ଅନୁ ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ତତ୍ତ ଓଜୋଽମର୍ତ୍ଯା ଜିହତ ଇନ୍ଦ୍ର ଦେଵାଃ । କୃଷ୍ଵା କୃତ୍ନୋ ଅକୃତଂ ଯତ୍ତେ ଅସ୍ତ୍ଯୁକ୍ଥଂ ନଵୀଯୋ ଜନଯସ୍ଵ ଯଜ୍ଞୈଃ
ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ଶକ୍ତି ପଛରେ ଦିନ ଓ ପୃଥିବୀ ଚାଲିଥାଏ; ଅମର ଦେବମାନେ ତୁମ ପଛରେ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି। ତୁମେ ଯାହା କରିବାକୁ ଚାହୁଁ, ନୂତନ ପ୍ରଶଂସା ଯଜ୍ଞରେ ସୃଷ୍ଟି କର।
ମହାଁ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ନୃଵଦା ଚର୍ଷଣିପ୍ରା ଉତ ଦ୍ଵିବର୍ହା ଅମିନଃ ସହୋଭିଃ । ଅସ୍ମଦ୍ର୍ଯଗ୍ଵାଵୃଧେ ଵୀର୍ଯାଯୋରୁଃ ପୃଥୁଃ ସୁକୃତଃ କର୍ତୃଭିର୍ଭୂତ୍
ଇନ୍ଦ୍ର ବଡ଼, ଲୋକଙ୍କୁ ଦେଇଥିବା, ଜନମାନେର ଅଧିପତି, ଦୁଇ ଗୁଣ ଉଚ୍ଚତାରେ, ଶକ୍ତିରେ ଅପରାଜିତ। ଆମ ପାଇଁ ସେ ଶୂରତାର କାର୍ଯ୍ୟ ବଢ଼ାଇଛନ୍ତି, ବିସ୍ତୃତ ଓ ଉଚ୍ଚ, ଭଲ କାର୍ଯ୍ୟକାରୀମାନେ କରିଥିବା।
ଇନ୍ଦ୍ରମେଵ ଧିଷଣା ସାତଯେ ଧାଦ୍ବୃହନ୍ତମୃଷ୍ଵମଜରଂ ଯୁଵାନମ୍ । ଅଷାଳ୍ହେନ ଶଵସା ଶୂଶୁଵାଂସଂ ସଦ୍ଯଶ୍ଚିଦ୍ଯୋ ଵାଵୃଧେ ଅସାମି
ଧିଷଣା ଆମ ପାଇଁ କଳ୍ୟାଣ ଦେବାକୁ ଇନ୍ଦ୍ରକୁ ଏକା ରଖୁନ୍ତୁ—ଉଚ୍ଚ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ, ଅଜର, ସଦା ଯୁବା—ଶକ୍ତିରେ ଚମକୁଥିବା, ଯିଏ ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ ଏକାଥିରେ ବଢ଼ିଛି।
ପୃଥୂ କରସ୍ନା ବହୁଲା ଗଭସ୍ତୀ ଅସ୍ମଦ୍ର୍ଯକ୍ସଂ ମିମୀହି ଶ୍ରଵାଂସି । ଯୂଥେଵ ପଶ୍ଵଃ ପଶୁପା ଦମୂନା ଅସ୍ମାଁ ଇନ୍ଦ୍ରାଭ୍ଯା ଵଵୃତ୍ସ୍ଵାଜୌ
ତୁମର ବିସ୍ତୃତ, ସବୁକୁ ଆଲିଂଗନ କରୁଥିବା ହାତ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଏଠି ଆମକୁ ଯଶ ଦିଅ। ଗୋପାଳ ଗୋମାନେ ସହିତ ଯେପରି, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି, ଆମର ଶକ୍ତି ଯୁଦ୍ଧରେ ବଢ଼ାଅ।
ତଂ ଵ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଚତିନମସ୍ଯ ଶାକୈରିହ ନୂନଂ ଵାଜଯନ୍ତୋ ହୁଵେମ । ଯଥା ଚିତ୍ପୂର୍ଵେ ଜରିତାର ଆସୁରନେଦ୍ଯା ଅନଵଦ୍ଯା ଅରିଷ୍ଟାଃ
ଚତିନାମର ପ୍ରଶଂସାରେ ଏହି ଇନ୍ଦ୍ରକୁ ଆମେ ଏଠି ଏବେ ଜୟ ପାଇଁ ଡାକିବା। ଯେପରି ପୂର୍ବ ଗାୟକମାନେ କରିଥିଲେ—ସେମାନେ ମୂଲ୍ୟବାନ, ନିର୍ମଳ, ଅପରିହାର୍ୟ।
ଧୃତଵ୍ରତୋ ଧନଦାଃ ସୋମଵୃଦ୍ଧଃ ସ ହି ଵାମସ୍ଯ ଵସୁନଃ ପୁରୁକ୍ଷୁଃ । ସଂ ଜଗ୍ମିରେ ପଥ୍ଯା ରାଯୋ ଅସ୍ମିନ୍ତ୍ସମୁଦ୍ରେ ନ ସିନ୍ଧଵୋ ଯାଦମାନାଃ
ଦୃଢ଼ ନିୟମରେ, ଧନ ଦେଇଥିବା, ସୋମରେ ବଢ଼ିଥିବା, ସେ ଅନେକ ଭଲ ଧନର ମାଲିକ। ଧନର ରାସ୍ତା ଏଠି ଏକଠା ହୋଇଛି, ସମୁଦ୍ରକୁ ଯାଉଥିବା ନଦୀମାନେ ପରି।
ଶଵିଷ୍ଠଂ ନ ଆ ଭର ଶୂର ଶଵ ଓଜିଷ୍ଠମୋଜୋ ଅଭିଭୂତ ଉଗ୍ରମ୍ । ଵିଶ୍ଵା ଦ୍ଯୁମ୍ନା ଵୃଷ୍ଣ୍ଯା ମାନୁଷାଣାମସ୍ମଭ୍ଯଂ ଦା ହରିଵୋ ମାଦଯଧ୍ଯୈ
ହେ ଶୂର ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମ ପାଖକୁ ତୁମର ସବୁଠୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶକ୍ତି, ଦମ୍ଦାର ଓ ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତି ଆଣ। ହେ ହରିବ, ଆମ ପାଇଁ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ଗୌରବ ଓ ପୁରୁଷତ୍ୱ ଦେଉ, ଯେଉଁଥିରେ ଆମେ ଆନନ୍ଦ ପାଇପାରିବା।
ଯସ୍ତେ ମଦଃ ପୃତନାଷାଳମୃଧ୍ର ଇନ୍ଦ୍ର ତଂ ନ ଆ ଭର ଶୂଶୁଵାଂସମ୍ । ଯେନ ତୋକସ୍ଯ ତନଯସ୍ଯ ସାତୌ ମଂସୀମହି ଜିଗୀଵାଂସସ୍ତ୍ଵୋତାଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯେଉଁ ମଦ ତୁମର ଯୁଦ୍ଧରେ ଜିତିଥାଏ, ତାହା ଆମ ପାଖକୁ ଆଣ, ଯାହା ଆଲୋକମୟ। ତୁମର ସାହାଯ୍ୟରେ ଆମେ ସନ୍ତାନ ଓ ଉତ୍ତରପୁରୁଷଙ୍କର ସୁରକ୍ଷା ଲାଭ କରି, ଜୀବନ ରଖିପାରିବା।
ଆ ନୋ ଭର ଵୃଷଣଂ ଶୁଷ୍ମମିନ୍ଦ୍ର ଧନସ୍ପୃତଂ ଶୂଶୁଵାଂସଂ ସୁଦକ୍ଷମ୍ । ଯେନ ଵଂସାମ ପୃତନାସୁ ଶତ୍ରୂନ୍ତଵୋତିଭିରୁତ ଜାମୀଁରଜାମୀନ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମ ପାଖକୁ ପୁରୁଷତ୍ୱ ଶକ୍ତି, ଧନ ଦେଇଥିବା ଦୀପ୍ତିମାନ ଓ ଦକ୍ଷ ଶକ୍ତି ଆଣ। ଏହା ଦ୍ୱାରା ଆମେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଶତ୍ରୁମାନେ ଉପରେ ଜିତିପାରିବା, ତୁମ ସାହାଯ୍ୟରେ ଆମେ ଆତ୍ମୀୟ ଓ ପର ଦୁଇଁ ଉପରେ ଜିତିପାରିବା।
ଆ ତେ ଶୁଷ୍ମୋ ଵୃଷଭ ଏତୁ ପଶ୍ଚାଦୋତ୍ତରାଦଧରାଦା ପୁରସ୍ତାତ୍ । ଆ ଵିଶ୍ଵତୋ ଅଭି ସମେତ୍ଵର୍ଵାଙିନ୍ଦ୍ର ଦ୍ଯୁମ୍ନଂ ସ୍ଵର୍ଵଦ୍ଧେହ୍ଯସ୍ମେ
ହେ ବୃଷଭ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ଶକ୍ତି ପଛରୁ, ଉପରୁ, ତଳରୁ ଓ ସାମ୍ନାରୁ ଆମ ପାଖକୁ ଆସୁ। ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଏହା ଆମ ପାଖକୁ ଏକତ୍ରିତ ହେଉ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମକୁ ଆଲୋକ ଦେଇଥିବା ଗୌରବ ଦିଅ।
ନୃଵତ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ର ନୃତମାଭିରୂତୀ ଵଂସୀମହି ଵାମଂ ଶ୍ରୋମତେଭିଃ । ଈକ୍ଷେ ହି ଵସ୍ଵ ଉଭଯସ୍ଯ ରାଜନ୍ଧା ରତ୍ନଂ ମହି ସ୍ଥୂରଂ ବୃହନ୍ତମ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ଶୂରତ୍ୱ ଓ ସାହାଯ୍ୟରେ ଆମେ ତୁମର କୃପା ଗୀତ ଗାଇ ଲାଭ କରିପାରିବା। ହେ ରାଜା, ତୁମେ ଦୁଇପକ୍ଷର ଧନ ଦେଖୁଛ। ଆମକୁ ବଡ଼, ଭାରି ଓ ପ୍ରଚୁର ଧନ ଦିଅ।
ମରୁତ୍ଵନ୍ତଂ ଵୃଷଭଂ ଵାଵୃଧାନମକଵାରିଂ ଦିଵ୍ଯଂ ଶାସମିନ୍ଦ୍ରମ୍ । ଵିଶ୍ଵାସାହମଵସେ ନୂତନାଯୋଗ୍ରଂ ସହୋଦାମିହ ତଂ ହୁଵେମ
ମାରୁତମାନେ ସହିତ ବୃଷଭ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯେଉଁଠି ନିତ୍ୟ ବୃଦ୍ଧି ଓ ଅଜୟ, ଦିବ୍ୟ ଶାସକ, ଆମେ ତୁମକୁ ସମସ୍ତ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ଏଠି ଡାକୁଛୁ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଆଧାର ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ତୁମକୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁଛୁ।
ଜନଂ ଵଜ୍ରିନ୍ମହି ଚିନ୍ମନ୍ଯମାନମେଭ୍ଯୋ ନୃଭ୍ଯୋ ରନ୍ଧଯା ଯେଷ୍ଵସ୍ମି । ଅଧା ହି ତ୍ଵା ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ଶୂରସାତୌ ହଵାମହେ ତନଯେ ଗୋଷ୍ଵପ୍ସୁ
ହେ ବଜ୍ରଧାରୀ, ଏହି ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନିଜକୁ ବଡ଼ ଭାବୁଥିବା ମାନେ ଉପରେ ଜିତି ଦିଅ। ହେ ଶୂର, ଭୂମିରେ, ସନ୍ତାନ, ଗାଏ ଓ ଜଳରେ ଜିତିବା ପାଇଁ ଆମେ ତୁମକୁ ଡାକୁଛୁ।
ଵଯଂ ତ ଏଭିଃ ପୁରୁହୂତ ସଖ୍ଯୈଃ ଶତ୍ରୋଃଶତ୍ରୋରୁତ୍ତର ଇତ୍ସ୍ଯାମ । ଘ୍ନନ୍ତୋ ଵୃତ୍ରାଣ୍ଯୁଭଯାନି ଶୂର ରାଯା ମଦେମ ବୃହତା ତ୍ଵୋତାଃ
ହେ ପୁରୁହୂତ, ଏହି ସଂଗୀମାନେ ସହିତ ଆମେ ଶତ୍ରୁର ଶତ୍ରୁ ଉପରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ହେବା। ହେ ଶୂର, ସମସ୍ତ ବିପକ୍ଷୀମାନେ ଉପରେ ଜିତି ଆମେ ତୁମର ସାହାଯ୍ୟରେ ବଡ଼ ଧନରେ ଆନନ୍ଦ କରିପାରିବା।
ଦ୍ଯୌର୍ନ ଯ ଇନ୍ଦ୍ରାଭି ଭୂମାର୍ଯସ୍ତସ୍ଥୌ ରଯିଃ ଶଵସା ପୃତ୍ସୁ ଜନାନ୍ । ତଂ ନଃ ସହସ୍ରଭରମୁର୍ଵରାସାଂ ଦଦ୍ଧି ସୂନୋ ସହସୋ ଵୃତ୍ରତୁରମ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯେପରି ଆକାଶ ଭୂମିର ଉପରେ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଅଟୁଛି, ତେପରି ତୁମର ଶକ୍ତିରେ ଧନ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦୃଢ଼ ଅଟୁଛି। ହେ ସାହସର ସନ୍ତାନ, ଆମକୁ ହଜାର ଧନ ଦିଅ, ବିଶାଳ ଓ ବୃତ୍ର ଉପରେ ଜିତିଥିବା।
ଦିଵୋ ନ ତୁଭ୍ଯମନ୍ଵିନ୍ଦ୍ର ସତ୍ରାସୁର୍ଯଂ ଦେଵେଭିର୍ଧାଯି ଵିଶ୍ଵମ୍ । ଅହିଂ ଯଦ୍ଵୃତ୍ରମପୋ ଵଵ୍ରିଵାଂସଂ ହନ୍ନୃଜୀଷିନ୍ଵିଷ୍ଣୁନା ସଚାନଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ପାଇଁ ଦେବମାନେ ଆକାଶର ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଦେଇଥିଲେ। ଯେବେ ତୁମେ ବିଷ୍ଣୁ ସହିତ ମିଶି, ଜଳକୁ ଆବୃତ କରିଥିବା ସର୍ପ ବୃତ୍ରକୁ ମାରିଥିଲେ।
ତୂର୍ଵନ୍ନୋଜୀଯାନ୍ତଵସସ୍ତଵୀଯାନ୍କୃତବ୍ରହ୍ମେନ୍ଦ୍ରୋ ଵୃଦ୍ଧମହାଃ । ରାଜାଭଵନ୍ମଧୁନଃ ସୋମ୍ଯସ୍ଯ ଵିଶ୍ଵାସାଂ ଯତ୍ପୁରାଂ ଦର୍ତ୍ନୁମାଵତ୍
ଇନ୍ଦ୍ର, ସଦା ବଡ଼, ବ୍ରହ୍ମା ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଉପରେ ଅଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ। ସେ ମଧୁର ସୋମର ରାଜା ହେଲେ, ଯେବେ ସେ ପ୍ରାଚୀନ ସମସ୍ତ ଦୁର୍ଗକୁ ଭଙ୍ଗ କରିଥିଲେ।
ଶତୈରପଦ୍ରନ୍ପଣଯ ଇନ୍ଦ୍ରାତ୍ର ଦଶୋଣଯେ କଵଯେଽର୍କସାତୌ । ଵଧୈଃ ଶୁଷ୍ଣସ୍ଯାଶୁଷସ୍ଯ ମାଯାଃ ପିତ୍ଵୋ ନାରିରେଚୀତ୍କିଂ ଚନ ପ୍ର
ଏଠି, ଇନ୍ଦ୍ର, ଜ୍ଞାନୀ ଦଶୋନି ପାଇଁ, ପଣିମାନଙ୍କର ଶତ ଦୁର୍ଗକୁ ଗୀତର ଡାକରେ ଭଙ୍ଗ କରିଥିଲେ। ଶୁଷ୍ଣଙ୍କର ମାୟାକୁ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ନଷ୍ଟ କରିଥିଲେ, ଶତ୍ରୁର କିଛି ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଲା ନାହିଁ।
ମହୋ ଦ୍ରୁହୋ ଅପ ଵିଶ୍ଵାଯୁ ଧାଯି ଵଜ୍ରସ୍ଯ ଯତ୍ପତନେ ପାଦି ଶୁଷ୍ଣଃ । ଉରୁ ଷ ସରଥଂ ସାରଥଯେ କରିନ୍ଦ୍ରଃ କୁତ୍ସାଯ ସୂର୍ଯସ୍ଯ ସାତୌ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ସମସ୍ତ ବଡ଼ ଶତ୍ରୁତାକୁ ଦୂର କରିଥିଲେ, ଯେବେ ଶୁଷ୍ଣ ତୁମର ବଜ୍ରର ଘାତରେ ପଡ଼ିଗଲା। ତୁମେ ସାରଥି ପାଇଁ, କୁତ୍ସା ପାଇଁ, ସୂର୍ଯ୍ୟର ଯୁଦ୍ଧରେ ପଥକୁ ବିଶାଳ କରିଥିଲେ।
ପ୍ର ଶ୍ଯେନୋ ନ ମଦିରମଂଶୁମସ୍ମୈ ଶିରୋ ଦାସସ୍ଯ ନମୁଚେର୍ମଥାଯନ୍ । ପ୍ରାଵନ୍ନମୀଂ ସାପ୍ଯଂ ସସନ୍ତଂ ପୃଣଗ୍ରାଯା ସମିଷା ସଂ ସ୍ଵସ୍ତି
ଫାଲକନ ପରି, ସୋମର ଆନନ୍ଦ ଭରା, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଦାସ ନାମୁଚିର ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଲା। ଅନୁଗତ ଓ ଶାନ୍ତ ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ତୁମେ ଶୁଭ ଓ ସମୃଦ୍ଧି ଦେଇ ସୁରକ୍ଷା କରିଥିଲେ।
ଵି ପିପ୍ରୋରହିମାଯସ୍ଯ ଦୃଳ୍ହାଃ ପୁରୋ ଵଜ୍ରିଞ୍ଛଵସା ନ ଦର୍ଦଃ । ସୁଦାମନ୍ତଦ୍ରେକ୍ଣୋ ଅପ୍ରମୃଷ୍ଯମୃଜିଶ୍ଵନେ ଦାତ୍ରଂ ଦାଶୁଷେ ଦାଃ
ହେ ବଜ୍ରଧାରୀ, ତୁମର ଶକ୍ତିରେ ପିପ୍ରୁ ମାୟାବୀଙ୍କର ଦୃଢ଼ ଦୁର୍ଗକୁ ଭଙ୍ଗ କରିଥିଲେ। ରିଜିଶ୍ୱନ, ଦାନଶୀଳ, ଉପାସକ ପାଇଁ ତୁମେ ଅଜୟ ଦାନ ଦେଇଥିଲେ।
ସ ଵେତସୁଂ ଦଶମାଯଂ ଦଶୋଣିଂ ତୂତୁଜିମିନ୍ଦ୍ରଃ ସ୍ଵଭିଷ୍ଟିସୁମ୍ନଃ । ଆ ତୁଗ୍ରଂ ଶଶ୍ଵଦିଭଂ ଦ୍ଯୋତନାଯ ମାତୁର୍ନ ସୀମୁପ ସୃଜା ଇଯଧ୍ଯୈ
ସେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ସଦା କୃପାଶୀଳ, ଭେତାସୁ, ଦଶମାୟ, ଦଶୋନି ଓ ତୁତୁଜିନକୁ ମୁକ୍ତ କରିଥିଲେ। ତୁଗ୍ର, ସଦା ଯୁବକ, ଦୀପ୍ତି ପାଇଁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ, ମା ନିଜ ଶିଶୁକୁ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ମୁକ୍ତ କରିଥିବା ପରି।
ସ ଈଂ ସ୍ପୃଧୋ ଵନତେ ଅପ୍ରତୀତୋ ବିଭ୍ରଦ୍ଵଜ୍ରଂ ଵୃତ୍ରହଣଂ ଗଭସ୍ତୌ । ତିଷ୍ଠଦ୍ଧରୀ ଅଧ୍ଯସ୍ତେଵ ଗର୍ତେ ଵଚୋଯୁଜା ଵହତ ଇନ୍ଦ୍ରମୃଷ୍ଵମ୍
ସେ, ବୃତ୍ର ନାଶକ ବଜ୍ର ଧରି, ଶତ୍ରୁମାନେ ଉପରେ ଅପରାଜିତ ହେଇ ଜିତିଥାଏ। ତାଙ୍କର ଘୋଡ଼ାମାନେ ଗର୍ତ୍ତରେ ଦଢ଼ି ରହିଛନ୍ତି, ଶବ୍ଦରେ ଯୁକ୍ତ ହୋଇ, ଉଚ୍ଚ ଇନ୍ଦ୍ରକୁ ଉଠାଇ ନେଇଯାଉଛନ୍ତି।
ସନେମ ତେଽଵସା ନଵ୍ଯ ଇନ୍ଦ୍ର ପ୍ର ପୂରଵ ସ୍ତଵନ୍ତ ଏନା ଯଜ୍ଞୈଃ । ସପ୍ତ ଯତ୍ପୁରଃ ଶର୍ମ ଶାରଦୀର୍ଦର୍ଦ୍ଧନ୍ଦାସୀଃ ପୁରୁକୁତ୍ସାଯ ଶିକ୍ଷନ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ତୁମର ସଦା ନୂତନ କୃପା ଲାଭ କରିପାରିବା। ପୁରୁମାନେ ଏହି ଯଜ୍ଞରେ ତୁମକୁ ଷ୍ଟୁତି କରନ୍ତୁ। ଯେବେ ତୁମେ ପୁରୁକୁତ୍ସା ପାଇଁ ଦାସ ଶମ୍ବରଙ୍କର ସାତ ଦୁର୍ଗକୁ ଭଙ୍ଗ କରିଥିଲେ, ଶରଦ ର ସୁରକ୍ଷା ଦେଇଥିଲେ।
ତ୍ଵଂ ଵୃଧ ଇନ୍ଦ୍ର ପୂର୍ଵ୍ଯୋ ଭୂର୍ଵରିଵସ୍ଯନ୍ନୁଶନେ କାଵ୍ଯାଯ । ପରା ନଵଵାସ୍ତ୍ଵମନୁଦେଯଂ ମହେ ପିତ୍ରେ ଦଦାଥ ସ୍ଵଂ ନପାତମ୍
ତୁମେ ପୁରୁଣା କାଳରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର, ଉଶନା କବିଙ୍କୁ ବିଶାଳ ସ୍ଥାନ ଦେଇଛ। ତୁମେ ମହାପିତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ନିଜ ପରମ୍ପରା ଦେଇଛ, ଯାହାକୁ କେହି ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବେ ନାହିଁ; ନୂତନ ପରମ୍ପରା ଦୂରେ ରହୁ।
ତ୍ଵଂ ଧୁନିରିନ୍ଦ୍ର ଧୁନିମତୀରୃଣୋରପଃ ସୀରା ନ ସ୍ରଵନ୍ତୀଃ । ପ୍ର ଯତ୍ସମୁଦ୍ରମତି ଶୂର ପର୍ଷି ପାରଯା ତୁର୍ଵଶଂ ଯଦୁଂ ସ୍ଵସ୍ତି
ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଜଳକୁ ମୁକ୍ତ କରିଛ, ଯେପରି ଝରଣା ଭଳି ଭାଗିଯାଏ। ହେ ଶୂର, ତୁମେ ସାଗର ଅତିକ୍ରମ କରିବାବେଳେ, ତୁର୍ବଶ ଓ ଯଦୁଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷିତ ଭାବେ ପାର କରିଦିଅ।
ତଵ ହ ତ୍ଯଦିନ୍ଦ୍ର ଵିଶ୍ଵମାଜୌ ସସ୍ତୋ ଧୁନୀଚୁମୁରୀ ଯା ହ ସିଷ୍ଵପ୍ । ଦୀଦଯଦିତ୍ତୁଭ୍ଯଂ ସୋମେଭିଃ ସୁନ୍ଵନ୍ଦଭୀତିରିଧ୍ମଭୃତିଃ ପକ୍ଥ୍ଯର୍କୈଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମେ ଜୟୀ। ତୁମେ କୁମୁରି ଓ ଧୁନିଙ୍କୁ ଚାଲିଯିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କରିଛ, ଯେଉଁମାନେ ଶୟନ କରୁଥିଲେ। ତୁମେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ସୋମ ଦେଇ ପୂଜିତ, ଭୟଭୀତ ଯଜ୍ଞକର୍ତା ଗୀତ ଓ ଅର୍ପଣରେ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରେ।
ଇମା ଉ ତ୍ଵା ପୁରୁତମସ୍ଯ କାରୋର୍ହଵ୍ଯଂ ଵୀର ହଵ୍ଯା ହଵନ୍ତେ । ଧିଯୋ ରଥେଷ୍ଠାମଜରଂ ନଵୀଯୋ ରଯିର୍ଵିଭୂତିରୀଯତେ ଵଚସ୍ଯା
ଏହି ଅର୍ପଣଗୁଡିକ, ହେ ପ୍ରଚୁର ଦାନୀ ଇନ୍ଦ୍ର, କବିଙ୍କ ଅନୁରୋଧ ତୁମକୁ ଡାକେ, ହେ ବୀର। ରଥରେ ରଖାଯାଇଥିବା ଚିନ୍ତା, ସଦା ଯୁବା ଓ ଅକ୍ଷୟ, ବାକ୍ ଦ୍ୱାରା ଧନ ଓ ସମୃଦ୍ଧି ଆଣେ।
ତମୁ ସ୍ତୁଷ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଯୋ ଵିଦାନୋ ଗିର୍ଵାହସଂ ଗୀର୍ଭିର୍ଯଜ୍ଞଵୃଦ୍ଧମ୍ । ଯସ୍ଯ ଦିଵମତି ମହ୍ନା ପୃଥିଵ୍ଯାଃ ପୁରୁମାଯସ୍ଯ ରିରିଚେ ମହିତ୍ଵମ୍
ମୁଁ ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରେ, ଯିଏ ଜାଣିଥିବା, ମଧୁର କଥା କହିଥିବା, ଗୀତରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇଛ। ତାଙ୍କର ବହୁ ରୂପରେ ଧନ୍ୟତା ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀରେ ବିସ୍ତାରିତ।
ସ ଇତ୍ତମୋଽଵଯୁନଂ ତତନ୍ଵତ୍ସୂର୍ଯେଣ ଵଯୁନଵଚ୍ଚକାର । କଦା ତେ ମର୍ତା ଅମୃତସ୍ଯ ଧାମେଯକ୍ଷନ୍ତୋ ନ ମିନନ୍ତି ସ୍ଵଧାଵଃ
ସେଇ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ଜ୍ଞାନକୁ ବିସ୍ତାର କରିଛ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ସହିତ ବୁଦ୍ଧି ଭଳି ଏହାକୁ ପ୍ରକାଶ କରିଛ। କେବେ ମାନବମାନେ, ଅମୃତତ୍ୱ ପାଇଁ ଆଶା କରୁଥିବା, ତୁମର ନିୟମକୁ ଉଲ୍ଲଂଘନ କରିବେ ନାହିଁ, ହେ ସ୍ୱୟଂପୋଷୀ?