବା ସବୁଠୁ ନବୀନ, ସେମାନଙ୍କୁ ମନେ ରଖ, ହେ ବହୁବାରି ଡାକାଯାଇଥିବା।
ତଂ ପୃଚ୍ଛନ୍ତୋଽଵରାସଃ ପରାଣି ପ୍ରତ୍ନା ତ ଇନ୍ଦ୍ର ଶ୍ରୁତ୍ଯାନୁ ଯେମୁଃ । ଅର୍ଚାମସି ଵୀର ବ୍ରହ୍ମଵାହୋ ଯାଦେଵ ଵିଦ୍ମ ତାତ୍ତ୍ଵା ମହାନ୍ତମ୍
ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଛନ୍ତି, ପରବର୍ତ୍ତୀମାନେ, ସେମାନେ ତୁମ ପୁରୁଣା ଗୌରବକୁ ଅନୁସରିଛନ୍ତି, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର। ଆମେ ତୁମକୁ, ବୀର, ପୂଜାର ଭାରବାହକ, ଯେପରି ଜାଣିଛୁ, ସ୍ତୁତି କରୁଛୁ, ହେ ମହାନ।
ଅଭି ତ୍ଵା ପାଜୋ ରକ୍ଷସୋ ଵି ତସ୍ଥେ ମହି ଜଜ୍ଞାନମଭି ତତ୍ସୁ ତିଷ୍ଠ । ତଵ ପ୍ରତ୍ନେନ ଯୁଜ୍ଯେନ ସଖ୍ଯା ଵଜ୍ରେଣ ଧୃଷ୍ଣୋ ଅପ ତା ନୁଦସ୍ଵ
ତୁମ ବିରୁଦ୍ଧରେ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ଶକ୍ତି ଉଠିଛି; ସେ ମହା ଜନ୍ମରେ ଦୃଢ଼ ରୁହ। ତୁମ ପୁରୁଣା ଏବଂ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ମିତ୍ରତା ଓ ତୁମ ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା, ହେ ଦୃଢ଼, ସେମାନେକୁ ଦୂରେ ହଟାଇଦିଅ।
ସ ତୁ ଶ୍ରୁଧୀନ୍ଦ୍ର ନୂତନସ୍ଯ ବ୍ରହ୍ମଣ୍ଯତୋ ଵୀର କାରୁଧାଯଃ । ତ୍ଵଂ ହ୍ଯାପିଃ ପ୍ରଦିଵି ପିତୄଣାଂ ଶଶ୍ଵଦ୍ବଭୂଥ ସୁହଵ ଏଷ୍ଟୌ
ଏବେ ଶୁଣ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ନୂତନ ଗାୟକଙ୍କର ପୂଜା, ହେ ବୀର, କବି ପାଇଁ। ତୁମେ ସଦା ଆମ ପିତାମାନଙ୍କର ସହାୟ ଥିଲେ, ଉଚ୍ଚ ଆକାଶରେ, ସଦା ଯଜ୍ଞରେ ଡାକାଯାଇଥିବା।
ପ୍ରୋତଯେ ଵରୁଣଂ ମିତ୍ରମିନ୍ଦ୍ରଂ ମରୁତଃ କୃଷ୍ଵାଵସେ ନୋ ଅଦ୍ଯ । ପ୍ର ପୂଷଣଂ ଵିଷ୍ଣୁମଗ୍ନିଂ ପୁରଂଧିଂ ସଵିତାରମୋଷଧୀଃ ପର୍ଵତାଁଶ୍ଚ
ଆଜି ଆମ ସହାୟତା ପାଇଁ ବରୁଣ, ମିତ୍ର, ଇନ୍ଦ୍ର, ମାରୁତମାନେକୁ ଡାକ। ଏହିପରି ପୂଷଣ, ବିଷ୍ଣୁ, ଅଗ୍ନି, ପୁରନ୍ଧି, ସବିତା, ଔଷଧି ଓ ପାହାଡ଼ମାନେକୁ ମଧ୍ୟ।
ଇମ ଉ ତ୍ଵା ପୁରୁଶାକ ପ୍ରଯଜ୍ଯୋ ଜରିତାରୋ ଅଭ୍ଯର୍ଚନ୍ତ୍ଯର୍କୈଃ । ଶ୍ରୁଧୀ ହଵମା ହୁଵତୋ ହୁଵାନୋ ନ ତ୍ଵାଵାଁ ଅନ୍ଯୋ ଅମୃତ ତ୍ଵଦସ୍ତି
ଏହି ବହୁ ଗାୟକମାନେ, ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମକୁ ଗୀତରେ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି। ଡାକୁଥିବା ଜଣେ ଅନୁରୋଧକର ଆହ୍ୱାନ ଶୁଣ, କାରଣ ତୁମ ପରି ଅମର ଅନ୍ୟ କେହି ନାହିଁ।
ନୂ ମ ଆ ଵାଚମୁପ ଯାହି ଵିଦ୍ଵାନ୍ଵିଶ୍ଵେଭିଃ ସୂନୋ ସହସୋ ଯଜତ୍ରୈଃ । ଯେ ଅଗ୍ନିଜିହ୍ଵା ଋତସାପ ଆସୁର୍ଯେ ମନୁଂ ଚକ୍ରୁରୁପରଂ ଦସାଯ
ଏବେ ମୋର ବାକ୍କୁ ନିକଟେ ଆସ, ହେ ଜ୍ଞାନୀ, ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିର ପୁତ୍ରମାନେ ସହିତ, ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ। ଯେଉଁମାନଙ୍କର ଜିହ୍ୱା ଅଗ୍ନି, ଯେଉଁମାନେ ସତ୍ୟକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ମନୁଙ୍କୁ ଲୋକମାନଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ କରିଥିଲେ।
ସ ନୋ ବୋଧି ପୁରଏତା ସୁଗେଷୂତ ଦୁର୍ଗେଷୁ ପଥିକୃଦ୍ଵିଦାନଃ । ଯେ ଅଶ୍ରମାସ ଉରଵୋ ଵହିଷ୍ଠାସ୍ତେଭିର୍ନ ଇନ୍ଦ୍ରାଭି ଵକ୍ଷି ଵାଜମ୍
ସେ ଆମ ନେତା ହେଉ, ଭଲ ଏବଂ କଷ୍ଟଦାୟକ ପଥ ଜାଣିଥିବା, ଆମ ପଥରେ ଦିଗଦର୍ଶକ। ଯେଉଁମାନେ ଅକ୍ଷୟ, ଦୂର ପରି ଯାଇପାରିବା ସହାୟ, ସେମାନେ ସହିତ ଆମକୁ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ବିଜୟ ପାଉଥିବା ସ୍ଥାନକୁ ନେଇଯାଅ।
ଯ ଏକ ଇଦ୍ଧଵ୍ଯଶ୍ଚର୍ଷଣୀନାମିନ୍ଦ୍ରଂ ତଂ ଗୀର୍ଭିରଭ୍ଯର୍ଚ ଆଭିଃ । ଯଃ ପତ୍ଯତେ ଵୃଷଭୋ ଵୃଷ୍ଣ୍ଯାଵାନ୍ସତ୍ଯଃ ସତ୍ଵା ପୁରୁମାଯଃ ସହସ୍ଵାନ୍
ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏକା ଡାକାଯିବା, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମକୁ ଗୀତରେ ସମ୍ମାନ କରିବା ଦିଅ। ଯିଏ ବଳିଅ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସତ୍ୟ ସ୍ୱଭାବର, ବହୁ ରୂପରେ ଧନ୍ୟ, ପ୍ରବଳ।