ଧ୍ରୁଵଂ ଜ୍ଯୋତିର୍ନିହିତଂ ଦୃଶଯେ କଂ ମନୋ ଜଵିଷ୍ଠଂ ପତଯତ୍ସ୍ଵନ୍ତଃ । ଵିଶ୍ଵେ ଦେଵାଃ ସମନସଃ ସକେତା ଏକଂ କ୍ରତୁମଭି ଵି ଯନ୍ତି ସାଧୁ
ଦୃଢ଼ ଆଲୋକ ଦେଖିବା ପାଇଁ ରଖାଯାଇଛି; ମନ ସବୁଠାରୁ ତ୍ୱରିତ, ଭିତରେ ଉଡ଼ିଯାଏ। ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଏକ ମନ ଓ ବୁଝିବାରେ ଏକତା ରଖି, ଏକ ଉତ୍ତମ ନିଶ୍ଚୟ ପାଇଁ ଯାଆନ୍ତି।
ଵି ମେ କର୍ଣା ପତଯତୋ ଵି ଚକ୍ଷୁର୍ଵୀଦଂ ଜ୍ଯୋତିର୍ହୃଦଯ ଆହିତଂ ଯତ୍ । ଵି ମେ ମନଶ୍ଚରତି ଦୂରଆଧୀଃ କିଂ ସ୍ଵିଦ୍ଵକ୍ଷ୍ଯାମି କିମୁ ନୂ ମନିଷ୍ଯେ
ମୋ କାନ ଦୁଇଟି ଉଡ଼ୁଛି, ମୋ ଆଖି ଦେଖୁଛି; ଏହି ଆଲୋକ ମୋ ହୃଦୟରେ ରଖାଯାଇଛି। ମୋ ମନ ଦୂର ଦୂରେ ଭ୍ରମଣ କରେ—ମୁଁ କଣ କହିବି, ଏବେ କଣ ଚିନ୍ତା କରିବି?
ଵିଶ୍ଵେ ଦେଵା ଅନମସ୍ଯନ୍ଭିଯାନାସ୍ତ୍ଵାମଗ୍ନେ ତମସି ତସ୍ଥିଵାଂସମ୍ । ଵୈଶ୍ଵାନରୋଽଵତୂତଯେ ନୋଽମର୍ତ୍ଯୋଽଵତୂତଯେ ନଃ
ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଭୟରେ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରିଛନ୍ତି, ହେ ଅଗ୍ନି, ଅନ୍ଧକାରରେ ଦଢ଼ି ରହିଛ। ବୈଶ୍ୱାନର, ଅମର, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର; ହେ ଅମର, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର।
ପୁରୋ ଵୋ ମନ୍ଦ୍ରଂ ଦିଵ୍ଯଂ ସୁଵୃକ୍ତିଂ ପ୍ରଯତି ଯଜ୍ଞେ ଅଗ୍ନିମଧ୍ଵରେ ଦଧିଧ୍ଵମ୍ । ପୁର ଉକ୍ଥେଭିଃ ସ ହି ନୋ ଵିଭାଵା ସ୍ଵଧ୍ଵରା କରତି ଜାତଵେଦାଃ
ତୁମେମାନେ ନିଜ ପାଇଁ ଆନନ୍ଦଦାୟକ, ଦିବ୍ୟ ଓ ସ୍ତୁତିତ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଯଜ୍ଞରେ, କ୍ରିୟାରେ ଆଣ। ପ୍ରାଚୀନ ସ୍ତୁତିମାନେ ସହିତ, କାରଣ ସେ ଆମ ପ୍ରବିନ୍ଦକ, ଯଜ୍ଞକୁ ଉଚିତ ଭାବେ କରନ୍ତି।
ତମୁ ଦ୍ଯୁମଃ ପୁର୍ଵଣୀକ ହୋତରଗ୍ନେ ଅଗ୍ନିଭିର୍ମନୁଷ ଇଧାନଃ । ସ୍ତୋମଂ ଯମସ୍ମୈ ମମତେଵ ଶୂଷଂ ଘୃତଂ ନ ଶୁଚି ମତଯଃ ପଵନ୍ତେ
ସେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ପ୍ରଥମ ହୋତା ଅଗ୍ନି, ମାନବମାନେ ଅଗ୍ନି ଜଳାଇ ସେଠି ଅର୍ପଣ କରନ୍ତି। ସ୍ତୁତିମାନେ ତାଙ୍କୁ ମମତା ପରି ପ୍ରବାହିତ ହୁଏ, ଶୁଧ୍ଧ ଘୃତ ପରି ଭାବନା ଚଳିଥାଏ।
ପୀପାଯ ସ ଶ୍ରଵସା ମର୍ତ୍ଯେଷୁ ଯୋ ଅଗ୍ନଯେ ଦଦାଶ ଵିପ୍ର ଉକ୍ଥୈଃ । ଚିତ୍ରାଭିସ୍ତମୂତିଭିଶ୍ଚିତ୍ରଶୋଚିର୍ଵ୍ରଜସ୍ଯ ସାତା ଗୋମତୋ ଦଧାତି
ଯିଏ ବିଦ୍ୱାନ୍ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି ସହ ଦେଇଥାଏ, ସେ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ କୀର୍ତ୍ତିରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଏ। ଚମତ୍କାର ଶକ୍ତି ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆଲୋକ ସହିତ, ସେ ଗୋଧନର ସମୃଦ୍ଧି ଲାଭ କରେ।
ଆ ଯଃ ପପ୍ରୌ ଜାଯମାନ ଉର୍ଵୀ ଦୂରେଦୃଶା ଭାସା କୃଷ୍ଣାଧ୍ଵା । ଅଧ ବହୁ ଚିତ୍ତମ ଊର୍ମ୍ଯାଯାସ୍ତିରଃ ଶୋଚିଷା ଦଦୃଶେ ପାଵକଃ
ଯିଏ ଜନ୍ମ ନେଇ, ବିଶାଳ ଜଗତକୁ ପୂରଣ କରିଥାଏ, ଦୂରରୁ ତାଙ୍କର ଆଲୋକ ଦେଖାଯାଏ, କଳା ପଥରେ ଚାଲିଥାଏ। ତାପରେ, ଅନେକ ଚିନ୍ତା ସହିତ, ପବିତ୍ର ଅଗ୍ନି ତାଙ୍କର ଶିଖାରେ ତରଙ୍ଗ ପାରେ ଦେଖାଯାଏ।
ନୂ ନଶ୍ଚିତ୍ରଂ ପୁରୁଵାଜାଭିରୂତୀ ଅଗ୍ନେ ରଯିଂ ମଘଵଦ୍ଭ୍ଯଶ୍ଚ ଧେହି । ଯେ ରାଧସା ଶ୍ରଵସା ଚାତ୍ଯନ୍ଯାନ୍ସୁଵୀର୍ଯେଭିଶ୍ଚାଭି ସନ୍ତି ଜନାନ୍
ଏବେ ହେ ଅଗ୍ନି, ଅନେକ ସହାୟତା ସହିତ ଆମକୁ ଅଦ୍ଭୁତ ଧନ ଦିଅ; ଦାନଶୀଳମାନେ ପାଇଁ ସମ୍ପତ୍ତି ଦିଅ। ଯେମାନେ ଦାନ, କୀର୍ତ୍ତି ଓ ବୀରତାରେ ଅନ୍ୟମାନେଠାରୁ ଅଗ୍ରଗାମୀ, ସେମାନେ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ରହନ୍ତୁ।
ଇମଂ ଯଜ୍ଞଂ ଚନୋ ଧା ଅଗ୍ନ ଉଶନ୍ଯଂ ତ ଆସାନୋ ଜୁହୁତେ ହଵିଷ୍ମାନ୍ । ଭରଦ୍ଵାଜେଷୁ ଦଧିଷେ ସୁଵୃକ୍ତିମଵୀର୍ଵାଜସ୍ଯ ଗଧ୍ଯସ୍ଯ ସାତୌ
ଏହି ଯଜ୍ଞକୁ ଆମ ପାଇଁ ରଖ, ହେ ଅଗ୍ନି, ଶୁଭ; ବସି, ହବି ଅର୍ପଣ କର। ଭରଦ୍ୱାଜମାନେ ମଧ୍ୟରେ, ତୁମେ ସ୍ତୁତିକୁ ବସାଇଛ, ଓ ଧନର ଲାଭରେ ସାହାଯ୍ୟ କରିଛ।
ଵି ଦ୍ଵେଷାଂସୀନୁହି ଵର୍ଧଯେଳାଂ ମଦେମ ଶତହିମାଃ ସୁଵୀରାଃ
ଦ୍ୱେଷକୁ ଦୂରେ ହଟାଅ, ଆମ ସମୃଦ୍ଧି ବଢ଼ାଅ; ଆମେ ଶତଗୁଣ ବଳ ଓ ବୀରତା ସହ ଆନନ୍ଦ କରିବା।
ଯଜସ୍ଵ ହୋତରିଷିତୋ ଯଜୀଯାନଗ୍ନେ ବାଧୋ ମରୁତାଂ ନ ପ୍ରଯୁକ୍ତି । ଆ ନୋ ମିତ୍ରାଵରୁଣା ନାସତ୍ଯା ଦ୍ଯାଵା ହୋତ୍ରାଯ ପୃଥିଵୀ ଵଵୃତ୍ଯାଃ
ହେ ଅଗ୍ନି, ଆମ ପୂଜାରେ ହୋତାଙ୍କର ପ୍ରେରଣାରେ ବଡ଼ ଯୋଗ୍ୟ ହୋଇ ପୂଜା ଗ୍ରହଣ କର। ମାରୁତମାନଙ୍କୁ ଡାକିବାରେ ବାଧା ହେଉନି। ମିତ୍ର, ବରୁଣ, ନାସତ୍ୟ, ଦିଗ୍ଗଜ ଓ ପୃଥିବୀ ଆମ ହୋମକୁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ।
ତ୍ଵଂ ହୋତା ମନ୍ଦ୍ରତମୋ ନୋ ଅଧ୍ରୁଗନ୍ତର୍ଦେଵୋ ଵିଦଥା ମର୍ତ୍ଯେଷୁ । ପାଵକଯା ଜୁହ୍ଵା ଵହ୍ନିରାସାଗ୍ନେ ଯଜସ୍ଵ ତନ୍ଵଂ ତଵ ସ୍ଵାମ୍
ତୁମେ ହୋତା, ସବୁଠାରୁ ପ୍ରିୟ, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କେବେ ବି ଅସଫଳ ନୁହଁ, ହେ ଦେବତା। ତୁମ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଜିଭା ଦ୍ୱାରା ଅଗ୍ନି ଭାବେ ଆସି, ନିଜ ଆକୃତିରେ ପୂଜା କର।
ଧନ୍ଯା ଚିଦ୍ଧି ତ୍ଵେ ଧିଷଣା ଵଷ୍ଟି ପ୍ର ଦେଵାଞ୍ଜନ୍ମ ଗୃଣତେ ଯଜଧ୍ଯୈ । ଵେପିଷ୍ଠୋ ଅଙ୍ଗିରସାଂ ଯଦ୍ଧ ଵିପ୍ରୋ ମଧୁଚ୍ଛନ୍ଦୋ ଭନତି ରେଭ ଇଷ୍ଟୌ
ଯେ ପ୍ରାର୍ଥନା ଅନୁପ୍ରେରିତ, ସେ ତୁମକୁ ଚାହେ, କାରଣ ତୁମେ ଯୋଗ୍ୟ। ଯେ ଗାୟକ ଦେବମାନେଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିବାକୁ ଚାହେ, ସେ ତୁମକୁ ପୂଜାକୁ ଡାକେ। ଅଙ୍ଗିରସମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ଉତ୍ତେଜକ, ଯେ ସାଧୁ ମଧୁର କଣ୍ଠରେ ହୋମ ସମୟରେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଗାଏ।
ଅଦିଦ୍ଯୁତତ୍ସ୍ଵପାକୋ ଵିଭାଵାଗ୍ନେ ଯଜସ୍ଵ ରୋଦସୀ ଉରୂଚୀ । ଆଯୁଂ ନ ଯଂ ନମସା ରାତହଵ୍ଯା ଅଞ୍ଜନ୍ତି ସୁପ୍ରଯସଂ ପଞ୍ଚ ଜନାଃ
ଯେ ଚମକିଉଠିଲେ, ସବୁଜାଣି, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ। ହେ ଅଗ୍ନି, ଦିଗ୍ଗଜ ଓ ପୃଥିବୀର ବିଶାଳତାରେ ପୂଜା କର। ଯେପରି ଲୋକେ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ପାଇଁ ଭକ୍ତିରେ ନିର୍ବାଚିତ ହବ୍ୟ ଅର୍ପଣ କରନ୍ତି, ସେପରି ପାଞ୍ଚ ଜନ ଭଲ ମାର୍ଗଦର୍ଶକଙ୍କୁ ଆସନ୍ତି।
ଵୃଞ୍ଜେ ହ ଯନ୍ନମସା ବର୍ହିରଗ୍ନାଵଯାମି ସ୍ରୁଗ୍ଘୃତଵତୀ ସୁଵୃକ୍ତିଃ । ଅମ୍ଯକ୍ଷି ସଦ୍ମ ସଦନେ ପୃଥିଵ୍ଯା ଅଶ୍ରାଯି ଯଜ୍ଞଃ ସୂର୍ଯେ ନ ଚକ୍ଷୁଃ
ଯେବେ ମୁଁ ଭକ୍ତିରେ ଅଗ୍ନି ପାଇଁ କୁଶ ଛାଡ଼ି, ଘୃତ ଭରା ଚମଚ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ତୁତି ଦିଏ, ସେବେ ଘର ଭୂମିରେ ନିର୍ମିତ ହୁଏ, ଯଜ୍ଞ ସୂର୍ଯ୍ୟରେ ଦୃଷ୍ଟି ପରି ବିଶ୍ରାମ କରେ।
ଦଶସ୍ଯା ନଃ ପୁର୍ଵଣୀକ ହୋତର୍ଦେଵେଭିରଗ୍ନେ ଅଗ୍ନିଭିରିଧାନଃ । ରାଯଃ ସୂନୋ ସହସୋ ଵାଵସାନା ଅତି ସ୍ରସେମ ଵୃଜନଂ ନାଂହଃ
ପୁରୁଣା ପଦ୍ଧତିର ହୋତା, ହେ ଅଗ୍ନି, ଦେବମାନେ ଓ ଅନ୍ୟ ଅଗ୍ନିମାନେ ସହିତ ଆମ ପ୍ରତି କୃପା କର। ଶକ୍ତିର ପୁତ୍ର, ଆମକୁ ଧନ ଦିଅ, ଆମେ ସମସ୍ତ ଦୁଷ୍ଟତା ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବା।
ମଧ୍ଯେ ହୋତା ଦୁରୋଣେ ବର୍ହିଷୋ ରାଳଗ୍ନିସ୍ତୋଦସ୍ଯ ରୋଦସୀ ଯଜଧ୍ଯୈ । ଅଯଂ ସ ସୂନୁଃ ସହସ ଋତାଵା ଦୂରାତ୍ସୂର୍ଯୋ ନ ଶୋଚିଷା ତତାନ
ଘର ମଧ୍ୟରେ, ବେଦିକା ଉପରେ, ହୋତା ଭାବେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଦିଗ୍ଗଜ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ପୂଜା ପାଇଁ ପ୍ରେରିତ କର। ଏହି ଶକ୍ତିର ପୁତ୍ର, ନୀତିରେ ଅଟୁଟ, ଦୂରରୁ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଆଲୋକ ପରି ଚାଲିଅଛନ୍ତି।
ଆ ଯସ୍ମିନ୍ତ୍ଵେ ସ୍ଵପାକେ ଯଜତ୍ର ଯକ୍ଷଦ୍ରାଜନ୍ସର୍ଵତାତେଵ ନୁ ଦ୍ଯୌଃ । ତ୍ରିଷଧସ୍ଥସ୍ତତରୁଷୋ ନ ଜଂହୋ ହଵ୍ଯା ମଘାନି ମାନୁଷା ଯଜଧ୍ଯୈ
ଯାହାର ଭିତରେ, ହେ ସବୁଜାଣି, ପୂଜ୍ୟ, ଦେବମାନେ ବସନ୍ତି—ହେ ରାଜା, ମନେ ହୁଏ ଦିଗ୍ଗଜ ନିଜେ ଉପସ୍ଥିତ। ସେ ତିନି ଆସନରେ ବସି, ସୂର୍ଯ୍ୟର ଆଲୋକ ପରି ପ୍ରସାରିତ, ମନୁଷ୍ୟମାନେର ହବ୍ୟ ଓ ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି।
ତେଜିଷ୍ଠା ଯସ୍ଯାରତିର୍ଵନେରାଟ୍ ତୋଦୋ ଅଧ୍ଵନ୍ନ ଵୃଧସାନୋ ଅଦ୍ଯୌତ୍ । ଅଦ୍ରୋଘୋ ନ ଦ୍ରଵିତା ଚେତତି ତ୍ମନ୍ନମର୍ତ୍ଯୋଽଵର୍ତ୍ର ଓଷଧୀଷୁ
ଯାହାର ଶକ୍ତି ଅତ୍ୟଧିକ, ସେ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଜିତିଥାଏ; ଅବିରତ ଚେତନା ଦ୍ୱାରା ପଥରେ ଚମକେ। ଧୋଖା ନଥିବା ଏକ ଦ୍ରୁତ ଚେତନା ରଖେ; ଅମର, ଅଦମ୍ୟ, ଔଷଧିରେ ବି ରହିଛନ୍ତି।
ସାସ୍ମାକେଭିରେତରୀ ନ ଶୂଷୈରଗ୍ନି ଷ୍ଟଵେ ଦମ ଆ ଜାତଵେଦାଃ । ଦ୍ର୍ଵନ୍ନୋ ଵନ୍ଵନ୍କ୍ରତ୍ଵା ନାର୍ଵୋସ୍ରଃ ପିତେଵ ଜାରଯାଯି ଯଜ୍ଞୈଃ
ଏହିପରି, ହେ ଅଗ୍ନି, ଆମ ଲୋକମାନେ ପାଇଁ, ଅନ୍ୟମାନେ ସହିତ ନୁହେଁ, ଘରେ ପ୍ରଶଂସିତ ହେଉ, ସବୁ ଜନ୍ମ ଜାଣିଥିବା। ଶତ୍ରୁକୁ ଦମନ କର, ଇଚ୍ଛାରେ ଜିତ, ବାପା ପରି ତୁମ ଆଗ୍ନିରେ ଯଜ୍ଞ ଉତ୍ପନ୍ନ କର।
ଅଧ ସ୍ମାସ୍ଯ ପନଯନ୍ତି ଭାସୋ ଵୃଥା ଯତ୍ତକ୍ଷଦନୁଯାତି ପୃଥ୍ଵୀମ୍ । ସଦ୍ଯୋ ଯଃ ସ୍ଯନ୍ଦ୍ରୋ ଵିଷିତୋ ଧଵୀଯାନୃଣୋ ନ ତାଯୁରତି ଧନ୍ଵା ରାଟ୍
ତାଙ୍କର କିରଣ ଭ୍ରମଣ କରେ, ଯେବେ ସେ ପୃଥିବୀକୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି, ଯେଉଁଠି କାମ କାରିଗର ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ କାମ କରନ୍ତି। ହଠାତ୍, ତାଙ୍କର ଧାରା ତୀବ୍ର ହୋଇ ଦୃତ ଗତିରେ ବହେ; ଋଣୀଙ୍କୁ ଧରିବାକୁ ଯିବା ଲୋକ ପରି, ସେ ମରୁଭୂମି ଅତିକ୍ରମ କରନ୍ତି।
ସ ତ୍ଵଂ ନୋ ଅର୍ଵନ୍ନିଦାଯା ଵିଶ୍ଵେଭିରଗ୍ନେ ଅଗ୍ନିଭିରିଧାନଃ । ଵେଷି ରାଯୋ ଵି ଯାସି ଦୁଚ୍ଛୁନା ମଦେମ ଶତହିମାଃ ସୁଵୀରାଃ
ଏହିପରି, ହେ ଅଗ୍ନି, ସଦା ଉପସ୍ଥିତ, ସମସ୍ତ ଅଗ୍ନିମାନେ ସହିତ ଆମ ପାଇଁ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ ହେଉ। ତୁମେ ଧନ ଦିଅ, ଅପଶକୁ ଦୂର କର; ଆମେ ଶତ ସାହାଯ୍ୟରେ ବୀର ସନ୍ତାନରେ ଆନନ୍ଦ କରିବା।
ତ୍ଵଦ୍ଵିଶ୍ଵା ସୁଭଗ ସୌଭଗାନ୍ଯଗ୍ନେ ଵି ଯନ୍ତି ଵନିନୋ ନ ଵଯାଃ । ଶ୍ରୁଷ୍ଟୀ ରଯିର୍ଵାଜୋ ଵୃତ୍ରତୂର୍ଯେ ଦିଵୋ ଵୃଷ୍ଟିରୀଡ୍ଯୋ ରୀତିରପାମ୍
ତୁମଠାରୁ, ହେ ଶୁଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଅଗ୍ନି, ସମସ୍ତ ଭଲ ଫଳ ଚାଲିଯାଏ, ଗଛରୁ ପକ୍ଷୀ ଉଡ଼ିଯିବା ପରି। ଶତ୍ରୁ ସହ ଯୁଦ୍ଧରେ ଧନ ଓ ଶକ୍ତି ସହଜରେ ମିଳେ, ଆକାଶର ବୃଷ୍ଟି ଓ ଜଳର ଧାରା ପରି।
ତ୍ଵଂ ଭଗୋ ନ ଆ ହି ରତ୍ନମିଷେ ପରିଜ୍ମେଵ କ୍ଷଯସି ଦସ୍ମଵର୍ଚାଃ । ଅଗ୍ନେ ମିତ୍ରୋ ନ ବୃହତ ଋତସ୍ଯାସି କ୍ଷତ୍ତା ଵାମସ୍ଯ ଦେଵ ଭୂରେଃ
ତୁମେ ଭାଗ୍ୟଦେବତା ପରି ଆମ ପାଇଁ ଧନ ଆଣିଦିଅ; ଅଦ୍ଭୁତ ତେଜରେ ଧନ ବଣ୍ଟନ କର, ରକ୍ଷକ ପରି। ଅଗ୍ନି, ମିତ୍ର ପରି ତୁମେ ବଡ଼ ନୀତିର ରକ୍ଷକ, ଦେବତା, ବହୁତ ଭଲ ଦିଅ।
ସ ସତ୍ପତିଃ ଶଵସା ହନ୍ତି ଵୃତ୍ରମଗ୍ନେ ଵିପ୍ରୋ ଵି ପଣେର୍ଭର୍ତି ଵାଜମ୍ । ଯଂ ତ୍ଵଂ ପ୍ରଚେତ ଋତଜାତ ରାଯା ସଜୋଷା ନପ୍ତ୍ରାପାଂ ହିନୋଷି
ଯେ ସତ୍ୟ ସ୍ୱାମୀ, ଶକ୍ତିରେ ଶତ୍ରୁକୁ ଦଳନ କରନ୍ତି; ଅଗ୍ନି, ଋଷି ଦାନବଙ୍କୁ ଶକ୍ତି ଦେଇଥାନ୍ତି। ଯାହାକୁ ତୁମେ, ଜ୍ଞାନୀ, ସତ୍ୟରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା, ଧନରେ ସହଯୋଗ କର, ଜଳର ସନ୍ତାନ ସହ।
ଯସ୍ତେ ସୂନୋ ସହସୋ ଗୀର୍ଭିରୁକ୍ଥୈର୍ଯଜ୍ଞୈର୍ମର୍ତୋ ନିଶିତିଂ ଵେଦ୍ଯାନଟ୍ । ଵିଶ୍ଵଂ ସ ଦେଵ ପ୍ରତି ଵାରମଗ୍ନେ ଧତ୍ତେ ଧାନ୍ଯଂ ପତ୍ଯତେ ଵସଵ୍ଯୈଃ
ହେ ଶକ୍ତିର ପୁତ୍ର, ଯେଉଁ ମନୁଷ୍ୟ ଶବ୍ଦ, ସ୍ତୁତି ଓ ଯଜ୍ଞରେ ରକ୍ଷା ପାଇବାକୁ ଆସନ୍ତି, ସେ ଦେବତା ଅଗ୍ନି, ସମସ୍ତ ଧନ ଲାଭ କରନ୍ତି, ଧନର ମାଲିକ ହୁଅନ୍ତି, ଧନରେ ପ୍ରଭୁତ୍ୱ ରଖନ୍ତି।
ତା ନୃଭ୍ଯ ଆ ସୌଶ୍ରଵସା ସୁଵୀରାଗ୍ନେ ସୂନୋ ସହସଃ ପୁଷ୍ଯସେ ଧାଃ । କୃଣୋଷି ଯଚ୍ଛଵସା ଭୂରି ପଶ୍ଵୋ ଵଯୋ ଵୃକାଯାରଯେ ଜସୁରଯେ
ଏହି ଭଲ ଫଳ, ହେ ଅଗ୍ନି, ଶକ୍ତିର ପୁତ୍ର, ତୁମେ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ପାଇଁ କୀର୍ତ୍ତି ଓ ବୀରତାରେ ଦିଅ। ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ବହୁତ ପଶୁ, ବଘ୍ର ପାଇଁ ସନ୍ତାନ, ଉତ୍ସାହୀ ପାଇଁ ଧନ ଦିଅ।
ଵଦ୍ମା ସୂନୋ ସହସୋ ନୋ ଵିହାଯା ଅଗ୍ନେ ତୋକଂ ତନଯଂ ଵାଜି ନୋ ଦାଃ । ଵିଶ୍ଵାଭିର୍ଗୀର୍ଭିରଭି ପୂର୍ତିମଶ୍ଯାଂ ମଦେମ ଶତହିମାଃ ସୁଵୀରାଃ
ଆମେ ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁଛୁ, ଶକ୍ତିର ପୁତ୍ର, ଅଗ୍ନି, ଆମକୁ ଛାଡ଼ି ଦିଅନି; ଆମକୁ ସନ୍ତାନ, ପିଲା ଓ ଧନ ଦିଅ। ସମସ୍ତ ସ୍ତୁତିରେ ଆମେ ପୂର୍ଣ୍ଣତା ପାଉ; ଶତ ସାହାଯ୍ୟରେ ବୀର ସନ୍ତାନରେ ଆନନ୍ଦ କରିବା।
ଅଗ୍ନା ଯୋ ମର୍ତ୍ଯୋ ଦୁଵୋ ଧିଯଂ ଜୁଜୋଷ ଧୀତିଭିଃ । ଭସନ୍ନୁ ଷ ପ୍ର ପୂର୍ଵ୍ଯ ଇଷଂ ଵୁରୀତାଵସେ
ହେ ଅଗ୍ନି, ଯେ ମଣିଷ ଭକ୍ତିଭାବରେ ପ୍ରାର୍ଥନା କରି ତୁମର କୃପା ଚାହେ, ସେ ଜଣେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହୋଇ ପୁରୁଣା ଧନ-ସମ୍ପଦ ଉପଲବ୍ଧ କରୁନ୍ତୁ, ଯାହା ତାଙ୍କର ସହାୟ ହେବ।
ଅଗ୍ନିରିଦ୍ଧି ପ୍ରଚେତା ଅଗ୍ନିର୍ଵେଧସ୍ତମ ଋଷିଃ । ଅଗ୍ନିଂ ହୋତାରମୀଳତେ ଯଜ୍ଞେଷୁ ମନୁଷୋ ଵିଶଃ
ଅଗ୍ନି ନିଶ୍ଚୟ ଜ୍ଞାନୀ, ସେ ସବୁଠାରୁ କୁଶଳୀ ଓ ଦୃଷ୍ଟା; ମଣିଷମାନେ ଯଜ୍ଞରେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ହୋତା ଭାବେ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି।