ଉଦୁ ତ୍ଯେ ସୂନଵୋ ଗିରଃ କାଷ୍ଠା ଅଜ୍ମେଷ୍ଵତ୍ନତ । ଵାଶ୍ରା ଅଭିଜ୍ଞୁ ଯାତଵେ
ସେମାନଙ୍କର ପୁଅମାନେ ତାଙ୍କର କଣ୍ଠସ୍ୱରକୁ ଉପରକୁ ଉଠାଇଛନ୍ତି, ଯେପରି ଜୁଆ ଉପରେ ଦାଣ୍ଡ ଠିଆ ହୋଇଥାଏ, ସେମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଯାତ୍ରା ପାଇଁ ପରିଚୟ ମିଳିବାକୁ ଆଗ୍ରହୀ।
ତ୍ଯଂ ଚିଦ୍ଘା ଦୀର୍ଘଂ ପୃଥୁଂ ମିହୋ ନପାତମମୃଧ୍ରମ୍ । ପ୍ର ଚ୍ଯାଵଯନ୍ତି ଯାମଭିଃ
ମେଘର ଦୀର୍ଘ, ପ୍ରଶସ୍ତ ଓ ଦୃଢ଼ ସନ୍ତାନକୁ ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଗତିରେ ଚଳାଇ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ମରୁତୋ ଯଦ୍ଧ ଵୋ ବଲଂ ଜନାଁ ଅଚୁଚ୍ଯଵୀତନ । ଗିରୀଁରଚୁଚ୍ଯଵୀତନ
ହେ ମରୁତମାନେ, ଯେତେବେଳେ ଲୋକେ ତୁମ ଶକ୍ତିକୁ ସହିପାରିନାହାନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ତୁମେ ପାହାଡ଼କୁ ମଧ୍ୟ କମ୍ପିତ କରିଦେଉଛ।
ଯଦ୍ଧ ଯାନ୍ତି ମରୁତଃ ସଂ ହ ବ୍ରୁଵତେଽଧ୍ଵନ୍ନା । ଶୃଣୋତି କଶ୍ଚିଦେଷାମ୍
ଯେତେବେଳେ ମରୁତମାନେ ଯାଉଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଏକାଠି କଥାହୁଏ; ତାଙ୍କର ଶବ୍ଦ କେହି ନ କେହି ଶୁଣିଥାଏ।
ପ୍ର ଯାତ ଶୀଭମାଶୁଭିଃ ସନ୍ତି କଣ୍ଵେଷୁ ଵୋ ଦୁଵଃ । ତତ୍ରୋ ଷୁ ମାଦଯାଧ୍ଵୈ
ତୁମେ ତୁମ ତୀବ୍ର ଘୋଡ଼ାମାନେ ସହିତ ଦ୍ରୁତ ଚାଲ; କଣ୍ବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମ ଦୟା ଅଛି; ସେଠାରେ ଯାଇ ଆନନ୍ଦ କର।
ଅସ୍ତି ହି ଷ୍ମା ମଦାଯ ଵଃ ସ୍ମସି ଷ୍ମା ଵଯମେଷାମ୍ । ଵିଶ୍ଵଂ ଚିଦାଯୁର୍ଜୀଵସେ
ନିଶ୍ଚୟ, ତୁମ ପାଇଁ ଆନନ୍ଦ ଅଛି; ଆମେ ଏହିମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଅଛୁ; ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆୟୁଷ୍ୟ ଯାଉଁଯାଉଁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆମେ ବଞ୍ଚୁ।
କଦ୍ଧ ନୂନଂ କଧପ୍ରିଯଃ ପିତା ପୁତ୍ରଂ ନ ହସ୍ତଯୋଃ । ଦଧିଧ୍ଵେ ଵୃକ୍ତବର୍ହିଷଃ
ତୁମେ ଆମକୁ କିପରି ପ୍ରିୟ ଭାବେ ଧରିଛ; ଯେପରି ଜଣେ ପିତା ତାଙ୍କ ପୁଅକୁ ହାତରେ ଧରନ୍ତି, ତୁମେ ଯିଏ ବେଦୀକୁ କୁଶ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ କରିଛ।
କ୍ଵ ନୂନଂ କଦ୍ଵୋ ଅର୍ଥଂ ଗନ୍ତା ଦିଵୋ ନ ପୃଥିଵ୍ଯାଃ । କ୍ଵ ଵୋ ଗାଵୋ ନ ରଣ୍ଯନ୍ତି
ହେ ମରୁତମାନେ, ଏବେ ତୁମେ କେଉଁଠି ତୁମ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପାଇଁ ଯିବେ? ଆକାଶ କିମ୍ବା ପୃଥିବୀରୁ? କେଉଁଠି ତୁମ ଗାଈମାନେ ଭ୍ରମଣ କରୁନାହାନ୍ତି?
କ୍ଵ ଵଃ ସୁମ୍ନା ନଵ୍ଯାଂସି ମରୁତଃ କ୍ଵ ସୁଵିତା । କ୍ଵୋ ଵିଶ୍ଵାନି ସୌଭଗା
ହେ ମରୁତମାନେ, ତୁମର ନୂତନ କୃପା କେଉଁଠି? ତୁମର ଶୁଭ ନେତୃତ୍ୱ କେଉଁଠି? ତୁମର ସମସ୍ତ ଭାଗ୍ୟ କେଉଁଠି?
ଯଦ୍ଯୂଯଂ ପୃଶ୍ନିମାତରୋ ମର୍ତାସଃ ସ୍ଯାତନ । ସ୍ତୋତା ଵୋ ଅମୃତଃ ସ୍ଯାତ୍
ଯଦି ତୁମେ ପୃଶ୍ନିର ସନ୍ତାନ ମରଣଶୀଳ ହେଉଥାନ୍ତ, ତେବେ ତୁମର ଷ୍ଟୁତିକାରୀ ଅମର ହେଉ।
ମା ଵୋ ମୃଗୋ ନ ଯଵସେ ଜରିତା ଭୂଦଜୋଷ୍ଯଃ । ପଥା ଯମସ୍ଯ ଗାଦୁପ
ତୁମର ଗାୟକ ଚାଷ ଖାଉଥିବା ପଶୁ ପରି ତୁମ ପାଖରେ ଅପ୍ରିୟ ନ ହେଉ, ଯେଉଁଠି ଯମଙ୍କର ପଥକୁ ନେଇଯିବ।
ମୋ ଷୁ ଣଃ ପରାପରା ନିରୃତିର୍ଦୁର୍ହଣା ଵଧୀତ୍ । ପଦୀଷ୍ଟ ତୃଷ୍ଣଯା ସହ
ଦୂର କିମ୍ବା ନିକଟର କଷ୍ଟଦାୟକ ବିନାଶ ଆମକୁ ଆଘାତ ନଦେଉ; ତୁମେ ଆମକୁ ଜଳ ସହିତ ଏକାଠି ପଥରେ ରଖ।
ସତ୍ଯଂ ତ୍ଵେଷା ଅମଵନ୍ତୋ ଧନ୍ଵଞ୍ଚିଦା ରୁଦ୍ରିଯାସଃ । ମିହଂ କୃଣ୍ଵନ୍ତ୍ଯଵାତାମ୍
ନିଶ୍ଚୟ, ତୁମେ ଭୟଙ୍କର ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ହେ ରୁଦ୍ର ସଦୃଶମାନେ, ମାଟି ଉପରେ ମଧ୍ୟ; ତୁମେ ପବନ ବିନା ବର୍ଷା କରିଦେଉଛ।
ଵାଶ୍ରେଵ ଵିଦ୍ଯୁନ୍ମିମାତି ଵତ୍ସଂ ନ ମାତା ସିଷକ୍ତି । ଯଦେଷାଂ ଵୃଷ୍ଟିରସର୍ଜି
ଗାଈ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଗର୍ଜନ କରେ; ମାଆ ପରି ତାଙ୍କ ଛୁଆକୁ ଛାଡ଼ିଦିଏ, ଯେତେବେଳେ ସେମାନଙ୍କର ବର୍ଷା ଝରେ।
ଦିଵା ଚିତ୍ତମଃ କୃଣ୍ଵନ୍ତି ପର୍ଜନ୍ଯେନୋଦଵାହେନ । ଯତ୍ପୃଥିଵୀଂ ଵ୍ଯୁନ୍ଦନ୍ତି
ଦିନେ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ଅନ୍ଧାର କରିଦେଉଛନ୍ତି, ମେଘ ଧାରଣ କରୁଥିବା ପର୍ଜନ୍ୟ ସହିତ, ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ପୃଥିବୀକୁ ଭାଗ କରିଦେଉଛନ୍ତି।
ଅଧ ସ୍ଵନାନ୍ମରୁତାଂ ଵିଶ୍ଵମା ସଦ୍ମ ପାର୍ଥିଵମ୍ । ଅରେଜନ୍ତ ପ୍ର ମାନୁଷାଃ
ତେବେ, ମରୁତମାନଙ୍କର ଗର୍ଜନରେ, ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ ଘର ଉପକମ୍ପିତ ହେଲା, ଏବଂ ମଣିଷମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଲେ।
ମରୁତୋ ଵୀଳୁପାଣିଭିଶ୍ଚିତ୍ରା ରୋଧସ୍ଵତୀରନୁ । ଯାତେମଖିଦ୍ରଯାମଭିଃ
ହେ ମରୁତମାନେ, ଚାଲିଉଥିବା ସମୟରେ ତୁମେ ତୁମର ହାତରେ ଧାନ ଛାଡ଼ିବା ପରି ଚଲ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ବିସ୍ତୃତ ପଥରେ ଅକ୍ଲାନ୍ତ ଗତିରେ ଯାଉ।
ସ୍ଥିରା ଵଃ ସନ୍ତୁ ନେମଯୋ ରଥା ଅଶ୍ଵାସ ଏଷାମ୍ । ସୁସଂସ୍କୃତା ଅଭୀଶଵଃ
ତୁମର ରଥର ଚକ୍ର ଦୃଢ଼ ହେଉ, ତୁମ ଘୋଡ଼ାମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଉ, ତୁମର ରଶି ଭଲଭାବେ ଗଠିତ ହେଉ।
ଅଚ୍ଛା ଵଦା ତନା ଗିରା ଜରାଯୈ ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ପତିମ୍ । ଅଗ୍ନିଂ ମିତ୍ରଂ ନ ଦର୍ଶତମ୍
ଭକ୍ତିଭାବର ସହିତ ଆମେ ବୟସ୍କତା ପାଇଁ ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ପତିଙ୍କୁ ଓ ଦୃଶ୍ୟ ଅଗ୍ନି, ମିତ୍ରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରିବା।
ମିମୀହି ଶ୍ଲୋକମାସ୍ଯେ ପର୍ଜନ୍ଯ ଇଵ ତତନଃ । ଗାଯ ଗାଯତ୍ରମୁକ୍ଥ୍ଯମ୍
ତୁମ ମୁଁହରୁ ଏକ ଗୀତ ଗଢ଼, ବର୍ଷାଦେବ ଯେମିତି ଆକାଶକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରନ୍ତି; ଗୀତ ଓ ଉଚ୍ଚାରଣ ଗା।
ଵନ୍ଦସ୍ଵ ମାରୁତଂ ଗଣଂ ତ୍ଵେଷଂ ପନସ୍ଯୁମର୍କିଣମ୍ । ଅସ୍ମେ ଵୃଦ୍ଧା ଅସନ୍ନିହ
ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଆନନ୍ଦମୟ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମାରୁତ ଦଳକୁ ଆଦର ସହିତ ପ୍ରଣାମ କର; ସେମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ ଆମ ପାଖରେ ରହନ୍ତୁ।
ପ୍ର ଯଦିତ୍ଥା ପରାଵତଃ ଶୋଚିର୍ନ ମାନମସ୍ଯଥ । କସ୍ଯ କ୍ରତ୍ଵା ମରୁତଃ କସ୍ଯ ଵର୍ପସା କଂ ଯାଥ କଂ ହ ଧୂତଯଃ
ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଦୂରରୁ ଅଗ୍ନିଶିଖା ପରି ଚମକୁଛ, ମାରୁତମାନେ, କାହା ପାଇଁ ଏହି ଶକ୍ତି ଓ ରୂପ? କାହାକୁ ତୁମେ କୃପା କର, କାହାକୁ ତୁମର ଦାନ ଦିଅ?
ସ୍ଥିରା ଵଃ ସନ୍ତ୍ଵାଯୁଧା ପରାଣୁଦେ ଵୀଳୂ ଉତ ପ୍ରତିଷ୍କଭେ । ଯୁଷ୍ମାକମସ୍ତୁ ତଵିଷୀ ପନୀଯସୀ ମା ମର୍ତ୍ଯସ୍ଯ ମାଯିନଃ
ତୁମର ଅସ୍ତ୍ରସଜ୍ଜ ଦୃଢ଼ ହେଉ, ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦୂରେ ଫିଙ୍କିଦିଅ, ପତିତମାନେକୁ ରୋକିଦିଅ; ତୁମର ଶକ୍ତି ସବୁଠାରୁ ବେଶି ହେଉ, ମାନବ ଚତୁରତାରେ ଆସ୍ଥା ନ ରୁହୁ।
ପରା ହ ଯତ୍ସ୍ଥିରଂ ହଥ ନରୋ ଵର୍ତଯଥା ଗୁରୁ । ଵି ଯାଥନ ଵନିନଃ ପୃଥିଵ୍ଯା ଵ୍ଯାଶାଃ ପର୍ଵତାନାମ୍
ମାନବମାନେ, ତୁମେ ଯାହା ଦୃଢ଼ ତାହାକୁ ଦୂରେ ଫିଙ୍କିଦିଅ, ଭାରୀକୁ ଚଳାଉଛ; ପୃଥିବୀର ଜଙ୍ଗଲକୁ ଖୋଲିଦିଅ, ପାହାଡ଼ର ଶୃଙ୍ଗକୁ ଭାଙ୍ଗିଦିଅ।
ନହି ଵଃ ଶତ୍ରୁର୍ଵିଵିଦେ ଅଧି ଦ୍ଯଵି ନ ଭୂମ୍ଯାଂ ରିଶାଦସଃ । ଯୁଷ୍ମାକମସ୍ତୁ ତଵିଷୀ ତନା ଯୁଜା ରୁଦ୍ରାସୋ ନୂ ଚିଦାଧୃଷେ
ଦିଗନ୍ତ କିମ୍ବା ପୃଥିବୀରେ କେହି ତୁମକୁ ହରାଇପାରିନାହାନ୍ତି, ଧ୍ୱଂସକାରୀମାନେ; ରୁଦ୍ରମାନେ, ତୁମର ଶକ୍ତି ଆମ ସନ୍ତାନ ସହିତ ଏବଂ ସଦା ଆମ ସହିତ ରହୁ।
ପ୍ର ଵେପଯନ୍ତି ପର୍ଵତାନ୍ଵି ଵିଞ୍ଚନ୍ତି ଵନସ୍ପତୀନ୍ । ପ୍ରୋ ଆରତ ମରୁତୋ ଦୁର୍ମଦା ଇଵ ଦେଵାସଃ ସର୍ଵଯା ଵିଶା
ତୁମେ ପାହାଡ଼କୁ କପାଇଦିଅ, ଜଙ୍ଗଲ ଗଛମାନେକୁ ହଲାଇଦିଅ; ମାରୁତମାନେ, ସମସ୍ତ ଦଳ ସହିତ ମଦମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ପରି ଦୌଡ଼ିଯାଉଛ।
ଉପୋ ରଥେଷୁ ପୃଷତୀରଯୁଗ୍ଧ୍ଵଂ ପ୍ରଷ୍ଟିର୍ଵହତି ରୋହିତଃ । ଆ ଵୋ ଯାମାଯ ପୃଥିଵୀ ଚିଦଶ୍ରୋଦବୀଭଯନ୍ତ ମାନୁଷାଃ
ତୁମେ ତୁମ ରଥକୁ ଚିହ୍ନିତ ଘୋଡ଼ା ଯୋଗାଉଛ, ଲାଲ ଘୋଡ଼ା ରଥକୁ ଟାଣୁଛି; ପୃଥିବୀ ତୁମ ଆଗମନ ପାଇଁ ତ୍ୱରା କରେ, ଲୋକମାନେ ଭୟଭିତ ହୁଅନ୍ତି।
ଆ ଵୋ ମକ୍ଷୂ ତନାଯ କଂ ରୁଦ୍ରା ଅଵୋ ଵୃଣୀମହେ । ଗନ୍ତା ନୂନଂ ନୋଽଵସା ଯଥା ପୁରେତ୍ଥା କଣ୍ଵାଯ ବିଭ୍ଯୁଷେ
ତ୍ୱରିତ ସହଯୋଗ ପାଇଁ, ରୁଦ୍ରମାନେ, ଆମ ସନ୍ତାନ ପାଇଁ ଆମେ ତୁମର ରକ୍ଷା ଚାହୁଁଛୁ; ପୂର୍ବରୁ କଣ୍ବଙ୍କୁ ଯେପରି ଭୟରେ ସାହାଯ୍ୟ କରିଥିଲ, ଏବେ ମଧ୍ୟ ଆସିବ।
ଯୁଷ୍ମେଷିତୋ ମରୁତୋ ମର୍ତ୍ଯେଷିତ ଆ ଯୋ ନୋ ଅଭ୍ଵ ଈଷତେ । ଵି ତଂ ଯୁଯୋତ ଶଵସା ଵ୍ଯୋଜସା ଵି ଯୁଷ୍ମାକାଭିରୂତିଭିଃ
ମାରୁତମାନେ, ତୁମେ କିମ୍ବା ମାନବମାନେ ଯାହାକୁ ଉତ୍ସାହିତ କର, କିମ୍ବା ଯେଉଁଠିଏ ଆମକୁ କ୍ଷତି କରିବାକୁ ଚାହେ—ତୁମର ଶକ୍ତି, ବଳ ଓ ସାହାଯ୍ୟରେ ତାଙ୍କୁ ଦୂରେ ହଟାଇଦିଅ।
ଅସାମି ହି ପ୍ରଯଜ୍ଯଵଃ କଣ୍ଵଂ ଦଦ ପ୍ରଚେତସଃ । ଅସାମିଭିର୍ମରୁତ ଆ ନ ଊତିଭିର୍ଗନ୍ତା ଵୃଷ୍ଟିଂ ନ ଵିଦ୍ଯୁତଃ
ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ, ତୁମେ ସଦା କଣ୍ବଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିଛ; ମାରୁତମାନେ, ତୁମ ସାହାଯ୍ୟରେ ତୁମେ ବର୍ଷା ଓ ବିଜୁଳି ପରି ଆମ ପାଖକୁ ଆସିବ।